ΤΟ ΞΥΛΟ ΕΞΗΛΘΕ ΕΚ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ- Ο ΚΥΡ ΣΑΤΙΡΙΖΕΙ ΠΡΙΝ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΞΥΛΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ !

Αυτό το καλοκαίρι συμπληρώθηκαν 20 από τότε που πέθανε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, 12 από τον θάνατο του Παπαμιχαήλ  και 57 χρόνια αφότου παίχτηκε στους κινηματογράφους η ταινία που τους  έκανε σταρ, Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο.

Η ταινία πιθανολογείται πως είναι η πιο ειδωμένη ταινία στην Ελλάδα καθώς μέσα στα πρώτα δέκα χρόνια, την είδαν πάνω από δέκα εκατομμύρια Έλληνες.

Ο ΚΥΡ στο περιοδικό ΣΥΛΛΟΓΗ σκιτσάρει με το γνωστό του χιούμορ ΤΟ ΞΥΛΟ ΕΞΗΛΘΕ ΕΚ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ   συσχετίζοντας την ταινία με τον γάμο της Βουγιουκλάκη με τον Παπαμιχαήλ  που έγινε στις 17 Δεκεμβρίου 1965 στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον λόφο των Δελφών.

Σύμφωνα με όσα έγραψε ο Τύπος της εποχής, η Αλίκη έφθασε τα ξημερώματα με την ιδιόκτητη Τζάγκουαρ της και επακολούθησε γλέντι όπως και φαίνεται και στις φωτογραφίες από το ΕΜΠΡΟΣ της 25-1-1965.

ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΜΕΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΚΕΛΕΤΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΥ !

Στην τελευταία γελοιογραφία που δημοσίευσε στην ΑΥΓΗ ο Μέντης Μποσταντζόγλου τον Ιούλιο 1966, σατιρίζει  την απεργία των λεωφορείων που είχε προκαλέσει τότε μεγάλη ταλαιπωρία στο επιβατικό κοινό.

Την γελοιογραφία αυτή την δημοσίευσε ο Νίκος Σαραντάκος και στα σχόλια που επακολούθησαν ο συχνός εκεί σχολιαστής Γς  δημοσίευσε μια φωτογραφία του από το ιδιαίτερα αξιόλογο μπλογκ του Cactos στην οποία εμφανίζονται πίσω από το πτώμα του Ανατομείου τρεις φοιτητές της Ιατρικής του 1970 με τις απαραίτητες γραβάτες τους.

Η φωτογραφία αυτή μου θύμισε ότι αντίστοιχες φωτογραφίες του πατέρα μου και δική μου είχα δημοσιεύσει πριν 6 χρόνια στο ποστ μου  ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑ….

 Χάρις σε αυτές τις φωτογραφίες μου ήρθαν ξανά στο μυαλό εκείνα τα χρόνια που σαν νεαροί φοιτητές είχαμε την πρώτη επαφή με το νεκρό ανθρώπινο σώμα, το οποίο βέβαια είχε προηγουμένως υποστεί ειδική προετοιμασία ώστε να μην αλλοιώνεται και να μπορεί να το ανατάμει κανείς για μέρες ξεκινώντας από .το δέρμα προς τα έσω.

Την διαδικασία αυτή την έχει ζωγραφίσει σε δύο πίνακες του ο Ρέμπραντ .Τους  πίνακες αυτούς μπορεί να δει κανείς στο ποστ μου ΑΠΟ ΤΗΝ BARBARA ΣΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΡΑΝΤ

Βέβαια θα ήταν προτιμότερο αντί να κόβει κανείς  πτώματα να γινόταν ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΜΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΥΜΝΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ !

Λόγω του μικρού αριθμού των πτωμάτων στο ανατομείο σε κάθε τραπέζι γινόταν κατά διαστήματα αλλαγή αυτών που δούλευαν στο κάτω μέρος με αυτούς που δούλευαν στο επάνω.

Εκτός όμως από το πτώμα ήταν αναγκαίο να έχει ο κάθε φοιτητής και ένα σκελετό για να μαθαίνει την οστεολογία.

Για να τον αποκτήσεις, ή θα έπρεπε να στον δώσει κάποιος παλιότερος, ή θα έπρεπε να τρέχεις στα νεκροταφεία να παρακαλάς τους νεκροθάφτες για να σου βρουν κάποιον από τα αζήτητα και να είναι βέβαια σε καλή κατάσταση και καθαρός.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον που και πως είχα καταφέρει να αποκτήσω ένα ολόκληρο σκελετό σε αρίστη κατάσταση, μάλλον από νέο άτομο γιατί τόσο οι σπόνδυλοι όσο και οι αρθρώσεις ήσαν χωρίς φθορές ενώ  διέθετε σχεδόν και ολόκληρη την οδοντοστοιχία του. 

