ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ, Ο ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΥΤΑΝΕΣ

Π.ΜΑΡΑΓΚΟΣ ΕΘΝΟΣ

Γ.ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΘΝΟΣ

Γ.ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΓΛΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

ΗΛ.ΜΑΚΡΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Α. ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΣΤΑΘΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Γ.ΚΑΛΑΪΤΖΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΣΤΑΘΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΣΤΑΘΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Γ.ΚΑΛΑΪΤΖΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σ.ΟΡΝΕΡΑΚΗΣ ΝΕΑ

Κ.ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΝΕΑ

Δ.ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΝΕΑ

Π.ΜΑΡΑΓΚΟΣ ΕΘΝΟΣ

Γ.ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΘΝΟΣ

.

Πολλοί μετά την δεύτερη απόδραση του Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό είπαν ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει μπουρδέλο.

Έχω ξαναγράψει ότι μακάρι να ήταν μπουρδέλο!
Στα μπουρδέλα υπάρχει τάξη !
Δεν μπορεί κάθε πουτάνα να κάνει του κεφαλιού της.

Υπάρχει η τσατσά και οι μπράβοι του ευαγούς ιδρύματος που την επιβάλλουν .
Στην Ελλάδα ,που η κυβέρνηση προσπαθεί να παίξει τον ρόλο της τσατσάς , αποδεικνύεται ότι είναι παντελώς ανίκανη για τον ρόλο αυτό και είναι επόμενο ότι και οι μπράβοι ,που είναι τα υποτιθέμενα όργανα της τάξεως και οι διάφοροι υπάλληλοι της, διορισμένα με ρουσφέτι, είναι εξίσου ανίκανα με αυτήν να αντιμετωπίσουν τις ευρηματικές πουτάνες.
Από την άλλη μεριά υπάρχει και ένας ολόκληρος λαός που μπορεί να μην έχει κάποια σχέση φανερή με τις πουτάνες , καθ΄ ότι έχει επισήμως και ελληνοχριστιανικώς γαλουχηθεί με το τρίπτυχο Πατρίς –θρησκεία –οικογένεια, όμως την πουτανιά την έχει στο αίμα του, και όπου μπορεί και τον παίρνει χρησιμοποιεί το άλλο τρίπτυχο με το οποίο έχει γαλουχηθεί στα κρυφά εδώ και γενεές ολόκληρες ,δηλαδή ρουφιανιά, λαμογιά και κλεψιά.
Γι΄ αυτό θαυμάζει τις πουτάνες που μπορούν να ξεφτιλίζουν τις τσατσές και τους μπράβους ξεφεύγοντας από την εξουσία τους και πετώντας κυριολεκτικά προς την ελευθερία με ελικόπτερο.
Έτσι λοιπόν αυτές τις μέρες που γίνεται της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα (δηλ. της πουτάνας το κάγκελο), πολλοί θεωρούν ότι επιβεβαιώνεται η λαϊκή παροιμία που λέει πως οι πουτάνες κι οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές (με τα λύτρα που έχουν μαζέψει στο παρελθόν από τις απαγωγές).

Αυτό δε που φοβούνται είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος, από τον ενθουσιασμό που θα έχουν από την επιτυχή τους απόδραση και επειδή όταν θέλει η πουτάνα να κρυφτεί η χαρά δεν την αφήνει και επειδή όπως λέει η παροιμία, όμοιος τον όμοιο γύρευε, πουτάνα την πουτάνα, κι ο κερατάς τον κερατά να περπατούν αντάμα, κάποιος κερατάς θα τους καρφώσει τελικά, γιατί δεν υπάρχει ,όπου και να κρυφτούν, εκκλησιά χωρίς καμπάνα, ούτε χωριό χωρίς πουτάνα (και προφανώς χωρίς κερατά ρουφιάνο) οπότε δεν θα καταφέρουν τελικά να φτάσουν ζωντανοί και ακέραιοι σε ηλικία που η πουτάνα σαν γεράσει γίνεται καλόγρια.
Όλος αυτός ο λαός λοιπόν έχει κάνει ήρωες του τους δραπέτες και η ιστοσελίδα που τους έχει φτιάξει στο facebook έχει φτάσει αισίως μέχρι στιγμής να αριθμεί τα 53000 μέλη που τους έχουν στείλει πάνω από 1000 μηνύματα !
Πάντως αυτός ο λαός που διακρίνεται για την κουλτούρα του και το πνεύμα του, και παρακολουθεί όλες τις πνευματώδεις και πρωτοποριακές εκπομπές της τηλεόρασης ,όπως της Πετρούλας,με ένα μήνυμα που του έστειλε με 7 λέξεις μόνο, τα είπε όλα:
Τον λένε Παλαιοκώστα και μόλις σας τελείωσε...

.

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΤΑΙ

Φωτογραφία του Παύλου Μελά αμέσως μετά την αποφοίτηση του από τη στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων με την ιδιόχειρη υπογραφή του
.
Πριν 35 περίπου χρόνια μια φαρμακευτική εταιρεία είχε κυκλοφορήσει μια σειρά με 4 φυλλάδια που είχαν φωτογραφίες της Αθήνας που είχε τραβήξει ο Παύλος Μελάς το διάστημα 1890-1896.
Από τα φυλλάδια αυτά έχω τα 3 και μου λείπει το πρώτο. (ΠΡΟΣΘΗΚΗ 20-1-2017 Ψάχνοντας σε κάτι χαρτιά μου βρήκα και το πρώτο φυλλάδιο και έτσι στο τέλος του ποστ προσέθεσα τις φωτογραφίες από αυτό)
Έχει ενδιαφέρον δε ότι τότε που κυκλοφόρησαν τράβηξαν φωτογραφίες από τα ίδια σημεία που είχε πάρει τις φωτογραφίες ο Μελάς!
Το συνοδευτικό κείμενο των φυλλαδίων στις λεζάντες το υπογράφει ο Σπύρος Παναγιωτόπουλος ,αντιπρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Όπως γράφει ο Γιάννης Σταθάτος μόνο γύρω στο 1890 εμφανίσθηκαν οι πρώτοι Eλληνες ερασιτέχνες ·φωτογράφοι και όπως ήταν φυσικό, ανήκαν στη μεγαλοαστική τάξη, αφού αυτοί διέθεταν την οικονομική ευχέρεια, αλλά και τον ελεύθερο χρόνο που απαιτούσε τότε η πρακτική της φωτογραφίας. Μεταξύ των ήσαν ο Παύλος Μελάς, η Αργίνη Σαλβάγου, η Μαίρη Παρασκευά και ο Κωνσταντίνος Ξύδας.Τόσο οι φωτογραφίες του 1890-96 όσο και οι φωτογραφίες των αρχών της 10ετιας του 1970 προβάλουν μια Αθήνα που έχει σήμερα σημαντικά αλλάξει μορφή.

1-2 Πυροβολαρχία πεδινού πυροβολικού παρατεταγμένη στην πλατεία Συντάγματος. Στο βάθος επί της οδού Όθωνος διακρίνεται το μέγαρο Μιλτιάδη Νεγρεπόντη.

3-4 Η οδός Αγχέσμου (ή Αγχεσμού) όπως λεγόταν τότε η οδός Αμερικής –Λυκαβηττού. Ο βράχος κάτω από τον Λυκαβηττό είναι δίπλα από το κτήριο της σχολής Δοξιάδη.Όλη η περιοχή αυτή έχει σήμερα κτιστεί και ο βράχος δεν είναι πια ορατός..

5-Ο ισθμός της Κορίνθου «εν τω γίγνεσθαι» (αρχές 1993)

6-Το Παναθηναϊκό Στάδιο κατά την εποχή της μαρμαρώσεως του. Ας σημειωθεί ότι το στάδιο δεν ήταν έτοιμο όταν έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες. Ένα τμήμα των κερκίδων έμενε ακάλυπτο και ο στίβος είχε πρόχειρα στρωθεί.

7-Ο Παύλος Μελάς στο στάδιο που μόλις έχει αποπερατωθεί με τον Αναστάσιο Μεταξά αρχιτέκτονα του Σταδίου.

