ΚΑΡΥΔΙ, ΕΝΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΔΕΙΓΜΑ ΛΑΪΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

Όταν βρίσκομαι στην Κρήτη και φιλοξενώ φίλους, ένα από τα πρώτα μέρη που τους πάω είναι ένα άγνωστο και σε πολλούς  Κρητικούς μοναστήρι, που είναι και το μοναδικό της επαρχίας Αποκορώνου, το Καρύδι.

Η τοποθεσία αλλά και η μοναδική εικόνα, τόσο των αναστηλωμένων κτισμάτων του όσων και των ερειπίων του, προσφέρουν μια ιδιαίτερη αισθητική απόλαυση στον επισκέπτη. Είναι γνήσιο δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής, στην οποία  προέχει η λειτουργικότητα μαζί  με την  απλότητα της κατασκευής, και αποδεικνύει τελικά πως η ομορφιά ενός χώρου μπορεί να είναι αποτέλεσμα της δουλειάς με μεράκι μερικών απλών μαστόρων.

Η μονή Αγίου Γεωργίου, όπως είναι η επίσημη ονομασία της, βρίσκεται περίπου 2km ανατολικά του Βάμου και σε όλο το συγκρότημα των κτισμάτων, παρά το ότι πολλά είναι ερειπωμένα, ξεχωρίζει  το τεράστιο ελαιουργείο της μονής με τις 12 καμάρες που στήριζαν την στέγη του.

Αυτό  αποπερατώθηκε, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή του, το 1863, επί ηγουμενίας  Γρηγορίου Παπαδοπετράκη (1862-1866), ενώ η κατασκευή του βασίστηκε πάνω σε σχέδια του Προηγούμενου Γεράσιμου Στρατηγάκη.

Οι 12 καμάρες (οι φωτογραφίες από τα 2 άκρα της αίθουσας), ήσαν αναγκαίες για να κρατήσουν την στέγη του γιατί στην περιοχή δεν υπήρχαν μεγάλα δέντρα με χοντρούς κορμούς οπότε η κατασκευή της στέγης γινόταν σύμφωνα με την παρακάτω περιγραφή.

  Αρχικά τοποθετούσαν ισχυρά ξύλινα δοκάρια, τα "μεσοδόκια" (από κυπαρίσσι), σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, από πάνω σταυρωτά μικρότερα δοκάρια, μετά πάλι σταυρωτά καλάμια ή μικρότερα ξύλα και βούρλα.
Πάνω από αυτά άπλωναν δύο στρώματα απο χώμα.
Αρχικά ένα στρώμα λάσπης από πιθαρόχωμα ή χώμα λεπίδα (συμπαγής και σκληρός άργιλος)  σε όλο το δώμα, το λεγόμενο ρόδωμα, και μετά έστρωναν από πάνω χώμα λεπίδα. 

Το δεύτερο αυτό στρώμα χώματος το χτυπούσαν με το "κόπανο" και έσφιγγε με αποτέλεσμα να μήν αφήνει το νερό να περνάει.

Για να μην φυτρώνουν διάφορα χόρτα (αβουρλίτες κλπ) στο χώμα σκόρπιζαν αραπάλατσο.(χοντρό αλάτι της θάλασσας)

Στο εσωτερικό του ελαιουργείου υπάρχουν τέσσερις ελαιόμυλοι που δεν συναντώνται σε κανένα άλλο ελαιοτριβείο της Κρήτης.

Σήμερα υπάρχουν μόνο οι κτιστές βάσεις τους ενώ οι μυλόπετρες έχουν αφαιρεθεί.

Οι ελαιόμυλοι ανήκαν στον τύπο με τις περισσότερες από μία μυλόπετρες που τις κινούσαν ζώα όπως άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια ή βόδια.

Στον ανατολικό τοίχο βρίσκεται το τζάκι με τη μεγάλη εξωτερική καπνοδόχο, που ήταν απαραίτητο  στη διαδικασία παραγωγής του ελαιόλαδου αλλά και για τη θέρμανση των εργαζομένων.

Στο πλάι της ανατολικής πλευράς του ελαιουργείου βρίσκεται ο   λαδομαγατζές, δηλαδή  ο χώρος  αποθήκευσης του λαδιού στον οποίο επίσης η οροφή στηρίζεται με δύο καμάρες.

 Με λαξευτή λιθοδομή είναι και οι δύο πόρτες του και ο χώρος φωτιζόταν από δύο παράθυρα στα νότια, τέσσερα στα δυτικά και δύο στα ανατολικά.

Βόρεια του λαδομαγατζέ βρίσκεται άλλος ένας χώρος, ψηλότερος από τους προηγούμενους, με δύο αντίθετης φοράς   σκάλες  που κατασκευάστηκε μεταγενέστερα και είχε βοηθητική χρήση.

Κάτω από την αυλή μπροστά στο ελαιουργείο πρέπει να υπάρχει δεξαμενή νερού που το μάζευαν σε αυτή  από τις στέγες και το έβγαζαν με το μαγκανοπήγαδο που υπάρχει στο μέσο της. Στο πίσω μέρος του  υπάρχει σκαλισμένη, σε μονοκόμματη πέτρα, γούρνα προφανώς  για το πότισμα των ζωών.

Στους τοίχους των κτισμάτων της αυλής  υπάρχουν οι χαρακτηριστικές πέτρες με τρύπα για το δέσιμο των ζώων.

Η περιοχή ονομάστηκε Καρύδι προφανώς λόγω των δέντρων καρυδιάς που υπήρχαν εκεί και πριν την ίδρυση του μοναστηριού, η περιοχή ήταν οικισμός και φέουδο ενός Ενετού άρχοντα, του οποίου το σπίτι σώζεται ακόμη και τώρα ανακαινίζεται μαζί με το όμορο ενετικό ελαιοτριβείο βάσει προγράμματος ΕΣΠΑ
(ΠΡΟΣΘΗΚΗ 19-2-2014 Σύμφωνα με μαρτυρία φίλου από τις Βρύσες, στα τέλη της 10ετιας του 40 και τα πρώτα χρόνια χρόνια της δεκαετίας του 50 θυμάται ότι το σπίτι αυτό ήταν μεταξουργείο. Η περιοχή είχε πολλές μουριές για τροφή για τους  μεταξοσκώληκες.)

Σε αναφορά του μαθηματικού και αστρονόμου από το Ηράκλειο Francesco  Barozzi το 1577, αναφέρεται για πρώτη φορά ο οικισμός και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, από την οποία σήμερα σώζονται μόνο ερείπια.

  Όταν το 1645 κατέλαβαν οι  Τούρκοι την περιοχή, ανάγκασαν τους κατοίκους είτε να εγκαταλείψουν τον οικισμό, είτε να αλλαξοπιστήσουν, όπως τελικά έκαναν 4 από τις 10 οικογένειες που έμεναν εκεί.