Αυθόρμητα δε καθώς μου φαινόταν ότι ανήκε σε άνδρα, είχα βαφτίσει τον σκελετό Μήτσο και καθώς το κρανίο για ένα χρόνο βρισκόταν επάνω στο γραφείο μου στο δωμάτιο μου, πριν να κοιμηθώ το βράδυ του έλεγα και καληνύχτα! 

Η μέλλουσα κ. Αθεόφοβου, παρά τις προσπάθειες που είχε κάνει, είχε εξασφαλίσει μεν ένα κρανίο, από κάποιο παλιότερο φοιτητή, αλλά δεν είχε κανένα άλλο οστούν  από τον υπόλοιπο σκελετό.

Ως γνήσιος λοιπόν ερωτευμένος ιππότης έκατσα μια μέρα και χώρισα τα οστά του σκελετού μου στα δύο. Κράτησα τα μισά για μένα και τα υπόλοιπα τα έβαλα σε μία χάρτινη σακούλα για να τα δώσω στην συμφοιτήτρια μου.

Διαβάζοντας κανείς τον παραπάνω πίνακα μπορεί να καταλάβει ότι έστω και αν ήταν μισός ο σκελετός, ήταν μεγάλος ο αριθμός από κόκαλα μέσα στην σακούλα.

Είχαμε δώσει ραντεβού στην αφετηρία των λεωφορείων για το Γουδί στην οδό Ακαδημίας.

Μόλις την είδα περιχαρής της έδωσα την σακούλα με το πολύτιμο υλικό αλλά εκείνη κάπου στραβοπάτησε, της έπεσε από τα χέρια και το πεζοδρόμιο με τον δρόμο γέμισαν με κοκάλες, όπως πχ το βραχιόνιο, η κνήμη κτλ αλλά και κοκαλάκια από σπονδύλους μέχρι οστάρια από χέρια και πόδια.

Επακολούθησαν  σκηνές απείρου κάλλους!

Εμείς να προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κόκαλα από κάτω, μια γριά μόλις τα είδε κόντεψε να λιποθυμήσει, κάτι κυράτσες άρχισαν να σταυροκοπιούνται  με μανία και μερικοί συμφοιτητές που περίμεναν και αυτοί στην στάση να γελάνε με το θέαμα.

Τελικά όταν ξεμπερδέψαμε με την ανατομία  μου επεστράφησαν τα κόκαλα και  ο Μήτσος άρτιος  πάλι  ξαναμπήκε στο ξύλινο κουτί του. Βέβαια με προθυμία θα τον έδινα αν κάποιος άλλος φοιτητής μου τον ζητούσε, αλλά δεν εμφανίστηκε κανένας.

Τελικά  είπα πως θα απαλλαγώ από αυτόν όταν η κόρη μου ως φοιτήτρια  έκανε και αυτή ανατομία.

Αλλά όπως και η μάνα της μόλις πέρασε το μάθημα μου έφερε πίσω το κουτί με τον Μήτσο, οπότε και αυτός ξανατοποθετήθηκε  στην αποθήκη μου.

Φαίνεται δε ότι λόγω των στενών οικογενειακών δεσμών που είχε αποκτήσει μαζί μας ο Μήτσος μας είχε συμπαθήσει και ακόμα και από την αποθήκη μας φάνηκε χρήσιμος.

Πηγαίνοντας μια μέρα στην αποθήκη βρήκα την πόρτα ανοικτή αλλά ανοικτό επίσης και το κουτί με τον Μήτσο!

Μπορώ να φανταστώ την τρομάρα που θα πήρε ο διαρρηκτής μόλις άνοιξε το κουτί και είδε μέσα σε αυτό να του χαμογελάει το κρανίο του Μήτσου με τα αστραφτερά δοντάκια του και με όλα τα υπόλοιπα κοκάλα του από κάτω!

TO PHOTOSHOP ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ !

ΠΡΙΝ 

                                  ΜΕΤΑ

        (Ε, μια κουβέντα είναι  πως το PHOTOSHOP μπορεί να κάνει παντού θαύματα!)