8-9-Η Ακρόπολις από την οδό Κολοκοτρώνη ,που στην μικρή της πλατεία ήταν στημένο στην αρχή το άγαλμα του Γέρου του Μωριά. Αντίκρυ από αυτό (Σταδίου και Αμερικής) μέχρι τον μεσοπόλεμο υπήρχε το εμποροραφείο του Λιάκου που διαφημιζόταν από την απέναντι γωνία με την εξής επιγραφή «εκεί που δείχνει ο ένδοξος Κολοκοτρώνης» Ο Δήμος Αθηναίων ονόμασε έτσι τον δρόμο γιατί ο Κολοκοτρώνης κατοικούσε εκεί μέχρι τον θάνατο του σε ένα χαμηλό σπίτι κοντά στην Αγίου Μάρκου.
Στην φωτογραφία διακρίνεται το κοσμικό κέντρο της εποχής «Κεφεστιατόριον της Πόλεως» στα ελληνικά και γαλλικά. Στην θέση του στην φωτογραφία του 70 το ξενοδοχείο ATHENE PALLAS
Δίπλα από αυτό και μεταξύ του κτηρίου που φθάνει στην Βουλής υπάρχει η ανοικτή στοά που οδηγούσε στο θέατρο ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ που σήμερα έχει γκρεμιστεί.

10-11-Το καλαίσθητο νεοκλασικού ρυθμού μέγαρο των Μελάδων στην γωνία Πανεπιστημίου και Αμερικής. Απέναντι μόλις θεμελιωνόταν ένα νέο κτήριο.
Στην ίδια περίπου θέση υπήρχε μέχρι πριν λίγα χρόνια ,από αυτή τη φωτογραφία,το ιδιόκτητο κτήριο της Αθηναϊκής Λέσχης που ιδρύθηκε από τον Μιχαήλ Μελά το 1875 και που στεγάζεται στο νέο κτήριο της φωτογραφίας με την Εμπορική τράπεζα.

12-13- Το Κεφαλάρι της Κηφισιάς. Την πρωτομαγιά οι πιο εύποροι πήγαιναν εκεί με το « Θηρίο» ενώ οι περισσότεροι Αθηναίοι πήγαιναν στην Αλυσίδα ,δηλαδή στο τέρμα Πατησίων που υπήρχε μια αλυσίδα που την έβαζαν όταν περνούσε το τραίνο για να αποφεύγονται τα ατυχήματα.

14-15-Επίσημη συγκέντρωση στην στρατιωτική λέσχη της οδού Πανεπιστημίου και η προ 35τιας εικόνα της Πανεπιστήμιου-Βουκουρεστίου.

.

Εκτός από τις φωτογραφίες των φυλλαδίων βρήκα και μερικές άλλες τραβηγμένες από τον ίδιο όπως και μερικές άλλες του ιδίου και της οικογένειας του .

16-Άσκηση Ευελπίδων στο Πυροβολικό. Την φωτογραφία τράβηξε ο Παύλος Μελάς

17-Mέλη της οικογένειας Στέφανου Δραγούμη στο εσωτερικό του σπιτιού τους, γύρω στα 1890. H φωτογραφία, τραβηγμένη από τον Π. Mελά, δίνει απτή εικόνα του γούστου και της μόδας που επικρατούσαν στα αστικά σπίτια των Αθηνών κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αι., καθώς διαμορφώνεται τότε η πρώτη αστική τάξη στην Eλλάδα. O ευρωπαϊκός αέρας είναι έκδηλος, αφού βρισκόμαστε στις αφετηρίες του σταδιακού εξευρωπαϊσμού σε όλους τους τομείς (φωτ. λεύκωμα: «αναμνήσεις», Eθνικό Iστορικό Mουσείο).

18- Oι γιοι του Mιχαήλ Γ. Mελά στις παραμονές του ελληνοτουρκικού πολέμου του ’97. Oρθιος από δεξιά: Λέων (Mασσαλία 1872 - Αθήνα 1905), Παύλος (Mασσαλία 1870 - Στάτιτσα 1904), Kωνσταντίνος (Mασσαλία 1874 - Αθήνα 1953), Bασίλειος (Αθήνα 1879 - 1956), καθιστός αριστερά, και Γεώργιος (Mασσαλία 1866 - Λονδίνο 1931) καθιστός στο κέντρο.

Από τα πέντε αδέλφια, τρεις μόνιμοι αξιωματικοί, ένας έφεδρος, ο Γεώργιος ως τον βαθμό του επιλάρχου, θα διατελέσει στη συνέχεια ιδιαίτερος γραμματέας του βασιλιά Kωνσταντίνου. Mόνο ένας, ο Λέων, θα ακολουθήσει πολιτική καριέρα με το κόμμα Δεληγιώργη, ενώ μετά τους Bαλκανικούς, απόστρατος θα μπει στην πολιτική σκηνή και ο Kωνσταντίνος. Γόνοι καλής οικογένειας, τόσο με τις σπουδές όσο και με την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, συνιστούν αντιπροσωπευτικό δείγμα των τότε ανερχόμενων αστικών στρωμάτων (φωτ.: συλλογή Nαταλίας Iωαννίδη)

19-Η οικογένεια Μελά στο σπίτι της. Ο Παύλος Μελάς Εύελπις, 1889

20-Ο Παύλος Μελάς με τη στολή ανθυπολοχαγού του πυροβολικού Φωτ.Boehringer

21-Η οικογένεια του

22-Με την γυναίκα και τα παιδιά του.

23-Ο Μελάς και η γυναίκα του Ναταλία.

24-Mε πολιτικά ο Παύλος Mελάς (αριστερά) υπομειδιά, βλέποντας στα δεξιά του τη Nαταλία που κάτι να προσπαθεί να διαβάσει εμπρός σε φιλικό ζεύγος. (φωτ.: συλλογή Nαταλίας Iωαννίδη).

25-Το σπίτι του Π. Μελά στην Κηφισιά (φωτ. πριν από το 1900)

26-Παύλος Μελάς

27-Η πρώτη φωτογραφία του που στέλνει στη σύζυγό του Ναταλία, με τη στολή του μακεδόνα αντάρτη

28-Ο τάφος το Παύλου Μελά. Φωτογράφος ο Λεωνίδας Παπάζογλου (1872 - 1918), Φωτογραφικά πορτραίτα από την Καστοριά και την περιοχή της την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, 2004.

.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ

.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 20-1-2017

                                    Ο Λυκαβηττός όπως φαινόταν από την οδό Ηροδότου.

Ο «Κωλοσούρτης» ο ατμοκίνητος τροχιόδρομος Αθηνών-Φαλήρου στην Πανεπιστημίου μπροστά από το Ιλίου Μέλαθρον..  

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ ΣΤΑ 70 !

Έχει τύχει πολλές φορές ένας να γίνει γνωστός μετά τον θάνατο του.
Είναι όμως πολύ σπάνιο να γίνει γνωστός από ένα ποίημα που έχει γράψει μετά τα 70 !
Μάλλον δε ποτέ δεν έχει ξαναγίνει να γίνει γνωστός όχι από ασχολούμενους με την ποίηση ή την φιλολογία αλλά από ένα στρατηγό!
Η μοναδική αυτή περίπτωση είναι η ιστορία του Samuel Ullman, (1840-1924 ) ενός γερμανοεβραίου που μετανάστευσε στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών σε ηλικία 7 ετών.
Ο Ullman ασχολήθηκε με το εμπόριο σαν μπακάλης και χασάπης, αλλά είχε και κοινωνική δραστηριότητα και ασχολήθηκε κυρίως με την εκπαίδευση φροντίζοντας μάλιστα να έχουν την ίδια εκπαίδευση τα παιδιά των μαύρων με τα λευκά.
Μετά τα 70 έγραψε το ποίημα του Η νιότη που πιθανώς δεν θα γινόταν ευρύτερα γνωστό αν δεν το είχε κορνιζάρει στο γραφείο του στην Ιαπωνία ο στρατηγός Μακ Άρθουρ και ο οποίος συχνά χρησιμοποιούσε αποσπάσματα από αυτό στους λόγους του.
Έτσι ο Ullman έγινε γνωστότερος στην Ιαπωνία από τις ΗΠΑ στις οποίες μόλις το 1994 το σπίτι του στο Birmingham έγινε μουσείο από το University of Alabama .
Το εξαιρετικό αυτό ποίημα το βρήκα σε μια πολύ καλή μετάφραση στο βιβλίο του ακαδημαϊκού Ν.Λούρου Χθές Αθήνα Εκδόσεις Ελληνική Παιδεία 1981
Το ποίημα στην έκδοση SAMUEL ULLMAN, “Youth.”—Jane Manner, The Silver Treasury, Prose and Verse for Every Mood, pp. 323–24 (1934) είναι σε εκτενέστερη μορφή με μερικές λεκτικές αλλαγές από την αρχική ιδιωτική έκδοση από τον ίδιο From the Summit of Years, Four Score (n.d.).
Η παράγραφος με τα κόκκινα δεν υπάρχει στην αρχική έκδοση του ποιήματος ,όπως επίσης και η παράγραφος με τα πράσινα στην ελληνική μετάφραση δεν υπάρχει στο αγγλικό κείμενο, αλλά πρέπει να υπάρχει και σε κάποια άλλη εκδοχή του ποιήματος από την οποία και έγινε η μετάφραση.
Με τα έντονα στοιχεία είναι οι δικές μου επιλογές από το ποίημα.