Τον 19ο αιώνα ο παπάς του Αγίου Γεωργίου για να αποφύγει την μετατροπή της εκκλησίας σε τζαμί και για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στους φόρους που είχαν βάλει οι Τούρκοι στην εκκλησία και την περιουσία της , την παραχώρησε στην πλούσια μονή της Αγίας Τριάδας των Τζαγκαρόλων που βρίσκεται στο Ακρωτήρι. 

Έτσι το Καρύδι γίνεται μετόχι της μονής αυτής, έρχονται μοναχοί από εκεί κτίζουν τον σημερινό νέο και μεγαλύτερο ναό του Αγίου Γεωργίου το 1850-80 με "καντουνάδες" (μεγάλες πέτρες σαν αυτές στις παρακάτω φωτογραφίες), ενώ ταυτόχρονα  το μοναστήρι αναπτύσσεται με αγορές και δωρεές εκτάσεων.

Το 1829 ο Τούρκος Διοικητής Κρήτης Μουσταφά Νατλή Πασάς παραχώρησε ελευθερίες στους Χριστιανούς της Κρήτης. Έτσι το ίδιο έτος οι μοναχοί παίρνουν και την πρώτη άδεια εκμεταλλεύσεως του καρπού της ελιάς.

 Το μετόχι κάποια στιγμή έφτασε να έχει  3600 ρίζες ελιές εκτός τα ζώα και τα αμπέλια. Παρήγαγε μάλιστα 25 χιλιάδες οκάδες λάδι, πολύ περισσότερο και από το κεντρικό μοναστήρι, γεγονός που δικαιολογεί  και το μέγεθος του ελαιουργείου.

Το 1900 εγκαταλείπει το μοναστήρι ο τελευταίος μοναχός και το  1905 ένα μέρος της περιουσίας του άρχισε να δίνεται σε «μετοχάρηδες», αγρότες δηλαδή της περιοχής,  οι οποίοι την εκμεταλλεύονταν.

Η υπόλοιπη περιουσία της μονής παραχωρείται  το 1922 στο Εφεδρικό Ταμείο και μοιράζεται σε έφεδρους των Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής εκστρατείας.

Ο οικισμός που υπήρχε στην περιοχή  αναφέρεται για τελευταία φορά στην απογραφή του 1928 με 31 κατοίκους.

Το μοναστήρι ερήμωσε και άρχισε να καταστρέφεται τα επόμενα χρόνια αλλά ευτυχώς το 1989 το υπουργείο Πολιτισμού ξεκίνησε την αναστύλωση  του.

Το 1996 η  Μονή Αγίου Γεωργίου Καρυδίου  χαρακτηρίστηκε Μνημείο από την Ιερά Σύνοδο, εγκαταστάθηκε και ένας μοναχός και έτσι ξαναλειτουργεί .

ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ:

Μονή Αγίου Γεωργίου στο Καρύδι Αποκορώνου

Δημοτικό ελαιοτριβείο μετοχίου Αγίου Γεωργίου στο ΚαρύδιΧανίων (1863)  

 Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Καρυδίου Αποκορώνου

"ΚΑΡΥΔΙ" ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Ο ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Στις 2-2-2014 δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Αντώνη Καρακούση για το πως οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις δημιούργησαν το σημερινό χρέος της χώρας, με τίτλο  Σαράντα χρόνια παιχνίδι με τη χρεοκοπία.

Στο υποκεφάλαιο με τίτλο Η μαύρη τρύπα της Υγείας γράφει χαρακτηριστικά:

Από το 2006 και έπειτα τα δημόσια οικονομικά φανέρωναν τάσεις εκτροχιασμού και δεν ανελήφθη καμία ουσιαστική προσπάθεια αντιστροφής των δυσμενών εξελίξεων. Κάτι πομφόλυγες μόνο περί μεταρρυθμίσεων, οι οποίες χάθηκαν στον Καιάδα της σπατάλης, που «επιφανείς» υπουργοί Υγείας διαμόρφωσαν. Αποδεδειγμένα στην τετραετία 2004-2009 το 50% της αύξησης του δημοσίου χρέους παρήχθη στον τομέα της Υγείας, ο οποίος ακριβώς εξαιτίας εκείνης της οργανωμένης σπατάλης υφίσταται σήμερα τη μεγαλύτερη πίεση σε βάρος βεβαίως της υγείας των ελλήνων πολιτών.

Στο άρθρο αντέδρασε με επιστολή του ο πρώην υπουργός Υγείας (από 10-3-2004 έως 14-2-2006) Νικήτας Κακλαμάνης και μεταξύ άλλων αναφέρει τη μαρτυρία του εισαγγελέα κ. Βασίλη Φλωρίδη (πρώην επικεφαλής της Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων) ο οποίος :

.. σε δηλώσεις του στο ραδιοφωνικό σταθμό ALPHA 98,9 (10/10/13), οι οποίες φιλοξενήθηκαν και στην εφημερίδα του ομίλου σας «ΤΑ ΝΕΑ» (11/10/13), ανέφερε χαρακτηριστικά: «Γίνεται πάρτι στις δημόσιες δαπάνες. Από το 2007 έως το 2010 η ενδονοσοκομειακή δαπάνη αυξήθηκε κατά 79% από 3,9 σε 7 δισ. ευρώ».

Αντί απαντήσεως η εφημερίδα αναζήτησε την σχετικά αναφορά και διαπίστωσε πως:  οι δηλώσεις του κ. Φλωρίδη στηρίχθηκαν σε μελέτη που συνέταξαν ερευνητές του ΟΟΣΑ με τη συνεργασία του Εργαστηρίου Οργάνωσης και Αξιολόγησης Υπηρεσιών Υγείας του Τμήματος Νοσηλευτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου περιγράφεται με ακρίβεια η εκτίναξη των δαπανών Υγείας την επίμαχη πενταετία.

Στην συνέχεια παραθέτει τα στοιχεία της μελέτης των ερευνητών του ΟΟΣΑ με τον παραπάνω πίνακα, στον οποίο έχω προσθέσει ποιοι ήσαν οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί Υγείας τα αντίστοιχα διαστήματα.

Το παρακάτω κείμενο όπως και η επιστολή Κακλαμάνη είναι από εδώ, οι υπογραμμίσεις με bold είναι δικές μου .

 «Πιράνχας» εν δράσει

Το αποτύπωμα της δράσης μιας «μαφίας συμφερόντων» στην υγεία, η οποία καταλήστευε φορολογουμένους και ασφαλισμένους κάτω από τη μύτη των αρμόδιων υπουργών την περίοδο 2005-2009 ταυτοποίησαν έλληνες και ξένοι επιστήμονες. Την κρίσιμη περίοδο η δημόσια δαπάνη υγείας σημείωσε άλμα 73%, ενώ η δημόσια ενδονοσοκομειακή δαπάνη αυξήθηκε κατά 79%, από 3,9 δισ. ευρώ σε 7 δισ. ευρώ! Παράλληλα, η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη αυξήθηκε από 3,6 δισ. ευρώ το 2006 σε 5,2 δισ. το 2009, σημειώνοντας άλμα 44%. Η αύξηση έφτανε τα 600 με 700 εκατ. ευρώ κάθε χρόνο...