ΕΝΑ ΠΟΝΗΡΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΓΙΑ ΕΞΥΠΝΟΥΣ ΛΥΤΕΣ !

Σερφάροντας στο ιντερνετ για να βρω στοιχεία για τον Ιωάννη Κολώνια,

τον σατιρικό ποιητή του προηγουμένου μου ποστ  ΤΟ ΕΣΩΒΡΑΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΥΦΩΝΟΣ, βρήκα εδώ ένα έξυπνο και περιπαικτικό αίνιγμα που ιδίου.

Το «Αίνιγμα» περιλαμβανόταν στο ετήσιο σατιρικό ημερολόγιο του Κολώνια, που έφερε τον τίτλο: 

«Του Κουτούζη Καζαμίας με ολίγας προφητείας, του χιλιοστού εννιακοσιοστού κι ενδεκάτου κι ο σκοπός του γνωστός πάνω-κάτου.

 Εν Ζακύνθω που λασκάρει κάθε βίδα εγκεφάλου

 και εκ του τυπογραφείου Μίμη του Καψοκεφάλου. 1910». 

«Κουτούζης» ήταν ο τίτλος της έμμετρης σατιρικής εφημερίδας που έγραφε ο Κολώνιας στη Ζάκυνθο του 1894.

   ΑΙΝΙΓΜΑ:

Ως μια παλάμη είναι μακρύ και βάζεται στο χέρι,
πράγμα που στο κεφάλι του μια σχισματίδα φέρει.
Έχει το άκρο μαλλιαρό, την κεφαλή του λεία·
μόνο ξερό εργάζεται, αλλιώς δεν έχει αξία.
Κινείται και στο κίνημα την ιδιότητα έχει
από τη σχισματίδα του ένα υγρόν να τρέχει.
Υγρόν όπου τον άνθρωπο στον κόσμο διαιωνίζει
- και αν τις θέλει να μου πει
ότι αυτά είναι ντροπή
θα πω αυτός πως σφάλλεται και κόσμο δε γνωρίζει.

  


 ΛΥΣΗ: Το όργανον δια του οποίου γίνονται γνωστοί οι ποιηταί, που ενίοτε τυγχάνει να είναι η πέννα από πτερόν χήνας.

ΤΟ ΕΣΩΒΡΑΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΥΦΩΝΟΣ

Στο προηγούμενο μου ποστ  ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑΣ έγραφα για το σατιρικό ποίημα του Ιωάννη Κολώνια με τον παραπάνω τίτλο και από καιρό είχα υποσχεθεί ότι θα το δημοσιεύσω.

Η επαφή που είχαν τα Επτάνησα  με τον Δυτικό Πολιτισμό και το έντονο πνεύμα του Διαφωτισμού της εποχής, είχε σαν αποτέλεσμα να είναι η πρώτη περιοχή της Ελλάδας στην οποία αναπτύχτηκε η  σάτιρα η οποία δεν ορρωδεί στο να καυτηριάσει ανελέητα όλη την υποκρισία που υπάρχει και υπήρχε στο εκκλησιαστικό κατεστημένο.

Ο γνωστότερος εκπρόσωπος του σατιρικού αυτού πνεύματος μπορεί να είναι ο Κεφαλλονίτης Ανδρέας Λασκαράτος (1811-1901) αλλά προΰπαρξαν δύο εξίσου σημαντικοί, αν και όχι τόσο γνωστοί σήμερα, Ζακυνθινοί ποιητές, που έγραψαν επίσης σημαντικά σατιρικά κείμενα.

Ο πρώτος είναι ο Νικόλαος Κουτούζης (1742-1813) ποιητής, αλλά και σημαντικός ζωγράφος, που χειροτονήθηκε και ιερέας.

Ο δεύτερος είναι ο Ιωάννης Κολώνιας (1868-1917) Με την καυστική του σάτιρα στα γραπτά του δημιούργησε μεγάλες αντιπάθειες στο νησί του.

Φεύγοντας από εκεί διορίστηκε σαν υπάλληλος στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Από την Αθήνα βρέθηκε μετά να δουλεύει στο τηλεγραφείο Καλαμών και τελικά κατάληξε στις Καρυές του Αγίου Όρους όπου και πέθανε αλκοολικός.

Το γνωστότερο από τα κείμενα του είναι το ποίημα «Το εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος» που είχε δημοσιευτεί  στον Καζαμία του, που κυκλοφόρησε την Πρωτοχρονιά του 1896.