Η ΝΙΟΤΗ

Τα νιάτα δεν είναι περίοδος ζωής, είναι η κατάσταση του νου. Δεν είναι κόκκινα μάγουλα, κόκκινα χείλη και ευλύγιστα γόνατα. Είναι η διάθεση της θέλησης, ιδιότητα της φαντασίας, η δύναμη των αισθημάτων. Είναι η φρεσκάδα της βαθιάς πηγής της ζωής. Είναι η νίκη ενάντια στην ατολμία, είναι και της επιθυμίας για περιπέτεια ενάντια στο πόθο για μια ήσυχη ζωή. Αυτός ο πόθος υπάρχει συχνά σε έναν σαραντάρη. Κανένας δεν γερνάει μόνο και μόνο επειδή ζει μερικά χρόνια. Οι άνθρωποι γερνούν όταν λιποτακτούν από τα ιδανικά τους. Και τα ωραία ακόμη πρόσωπα, όταν δεν προσέξουν να μείνουν όσο γίνεται ηθικά αμόλυντα, στιγματίζονται συχνά από την αυθάδεια ή την αηδία.

Τα χρόνια μπορεί να ρυτιδώνουν το δέρμα, αλλά όταν εγκαταλείψεις τον ενθουσιασμό, τότε ρυτιδώνεται το πνεύμα. Η ανησυχία, η αμφιβολία, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό σου, ο φόβος και η απελπισία, αυτά τα μυσαρά μακρά χρόνια που γέρνουν το κεφάλι και κάνουν σκόνη το πνεύμα που γέρασε.

Και αν είναι κανείς εβδομήντα ή δεκάξι χρόνων, πάντα στην καρδιά του μπορεί να υπάρχει η αγάπη για το θαύμα, ο θαυμασμός για τα άστρα και τα πράγματα και για τις σκέψεις. Η θέληση να αντιμετωπίσει κανείς τα γεγονότα, η αδιάκοπη παιδιάστικη όρεξη για κείνο που πρόκειται να ΄ρθει. Έπειτα, και η μεγάλη χαρά για το παιχνίδι ζωής.

Είστε τόσο νέοι, όση είναι η πίστη σας στη ζωή. Τόσο γέροι, όση είναι η αμφιβολία σας. Τόσο νέοι, όση είναι εμπιστοσύνη στον εαυτό σας. Τόσο γέροι, όση είναι η απελπισία σας.

Μέσα στο κέντρο της καρδιάς σας βρίσκεται ένας σταθμός ασυρμάτου. Όσα χρόνια αυτός παίρνει μηνύματα ομορφιάς, ελπίδας, χαράς, μεγαλείου, θάρρους και δύναμης από τη γη, από τους ανθρώπους και από το θεό, τότε είστε πάντα νέος. Όταν τα μηνύματα αυτά πάψουν να έρχονται, και το κέντρο της καρδιά σας έχει σκεπαστεί με τα χρόνια της απαισιοδοξίας και τον πάγο της αδιαφορίας και του κυνισμού, τότε πραγματικά μεγαλώσατε και γεράσατε.

YOUTH

Youth is not a time of life—it is a state of mind. It is not a matter of red cheeks, red lips and supple knees. It is a temper of the will; a quality of the imagination; a vigor of the emotions; it is a freshness of the deep springs of life. Youth means a tempermental predominance of courage over timidity, of the appetite for adventure over a life of ease. This often exists in a man of fifty, more than in a boy of twenty. Nobody grows old by merely living a number of years; people grow old by deserting their ideals.

Years may wrinkle the skin, but to give up enthusiasm wrinkles the soul. Worry, doubt, self-distrust, fear and despair—these are the long, long years that bow the head and turn the growing spirit back to dust.

Whether seventy or sixteen, there is in every being’s heart a love of wonder; the sweet amazement at the stars and starlike things and thoughts; the undaunted challenge of events, the unfailing childlike appetite for what comes next, and the joy in the game of life.

You are as young as your faith, as old as your doubt; as young as your self-confidence, as old as your fear, as young as your hope, as old as your despair.

In the central place of your heart there is a wireless station. So long as it receives messages of beauty, hope, cheer, grandeur, courage, and power from the earth, from men and from the Infinite—so long are you young. When the wires are all down and the central places of your heart are covered with the snows of pessimism and the ice of cynicism, then are you grown old, indeed!


Ο Λούρος προσθέτει μετά το ποίημα πως ο Goethe έχει εκφραστεί ακόμη καλύτερα και επιγραμματικότερα:
Ich bin zu alt um nur zu spielen zu jung um ohne wursch zu sein
Είμαι πολύ ηλικιωμένος για να παίζω μονάχα, αλλά πολύ νέος για να μην έχω επιθυμίες!

ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Στις 18 Ιανουαρίου έβλεπα στην τηλεόραση την συναυλία που έγινε για τον Μπάρακ Ομπάμα μπροστά στο μνημείο του Λίνκολν στην Ουάσιγκτον.
Η πρώτη έκπληξη ήταν όταν εμφανίστηκε στην σκηνή η Bettye LaVette και τραγούδησε το "A Change Is Gonna Come" ντουέτο με τον Jon Bon Jovi.Είμαι σίγουρος ότι ούτε εδώ αλλά ούτε και στην ίδια την Αμερική οι περισσότεροι γνώριζαν αυτή την μοναδική φωνή που έπρεπε να περάσουν 43 ολόκληρα χρόνια από τότε που έγραψε τον πρώτο της δίσκο για να γίνει ευρύτερα γνωστή.



Είχα την τύχη καμιά 10ρια μέρες πριν από αυτήν την εμφάνιση ,να βρώ το τελευταίο της CD του 2007, The Scene of the Crime με τους Drive-by Truckers (Anti 6873-2) και από τότε δεν έχει φύγει από το πικ-απ μου.
Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να την απολαύσετε σε μία μοναδική εκτέλεση του τραγουδιού των Who 'Love Reign O'er Me'

Η δεύτερη έκπληξη ήταν η εμφάνιση του 90χρονου έφηβου Pete Seeger μαζί με τον Bruce Springsteen στην ίδια συναυλία. Ο Bruce Springsteen ήδη από το 2006 έχει τραγουδήσει τα γνωστότερα τραγούδια του Pete Seeger στο CD του μαζί με DVD, We shall overcome .The Seeger sessions (Sony-BMG)
Σχετικά με το πασίγνωστο τραγούδι του Woody Guthrie ,This Land Is Your Land που είπαν, και για τον Pete Seeger ,έχει γράψει η Τέτα Παπαδοπούλου στην Ε.
Γράφει όμως πως:
Έψαξα αρκετά στο Ιντερνετ για να βρω τους στίχους του «This Land is Your Land» στην αυθεντική μορφή. Χωρίς επιτυχία όμως. Είναι ενδιαφέρον ότι η λογοκριμένη εκδοχή έχει επιβληθεί, προφανώς από αδράνεια, στη διαδικτυακή «συνείδηση».
Δεν ξέρω που έψαξε αλλά χωρίς κανένα πρόβλημα βρήκα αμέσως όλους τους στίχους και τις διάφορες εκδοχές τους εδώ και εδώ.

