ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΕΣ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΥΣ.

 Ένα πολύ σημαντικό άρθρο για το ποιες είναι οι γνωστικές προκαταλήψεις που έχουν όσοι μέχρι στιγμής δεν έχουν εμβολιαστεί, έχουν γράψει η ψυχολόγος κυρία Ελενα-Ιωάννα Ναζλίδου, MSc Γνωστικής Ψυχολογίας και Νευροψυχολογίας και ο καθηγητής Ψυχιατρικής στο ΑΠΘ κ. Βασίλειος-Παντελεήμων Μποζίκας με τίτλο,
Εμβολιασμός : Πώς οι γνωστικές προκαταλήψεις τον επηρεάζουν
Η παραπάνω φωτογραφίες είναι από την πρόσφατη σύναξη στο Σύνταγμα που διοργάνωσε ο καρδιολόγος ιατρός μεν, αλλά αντιεμβολιαστής(!) Φαίδων Βοβόλης αλλά και από αντίστοιχη στην Μαδρίτη.

Βέβαια ίσως ήταν δικαιολογημένη η φοβία των ανθρώπων για κάτι το πρωτόγνωρο όταν εμφανίστηκε  το πρώτο εμβόλιο κατά της ευλογιάς το 1802, όπως αποτυπώνεται στην γνωστή γελοιογραφία  «Το αγελαδοσημάδι», στην οποία αναφέρονται και οι συγγραφείς του άρθρου, αλλά παρά τα εμφανώς ουσιαστικά αποτελέσματα του εμβολιασμού, βλέπουμε ότι οι φοβίες διατηρούνται πάνω από 100 χρόνια μετά, είτε σε γελοιογραφίες  είτε σε συγκεντρώσεις κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού, όπως αυτή στο Τορόντο το 1919. 

Στο κείμενο οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.   

  