Στη μελέτη, την οποία συνέταξαν ερευνητές του ΟΟΣΑ και του Εργαστηρίου Οργάνωσης και Αξιολόγησης Υπηρεσιών Υγείας του Τμήματος Νοσηλευτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, περιγράφεται με αριθμούς η έκρηξη των δαπανών της υγείας τα χρόνια πριν από το ξέσπασμα της κρίσης χρέους.  

Οι ερευνητές στηρίχθηκαν στο Σύστημα Λογαριασμών Υγείας (ΣΛΥ) το οποίο προτάθηκε από τον ΟΟΣΑ στην Ελλάδα το 2000 και τέθηκε σε εφαρμογή το 2003. Με βάση τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), οι επιστήμονες χαρτογράφησαν το πάρτι της σπατάλης και προχώρησαν στον ακριβή υπολογισμό της δημόσιας και της ιδιωτικής δαπάνης υγείας την επίμαχη περίοδο.

Στο διάστημα 2005-2009, σε μια περίοδο που το ελληνικό ΑΕΠ αυξανόταν κατά 19,7%, η δημόσια δαπάνη για την υγεία πραγματοποίησε άλμα 73% (!) καθώς κινήθηκε με τετραπλάσιο σχεδόν ρυθμό σε σύγκριση με την αύξηση του ΑΕΠ. Οι δύο κύριοι διαμορφωτές της δημόσιας δαπάνης είναι η ενδονοσοκομειακή και η φαρμακευτική, τομείς όπου έδρασαν ανενόχλητα τα «πιράνχας».

Αντίστοιχα, η συνολική δαπάνη για την υγεία, δημόσια και ιδιωτική, αυξήθηκε κατά 47% την κρίσιμη πενταετία. Η έκρηξη της συνολικής δαπάνης συμπεριλαμβάνει και την αύξηση της ιδιωτικής δαπάνης, η οποία φούσκωσε σε μεγάλο βαθμό λόγω της συμμετοχής των ασφαλισμένων στις δαπάνες για γιατρούς, εξετάσεις και φάρμακα. Η σπατάλη στην υγεία συνετέλεσε σχεδόν κατά το ένα πέμπτο στην αύξηση του ΑΕΠ. Το Εργαστήριο παρατηρεί: μεταξύ 2005 και 2009 το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 38,1 δισ. ευρώ. Τα 7,2 δισ. ευρώ ή ποσοστό 18,9% της αύξησης του ΑΕΠ ήταν η αύξηση στη δαπάνη υγείας. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης αυτής, τα 6,8 από τα 7,2 δισ. ευρώ, ήταν η αύξηση στη δημόσια δαπάνη υγείας! Δηλαδή 17,8% της συνολικής αύξησης του ΑΕΠ μεταξύ 2005 και 2009 προήλθε από την αύξηση στη δημόσια δαπάνη υγείας.  Αποκαλυπτική είναι και η σύγκριση με τις εξελίξεις στην ευρωζώνη στο διάστημα 2003-2011. Η συνολική δαπάνη υγείας στην Ελλάδα υπολείπεται ελαφρώς αυτής της ευρωζώνης μέχρι το 2006, χρονιά κατά την οποία επιταχύνεται και τελικά φτάνει να ξεπεράσει την ευρωζώνη το 2009.

Η συνολική δαπάνη υγείας στην ευρωζώνη ήταν 8,7% του ΑΕΠ το 2004. Στην Ελλάδα, την ίδια χρονιά ήταν ελαφρώς χαμηλότερη, στο 8,6% του ΑΕΠ. Πέντε χρόνια αργότερα, το 2009, η συνολική δαπάνης υγείας στην ευρωζώνη ήταν 9,8% του ΑΕΠ, ενώ στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό είχε ήδη εκτιναχθεί στο 10%.

Όπως καταλαβαίνει ο καθένας μας, με την επιστολή του ο Κακλαμάνης, στα πλαίσια της ενδοκομματικής αλληλεγγύης που έχει με τον διάδοχο του στο υπουργείο Αβραμόπουλο, καθαρίζει για την πάρτη του  χωρίς βέβαια να αναφέρει ποιος και πότε εξακόντισε τις δαπάνες για την υγεία στα ύψη στην καταστροφική διακυβέρνηση της χώρας από τον Καραμανλή.

Όσοι παρακολουθείτε αυτό το μπλογκ θα έχετε ήδη διαβάσει το ποστ ΝΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ! της 23-5-2010 στο οποίο  υπάρχουν τα λινκ για το μπλόγκ  του Έρμιππου που με αποκαλυπτικά στοιχεία μπορεί κανείς να διαβάσει αναλυτικά, αλλά και με χιούμορ, για  το πως δημιουργήθηκε το χρέος στο υπουργείο Υγείας, που κορυφώθηκε επί υπουργίας του κ. Τίποτα κατά Πάγκαλο ή του Μπλέιζερ Καγκελόπουλου κατά την αξέχαστη Μαλβίνα Κάραλη.

Πάντα δε μου προκαλούσε εντύπωση πως τόσα χρόνια ο Αβραμόπουλος καταφέρνει  να βρίσκεται στο απυρόβλητο παρά το ότι δεν επέδειξε καμιά ιδιαίτερη ικανότητα από όπου και αν πέρασε πλην της σοβαροφάνειας και της βλαχοχωριάτικης εθιμοτυπίας που χαρακτηριστικό της παράδειγμα αποτελεί και η παρακάτω ιστορία στο υπουργείο Εξωτερικών (Βηματοδότης)

Η μεγαλύτερη πράγματι έκπληξη που δοκίμασε ο κ. Βενιζέλος όταν ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών και εγκαταστάθηκε στο γραφείο του ήταν όταν ζήτησε να του φέρουν έναν καφέ. Τον σέρβιρε ένας υπάλληλος με άψογη εμφάνιση, με άσπρο καλοσιδερωμένο σακάκι, κάτι που εντυπωσίασε τον υπουργό. Και όμως την επομένη ημέρα μια άλλη (μεγαλύτερη) έκπληξη περίμενε τον κ. Βενιζέλο. Του σέρβιρε τον καφέ ο ίδιος υπάλληλος, αλλά αυτή τη φορά με ένα... γκρίζο ταλαιπωρημένο κοστούμι. «Τι έγινε, που είναι το άσπρο σακάκι;» ρώτησε ευλόγως ο κ. Βενιζέλος για να λάβει την απάντηση: «Το πήρε μαζί του ο κ. Αβραμόπουλος, κύριε υπουργέ...».

Την εξήγηση του παραπάνω γεγονότος την δίνει με σπαρταριστό τρόπο το βιογραφικό ψυχογράφημα του Αβραμόπουλου που υπάρχει στο μπλογκ Βαψομαλλιάδες με τίτλο Δημητράκης ο Πολιτευόμενος: Η μικρή ιστορία ενός κατά φαντασίαν Μεγάλου…

ΣΤ΄ ΣΙΝΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ

Διάβασα στο εξαιρετικό ιστολόγιο του Πιγκουίνου για την επίσκεψη του στο σινικό τείχος και θυμήθηκα πως από το 2010   που είχα γράψει για την Κίνα ενώ το είχα σκοπό τότε να γράψω γι΄ αυτό ξεχωριστό ποστ τελικά η  επικαιρότητα της εποχής με παρέσυρε και το ξέχασα.