Οι στίχοι του τραγουδιού όπως τραγουδήθηκε σε αυτή την συναυλία είναι οι παρακάτω (1-5) και μαζί βάζω μια ελεύθερη μετάφραση δική μου στα ελληνικά .
Οι στίχοι με τα πράσινα γράμματα δεν ειπώθηκαν ενώ με τα κόκκινα είναι οι συνήθως λογοκριμένοι με τις παραλλαγές τους.

This Land Is Your Land

Words and Music by Woody Guthrie

Chorus

This land is your land, this land is my land

From California, to the New York Island

From the redwood forest, to the gulf stream waters

This land was made for you and me
Αυτή χώρα είναι η χώρα σου ,αυτή η χώρα είναι η χώρα μου
Από την Καλιφόρνια μέχρι την Νέα Υόρκη
Από το δάσος με τις σεκόγιες μέχρι τα νερά του ρεύματος του Κόλπου
Αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα.

1- As I was walking a ribbon of highway

I saw above me an endless skyway

I saw below me a golden valley

This land was made for you and me
Καθώς περπατούσα στην άκρη της εθνικής
Είδα ψηλά ένα αχανή αυτοκινητόδρομο
Είδα από κάτω μια χρυσή κοιλάδα
Αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα.

Chorus

2-I've roamed and rambled and I've followed my footsteps

To the sparkling sands of her diamond deserts

And all around me a voice was sounding

This land was made for you and me
Περιπλανήθηκα περπατώντας και τα βήματα μου με οδήγησαν
Στις λαμπερές άμμους των διαμαντένιων της ερήμων
Και γύρω μου μια φωνή αντηχούσε
Αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα

Chorus

The sun comes shining as I was strolling

The wheat fields waving and the dust clouds rolling

A voice was chanting, As the fog was lifting,

This land was made for you and me
Ο ήλιος άρχισε να λάμπει καθώς βολτάριζα
στα λιβάδια τα στάχυα κυμάτιζαν και σύννεφα σκόνης στριφογύριζαν
Μια φωνή τραγουδούσε καθώς η ομίχλη έφευγε
Αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα

Chorus

3- In the squares of the city by the shadow of the steeple

By the relief office I saw my people;

As they stood there hungry, I stood there whistling

This land was made for you and me
Στις πλατείες της πόλης –στην σκιά του καμπαναριού
Δίπλα στο γραφείο της Πρόνοιας-είδα τους συνανθρώπους μου
Όπως καθόντουσαν εκεί πεινασμένοι, στάθηκα εκεί σφυρίζοντας
Αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα

Παραλλαγή 1
And some are grumblin' and some are wonderin'

If this land's still made for you and me.
Και μερικούς να διαμαρτύρονται και μερικούς να αναρωτιόνται
Εάν ακόμα αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα

Παραλλαγή 2
As they stood there hungry, I stood there asking -, I said now "What's This?"
Ιs this land made for you and me?
Όπως καθόντουσαν εκεί πεινασμένοι, στάθηκα εκεί –είπα τώρα «Τι είναι αυτό;»
Είναι αυτή η χώρα φτιαγμένη για σένα και για μένα;



4-There was a big high wall there that tried to stop me;

There is a big sign there ,it said private property;

But on the other side it didn't say nothing;

That side was made for you and me.
Υπήρχε εκεί ένας μεγάλος ψηλός τοίχος που προσπάθησε να με σταματήσει
Υπήρχε εκεί μια μεγάλη πινακίδα, έλεγε ιδιωτικός χώρος

αλλά από την άλλη μεριά δεν έλεγε τίποτα
Αυτή η μεριά ήταν φτιαγμένη για σένα και για μένα.

Παραλλαγή
As I was walkin' - I saw a sign there

And that sign said - no tress passin'

But on the other side .... it didn't say nothin!

Now that side was made for you and me!
Καθώς περπατούσα –είδα εκεί μια πινακίδα
Και η πινακίδα έλεγε –απαγορεύεται η διέλευση
Αλλά από την άλλη μεριά ..δεν έγραφε τίποτα!
Άρα αυτή η μεριά φτιάχτηκε για σένα και για μένα


Chorus

5-Nobody living can ever stop me,

As I go walking that freedom highway;

Nobody living can ever make me turn back

This land was made for you and me.
Κανένας σ΄ αυτή την ζωή δεν πρόκειται να με σταματήσει
Καθώς περπατώ σ΄ αυτήν την λεωφόρο της ελευθερίας
Κανένας σ΄ αυτή την ζωή δεν μπορεί να με γυρίσει πίσω
Αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα

Chorus

ΔΥΟ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ. ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΑΤΕ ;

Πριν από πάνω από 2 χρόνια είχα δημοσιεύσει το παρακάτω κείμενο που δίνει στα ποντιακά την κυριολεξία της έννοιας του διλήμματος.

Παίρ(ν)ομεν έναν σκοινίν.
Περάζομ’ ατο ας σο στόμαν και βγάλουμ’ ατο ας’ ‘σον κώλον.
Σ’ εμπρός το μέρος δένουμεν έναν σκατόν.
Σ’απίς ‘πα το μέρος, δένομεν ένα αγγούρ’.!
Συρτς να εβγάλτς το αγγούρ’ ας σον κώλο ‘ς ,έμπέν το σκατόν ‘σο στόμα ‘ς.
Συρτς να εβγάλτς το σκατόν ας ‘σο στόμα ‘ς εμπέν το αγγούρ’ σον κώλο ‘ς.
Αρ ‘ατο εν τω δίλημμα!

Ποιος το είπε και πώς τα σχόλια σε αυτό το ποστ έφτασαν στο Κυπριακό και στο σχέδιο Ανάν, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τα διαβάσει εδώ.

Σήμερα λοιπόν το Σαββατοκύριακο που είναι κανείς ποιο λάσκος από τις έννοιες της δουλειάς να δύο διλήμματα που μπορεί να τους δώσει ο καθένας μας και διαφορετική λύση ( δεν είναι δικά μου μου ήρθαν με e-mail)

ΔΙΛΗΜΜΑ 1ον
.
Ήταν ένα αντρόγυνο και ήθελε να χωρίσει. Πήγε λοιπόν στα δικαστήρια. Και οι 2 όμως ήθελαν την κηδεμονία του μονάκριβου και λατρεμένου παιδιού τους.
Πρώτη η γυναίκα λοιπόν έπεσε κλαίγοντας στα πόδια της δικαστίνας και την ικέτεψε να δώσει το παιδί σε αυτήν αφού εκείνη ήταν που το έφερε στο κόσμo.
Αυτό φάνηκε λογικό στη δικαστίνα που ήταν και γυναίκα, αλλά ήθελε να ακούσει και το επιχείρημα του άντρα.
Σηκώνεται λοιπόν ο άντρας και μετά από λίγη σκέψη λέει:
«Κύρια δικαστά, όταν ρίχνετε ένα νόμισμα στο μηχάνημα για να πάρετε μια pepsi, μόλις βγει η pepsi ανήκει σε σας ή στο μηχάνημα;»

ΔΙΛΗΜΜΑ 2ον

.
Είσαι στο αυτοκίνητο και οδηγείς ενώ έξω βρέχει καταρρακτωδώς.

Περνάς από μια στάση λεωφορείου όπου συναντάς τρία άτομα να περιμένουν:

1. Μια γριούλα που πεθαίνει

2. Ένα φίλο από τα παλιά που σου έσωσε κάποτε τη ζωή.

3. Τη γυναίκα/άντρα των ονείρων σου.

Ποιον θα έπαιρνες μαζί σου στο αυτοκίνητο, λαμβάνοντας υπόψη ότι χωράει μόνο ένα άτομο?

.

.

Σκέψου λίγο, προτού διαβάσεις παρακάτω !

ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ...
.

.

.

Βρίσκεσαι σε ένα ηθικό δίλημμα το οποίο έθεσαν κάποτε σε μια επαγγελματική συνέντευξη.