«Κουτούζης» ήταν ο τίτλος της έμμετρης σατιρικής εφημερίδας που έγραφε ο Κολώνιας στη Ζάκυνθο του 1894.

Στοιχεία για τις επόμενες δημοσιεύσεις του ποιήματος εδώ.

Ιεροκήρυξ ξακουστός και ρήτωρ εκ των πρώτων

εγύριζεν σ΄Ανατολήν, Δύσιν, Βοράν και Νότον

κηρύττων με ευφράδειαν πολλήν και ευγλωτίαν

προτρέπων εις μετάνοιαν εκάστην κοινωνίαν.

Τους δε πιστούς εφείλκυε με τη ρητορικήν του

ως εφελκύει σίδηρον ο πόλος του μαγνήτου.

Είχε δε λείψανα πολλά οσίων και μαρτύρων

δια των πολλών θαυμάτων του τον θαυμασμόν ενσπείρων.

Και νόσους εθεράπευε πολλάς και μαλακίας

δια των λειψάνων του αυτών της θείας ενεργείας.

Περιοδεύων έφθασε εις μίαν κάποιαν πόλι

ένθα τον απεθαύμαζον  οι κάτοικοί της όλοι.

Κατέλυσε δε εν αυτή εις ένα μοναστήρι

ένθα πολλοί ετρέφοντο παπαδοκαλλογήροι.

Ο της μονής ηγούμενος, γέρων μεγάλης φήμης

θεοσεβής, ενάρετος, αγνός, αρχαίας ζύμης.

Πάντες τον υπελήπτοντο, πάντες τον ετιμούσαν

και ως αγίου την δεξιάν με σέβας του φιλούσαν.

Κηρύττων εκ του άμβωνος ο ρήτωρ διακρίνει,

σε πλήθος άλλων γυναικών, μια νιά σαν μπουγαρίνι

 μπουγαρίνι ,ή φούλι (Jasminum sambac) είναι ένα είδος αναρριχώμενου γιασεμιού.

Όσον κι αν είναι τις παπάς τ'ωραίον τον ελκύει

γιατί τα άνθη εις την γην ο πλαστουργός εκφύει,

βεβαίως ν'απολαύωμεν αυτών την ευωδίαν

να απολαύσει ήθελε κι εκείνος την κυρία.

Νέος κομψός και ο παπάς και ευτραφής κι ακμαίος
ως Πραξιτέλειος Ερμής στο σώμα του ωραίος.
Δέστε τον κ΄εβουρλίστηκε! Σ΄εκάστην ομιλίαν
τα μάτια του προσήλωνε επάνω στην κυρίαν.

"Τι άγγελος", εσκέπτετο "μα τι ουράνιον πλάσμα
αυτή δεν θα ΄ναι άνθρωπος, αγγέλου θα ΄ναι φάσμα!"

Αλλ΄αφ΄ετέρου και αυτή, μάλλον εκ της μορφής του
κατελθεχθείσα δυνατά ή της ρητορικής του,

τα μάτια της προσήλωνε πάντα ατενώς σ΄εκείνον
κι εσκέπτετο ρόδον εγώ κι εκείνος είναι κρίνον.
Προξενηταί εγένοντο τα βλέμματα αλλήλων΄
ο έρως στην καρδίαν τους άναψ΄ευθύς σαν ξύλον.

 Η νέα ήτο σύζυγος κόντε τινός ζαπλούτου.

την είδε, την ηγάπησε, έχασ' ευθύς τον νού του.

Ήτο πτωχή! Τι προς αυτό αφού πονεί η καρδία!

τα πλούτη δεν μας φέρουνε τελείαν ευτυχία.

Έρως και αφοσίωσις, ομόνοια κ' ειρήνη

την ευτυχίαν φέρουσι παντού την ευφροσύνη.

Εκείνος την ελάτρευε την είχε 'κόνισμα του

το ίνδαλμα του βίου του, η τέρψις, η χαρά του.

Τον ηγαπούσε και αυτή, αλλ' όσο μια γυναίκα!

Που έχει στην καρδίαν της χώρο για άλλους δέκα.

Ο έρως πάσης γυναικός πυρκαϊά π΄ανάβει

και καίει σπίτια όσα βρει και βρίσκουσα δεν παύει.

Ο κόντες ετοιμάστηκε μίαν λαμπρά πρωία

να πάη εις το κτήμα του στην εξοχή μακρία...

Ετοίμασαν την άμαξαν, στην κάμερά της μπαίνει

την χαιρετίζει, την φιλεί κατόπιν κατεβαίνει.