Η χώρα μας το τελευταίο εξάμηνο διεξάγει έναν αγώνα δρόμου εμβολιασμών κατά του COVID-19, ώστε σύντομα να επιτευχθεί το πολυπόθητο τείχος ανοσίας. Αν και τα ποσοστά συμμετοχής ανά ηλικιακή ομάδα στους εμβολιασμούς φαίνονται να είναι ενθαρρυντικά, ένα ποσοστό πολιτών συνεχίζει να εκφράζει δισταγμό ως προς τον εμβολιασμό του. 
Η διστακτικότητα άλλωστε για ένα καινούργιο εμβόλιο είναι ένα φαινόμενο που πάει αιώνες πίσω, καθώς διάφορα εμβόλια στο πέρασμα των χρόνων αντιμετωπίστηκαν με καχυποψία ή ακόμα και με πλήρη απόρριψη. Χαρακτηριστική είναι η γελοιογραφία του Τζέιμς Γκιλρέι (1802) με τίτλο «Το αγελαδοσημάδι», η οποία αποτυπώνει τη στάση των Αγγλων ως προς το εμβόλιο του Εντουαρντ Τζένερ κατά της ευλογιάς.
Φοβάμαι γιατί….
Η επιχειρηματολογία των «διστακτικών» για τα συγκεκριμένα εμβόλια είναι εκτενής και συχνά περιλαμβάνει δηλώσεις όπως «φοβάμαι να κάνω το εμβόλιο γιατί είναι καινούργιο και δεν ξέρω τι θα προκαλέσει στον οργανισμό μου μετά από χρόνια», «φοβάμαι να το κάνω γιατί κυκλοφόρησε γρήγορα και δεν έχει δοκιμαστεί επαρκώς» ή «φοβάμαι γιατί προκαλεί θρομβώσεις».
Αν και οι πληροφορίες αυτές είναι χρήσιμες, αδυνατούν να εξηγήσουν το πώς διαμορφώνονται συγκεκριμένες πεποιθήσεις και στάσεις, μέσω των οποίων επί της ουσίας απορρίπτονται τα υπάρχοντα επιστημονικά δεδομένα που συνηγορούν υπέρ της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των εμβολίων. Αν και η παραπληροφόρηση σαφώς συμβάλλει στη διαμόρφωση τέτοιων στάσεων, είναι πολύ σημαντικό να αναζητηθούν οι αυτόματες γνωστικές διεργασίες που ενεργοποιούνται και οδηγούν σε αυτό και που ονομάζονται «γνωστικές προκαταλήψεις».
Οι γνωστικές προκαταλήψεις αναφέρονται σε συστηματικά λάθη που κάνουμε όταν σκεφτόμαστε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Καθώς στην καθημερινότητά μας προσλαμβάνουμε μεγάλο όγκο πληροφοριών, οι γνωστικές προκαταλήψεις είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας που κάνει ο εγκέφαλός μας να απλοποιήσει την επεξεργασία τους. Και ενώ αυτό είναι μια προσαρμοστική διαδικασία, πολύ συχνά μας οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα και επιβλαβείς αποφάσεις, καθώς δεν βασιζόμαστε σε ξεκάθαρες αποδείξεις για μια κατάσταση. Όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε αντικειμενικοί, ιδιαίτερα κάτω από συνθήκης αβεβαιότητας και υψηλού stress, μέσω των γνωστικών μας προκαταλήψεων δημιουργούμε τη δική μας υποκειμενική πραγματικότητα, φιλτράροντας τις πληροφορίες μέσα από προϋπάρχουσες πεποιθήσεις μας. Οι πολλαπλές πιέσεις που βιώνει κανείς κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας δημιουργεί γόνιμο έδαφος για γνωστικές προκαταλήψεις.
Η λίστα των προκαταλήψεων
Ένα παράδειγμα γνωστικής προκατάληψης που μπορεί να συμβάλει στη διστακτικότητα για τα εμβόλια κατά του COVID-19 είναι η «προκατάληψη της παράλειψης». Πρόκειται για την τάση βάσει της οποίας προτιμάμε μια κακή συνέπεια να προέρχεται από το γεγονός ότι δεν κάναμε κάτι παρά να είναι το άμεσο αποτέλεσμα μια ενέργειάς μας. Στην προκειμένη περίπτωση, δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στις ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορεί να προκαλέσει το εμβόλιο και παραλείπουμε να σκεφτούμε τις συνέπειες που μπορεί να έχει στην υγεία μας ο μη εμβολιασμός.
Παρομοίως πολλές φορές λειτουργούμε βάσει της «προκατάληψης αποφυγής της αβεβαιότητας», δηλαδή της τάσης να αποφεύγουμε επιλογές για τις οποίες λείπουν πληροφορίες. Προτιμάμε δηλαδή την επιλογή γνωστών κινδύνων και πιθανοτήτων έναντι άγνωστων, ακόμη και αν οι άγνωστες πιθανότητες ενδέχεται να λειτουργούν προς συμφέρον μας.
Την απόφασή μας να εμβολιαστούμε ή όχι μπορεί επίσης να επηρεάσει η «προκατάληψη της επιβεβαίωσης», δηλαδή η ασυνείδητη τάση να αναφέρουμε, να συγκρατούμε και να χρησιμοποιούμε τις πληροφορίες που στηρίζουν τις υπάρχουσες απόψεις μας. Ταυτόχρονα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αγνοούμε πληροφορίες, όσο ισχυρές ή έγκυρες και αν είναι αυτές, που αντιτίθενται στα «πιστεύω» μας. Η ευκολία με την οποία πληροφορίες για τα εμβόλια μπορούν να αναζητηθούν στο Διαδίκτυο βοηθά την προδιάθεση επιβεβαίωσης να διαδραματίζει έναν σημαντικό ρόλο στην απόφασή μας για τον εμβολιασμό και γενικότερα σε θέματα υγείας. Εάν λοιπόν εξαρχής διατηρούσαμε μια επιφύλαξη ως προς την ασφάλεια των εμβολίων, θα αναζητήσουμε πληροφορίες που θα επιβεβαιώνουν ότι τα εμβόλια δεν είναι ασφαλή.
Ακόμη, η «προκατάληψη της διαθεσιμότητας», δηλαδή η τάση να παίρνουμε αποφάσεις με βάση τις πληροφορίες που έρχονται πρώτες ή πιο εύκολα στο μυαλό μας, μπορεί να καθορίσει την απόφασή μας. Αν ένα γεγονός έρχεται στο μυαλό εύκολα, θεωρούμε ότι αυτό είναι πιο πιθανό να συμβεί. Ενώ τα περιστατικά σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών που έχουν αναφερθεί μετά τον εμβολιασμό είναι εξαιρετικά λίγα, αναπαράγονται πολύ από τα μέσα ενημέρωσης με αποτέλεσμα να έρχονται πρώτα στη σκέψη μας. Εν αντιθέσει, δεν θα δούμε να αναπαράγεται ο αριθμός των εμβολιασμών που ολοκληρώθηκαν χωρίς προβλήματα, καθώς δεν αποτελούν «είδηση». Αυτό, μέσω της «προκατάληψης της διαθεσιμότητας» μας κάνει να εκτιμάμε λανθασμένα την πιθανότητα εμφάνισης σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών.
Θρέφοντας τους φόβους μας
Ένα επιχείρημα που ακούγεται αρκετά συχνά από νεαρής, κυρίως, ηλικίας άτομα είναι το ότι δεν κρίνουν αναγκαίο τον εμβολιασμό τους καθώς είναι καθ’ όλα υγιείς, επομένως ακόμα και αν προσβληθούν από COVID-19 θα νοσήσουν ήπια ή και καθόλου. Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε για τον ιό, αυτό φυσικά δεν ισχύει. Ως εκ τούτου, πίσω από αυτό το επιχείρημα κρύβεται η «προκατάληψη της αισιοδοξίας», η οποία αναφέρεται στην τάση να εκτιμάμε ότι είναι πιο πιθανό σε εμάς απ’ ό,τι σε άλλους να συμβούν θετικά γεγονότα.
Η λίστα των γνωστικών προκαταλήψεων που επηρεάζει τις αποφάσεις μας είναι μεγάλη. Όσοι παραμένουν διστακτικοί ως προς τον εμβολιασμό κατά του COVID-19, ας λάβουν υπ’ όψιν τους την παρουσία τους και την επίδρασή τους στη σκέψη τους και ας σταθούν απέναντί τους κριτικά.
 Όσοι εμβολιάστηκαν και προσπαθούν να πείσουν τους συγγενείς ή τους φίλους τους ας έχουν υπ’ όψη τους ότι μέσω της «προκατάληψης της αντίδρασης» συχνά πράττουμε το αντίθετο από αυτό που οι άλλοι μας προτρέπουν, ερμηνεύοντάς το ως την ανάγκη να νιώθουμε ελεύθεροι για τις επιλογές μας. Χρήσιμο θα ήταν να ψάξουν μαζί τους τις γνωστικές τους προκαταλήψεις οι οποίες συντηρούν τους φόβους τους.
 