Θα μπορούσες να πάρεις τη γριούλα, γιατί έμοιαζε να πεθαίνει, και έτσι να τη σώσεις, ή τον παλιό σου φίλο που κάποτε σου έσωσε τη ζωή. Ωστόσο, ίσως να μην ξανασυναντούσες ποτέ τη γυναίκα/άντρα της ζωής σου....

.

.
ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΕΘΗΚΕ ΣΕ 200 ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΤΟ ΕΛΥΣΕ ΜΕ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΥΤΟΣ ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΛΑΒΑΝ ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ:

.
.
"Θα έδινα τα κλειδιά του αυτοκινήτου στον φίλο μου και θα του ζητούσα να πάει τη γριούλα στο νοσοκομείο, ενώ εγώ θα έμενα, περιμένοντας το λεωφορείο με τη γυναίκα/άντρα των ονείρων μου".

ΠΡΟΣΘΗΚΗ
.
ΧΑΡΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΦΙΛΤΑΤΗΣ ΜΕΡΟΠΗΣ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ, ΠΟΥ ΠΟΛΛΟΙ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ, ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ

.
1) Το δίλημμα ενός παντρεμένου:

Να βγω έξω για να βλέπω αυτό που δεν μπορώ να πηδήξω ή να μείνω μέσα για να πηδήξω αυτό που δεν μπορώ να βλέπω;

.

2)Το δίλημμα ενός πιτσιρικά:

Η αδελφή μου γέννησε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αγόρι ή κορίτσι κι εγώ αν είμαι θείος ή θεία.

.

ΕΓΩ, Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

Από μικρό παιδί ένα πράγμα σιχαινόμουνα βαθύτατα.
Οτιδήποτε είχε σχέση με γυμναστική, αθλητισμό και ποδόσφαιρο .
Παρ΄ όλα αυτά ποτέ μου δεν υπήρξα πλαδαρός γιατί από μικρή ηλικία είχα αγαπητική σχέση με την θάλασσα και όταν βρίσκομαι κοντά της περνάω πολλές ώρες μέσα σε αυτήν κολυμπώντας ή ψαρεύοντας με ψαροντούφεκο.
Επίσης από παιδί 12 ετών μέχρι τα 18, βρισκόμουνα επάνω σε ένα ποδήλατο και την απόσταση Αθήνα –Καλλιθέα την θεωρούσα σαν απλό περίπατο.

Ο Αθεόφοβος μετά της συμβίας του σε φοιτητική ηλικία στο ηφαίστειο της Σαντορίνης σε μια φωτογραφία που είναι εμφανές το ευσταλές και αθλητικόν του παράστημα. Ενώ η καθ΄ ύψος ανάπτυξις έχει σταματήσει από μακρού χρόνου στο 1,66, η κατ΄ εύρος ανάπτυξις του υπογαστρίου ήδη από τότε έχει ξεκινήσει και δεν λέει μέχρι σήμερα με τίποτα να σταματήσει.
.
Παρένθεση πρώτη. Έχει ενδιαφέρον να σας πω πως έμαθα κολύμπι 4-5 χρονών.
Βρισκόμαστε στην Κω για διακοπές και αντί να διασκεδάζω μου είχαν κάνει την ζωή πατίνι δύο αδέλφια 2-3 χρόνια μεγαλύτερα από μένα , παιδιά μιας φιλικής μας οικογένειας που είχε έρθει μαζί μας. Μια μέρα που είμαστε σε μια προβλήτα ένα από τα κωλόπαιδα αυτά, καθηγητής του Πολυτεχνείου μετέπειτα , μου έδωσε μια σπρωξιά και με πέταξε στην θάλασσα. Άρχισα ο ταλαίπωρος να πνίγομαι, γιατί δεν πάτωνα, αλλά το κυριότερο επειδή δεν ήξερα και να κολυμπάω!
Όμως ένα αίσθημα υπερηφάνειας, που από τόσο σκατό είχα, και μετά από όσα είχα τραβήξει από τα δύο αδέλφια, μου έλεγε μέσα μου καλύτερα να πνιγείς παρά να φωνάξεις βοήθεια ή ακόμα χειρότερα να παραδεχτείς ότι δεν ξέρεις κολύμπι !
Σαν κουτάβι λοιπόν που το πετάς στο νερό άρχισα να χτυπάω απελπισμένος τα χέρια μου και ω του θαύματος να διατηρούμαι στην επιφάνεια με αποτέλεσμα να βγω μισοπνιγμένος μεν στην ακτή αλλά βαθύτατα υπερήφανος που δεν πήραν τίποτα χαμπάρι τα κωλόπαιδα και γνώστης πλέον του σπόρ της κολύμβησης!
Παρένθεση δεύτερη. Εκείνο το καλοκαίρι στην Κω εκτός από κολύμπι έμαθα και να κάνω ποδήλατο όχι πλέον σε παιδικό άλλά σε κανονικό .Βέβαια δεν έφτανε ο κώλος μου να κάτσω στην σέλλα αλλά αν το ποδήλατο ήταν γυναικείο στεκόμουνα όρθιος σε αυτό, αν όμως ήταν ανδρικό με το ένα πόδι κάτω από τους δύο σωλήνες που είχε.
Στην Κω λοιπόν η Μεγαλόχαρη για πρώτη και τελευταία φορά με έσωσε και έτσι δεν πρόλαβα να δω τον γιο της φαντάρο!
Κατέβαινα αμέριμνος και καμαρωτός μια κατηφόρα που κατέληγε κατευθείαν στην προβλήτα της θάλασσας. Πάω να πατήσω φρένο και με φρίκη διαπιστώνω ότι το ποδήλατο, που μόλις είχα νοικιάσει ,δεν είχε στο τιμόνι λαβές για φρένο!
Δεν ήξερα βέβαια τότε ότι σε ορισμένα ποδήλατα άμα έκανες ανάποδο πεντάλι αυτά φρενάριζαν.
Με φρίκη έβλεπα την προφανή κατάληξη της ποδηλατάδας, με εμένα και το νοικιασμένο ποδήλατο στη θάλασσα και άντε μετά να εξηγήσεις σε γονείς και ποδηλατά πως έγινε !
Ευτυχώς όμως ένας τεραστίων διαστάσεων, ή έτσι μου φάνηκε λόγω ηλικίας καλοθρεμμένος πάπαρδος, λίγο πριν να βρεθώ στην θάλασσα έπιασε με τα δύο του χέρια το τιμόνι αναφωνώντας με έκπληξη –που πάς τέκνον μου;
Μέσα στην τρομάρα μου ψέλλισα ένα –ευχαριστώ πάτερ μου! ,αντί να του απαντήσω ότι πήγαινα κατευθείαν κατά διόλου μεριά!, και η επόμενη σκέψη που μου ήρθε ήταν ότι ήμουνα τυχερός που βρέθηκε αυτός ο καρδαμωμένος παπάς εκεί, που από ότι έδειχνε το σουλούπι του δεν ήταν και πολύ φανατικός της νηστείας !
Κάπου στα 12 με 13 , μετά από συνεχές ψηστήρι στην μάνα μου, μια ωραία και αξέχαστη πρωία απέκτησα πλέον το πολυπόθητο κανονικό ποδήλατο, ένα κατακόκκινο σπόρ PHILLIPS με ένα σωλήνα !

Ο Αθεόφοβος σε ηλικία 13 ετών καμαρωτός και υπερήφανος με το άρτι αποκτηθέν ποδήλατον του και την από μακρού χρόνου εξαδέλφην του στην ταράτσα της πολυκατοικίας του όπου και εξασκούσε τις ποδηλατικές του ικανότητες μέχρι να καταφέρει να αποκτήσει την πατρική άδεια να ξαμοληθεί ελεύθερος και ωραίος στους δρόμους.

.