Ετράβηξε στην εξοχή πλην είχε που προσκρούσει

κι εχάλασεν η άμαξα και πρύμνα είχε ανακρούσει.

Ως ότου πάει και ελθεί ο κόντες εις την πόλι

ας δούμε ποιοι στο σπήτι του εχόρευον διαβόλοι. 

Εκείνη: "Να περίστασις!" στην κουβερνάντα λέει,

διότι της είχε προειπεί το πάθος που την καίει.

"Τρέξε αμέσως στου παπά, πόνοι με έχουν ζώσει

να φέρει τ' άγια λείψανα ευθύς να με σταυρώση"»

"Ωϊμένα το κεφάλι μου" εφώναζ΄ εβογκούσε

κι από την υπηρεσίαν της βοήθειαν εκαλούσε.

Μόλις εισήλθεν ο παπάς με τ΄άγια λείψανά του,

τους λέγει Τώρα όλοι σας να κατεβείτε κάτου.

Αν κάτι μου χρειασθεί, μ΄αρκεί η καμεριέρα

έφυγον όλοι κι έμειναν μονάχοι εκεί πέρα.

Εκράτει δε τα λείψανα  ο υποτακτικός του

νέος ως είκοσι ετών κι επερπατούσε εμπρός του.

Εισέρχονται στην κάμερα και δίχως διατυπώσεις

τι μέσα εκεί εγένετο σ΄αφήνω εσέ να νιώσεις.

Επήρε την κυρά ο παπάς, ο δε την καμεριέρα

και συ στοχάσου μόνος σου τι έγιν΄εκεί πέρα. 

 Πλην πριν να τελειώσουνε, πριν επανέλθ' η τάξις,

ακούεται εις την αυλήν ο θόρυβος αμάξης.

Επέστρεφεν ο κύριος και βλέπων μαζευμένους

δούλους και δούλες στην αυλήν πολύ τεταραγμένους,

"Πώς τι συμβαίνει;" ερωτά. Κ' εκείνοι: "Η κυρία

μόλις εφύγατ' έπαθεν από  κεφαλαλγία

κ' είναι επάνω ο παπάς αυτός και την σταυρώνει

με τ' άγια του λείψανα να μαλαχθούν οι πόνοι"»

Τρέχει αμέσως έντρομος, στην κάμερά της ΄μβαίνει,

την βλέπει στο κρεβάτι της επάνω ξαπλωμένη.

Μόλις προφθάσας ο παπάς το ράσο του να βάλη

εστάθη και την σταύρωνε επάνω στο κεφάλι.

Κατόπιν με ευλάβειαν και σέβας τους βλογάει,

τα άγιά του λείψανα επήρε και κινάει.

Μόλις κατέβη πλησιάζει αυτός στην κλίνη

"Τι έχεις φως μου" την ρωτά "Πεθαίνω", λέγει, εκείνη.

"Κεφαλαλγία δυνατή! αγάπη μου, μου μπήκε

αφ΄τη στιγμή που έφυγες αερικό μ΄ευρήκε.

Κι έφερα αυτόν τον άγιον παπά να με σταυρώση

και με το σταύρωμα ευθύς μού έχει ταπεινώσει."

Εκάθησε πλησίον της, την χάιδευε, την εφίλιε

λόγια παρηγορητικά άναριθμα της μίλιε.

"Ψυχή μου μη εκτίθεσαι στο ψύχος, κάνεις τρέλλαις"

πλην κάτω αφ' το προσκέφαλο εξείχον δυό κορδέλλαις.

Ταις τράβηξε κι απόρησε κ' είχε μεγάλο δίκιο

γιατ' έβγαλ' ένα 'σώβρακο, πολύ μεγάλο, ανδρίκιο!»

Είχε ξεχάσει ο παπάς αφ΄την μεγάλη βία

 το σώβρακό του, στου ερχομού αυτού τη φασαρία.

Εκείνη απαθέστατα και δίχως να τα χάση 

 «Ως ότου το κεφάλι μου, ψυχή μου, μου περάσει

τώχει αφήσει ο παπάς τους πόνους να μου γιάνη

είναι τ' Αγίου Γρύφωνος όπου για πόνους κάνει.

Είναι πολύ θαυματουργός αφού το σώβρακό του

αμέσως μ' εθεράπευσε, σκέψου το κόκκαλό του.