Κάλλιο αργά λοιπόν παρά ποτέ αποφάσισα σήμερα να γράψω δυό λόγια  για αυτό το γιγάντιο έργο που από  το 1987 ανήκει στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Η επίσκεψη μας σε αυτό έγινε στο Badaling, κάπου 70 χιλιόμετρα από το Πεκίνο, που είναι και το πιο καλοδιατηρημένο τμήμα του τείχους που κατασκευάστηκε από την δυναστεία των Μίνγκ που κράτησε από το 1368 έως το 1644(η κόκκινη γραμμή).

Βρίσκεται σε υψόμετρο 1000 μέτρα σε μια κορυφογραμμή και οι πλαγιές των βουνών στο σημείο αυτό είναι απότομες.

 Το τείχος κτίστηκε για να προασπίζει την πρωτεύουσα από τις εισβολές των Μογγολικών φυλών, αλλά και για τον συνοριακό έλεγχο, μετανάστευσης και αποδημίας και την επιβολή δασμών στα εμπορεύματα που διακινούντο στον δρόμο του μεταξιού. 

Στην μακραίωνη ιστορία της Κίνας πολλά τείχη είχαν κτιστεί για τον ίδιο τον σκοπό από τις προηγούμενες δυναστείες, όπως φαίνεται στον επόμενο  χάρτη. Το τείχος της δυναστείας των Μινγκ έχει ενοποιήσει σε ορισμένα σημεία παλαιότερα τείχη (στον χάρτη είναι με το βαθύ μωβ και με τις άσπρες τελείες σημειώνονται τα σημεία που γίνονται  οι επισκέψεις των τουριστών)

Το τείχος είναι κτισμένο με πέτρες και τούβλα και το εσωτερικό του το έχουν γεμίσει με χώμα και μικρές πέτρες.

Το φάρδος του επάνω είναι 6 μέτρα έτσι ώστε να μπορούν να καλπάζουν σε αυτό 5 καβαλάρηδες.

Στις  πλατφόρμες που έχει κατά διαστήματα  υπήρχαν φυλάκια στα οποία με φωτιές που άναβαν έδιναν πληροφορίες από το ένα στο άλλο για τις επιθέσεις των εχθρών. Το σύνολο των παρατηρητηρίων ανέρχεται συνολικά σε 25.000 και υπήρχε οπτική επαφή μεταξύ τους.

Ένα σήμα με καπνό και μία τουφεκιά σήμαινε επίθεση από 100 εχθρούς,  δύο σήματα καπνού με δύο ντουφεκιές από 500 ενώ από 3σήματα και ντουφεκιές  σήμαινε πάνω από 1000.

Το σινικό τείχος είναι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα και το συνολικό του μήκος είναι 21196 χλμ. σύμφωνα με σύγχρονη καταμέτρηση, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και φυσικά αμυντικά εμπόδια όπως βράχια, λόφοι, ποτάμια κτλ .

Η αμυντική κατασκευή που ανήκει στη δυναστεία των Μινγκ, γιατί όπως είπα, υπάρχουν και άλλα τείχη άλλων εποχών, εκτείνεται από την ανατολή προς την δύση από την αρχή δηλαδή της Σινικής Θάλασσας έως τα βάθη της Κεντρικής Ασίας ξεκινώντας  από το Bohai στη βορειότερη ακτή, προς τα δυτικά, πάνω από το Πεκίνο και από εκεί σε όλο το μήκος των βορείων συνόρων της Κίνας, μέχρι το Lop Nur στην επαρχία Gansu, στη μέση του δρόμου του Μεταξιού.

Από όλο αυτό το τείχος μόνο το 8,2% του αρχικού  παραμένει ανέπαφο, ενώ το υπόλοιπο βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση και για τον λόγο αυτό τουριστική επίσκεψη μπορεί να γίνει μόνο σε 30 χιλ. 

Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς ήδη από τις παραπάνω φωτογραφίες η επίσκεψη στο τείχος απαιτεί αρκετή ανάβαση μαζί με τα μιλιούνια των Κινέζων που το επισκέπτονται.

Απτόητος βέβαια ο Αθεόφοβος μετά της κόρης του και της κουνιάδας του ανέβηκε αρκετά ψηλά για να εξασφαλίσει τις παρακάτω φωτογραφίες. Η κ. Αθεόφοβου στα μισά της ανηφόρας εγκατέλειψε την ανάβαση λόγω του ότι αποφεύγει ως ο διάολος το λιβάνι τέτοιου είδους ταλαιπωρίες. Ευτυχώς η μέρα ήταν ηλιόλουστη και η αρκετά χαμηλή θερμοκρασία του Απριλίου δεν σε άφηνε να ιδρώσεις .

Με ιδιαίτερη συγκίνηση κοιτάζοντας τις φωτογραφίες διαπίστωσα πως είχα φωτογραφήσει το τείχος από το ίδιο ακριβώς σημείο που το είχε φωτογραφήσει ένας άγνωστος φωτογράφος το 1907σε φωτογραφία που βρήκα στο ιντερνέτ!

Από τον μεγάλο αριθμό των Κινέζων που επισκέπτονται το τείχος υπάρχουν  σημεία που εμφανίζεται κανονικός συνωστισμός, όπως στα παρατηρητήρια ,άλλα και στην κεντρική είσοδο του χώρου προς αυτό.

Επίσης η εθνική υπερηφάνεια που είχαν οι Κινέζοι για τους  Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου του 2008 είχε σαν αποτέλεσμα να παραμένει δύο χρόνια μετά η γιγαντοαφίσα που τους διαφήμιζε.  

Όπως βέβαια είναι  αυτονόητο η επίσκεψη στο τείχος συνοδεύεται και από την ανάλογη φωτογράφηση με χαμόγελα ιδίως της νέας γενιάς των Κινέζων.

Τέλος από το 1754 έχει καταγραφεί και υπάρχει  μια ευρέως διαδεδομένη μυθολογία πως το τείχος είναι η μόνη ανθρώπινη κατασκευή που είναι ορατή από το φεγγάρι.

Εάν αυτό μπορούσε να είναι  δυνατό θα ήταν σαν να είχαμε την ικανότητα να δούμε μια ανθρώπινη τρίχα από απόσταση 3,2 χιλιόμετρων!