Λόγω του ότι τότε μέναμε στο κέντρο της Αθήνας , ο πατέρας μου φοβόταν ότι αν με άφηνε να κυκλοφορώ στους δρόμους με το ποδήλατο θα με πατήσει κανένα αυτοκίνητο και έτσι θα χάσει αδόξως τον μονάκριβο κανακάρη του και διάδοχο του θρόνου.
Κάπου ένα χρόνο κράτησε αντίσταση στην γκρίνια μου με εμένα αναγκαστικά εξασκούμενο στην ποδηλασία στην ταράτσα της πολυκατοικίας μας, μέχρι που τελικά ενέδωσε και ελεύθερος πλέον αλώνιζα όλη την Αθήνα με το ποδήλατο αλλά και στην ανάγκη έκανα ακόμα και τον ταξιτζή!
Υπάρχουν ανεπανάληπτες σκηνές με εμένα στο ποδήλατο να κατεβαίνω την Βεϊκου με συμμαθητή μου τότε και μετέπειτα κουμπάρο, καθισμένο στον σωλήνα πηγαίνοντας τον στο σπίτι του στην Καλλιθέα να φωνάζει κάθε φορά ύστερα από λίγο –Στάματα λίγο , πονάει ο κώλος μου!

Το ζεύγος Αθεόφοβου μετά του προαναφερθέντος δυσ-κωλου συμμαθητού και κουμπάρου του (αριστερά) σε μία φωτογραφία που αποδεικνύει ότι ήσαν έμπλεοι θρησκευτικής πίστεως και κατανύξεως από την εποχή που ήσαν όλοι τους φοιτητές! Παρεμπιπτόντως πολύ καμάρωνα για το κουστουμάκι που φοράω!
.

Κλείνοντας την παρένθεση της παιδικής ηλικίας φτάνουμε να έχω γίνει 18 ετών και να είμαι γραμμένος στον Παναθηναϊκό στο τμήμα ξιφασκίας !
Μην απορείτε ,δεν υπήρξε αλλαγή στις απόψεις μου σχετικά με τα αθλητικά .
Aπλά είχα μπει στο Πανεπιστήμιο και τότε τα δύο πρώτα χρόνια ήταν υποχρεωτικές, αν θυμάμαι καλά 20 παρουσίες στη γυμναστική ή η συμμετοχή σου σε κάποια αθλητική ομάδα.
Δυστυχώς όμως μετά από 2-3 φορές η ξιφασκία έχασε ένα μελλοντικό αστέρι γιατί ο αθλητής έμαθε ότι όποιος πήγαινε να παρακολουθήσει φοιτητικούς αγώνες μπάσκετ στον «τάφο του Ινδού» έπαιρνε αυτομάτως 5 παρουσίες !
Για τους μη γνωρίζοντες ποιος είναι ο «τάφος του Ινδού» είναι ένα κλειστό γήπεδο κάτω από τις κερκίδες του γηπέδου του Παναθηναϊκού βρωμερό και τρισάθλιο που είναι μέχρι αργά το βράδυ φούρνος, γιατί τις τσιμεντένιες κερκίδες από πάνω του τις ψήνει όλη μέρα ο ήλιος
Έτσι μαζί με το ποδόσφαιρο σιχάθηκα και το μπάσκετ και έπρεπε να έρθει η εποχή του Γκάλη που βλέποντας τον να κινείται με τον ιδιοφυή και μαγικό του τρόπο με έκανε να αγαπήσω αυτό το άθλημα θαυμάζοντας τον εγκέφαλο του για τις αποφάσεις και τις εντολές που έδινε σε δέκατα του δευτερολέπτου σε χέρια και πόδια..
Παρένθεση τρίτη. Χειρότερη από μένα σε οτιδήποτε είχε σχέση με άθληση ήταν η κ.Αθεόφοβου η οποία ακόμα και στον «τάφο του Ινδού» βαριότανε να έρθει.
Φτάνοντας η χρονιά να τελειώσει δεν είχε καμιά παρουσία στην γυμναστική και δεν θα μπορούσε να πάρει υπογραφή. Η μόνη λύση λοιπόν, για να πάρει όλες τις παρουσίες μαζεμένες ,ήταν να έχει συμμετοχή σε ένα γύρω αντοχής που θα γινόταν στον λόφο του Αρδηττού Κυριακή νωρίς το πρωί στο τέλος της χρονιάς .
Όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω αυτό το θέαμα και να μην συμπαρασταθώ στην μέλλουσα σύζυγο μου!
Πράγματι ευτυχώς που είχα πάει γιατί μετά τον πρώτο γύρο εμφανίστηκε αντί να τρέχει να περπατάει κάθιδρη και ξεγλωσσιασμένη η αθλήτρια με το σορτς που κατέρρευσε στην αγκαλιά μου έχοντα πλέον εξασφαλίσει με τον ιδρώτα του σώματος της την υπογραφή έχοντα ς βέβαια κάνει όρκο μέσα της, τον οποίο τον τήρησε ευλαβώς και με συνέπεια , να μην ξανατρέξει ποτέ στην ζωή της!
Όμως η σχέση μου με το γήπεδο του Παναθηναϊκού και τον «αθλητισμό» δεν τελείωσε μετά από τον «τάφο του Ινδού», γιατί εκείνη την εποχή μεγάλο σουξέ είχαν στην νεολαία οι αγώνες κατς που γίνονταν στο ένα πέταλο του ίδιου γηπέδου.
Όλοι αυτοί οι αγώνες είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό.
Οι Έλληνες παλαιστές αφού αρχικά έτρωγαν το ξύλο της ζωής τους από κάποιο θηριώδη ξένο, γεννημένο συνήθως στα Πετράλωνα , εκεί που έλεγες πως θα εγκαταλείψουν ηττημένοι και ντροπιασμένοι τον αγώνα ήσαν σαν να άκουγαν μέσα τους την Ρωμιοσύνη του Θεοδωράκη πολύ πριν ο ίδιος να την εμπνευστεί και να την γράψει .
Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις εκεί που πάει να σκύψει, να την πετιέται εξ αρχής,αντρειεύει και θεριεύει και καμακώνει το θεριό με τις χερούκλες του!
Όπότε βούταγε ο δημοφιλής τότε κατσερ Λαμπράκης πχ το αιμοβόρο τέρας που έτρωγε ωμό κρέας, έτσι έλεγε η διαφήμιση ,με το βάρβαρο ,σλάβικο και κομουνιστικό όνομα Ζιγκουλίνωφ και το έκανε του αλατιού.
Σαν γνήσιο δε ελληνόπουλο τράβαγε και μερικές τρίχες από τα μαλλιά, του ηττημένου και στο καναβάτσο πλέον ξαπλωμένου Ζιγκουλίνωφ, και γεμάτος υικό σεβασμό τις προσέφερε τυλιγμένος με την ελληνική σημαία στην μάνα του, που παρακολουθούσε δακρυσμένη τα κατορθώματα του γιου της.
Πριν από τον κυρίως αγώνα προηγούντο 3-4 άλλοι με πιο δευτεροκλασάτους παλαιστές αλλά στο ίδιο πάντα μοτίβο.
Μερικές φορές για μεγαλύτερο χαβαλέ ήσαν δύο εναντίον δύο αντιπάλων οπότε ο ενθουσιασμός του φιλοθεάμονος κοινού έφτανε στο αποκορύφωμα .
Βέβαια όλοι ξέραμε ότι όλα είναι φτιαχτά αν και μια φορά είχα δει έναν Γερμανό, μάλλον από τα Τρίκαλα ,από τους νεαρούς των αρχικών ματς να φεύγει προς τα αποδυτήρια με ένα χρώμα αρκετά προς το μπλέ μαρέν.
Τώρα πως μου ήρθε και τα θυμήθηκα όλα αυτά;
Απλά πήγα προχθές και είδα τον Παλαιστή του Darren Aronofsky με τον καταπληκτικό Mickey Rourke στο καλύτερο ρόλο της καριέρας του, μαζί με την εξ ίσου εξαιρετική Marisa Tomei που αποδεικνύει σε αυτή την ταινία την αξία της και πως την είχαμε άδικα υποτιμήσει μέχρι σήμερα παρά το Όσκαρ που είχε πάρει.
Η εικόνα εκ των έσω του στησίματος αυτών των αγώνων, ο αγώνας για την επιβίωση των ξεπερασμένων και δευτεροκλασάτων πια παλαιστών και η αδυναμία τους να ξεφύγουν από την μοίρα τους που την έχουν όμως προδιαγράψει οι ίδιοι, έχει αποδοθεί με ένα ρεαλισμό που συγκλονίζει.
Ο Mickey Rourke μας είχε προϊδεάσει με το Sin City για τις σημερινές δυνατότητες του αλλά με αυτόν τον ρόλο έχεις την αίσθηση ότι δεν βλέπεις ηθοποιό αλλά ντοκιμαντέρ με την ζωή ενός γνήσιου Wrestler.
Η ταινία είναι σκληρή και σε ορισμένες σκηνές ωμή και δεν καταφεύγει ακόμα και στο τέλος της σε καμιά από τις συνήθεις συμβάσεις.
Την θεωρώ σαν μια από σημαντικότερες της χρονιάς και σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα.

ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΟ- ROCK AND ROLL ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΑΛΛΑ

Σήμερα αν θέλεις να πας να δεις μια θεατρική παράσταση ,στα τόσα θέατρα που υπάρχουν, ή θα πρέπει να βασιστείς στις αξιόπιστες εντυπώσεις φίλων σου γι΄ αυτή ,ή σε κάποια κριτική που διάβασες στην εφημερίδα ή στο ποιος την ανεβάζει και ποιοι παίζουν, ή τέλος στον γενικότερο ντόρο που έχει δημιουργήσει αυτή.
Μερικές φορές όμως ίσως να είναι καλύτερα να αφήνει κανείς την διαίσθηση του να τον καθοδηγεί.
Έτσι λοιπόν είδα πρόσφατα το ROCK AND ROLL για το οποίο δεν μου είχε πει κανείς τίποτα και δεν είχα διαβάσει επίσης τίποτα. Τους μόνους που είχα υπ΄ όψιν μου και θεωρούσα εγγύηση ήσαν ο συγγραφέας του έργου Τομ Στόπαρντ και ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής Γιώργος Κοτανίδης.
Με είχε όμως ερεθίσει η διαφήμιση που άκουγα στον ΕΝ ΛΕΥΚΩ να λέει:
Τι σχέση έχει ο Μιγκ Τζάγκερ με τον Λένιν; Τι συνδέει τον Συντ Μπάρετ με τον θεό Πάνα; Τι ενώνει την ποίηση της Σαπφούς με τους Πινκ Φλόιντ; Ποια η σχέση του ROCK AND ROLL με την Επανάσταση;
Έτσι λοιπόν εξήφθη η περιέργεια μου να δω ποιες είναι οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.
Η τύχη ευτυχώς ήταν με το μέρος μας.
Ήταν από τις σπάνιες θεατρικές εμπειρίες των τελευταίων ετών.
Ένα έργο πρωτότυπο και ενδιαφέρον και μια παράσταση εξαιρετική, πλημμυρισμένη από κλασσικά ροκ κομμάτια που λες και γράφτηκαν για αυτήν.
Η ιστορία ξεκινάει το 1968, με την άνοιξη της Πράγας και την εισβολή των σοβιετικών,και φτάνει μέχρι το 1990 και την πτώση του τείχους του Βερολίνου που σηματοδοτεί και την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» , τελειώνει δε θριαμβευτικά με την συναυλία των Rolling Stones στην Πράγα.
Οι βασικοί ήρωες είναι ένας διακεκριμένος αριστερός καθηγητής Φιλοσοφίας στο Καίμπριτζ και ένας Τσέχος μεταπτυχιακός φοιτητής του, ο οποίος είναι παθιασμένος με το ροκ. Μαζί του είναι ερωτευμένη η χίπισσα κόρη του καθηγητή και η οποία μέσα στην θολούρα που έχει από το «χόρτο» βλέπει την ενσάρκωση του θεού Πάνα στο πρόσωπο του τραγουδιστή των Πινκ Φλόυντ Συντ Μπάρρετ.(Ο Συντ Μπάρρετ έμενε στο σπίτι της μάνας του στο Καίμπριτζ)
Ο Τσέχος επιστρέφει στην πατρίδα του και ,λόγω της εμπλοκή του με ένα αντεργκράουντ ροκ συγκρότημα στην Πράγα, υφίσταται την καταπίεση του καθεστώτος που θεωρεί ότι η ελευθερία που πρεσβεύει το ροκ υπονομεύει το σύστημα. Με συνεχή φλας μπάκ βλέπουμε τα βασικά πρόσωπα, που άσχετα από τις διαλεκτικές διαφορές τους τρέφουν ιδιαίτερη αλληλοεκτίμηση μεταξύ τους , να αποκτούν ωριμότητα και να αναγνωρίζουν την διαφορά μεταξύ ιδεατού και επιθυμητού και της σκληρής πραγματικότητας.
Συγχρόνως από άλλα πρόσωπα του έργου η ποίηση της Σαπφούς και ένα απόσπασμα από τον Πλούταρχο συνδέονται με τις ιδεολογικούς προβληματισμούς του πολυδιάστατου αυτού έργου.
Με την ίδια απόλαυση είδαμε το έργο και οι δύο γενιές ,γιατί είχε έρθει μαζί μας και η κόρη μας, παρά το γεγονός ότι οι νεώτεροι δεν έχουν προσωπικά βιώματα από αυτή την ιστορική εποχή και τα γεγονότα που την σηματοδότησαν.
Θα έλεγα πως όσοι δεν έχουν σαφή γνώση για την σοβιετική εισβολή στην Πράγα και τα γεγονότα μέχρι την κατάρρευση του υπαρκτού και θέλουν να δουν το έργο, να διαβάσουν προηγουμένως σχετικά για να καταλαβαίνουν τα διαδραματιζόμενα.
Από τις άλλες παραστάσεις της χρονιάς μέχρι σήμερα πρόλαβα να δω:
1-Το Γάλα του Β. Κατσικονούρη με μια συγκλονιστική Άννα Βαγενά και 3 νέα αξιόλογα παιδιά. Η Βαγενά υποδύεται μια μετανάστρια από την πρώην Σοβιετική Ένωση που φτάνει στην Ελλάδα με τους δύο γιους της -ο ένας πάσχει από σχιζοφρένεια-, για να βρει ένα καλύτερο αύριο.
Στο έργο είναι συγκλονιστική η προσπάθεια των μεταναστών για ενσωμάτωση στην Ελληνική κοινωνία και η σχιζοφρένεια του γιου δίνει την ευκαιρία για μια εντυπωσιακή ερμηνεία αν και προσωπικά πιστεύω ότι το έργο θα έπρεπε να επικεντρώνεται κυρίως στο πρόβλημα της ενσωμάτωσης.
Πάντως το έργο είναι από τα πιο αξιόλογα των τελευταίων ετών και αξίζει τον κόπο να το δει κανείς.
2-Τη Μήδεια(2) του Δημήτρη Παπαϊωάννου .Ήταν μια παράσταση ιδιοφυής και υψηλής τέχνης, κατά την άποψη μου καλύτερη από το 2 του ίδιου .Πάντως ο Παπαϊωάννου από το Για Πάντα του 2001 που πρωτοείδα παράσταση του, συνεχίζει να με εκπλήσσει με το ταλέντο του. Θυμάμαι για πάντα αυτό που είχε πει ο Τσαρούχης όταν είχε δει την πρώτη του έκθεση ζωγραφικής στο Κολέγιο, του 17χρονου τότε Παπαϊωάννου : «Tόσο ταλέντο, τόσο νωρίς. Tρομάζω!»
3-Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης .Σουρεαλιστική κωμωδία με σωστό ρυθμό στην οποία κυριαρχεί με το γκροτέσκο παίξιμο της η Σ. Φιλιππίδου. Καλή παράσταση για δύο ευχάριστες ώρες.
4-Δύο τρελοί παραγωγοί Πλούσια παράσταση σε ένα γνωστό από τον κινηματογράφο έργο του Μελ Μπρούκς που η ερμηνεία ιδίως του Ζήρο Μοστέλ αλλά και του Τζίν Γουάϊλντερ σε αυτό είναι πλέον κλασσικές. Ο Χαϊκάλης είναι απόλυτα ικανός να κρατήσει ένα τέτοιο δύσκολο ρόλο σε μουσική παράσταση, γεγονός που διαπίστωσα και στο έργο που τον είδα το καλοκαίρι Του Κουτρούλη ο γάμος. Εξ ίσου καλός ήταν και ο Λουδάρος.
Δεν είχα πάντως σκοπό να δω αυτή την παράσταση μπαίνοντας στο θέατρο την τελευταία στιγμή και μάλιστα από την τελευταία σειρά, ενώ είχαμε βγάλει εισιτήρια και πηγαίναμε για το Πιο κοντά με τον Κιμούλη, αλλά η παράσταση αυτή αναβλήθηκε λόγω ασθενείας της πρωταγωνίστριας.
Από τις υπόλοιπες παραστάσεις υπάρχουν μερικές που τις έχω δει στο παρελθόν σε άλλες παραστάσεις με άλλους ηθοποιούς όπως το εξαιρετικό Σεσουάρ για δολοφόνους, ευτυχώς όχι με τον Ζαχαράτο που άμα τον βλέπω βγάζω καντήλες.
Έτσι δεν έχω σκοπό να ξαναδώ τον Βυσσινόκηπο, το Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω (εξαιρετικό έργο του Ντάριο Φό αλλά το έχω δει σε δύο διαφορετικές παραστάσεις),το EQUUS, τον Έμπορο της Βενετίας, την Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας, τον θάνατο του εμποράκου και το ημερολόγιο ενός τρελού (άμα το έχεις δει με τον Χορν δεν θέλεις να το δεις ξανά με άλλο-παλιότερα είχε τολμήσει να το παίξει και ο Ψάλτης!! ) .
Δυστυχώς δεν είδα την παράσταση Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου γιατί πρέπει να προγραμματίσεις μέρες πριν το πότε θα την δεις γιατί είναι κλεισμένες οι θέσεις.