Ω! Αγιέ μου Γρύφωνα πολύ θα σε δοξάζω

και την αγίαν μνήμην σου με νηστεία θα γιορτάζω»

 Όταν απομακρύνθηκε αυτός απ΄ εκεί πέρα
στέλλει και πάλιν στου παπά ευθύς την καμαριέρα.
"Ήσο εδώ και ήκουσες και ξέρεις τι συμβαίνει
πήγαινε πες τα του παπά να δούμε τι θα γένη".

Σαν ήκουσεν ο ιερεύς από την καμαριέρα
πως άφησε το σώβρακο τ΄αγίου εκεί πέρα,
το πνεύμα απεθαύμασεν της ευφυούς κυρίας
την ετοιμότητα αυτής κι εγέλασ΄ εκ καρδίας.

Αλλ΄όμως μη γνωρίζοντας κι εκείνος τι να κάμηι

προσέτρεξε στον ΄γούμενον σ΄αυτό να τον συνδράμη.
Ο ΄γούμενος οργίζεται αγανακτεί, θυμώνει
"Σε ξένα σπίτια, χριστιανέ, βγάζουν το πανταλόνι;"

Σε σπίτι ξένο έβγαλα ποτέ το σώβρακό μου;
πολλές φορές το έβγαζα΄μα πού; μες στο δικό μου!
Για υποθέσεις σαν αυτάς σαν πας σε ξένο σπίτι
θε να ΄χεις του λαγού τ΄αυτί και του σκυλιού τη μύτη.

Καημένοι χρόνοι και καιροί, μωρέ ζωή που χάνεται!
γερνάτε  σεις οι σημερνοί και πείρα δεν λαμβάνετε.
Αχ! να ξαναγυρίζανε οι περασμένοι χρόνοι
αφήκα αμαγάριστο στα νιάτα μου σαλόνι;

Μα πες μου, μ΄εκατάλαβε η άλλη μου μερία
επήρε σύζυγος ποτέ για μένα υποψία;
Μα τώρα βάρτου ρήγανη! μ΄επήρανε οι χρόνοι
τέλος ας οικονομηθή κι αυτό το πανταλόνι."

Αμέσως δίνει διαταγάς να ενδυθούν παπάδες,

Διακόνοι, εξαπτέρυγα, θυμιατά, λαμπάδες.

Διότι τ' αγίου Γρύφωνος το 'σώβρακο θα φέρουν

εις τον ναόν και με ωδάς και ύμνους θα γεραίρουν.

γεραίρω = τιμώ, βραβεύω

Όλη αυτή η ιερά λοιπόν ακολουθία

επήγανε στου δυστυχούς του κόντε την οικία.

Ανέρχεται ο  γούμενος την κεφαλήν του γέρνει

και με πολλήν ευλάβειαν το εσωβράκι παίρνει. 

Το έφερε να τ' ασπασθούν όσ' ήσαν παρουσία

τ' ασπάζεται κι ο σύζυγος εν πίστει κ' ευλαβεία.

Ευγνωμονών ο δυστυχής δια την θεραπείαν

ακολουθούσε ευλαβώς κι΄αυτός την λειτανείαν.

Προσέφερ΄ένα τάλληρον και άναψε λαμπάδα

γιατί του καθηγίασε την νυφική παστάδα.

Μεγάλως δε τον ΄Αγιον τον Γρύφωνα ετίμα

ως ότου αποκόπηκε το της ζωής του νήμα.

Μετά το δείπν΄ο γούμενος μεγάλον λόγον κάνει

πείρας και γνώσεων μεστόν

στους ρασοφόρους συνιστών

σε ξένο σπήτι ΄σώβρακο κανείς του να μην βγάνη.

" Ο απειθήσας εξ ήμών (τον λόγον τελειώνει),

νάχη την λέπραν του Ιώβ του Ιούδα την αγχόνη"

Ο τρέφων στην γυναίκα του μεγάλη εμπιστοσύνη

με φίλον της συνομιλεί το σώβρακο του φιλεί

και περιπαίζουν τον φτωχόν αυτός μαζί μ΄εκείνη.

Τον σύντροφό σου ν΄αγαπάς είναι καλόν και θείον

πλην να την εμπιστεύεσαι σαν βρίσκεσαι πλησίον.

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑΣ

Πρόσφατα διάβασα πολλά ειρωνικά ή καταγγελτικά   σχόλια για την έκθεση σε λαϊκό προσκύνημα των γυαλιών και των πλαστικών  παντουφλών  του νεότερου αγίου της Ορθοδοξίας.