O αστροναύτης Leroy Chiao από τον διεθνή Διαστημικό σταθμό κατάφερε με φακό 180mm και με ψηφιακή φωτογραφική μηχανή να πάρει την πρώτη επιβεβαιωμένη φωτογραφία του Τείχους στην Εσωτερική Μογγολία κάπου 200 μίλια από το Πεκίνο (στα κόκκινα και το κίτρινο βέλος), αλλά είπε πως ο ίδιος δεν το είδε και δεν είναι σίγουρος πως η φωτογραφία το δείχνει.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΚΙΝΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΤΑ
Β΄ ΠΕΚΙΝΟ - ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ
Γ' ΚΙΝΑ- ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΗΛΙΝΟ ΣΤΡΑΤΟ ΣΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛ.ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ
Δ΄ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΓΚΤΣΕ ΚΑΙ ΣΑΓΚΑΗ
E΄ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ 

ΜΟΝΟ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΗΤ ΣΙΓΚΕΡ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΤΟΥ.

Την περασμένη εβδομάδα πέθανε στα 94 του ο Pete Seeger  ίσως ο τελευταίος από τους μεγάλους τραγουδιστές των  folk πολιτικών τραγουδιών ο οποίος ήταν δραστήριος τόσο πολιτικά όσο και με το τραγούδι του, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Για τον Pete Seeger  έχω γράψει στο παρελθόν στο ποστ μου  ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ; όταν το 2009 τραγούδησε στην συναυλία που έγινε για τον Μπάρακ Ομπάμα μπροστά στο μνημείο του Λίνκολν στην Ουάσιγκτον, μαζί με τον Bruce Springsteen .

Επίσης στο ποστ μου  DIE MOORSOLDATEN, ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ. υπάρχει η εκτέλεση του  Pete Seeger του  Moorsoldaten   στο  Oktoberfest στα Γερμανικά και Αγγλικά (The Peat Bog Soldiers).

Ο Παύλος Η. Αγιαννίδης  δημοσίευσε στα ΝΕΑ (1-2-2014) ένα εξαιρετικό κείμενο με τίτλο Πιτ Σίγκερ: Από τον Χίτλερ ώς τον Πούτιν.

 Προτίμησα να το αναδημοσιεύσω ολόκληρο, προσθέτοντας μόνο από το You Tube τα βίντεο με τα τραγούδια που αναφέρονται στο κείμενο, όπως επίσης μερικές πρόσθετες πληροφορίες γι` αυτά.

Μια ζωή – και τι ζωή; – πάντα απέναντι σε ηγέτες και ηγετίσκους. Με όπλα το μπάντζο, τους στίχους και τον λόγο, που ο τραγουδοποιός - «συνείδηση της Αμερικής», τα άφησε μόνο μαζί με την τελευταία του πνοή, στα 94 του πια, τη Δευτέρα
«Φοβού τους μεγάλους ηγέτες. Ας ελπίσουμε ότι θα υπάρχουν μόνον πολλοί, πολλοί μικροί ηγέτες». Η δήλωση του Πιτ Σίγκερ (στα 92 του, παρακαλώ), λίγο προτού γίνει μπροστάρης στη διαμαρτυρία του κινήματος Occupy Wall Street ή «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ»( από εκεί είναι και οι φωτογραφίες της αρχής), συμπυκνώνει εκείνο που ο τραγουδοποιός - συνείδηση της Αμερικής έβλεπε στον κόσμο μας. Ο οποίος - παράξενο και ιδιαίτερο αυτό - ύστερα από αμέτρητες πορείες διαμαρτυρίας, διαδηλώσεις και αιχμηρά βαθιά πολιτικά τραγούδια είχε μιαν αισιοδοξία. Ότι θα γίνει καλύτερος. Ότι τα τραγούδια θα σμιλεύσουν αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους.
Στα 17 του, την ώρα που στην Ευρώπη ο Χίτλερ είχε ήδη σκαρφαλώσει στην εξουσία, ο Σίγκερ συντάχθηκε με την Κομμουνιστική Λίγκα Νέων (YCL) στην πατρίδα του Νέα Υόρκη. Και έφτασε το 1941 να γίνει, μαζί με τον μεγάλο της αμερικανικής φολκ Γούντι Γκάθρι και ως Almanac Singers (από το 1941 αυτό),η φωνή των εργατικών σωματείων, ηχογραφώντας και τα «Songs For John Doe»¹ - για τον Άγνωστο. 

 Από το 1939 όμως έψεγαν δημοσίως με τραγούδια (ο Σίγκερ με το μπάντζο του, το μόνιμο όπλο του) όχι μόνο τον Χίτλερ και τους Ναζί, με τραγούδι υπόδειγμα το «Round and Round Hitler's Grave»²(«Γύρω γύρω στον τάφο του Χίτλερ»), όπου ζητούσαν «ένα σχοινί να το δέσουν στον λαιμό του Χίτλερ». Δεν δίσταζαν, παρά τη στράτευσή τους στο ΚΚ, να ψέγουν και τον Στάλιν και τη Σοβιετική Ένωση για την «παράξενη εγγύτητα και συμμαχία» με τον Χίτλερ, μετά τη Συνθήκη Μολότοφ - Ρίμπεντροπ, τραγουδώντας για τον «στημένο» πόλεμο, τον οποίο «ήθελαν οι καπιταλιστές για να βάλουν την Αμερική ανοήτως σε κόντρα με τους Ναζί».
Εκείνη η κομματική στράτευση, εκείνα τα τραγούδια των εργατών, των ανθρακωρύχων, τα αντιπολεμικά και τα «αποκαλυπτικά» στοίχισαν πολύ στον Πιτ Σίγκερ - καλά, ο Γούντι Γκάθρι πρόλαβε να φύγει νωρίς. Δεν άργησε να μπει, μετά τον Πόλεμο, στο στόχαστρο εκείνων που ήθελαν να καθαρίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες από τον «κόκκινο κίνδυνο». Όσοι τον εχθρεύονταν γι' αυτές του την επιλογές φρόντισαν να του επιτεθούν, ομαδικά, διά του Τύπου και να διαλύσουν το συγκρότημά του, τους Weavers, με τους οποίους είχε ήδη παραδώσει επιτυχίες όπως το «Goodnight Irene³», που πούλησε 4 εκατ. δίσκους σε σχεδόν έναν μήνα.

 Όμως στις 18 Αυγούστου του 1955 ο τραγουδοποιός «ήρωας», όπως τον αποκάλεσαν, «η ζωντανή απόδειξη ότι τραγούδι και Ιστορία πάνε χέρι χέρι», όπως έχει πει ο μέγας θαυμαστής του Μπρους Σπρίνγκστιν, βρέθηκε ενώπιον μικρών, μικρών ηγετίσκων που είχαν αποφασίσει να συστήσουν την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών (ιδέ: φρονημάτων) που διέλυσε και το Χόλιγουντ, αποκαλύπτοντας «κόκκινους» και στυγνούς καταδότες. Στις επίμονες ερωτήσεις, ο Σίγκερ δήλωνε: «Ήθελα να γίνω άνθρωπος του Τύπου», «Δεν ήθελα να γίνω μουσικός αλλά είμαι ευτυχής που έγινα - είναι ένα πολύ αξιοσέβαστο επάγγελμα», «Τραγουδάω για τον λαό από το 1925 ακόμη και ελπίζω ότι θα το κάνω πάντα», «Δεν θεωρώ ότι είναι δουλειά αυτής της επιτροπής να θέτει ερωτήσεις περί φρονήματος», «Μπορώ να απαντήσω για το τραγούδι "If I Had A Hammer⁴", αλλά όχι για το πού και γιατί το ερμήνευσα και αν ήταν στην Φόλι Σκουέρ στη δίκη των ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος», «Είναι ανήθικο να θέτει κανείς σε οποιονδήποτε Αμερικανό τέτοιες ερωτήσεις»...