Γ-(τελευταίο)-Η ΣΥΝΘΙΑ ΠΛΑΣΤΕΡ ΚΑΣΤΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΗ ΤΗΣ ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
ΠΕΟΥΣ ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ
Β΄ ΤΟ ΠΕΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΛΥΠΤΙΚΗ

Χάρις στο Βιβλίο του πέους, της Μάγκι Πάλεϋ, έμαθα και για το επιτυχή συνδυασμό δύο διαφορετικών τεχνών, δηλαδή της μουσικής και της γλυπτικής.
Αυτό το συνδυασμό τον πέτυχε η Σύνθια Πλαστερ Κάστερ.
Οι περισσότεροι θα μου πείτε ότι αυτή τη μεγάλη καλλιτέχνιδα δεν έχετε ξανακούσει στη ζωή σας.
Αυτό αποδεικνύει την ασχετοσύνης σας με την υψηλή τέχνη.
Η Σύνθια Πλαστερ Κάστερ ξεκίνησε σαν γκρούπι την δεκαετία του εξήντα από το Σικάγο. Η συμβολή της στη γλυπτική τέχνη προήλθε από τη μεγαλοφυή της ιδέα να φτιάξει γύψινα εκμαγεία από τα πέη ροκ μουσικών.
Το 1968 η Σύνθια εξήγησε στο περιοδικό Rolling Stone τη μέθοδο λήψεως του εκμαγείου. Μια από τις γκρούπις έπαιρνε τσιμπούκι το πέος του επίδοξου και πρόθυμου να συνεισφέρει στην τέχνη μοντέλου. Την διαδικασία αυτή την ονόμαζαν «γάνωμα». Μόλις λοιπόν η γανώτρια κατάφερνε να προκαλέσει την στύση και τη συνεπακόλουθη σκλήρυνση του πέους του απολαμβάνοντος μοντέλου, η άλλη είχε έτοιμο το κατάλληλο υλικό σ' ένα σέικερ για κοκτέιλ γεμάτο με Caulk Fast Set. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ροζ υλικό που χρησιμοποιούν οι οδοντίατροι για να πάρουν αποτύπωμα από τα δόντια και τα ούλα.
Βέβαια διαδικασία δεν ήταν πάντα επιτυχής, είτε γιατί οι κοπέλες ήσαν μαστουρωμένες και το έκαναν σαλάτα, είτε γιατί μέχρι το μοντέλο να βάλει μέσα στο υλικό το ανορθωμένο λάβαρο του, δυστυχώς αυτό του είχε πέσει.
Τελικά η Σύνθια έχει φτιάξει καμιά 40ρια εκμαγεία από μπρούντζο και λευκό γύψο. Η μετριόφρων όμως καλλιτέχνις παραδέχεται και τις αποτυχίες της.
Λέει χαρακτηριστικά: μερικές φορές καλούπωσα μονάχα το μισό κορμό του πέους ή μόνο το κεφάλι, αυτό όμως δε σημαίνει ότι ήταν το μόνο που είχαν να προσφέρουν. Κάποια από αυτά μάλιστα μοιάζουν με ουρές γουρουνιών ή με μικρά τιρμπουσόν. Δυστυχώς είχαν αρχίσει να μαλακώνουν πάνω που σκλήραινε το καλούπι.
Τώρα μεταξύ μας, αν ως φιλότεχνος πας σε μια έκθεση με έργα τέχνης και δεις να μοστράρει επωνύμως το εργαλείο σου, για το οποίο είσαι περήφανος, σε μέγεθος τιρμπουσόν της το φέρνεις στο κεφάλι ή δεν της το φέρνεις;
Τα πρώτα 22 περίπου εκμαγεία φτιάχτηκαν πριν το 1971 και σε αυτά περιλαμβάνονται τα πέη του Τζίμι Χέντριξ, του Νόελ Ρέντινγκ( The Jimi Hendrix Experience) και του Ζαν Γιανόφσι από τους Lovin’ Spoonful.


Η συλλογή των κιθαριστών (από αριστερά προς τα δεξιά)
Wayne Kramer 1969, Jimi Hendrix 1968, Danny Doll Rod 2000.
.
Από το 1971 μέχρι το 1980 η Σύνθια δεν αποθανάτισε κανέναν.
Μας εξηγεί όμως με σαφήνεια τους λόγους που η τέχνη υπέστη αυτό το πλήγμα .
Απλώς δεν με ενδιέφερε η μουσική στην δεκαετία του εβδομήντα, και η σεξουαλική επανάσταση είχε πάρει την κατιούσα- δεν ήταν της μόδας να δοκιμάζεις διαφορετικά είδη σεξ ή να χώνεις το πουλί σου σε κάτι καινούργιο και διαφορετικό. Τώρα όπως λέει, υπάρχουν περισσότεροι ενδιαφερόμενοι από ποτέ- από αυτούς που θα με ενδιέφερε να τους καλουπώσω.
Δυστυχώς δεν έχω δει το DVD που έχει βγάλει η Σύνθια Πλαστερ Κάστερ για να λύσω την απορία που μου δημιουργήθηκε και για την οποία δεν αναφέρει κάτι σχετικά η Πάλεϋ στο βιβλίο της.
Σε όσους έπαιρνε το εκμαγείο και παρέμεναν με το μοντέλο τους ντούρο και στητό τι γινόταν; Οι γανώτριες αναλάμβαναν και την διεκπεραίωση της υποθέσεως ή τους άφηναν στα κρύα του λουτρού;
Για όσους ενδιαφέρονται το μακρύτερο πουλί συλλογής της είναι μάλλον του Κλιντ Πόπι *, του τραγουδιστή των Dead Kennedys.
Όσο για του Τζίμι Χέντριξ- ήταν πολύ χοντρό. Αν σχημάτιζα κύκλο με το δείκτη και τον αντίχειρα μου γύρω του, θα είχαν δύο πόντους απόσταση. Απ' ό,τι θυμάμαι, ήταν και το πιο μακρουλά. Όμως δεν είχα αναλάβει εγώ τη συγκεκριμένη διέγερση. Η γανώτρια μου πάλι, κόντεψε να πνιγεί από αυτό.
Plaster Caster είναι ο κατασκευαστής προπλασμάτων γύψου και η Σύνθια έκανε και επισήμως αλλαγή του ονόματός της.
Δυστυχώς αλλαγή εγκεφάλου δεν γίνεται.
.
*Όπως σημειώνει η μεταφράστρια του βιβλίου ,Clint Poppie είναι το παρατσούκλι του Clint Mansell (συνθέτη της μουσικής των ταινιών Πι, Ρέκβιεμ για ένα όνειρο).Ο τραγουδιστής των Dead Kennedys είναι ο Jello Biafra.
.