Δεν μπορούν να καταλάβουν πολλοί ότι αυτό αποτελεί σημαντική πρόοδο στην πτωματολειψανολογία γιατί με αυτόν τον τρόπο δεν χρειάζεται πλέον να παίρνουν οι ευσεβείς ιερείς ένα πριόνι και να κόβουν από ένα κομμάτι κάποιου αγίου για ενίσχυση του παγκαριού τους.

Έτσι πλέον προσκυνώντας οι πιστοί τα γυαλιά, τα πέδιλα, τις κάλτσες, τις παντούφλες, τα κινητά, τους ονυχοκόπτες,  τις φανέλες αλλά και τα σώβρακα των αγίων  δεν θα χρειάζεται να αφήνουν τα πτώματα κουλά κόβοντας συνήθως τα χέρια τους .

Η ιδέα δε για την προσκύνηση των σώβρακων των αγίων υπάρχει εδώ και 100 χρόνια, από την εποχή που ο  σπουδαίος Ζακυνθινός σατιρικός Ιωάννης Κολώνιας (1868-1917) έγραψε το απολαυστικό   Το Εσώβρακον του Αγίου Γρύφωνος, που πρόσφατα παρουσιάστηκε και στο θέατρο.

Έτσι πλέον και οι άγιοι θα μπορούν να λιώνουν ολόκληροι και να μην σκορπίζονται κομμάτια τους στα πέρατα του κόσμου, όπως πχ  το Λείψανο του Τιμίου Προδρόμου που βρίσκεται κομματιασμένο σε 12 διαφορετικά μέρη!Μεγαλύτερη διασπορά βέβαια σε όλο τον κόσμο έχουν μόνο τα "πετσάκια" από την περιτομή του Χριστού που ξεπερνούν μέχρι στιγμής τα 17!

Δεν αποκλείεται όμως να διαβάσουμε στο 857ο βιβλίο με προφητείες του Παΐσιου πως είχε προφητεύσει πως αν μετά θάνατον αρχίσουν να τον τεμαχίζουν θα κατέβει το ξανθό γένος και αφού πρώτα μας δώσουν την Πόλη ο αρχηγός τους θα κάνει στους τεμαχιστές του ότι έκανε ο Λωτ στις κόρες του!

Και αν ο Τόμυ Λι Τζόουνς στην  αριστουργηματική του ταινία Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα φροντίζει για την ταφή του λαθρομετανάστη από το Μεξικό, στην Ελλάδα αντίθετα 3 φορές ξέθαψαν τον Άγιο Νεκτάριο μέσα σε 30 χρόνια!

Σχετικά σας μεταφέρω εδώ από το ποστ μου της 12-1-2010 ΠΤΩΜΑΤΟΛΕΙΨΑΝΟΛΟΓΙΑ…. το σχετικό απόσπασμα.

Βέβαια ένας άλλος τρόπος για να μπορέσει κανείς να διατηρήσει το σώμα του ακέραιο μετά θάνατο είναι να ΜΗΝ τον ανακηρύξουν σε άγιο!
Δεν φτάνει δε που συνηθίζεται τους αγίους να τους τεμαχίζουν, γιατί τα λείψανα τους θεωρούνται απαραίτητα για τον καθαγιασμό (εγκαίνια) των εισπρακτικών καταστημάτων των παπάδων, αλλά υπάρχει και ανταγωνισμός μεταξύ τους για την απόκτηση τους γιατί σύμφωνα με τον θεολόγο Δημήτριο Παναγόπουλο  “πάντες ημείς οι Ορθόδοξοι πιστεύομεν εις την χάριν των Αγίων Λειψάνων και πολλάκις έχομεν και θαύματα εξ αυτών.”.
Βέβαια όμως τις περισσότερες φορές το χριστεπώνυμο πλήθος θέλει ολόκληρο τον τοπικό άγιο του και όχι χωρίς δάκτυλα και πόδια ή χέρια.
Έτσι στις 5 Δεκεμβρίου 1979 διαδήλωση 3000 ατόμων πολιόρκησε το μέγαρο της μητρόπολης στο Αργοστόλι με αίτημα την απομάκρυνση του μητροπολίτη Προκόπιου Μενούτη γιατί οι πιστοί κατηγορούσαν τον ιεράρχη ότι μαζί με άλλους προέβη σε τεμαχισμό του σκηνώματος του Αγίου Γερασίμου, προκειμένου να το “αξιοποιήσει”. Ο Προκόπιος έκανε ενάμιση χρόνο για να ξαναπατήσει στο νησί με αεροταξί βέβαια, έχοντας μαζί του σαν μπράβους άλλους δύο μητροπολίτες οι οποίοι όμως άρπαξαν και αυτοί μερικές ελαφρές ψιλές από τους 7000 κατοίκους που μαζεύτηκαν για να τους εκδηλώσουν την αγάπη τους !
Εκείνον δε που μέσα σε 30 χρόνια τον έθαψαν και ξέθαψαν 3 φορές, μάλλον για να διαπιστώσουν εάν συνεχίζει να ευωδιάζει, ήταν ο Άγιος Νεκτάριος.
Βέβαια το 1962 πολιτευτής του Πειραιώς με καταγωγή από την Αίγινα φρόντισε μέσω του μητροπολίτου Ύδρας να πάρει το στέρνο του Αγίου ο ανεγειρόμενος στον Πειραιά ναός της Αγίας Τριάδος, ενώ ο μητροπολίτης δεν άφησε παραπονούμενη, δυστυχώς όμως μόνο με ένα δάκτυλο την Χίο ,και με άγνωστο ποιό κόκαλο την Κρήτη.
Εκείνος δε ο ασεβέστατος Μπόστ βρήκε την ευκαιρία να σατιρίσει αυτή την κοκαλομοιρασιά.