Αποτέλεσμα; Καταδίκη σε φυλάκιση ενός έτους (ποινή που καταρρίφθηκε τελικά), αλλά κυρίως απαγόρευση του Σίγκερ στα τηλεοπτικά μέσα και ουσιαστικά καταστροφή της καριέρας του για μία δεκαετία - αν και τα μεγάλα τραγούδια του,όπως ο εμβληματικός ύμνος «We Shall Overcome⁵», το βιβλικό πλην πολιτικό «Turn, Turn, Turn⁶», το αντιπολεμικό «Where Have All The Flowers Gone?»⁷ δεν τον άφησαν να χαθεί. Και πράγματι αντεπεξήλθε, όπως λέει και ο ύμνος του για κάθε ανθρώπινη κακοτοπιά «We Shall Overcome», για να ριχτεί σε αντιπολεμικές διαμαρτυρίες, από το Βιετνάμ έως το Ιράκ, και να στηλιτεύσει και άλλους ηγετίσκους της ζωής μας ως τη Γουόλ Στριτ και τα οικονομικά παιχνίδια - στα 92 του πια. Όπως στηλίτευσε όσους έπαιζαν παιχνίδια με αποτέλεσμα τη ρύπανση του ποταμού Χάντσον στη Νέα Υόρκη, τον οποίο αποφάσισε να βοηθήσει με την περιβαλλοντική του οργάνωση Clearwater. Τον περασμένο Νοέμβριο έστειλε μια χειρόγραφη επιστολή στον ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, ζητώντας την απελευθέρωση των ακτιβιστών του περιβάλλοντος - και της Greenpeace - Κάπτεν Πίτερ Γουίλκοξ και #Arctic 30, που έμειναν δύο μήνες σε ρωσικές φυλακές κατηγορούμενοι για «πειρατεία» και «χουλιγκανισμό» επειδή σκαρφάλωσαν σε μια υπεράκτια πετρελαιοπηγή, καταλήγοντας: «Οι πολίτες του κόσμου παρακολουθούν».
Μέχρι το τέλος στις επάλξεις. Να είναι που η μουσική, όπως έλεγε, «κάτι σου κάνει»; Που «σε βοηθάει να διασχίζεις ποτάμια, που βιβλιοθήκες ολόκληρες δεν μπορούν»;

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

1-Songs for John Doe των Almanacs Singers. Κυκλοφόρησε τον Μάιο 1941, όταν ακόμα οι ΗΠΑ ήσαν ουδέτερες  και η Σοβιετική  Ένωση με την Ναζιστική Γερμανία είχαν συμμαχήσει, με αντιπολεμικά τραγούδια και κατά της παρέμβασης στον πόλεμο των ΗΠΑ. Μετά την εισβολή της Γερμανίας στην Σοβιετική ένωση ο δίσκος αποσύρθηκε και το συγκρότημα άλλαξε θέση υπέρ της συμμετοχής στον πόλεμο με τον δίσκο του 1942 Dear Mr. President στον οποίο συμμετείχε και ο  Woody Guthrie.

2-Round and Round Hitler's Grave Λανθασμένα δίνεται η εντύπωση στο κείμενο πως αυτό το τραγούδι γράφτηκε το 1939. Βρίσκεται στον δίσκο Dear Mr. President που ηχογραφήθηκε το 1942 με τους  Almanacs μετά την εισβολή του Χίτλερ στην Ρωσία όπως είναι ευνόητο και από τους στίχους του.

THE ALMANAC SINGERS, 1942: BESS HAWES, PETE SEEGER, MILLARD LAMPELL, WOODY GUTHRIE, ARTHUR STERN, SIS CUNNINGHAM (αριστερά προς δεξιά)

I wish I had a bushel,
I wish I had a peck,
I wish I had a rope to tie
Around old Hitler's neck.

[Chorus (after each verse):]
Hey! Round and round Hitler's grave,
Round and round we'll go.
Gonna lay that poor boy down.
He won't get up no more.

Mussolini won't last long
Tell you the reason why
We're a-gonna salt his beef
And hang it up to dry.

I'm-a going to Berlin
To Mister Hitler's town
I'm gonna take my forty-four
And blow his playhouse down.

The German Army general staff
I guess they missed connections.
They went a hundred miles a day
But in the wrong direction.

Hitler went to Russia
In search of Russian oil,
But the only oil he'll find there
Is a pot in which he'll boil.

Mister Hitler's traveling mighty fast
But he's on a single track,
He started down that Moscow road
But now he's coming back

3-Goodnight Irene-Μια εκδοχή του  τραγουδιού  αυτού  τραγουδούσε ο Lead Belly από το 1908 λέγοντας πως το έχει μάθει από ένα θείο του.

Μετά ένα χρόνο από τον θάνατο του, το 1950, το ηχογράφησε  το συγκρότημα του  Pete Seeger  The Weavers. Ο δίσκος έμεινε 25 εβδομάδες στις επιτυχίες του Billboard και έφτασε στο νούμερο 1.

4-If I Had A Hammer (The Hammer Song)  Γράφτηκε το 1949 από τον Pete Seeger  και τον Lee Hays και ηχογραφήθηκε με τους Weevers το 1950.

Το τραγούδησαν για πρώτη φορά στις 3 -6-1949  σε ένα δείπνο υποστήριξης των ηγετών του ΚΚ Αμερικής στην Νέα Υόρκη, οι οποίοι δικαζόντουσαν σε ομοσπονδιακό δικαστήριο με την κατηγορία της συνομωσίας για την ανατροπή της κυβέρνησης. Λόγω του πολιτικού κλίματος της εποχής δεν σημείωσε την επιτυχία που γνώρισε το 1963 με την εκτέλεση του Trini Lopez αλλά και πολλών άλλων μετά.

5-We Shall Overcome Είναι από τα εμβληματικά τραγούδια διαμαρτυρίας και έγινε ο ύμνος της African-American Civil Rights Movement (1955–1968). 

Προέρχεται από τραγούδι gospel και υπάρχουν πολλές εκδοχές για την αρχική του προέλευση  ο δε Pete Seeger  έχει πει πως κανένας δεν ξέρει ποιος έγραψε το αρχικό.

6-Turn, Turn, Turn! ( Everything There Is a Season) Το έχει γράψει ο Pete Seeger  στα τέλη της 10ετιας του 50 και το ηχογράφησε το 1962.Οι στίχοι του είναι κατά λέξη από το κεφάλαιο 3 του Βιβλίου του Εκκλησιαστή. ΄Εγινε παγκόσμια επιτυχία το 1965 με την εκτέλεση των  The Byrds.

7-Where Have All The Flowers Gone Το τραγούδι αυτό που από το New Statesman  το 2010 θεωρήθηκε ως ένα από τα "20 Κορυφαία Πολιτικά Τραγούδια" γράφτηκε το 1955 από τον  Pete Seeger σε ένα αεροπλάνο πηγαίνοντας να δώσει μια συναυλία. Είχε γράψει  σε ένα σημειωματάριο τους στίχους από ένα τραγούδι των κοζάκων του Ντόν που είχε διαβάσει πριν ένα- δύο χρόνια στο βιβλίο του Mιχαήλ Σολόκωφ "Ο ήρεμος Δον"

Που είναι τα λουλούδια, τα μάζεψαν τα κορίτσια.

 Που είναι τα κορίτσια, όλα έχουν συζύγους.

 Που είναι οι άνδρες, όλοι είναι στο στρατό.

Στην αρχική εκδοχή του τραγουδιού που βασίστηκε στο  ρωσικό λαϊκό τραγούδι   "Koloda Duda" ο Joe Hickerson προσέθεσε άλλους δύο στίχους.

Το 1961 με τα συγκροτήματα The Kingston Trio και το 1962 με τους  Peter, Paul and Mary έγινε παγκόσμια  επιτυχία και στην συνέχεια το τραγούδησε ένα πλήθος από  γνωστούς  τραγουδιστές.

Η Marlene Dietrich  το πρωτοτραγούδησε στα γαλλικά το 1962 σε συναυλία της UNESCO, αλλά μετά και στα αγγλικά και γερμανικά. Έχει μείνει ιστορική η εμφάνιση της στο Ισραήλ, που είχε θερμή υποδοχή, αν και το τραγούδησε στα γερμανικά. Ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκαν δημοσίως γερμανικά εκεί μετά τον ΙΙ Παγκόσμιο πόλεμο και έτσι έσπασε ένα ταμπού που κρατούσε από τότε.

Ο  Pete Seeger  χρησιμοποιούσε μέχρι την 10ετια του 50 σαν όργανο το μπάντζο και το  1948 έγραψε το κλασσικό πλέον βιβλίο του How to Play the Five-String Banjo,

Στην συνέχεια χρησιμοποιούσε  12χορδη κιθάρα .

ΣΕΞ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Διαβάζοντας στις εφημερίδες και βλέποντας στην τηλεόραση τον χαμό που γίνεται με την τέως πλέον, πρώτη κυρία της Γαλλίας που χρονικά στην καρδιά του Ολάντ ήταν δεύτερη, αλλά την οποία ήδη την έχει αντικαταστήσει  με μια τρίτη, που ακόμα όμως δεν εμφανίζεται σαν πρώτη, μου ξαναήρθε στο μυαλό μια παλιά μου απορία αν  όσοι  ασχολούνται με την πολιτική έχουν μια ερωτική ζωή πιο έντονη από τον μέσο όρο των απλών ανθρώπων ή επειδή είναι άτομα που η ιδιωτική τους ζωή προκαλεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης αυτή  προβάλλεται ιδιαίτερα .

Πάντως κάποιος που δεν θα τον χαρακτήριζε κανείς και σαν ιδιαίτερα γοητευτικό άνδρα, όπως τον Ολάντ, κατάφερε να σχετιστεί , μέχρι στιγμής, με τρεις αξιόλογες και όμορφες γυναίκες.

Υπάρχει δε η φήμη ότι η σημερινή υποψήφια δήμαρχος Αν Χιντάλγκο και τότε στενή συνεργάτιδά του, θα έφερνε στον κόσμο το παιδί τους, την ίδια περίοδο που η επίσημη σύντροφός του Σεγκολέν Ρουαγιάλ ήταν έγκυος στο πρώτο τους παιδί!

Αλλά ενώ ο Ολάντ κατάφερε  και με τις 3 γυναίκες που συνδέθηκε   να αποφύγει τον γάμο, ο δεξιός πολιτικός αντίπαλος του Σαρκοζί, θιασώτης του δόγματος Πατρίς- Θρησκεία-Οικογένεια παντρεύτηκε και τις 3 !

Βέβαια και αυτός φρόντισε χωρίζοντας την δεύτερη σύζυγο, που ήταν πρώην μοντέλο, να την αντικαταστήσει με την πανθομολογουμένως πανέμορφη  Κάρλα στην γοητεία της οποίας δεν είχε μπορέσει να αντισταθεί ούτε και ο  Μικ Τζάγκερ στο παρελθόν.

Όπως δε έγραψε σε βιβλίο η τέως σύζυγος  μετά το χωρισμό τους και μέχρι να γνωρίσει την Κάρλα, «περνούσε τις νύχτες του με την δημοσιογράφο και πολιτική αναλύτρια Ανν Φουλντά».

Αλλά ακόμα και εκείνος ο βλοσυρός Μιτεράν είχε αποκτήσει μια εξώγαμη κόρη από την μόνιμη ερωμένη του χωρίς βέβαια να αφήσει παραπονεμένες την Αννι Ζιραντό, την  Εντίθ Κρεσόν, που την έκανε και πρωθυπουργό, αλλά και την Νταλιντά και την Φρανσουάζ Σαγκάν!

Ο Βαλερύ Ζισκάρ Ντε Στέν μπορεί να ήταν παντρεμένος από το 1952 με την Ανν Αϊμόν, η οποία όμως δεν έμενε μαζί του στο προεδρικό μέγαρο για προφανείς λόγους.

Με ιδιαίτερη αδυναμία στις ηθοποιούς, όπως η διάσημη γαλλίδα ηθοποιός Μαρλέν Ζομπέρ με την οποία το 1984 ενώ βρισκόταν στο διπλανό κάθισμα του αυτοκινήτου του κατάφερε να το στουκάρει  πάνω σ ένα φορτηγό με γάλατα, συνέχισε με την γνωστή φωτογράφο Μαρί Λορ Ντε Ντεκέρ, χωρίς να αφήσει παραπονεμένη την Σύλβα Κριστέλ, την γνωστή "Εμμανουέλα", και τέλος την πριγκίπισσα Νταϊάνα για την οποία έγραψε μάλιστα και ένα ερωτικό μυθιστόρημα, ενώ φημολογείται ακόμα πως δεν του γλύτωσε ούτε η σύζυγος του Μποκάσα!

Όμως και ο Ζακ Σιράκ, εν γνώσει προφανώς της συζύγου του Μπερναντέτ, είχε πλήθος από ερωμένες, ορισμένες μάλιστα υπουργούς του και ήταν γνωστός ως ο « ο εραστής του πενταλέπτου, συμπεριλαμβανομένου και του... ντους!».

Ο δεξιός δε Σιράκ δεν είχε  κανένα πρόβλημα κάποτε το ίδιο διάστημα να έχει την ίδια ερωμένη με τον σοσιαλιστή Μιτεράν!