 Το πρόβλημα όμως είναι ότι από την εποχή που γράφτηκε (1806) η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ του ανωνύμου του Έλληνος υπάρχουν σε πολλές περιπτώσεις αμφιβολίες αν τα κόκαλα αυτά είναι και τα γνήσια των αγίων γιατί όπως γράφει: Αυτοί έχουν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Έν ένί λόγω, δεν αφήνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλα του.Έγώ, έως τώρα βέβαια ,είδα έως τέσσαρας κεφαλάς του Αγίου Χαραλάμπους…Έτσι μεγάλο θέμα πρόεκυψε και το 1964, με την επιστροφή της κάρας του Αγίου Ανδρέα που αμφισβητήθηκε ότι είναι γνήσια.

Αυτό το πρόβλημα όμως το έχει λύσει αποτελεσματικά στην “Κανονική Επιστολή” του ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης.
“Τα άγια λείψανα εισίν αδιάφθαρτα, ωραία, ευώδη, εξηραμμένα, ήμερα και ευπρόσιτα, ωσάν να είναι κοιμισμένα. Και προς τούτοις, βρύουσι και διάφορα θαύματα.” (Κανών Ζ’, ερμηνεία στο “Πηδάλιον”). Εν αντιθέσει προς αυτά, τα λείψανα των αφορισμένων “είναι αδιάλυτα, είναι άσχημα και δυσειδή, είναι δυσώδη και βρωμερά, είναι φουσκωμένα ως τύμπανα και προκαλούν φόβο και φρίκη”..

Από τα παραπάνω γίνεται εύκολα κατανοητό γιατί η εκκλησία δεν θέλει το κάψιμο των νεκρών.

Ο πιστός θέλει να προσκυνήσει κάποιο κομμάτι ενός αγίου που το βλέπει όμορφα στολισμένο, όπως το παρακάτω κρανίο και έτσι μετά από αυτή την ψυχική ανάταση, να ακουμπήσει τον πλούσιο οβολό του ευχαριστημένος στο παγκάρι.

Ένα δοχείο με στάχτη δεν μπορεί να του δημιουργήσει την ίδια ευφορία  οπότε και ο οβολός του θα είναι ιδιαίτερα τσιφούτικος.

Μόνο η γκαρνταρόμπα της Παναγίας μπορεί να ενδυναμώσει την πίστη κατά τον ίδιο τρόπο με τα λείψανα, αλλά και αυτή λόγω του διαθέτει μόνο  3 ζώνες δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες  του χριστεπώνυμου πλήθους.

(Σχετικά στα ΜΗΠΩΣ Η ΒΡΑΚΟΖΩΝΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΣΤΗΝ  ΕΥΡΟΖΩΝΗ; ... και ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ)

Έτσι λοιπόν ο εκσυγχρονισμός της πτωματολειψανολογίας με τα πέδιλα, τα γυαλιά κτλ για  προσκύνηση των πιστών, αποτελεί ένα θετικό και ελπιδοφόρο βήμα που ανοίγει νέους ορίζοντες στην εισπρακτική αφαίμαξη  των προβάτων του ποιμνίου από τους ποιμένες της εκκλησίας μας.