Οι πρόεδροι της Γαλλίας πάντως έχουν διακριθεί   στις εξωσυζυγικές σχέσεις ήδη από την εποχή  του Félix Faure  που πέθανε την ώρα που η ερωμένη του φρόντιζε με το έμπειρο στόμα της να τον ανακουφίσει σωματικά  ώστε να ξεχάσει για λίγο τις  ευθύνες και τα βάρη που είχε επωμισθεί από την διακυβέρνησης της χώρας. (Σχετικά με τον αδόκητο αυτό θάνατο στο ποστ μου ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΣΙΜΠΟΥΚΙ )

Ευτυχώς που η αντίστοιχη ιστορία με τον Κλίντον δεν είχε τέτοιο τραγικό τέλος ενώ τώρα πια είναι πλέον πασίγνωστες και οι εξωσυζυγικές επιδόσεις του μακαρίτη Κένεντι που δεν άφηνε παραπονεμένη ούτε θηλυκιά γάτα. Είχε, μάλιστα, εκμυστηρευθεί στο Βρετανό πρωθυπουργό Χάρολντ Μακμίλλαν  ότι «αν μείνω τρείς μέρες χωρίς να κάνω έρωτα με πιάνει το κεφάλι μου»

Είχε δε ιδιαίτερη προτίμηση στις ηθοποιούς με γνωστότερες τις  Ντήντριχ, Μέρυλιν Μονρόε, Λι Ρέμικ, Νόρμα Σιρέρ και την Άντζυ Ντίκινσον  η οποία έχει δηλώσει πως πέρασε μαζί του  «τα 20 καλύτερα δευτερόλεπτα της ζωής της»!

Αυτός όμως που τους έχει ξεπεράσει όλους είναι ο γνωστός για τα μπούγκα μπούγκα πάρτυ που διοργάνωνε Μπερλουσκόνι και  βέβαια και ο ατυχήσας για την γαλλική προεδρία Στρός Κάν αποτελεί κλασικό παράδειγμα του όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω.

Όμως και η ελληνική πολιτική ζωή έχει να επιδείξει αντίστοιχες καταστάσεις με το φωτεινό παράδειγμα του Ανδρέα και το πλήθος των γυναικών που πέρασαν από την ζωή του έχοντας αποκτήσει και  εξώγαμη κόρη στην Σουηδία.

Ο δε πατέρας του, ο γέρος της Δημοκρατίας, ήταν και αυτός λάτρης του ωραίου φύλου και φημολογείται  πως όταν του ανήγγειλαν τον θάνατο του Σοφοκλή Βενιζέλου είχε στα γόνατα του ευειδή νεαράν.

Όμως και η νεότερη γενιά ακολουθεί το αγλαές παράδειγμα των παλαιοτέρων πολιτικών.

Έτσι και ο γιος της Ντόρας Κώστας Μπακογιάννης έχει αποκτήσει εξώγαμο και μάλιστα χωρίς να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια του κόμματος.

Από ότι φαίνεται πάντως η σεξουαλικότητα των πολιτικών δεν εξαρτάται από την ιδεολογία τους, γιατί ακόμα και στα κομουνιστικά καθεστώτα υπάρχουν αντίστοιχες ιστορίες ,μόνο που εδώ λόγω των αυταρχικών καθεστώτων οι ιστορίες αυτές γίνονται γνωστές συνήθως μετά τον θάνατο του ηγέτη.

Ο Μάο Τσε Τουνγκ επαναλάμβανε τακτικά στις ομιλίες και τα γραφτά του ότι «η γυναίκα είναι το μισό του ουρανού και πρέπει να το κατακτήσουμε». (Ο Τσίπρας που συχνά παλιότερα χρησιμοποιούσε τσιτάτα του αυτό δεν το έχει χρησιμοποιήσει ! )

 Όταν η Χε Ζιζέν (η δεύτερη από τις τρεις συζύγους του) τσάκωσε τον άνδρα της να τσιλημπουρδίζει με μια ηθοποιό δευτέρας διαλογής, στράφηκε προς το μέρος του και του είπε μια παροιμιώδη φράση που έμεινε στην ιστορία :«Γιε γουρουνιού, αυγό χελώνας, άχρηστε, που δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο από το πώς θα γαμήσεις αυτή την τσούλα...»!

Πάντως ο Μάο έφτιαξε μέσα στο Κοινοβούλιο του Λαού ένα υπερπολυτελές συγκρότημα αφιερωμένο στη σεξουαλική του ζωή και στις δεκάδες ερωμένες του. Όλες παρθένες από 18 έως 22 ετών που θαύμαζαν τον πρόεδρο σαν ημίθεο. Όπως υποστήριζε κι ο ίδιος ο γιατρός του που του έδινε διεγερτικά, «δεν υπήρχε ποτέ αρκετός χώρος στο τεράστιο κρεβάτι του Μάο με τις 4, 5, 6 γυναίκες για να χωρέσει όλο τον καλό κόσμο».

Ο Στάλιν στην εξορία, στη Σιβηρία πριν από την επανάσταση, συζούσε επί καιρό με μια 13 χρονη χωριάτισσα με την οποία απέκτησε και ένα νόθο παιδί .

Όταν το 1932 αυτοκτόνησε η δεύτερη γυναίκα του Ναντέζντα Αλιλούγεβα, η οποία ήταν 16 χρονών όταν την γνώρισε, έγινε  μετρέσα του η «Γκένια» σύζυγος του αδελφού της Πάβελ μέχρι το 1938, ενώ αυτός  πεθαίνει μυστηριωδώς, με φημολογούμενη  την δηλητηρίαση από τον Στάλιν,  αφού προηγουμένως  έχουν συλληφθεί  όλοι οι στενοί συνεργάτες του.

Η Γκένια συλλαμβάνεται και αυτή στα τέλη του 1947 και αποφυλακίζεται το 1954 ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Στάλιν.

Στα γεράματα ο Στάλιν παρηγοριόταν με την οικονόμο του, την εύσαρκη και σιωπηρή Βαλεντίνα.

Συμπερασματικά  διαβάζοντας όλες αυτές τις ιστορίες πάντα θα μένουμε με την απορία αν η εξουσία επιδρά σε όσους βρίσκονται στην εξουσία σαν  ένα αφροδισιακό, με αποτέλεσμα να  μπλέκουν σε ερωτικές ιστορίες αδιαφορώντας αν αυτές μπορούν να τους δημιουργήσουν προβλήματα στην καριέρα τους, ή είναι αποτέλεσμα του φαινόμενου Κούλιτζ λόγω του ότι οι πολιτικοί καθώς αναγκαστικά σχετίζονται λόγω θέσεως με πολύ κόσμο έχουν και την δυνατότητα να γνωρίζουν πολλές και ενδιαφέρουσες γυναίκες στην ζωή τους.

Από την άλλη πλευρά είναι δύσκολο να διαπιστώσεις αν και οι γυναίκες αυτές ελκύονται από την εξουσία ή απλά όσοι καταφέρνουν να βρεθούν σε αυτές τις θέσεις διαθέτουν και κάποια ιδιαίτερη γοητεία στην προσωπική επαφή μαζί τους η οποία, πολλές φορές, δεν είναι αντιληπτή από όλους εμάς τους απέξω.