 

ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΜΕΝ ΤΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ,ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΟΜΩΣ;

Μετά από έντονους διαξιφισμούς στην Βουλή που έφτασαν ο μεν Τσίπρας να πει πως ο Μητσοτάκης δεν κάνει ούτε για διαχειριστής πολυκατοικίας, για να του απαντήσει αυτός πως: «Δεν θα αναλάμβανα διαχειριστής σε πολυκατοικία που έχετε χτίσει εσείς ως πολιτικός μηχανικός», ψηφίστηκε το εργατικό νομοσχέδιο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, ψήφισαν τα μισά άρθρα αυτού του νομοσχεδίου που σχετίζονται με την ενσωμάτωση των Οδηγιών και των Συμβάσεων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας και μόνο το  ΚΚΕ ακολουθώντας τον γνωστό μοναχικό του δρόμο καταψήφισε  την αρχή, τα άρθρα και το σύνολο του νομοσχεδίου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός  των άλλων καταψήφισε το άρθρο για το 8ωρο, ενώ παράλληλα, ψήφισε ‘παρών’, στις ρυθμίσεις για τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των αυτοαπασχολούμενων στα delivery και ψήφισε ‘παρών’ στην Οδηγία, την οποία ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προσυπογράψει, δηλαδή, την Κοινοτική Οδηγία 1158, σε σχέση με τις ευέλικτες ρυθμίσεις του ωραρίου για συμφιλίωση προσωπικής με την επαγγελματική ζωή.
Γράφει σχετικά ο Γιάννης Μαρίνος τους προβληματισμούς του για την εφαρμογή του ψηφισθέντος νόμου:

Δεν αποκλείεται ο περίφημος πια νόμος Χατζηδάκη για τις εργατικές σχέσεις να υπερψηφιζόταν σχεδόν στο σύνολό του από την αντιπολίτευση αν δεν περιελάμβανε και διατάξεις που θίγουν κάπως τα πρωτοφανή προνόμια τα οποία απολαμβάνουν μέχρι τώρα οι συνδικαλιστές χάρις στον διαβόητο νόμο του ΠαΣοΚ. Με τον νόμο αυτόν του 1982 του Ανδρέα Παπανδρέου επεβλήθη στην Ελλάδα ένα καθεστώς, το οποίο παρομοιάζει με τα ισχύσαντα για τον στρατό κατοχής. Όπως ελάχιστοι σήμερα γνωρίζουν, τα γερμανοϊταλικά στρατεύματα, που είχαν επιβάλει τη στυγνή κατοχή τους στην Ελλάδα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επληρώνονταν από τον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό για τα έξοδα διαμονής τους στη χώρα μας. Δηλαδή και δυνάστες και με οικονομική αφαίμαξη των δυναστευομένων. Ακριβώς το ίδιο καθεστώς ισχύει στην Ελλάδα έως σήμερα για τους συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα. Καταδυναστεύουν τον ελληνικό λαό, ενώ πληρώνονται αδρά από τα δημόσια φορολογικά έσοδα, χωρίς να υποχρεούνται να εργάζονται, παίρνουν προαγωγές, υπερωρίες και μπόνους χωρίς να εργάζονται και πληρώνονται και για τις ημέρες των απεργιών που αποφασίζουν, καθώς δεν είναι τεχνικά δυνατόν να απόσχουν από την εργασία τους, αφού δεν υποχρεούνται να εργάζονται. Και φυσικά δεν απολύονται ακόμα και όταν παρανομούν. 
Τι αποτολμά ο νέος νόμος; Νομίζω ελάχιστα, αλλά πάντως επικίνδυνα για το μέχρι τώρα καθεστώς ασυδοσίας των συνδικαλιστών. Π.χ. α) Όταν μια απεργία κηρύσσεται παράνομη, δεν θα μπορεί να τη νομιμοποιεί κάποια δευτεροβάθμια οργάνωση όπως μέχρι τώρα, β) δεν θα επιτρέπεται να χρηματοδοτούνται τα συνδικάτα από επιχειρήσεις ή κόμματα. Πολύ οδυνηρή διάταξη κυρίως για το ΠΑΜΕ που στηρίζεται οικονομικά από το ΚΚΕ. γ) Οι συνδικαλιστές που πραγματοποιούν καταλήψεις, αποκλεισμούς ή ασκούν βία, εμποδίζοντας να προσέλθουν στην εργασία τους τους εργαζομένους που δεν θέλουν να απεργήσουν θα έχουν αστική ευθύνη για τις παράνομες πράξεις τους. δ) Σε περίπτωση απεργίας σε επιχειρήσεις κοινής ωφελείας (π.χ. συγκοινωνίες) θα υποχρεούται να εργάζεται το 33% του προσωπικού, ώστε να μη διακόπτεται παντελώς η λειτουργία της επιχείρησης.
Έως τώρα οι συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα μπορούν ατιμωρητί να κηρύσσουν απεργίες κατά τα γούστα τους και με διάφορα προσχήματα προκειμένου να ξεμουδιάζουν αφού δεν εργάζονται και χωρίς κανένα κόστος ή κύρωση, ακόμα και όταν οι απεργίες τους κρίνονται παράνομες. Πλήθος οι δικαστικές αποφάσεις που κηρύσσουν την παρανομία αλλά άσφαιρα τα πυρά αφού δεν προβλέπονται ή δεν εφαρμόζονται κυρώσεις. Η άκρα Αριστερά μάλιστα διαθέτει και ένοπλα στρατεύματα επιβολής της απεργίας τους επαγγελματίες επαναστάτες του ΠΑΜΕ (κατά τον ορισμό του Λένιν) οι οποίοι παρελαύνουν κραδαίνοντας χοντρά στειλιάρια για δήθεν στήριγμα των κόκκινων σημαιών που φέρουν υπερήφανα και τα οποία σε περίπτωση συμπλοκής καταφέρουν επί των κεφαλών των ταλαίπωρων αστυνομικών.
Ερώτημα: θα τολμήσει να εφαρμόσει τον νέο νόμο η κυβέρνηση; Η έντονη αμφιβολία μου προκύπτει από το γεγονός ότι αν και κηρύχτηκε παράνομη η απεργία των ναυτεργατών και μετά την ψήφιση του νόμου, ο αρμόδιος υπουργός Ναυτιλίας δεν τόλμησε, όπως όφειλε, να στείλει τους λιμενικούς για να διώξουν κάποιους θερμόαιμους απεργούς που παράνομα απέκλειαν την επιβίβαση στα πλοία. Ούτε φυσικά επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στους παρανομούντες. Κακή αρχή μη εφαρμογής του νόμου.

Οι παραπάνω εικόνες είναι από την προσπάθεια που έκαναν καμιά 10 άτομα του ΠΑΜΕ με τα στειλιάρια με τις κόκκινες σημαίες, που γράφει ο Μαρίνος, που κόντεψαν να φάνε ξύλο από τους αγανακτισμένους επιβάτες όταν τους εμπόδιζαν να επιβιβαστούν στο πλοίο.
Οι ενδοιασμοί που εκφράζει ο Γιάννης Μαρίνος σχετικά με την εφαρμογή του νόμου αυτού δεν είναι αβάσιμοι. Όπως μπορεί να δει κανείς στο ποστ μου ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ  ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ σαφώς αρνητική άποψη έχει ο κόσμος  για το Εργασιακό σε πρόσφατη δημοσκόπηση, με 59,2% να έχει αρνητική και μάλλον αρνητική άποψη, ενώ θετική ή μάλλον θετική μόνο το 34,1%.
Αυτό ίσως να οδηγήσει την κυβέρνηση να μην εφαρμόζει τις διατάξεις του νέου νόμου σε αρκετές περιπτώσεις. Ίδωμεν.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Συμπληρωθήκαν ήδη 2 χρόνια από τις τελευταίες εκλογές και αυτό που είναι πρωτοφανές στην τελευταία 10ετία, γιατί δεν έχει ξαναγίνει, είναι ότι ο σημερινός πρωθυπουργός έχει καταφέρει να έχουν γι΄αυτόν θετική γνώμη το 53,7% των Ελλήνων, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της GPO για τα ΝΕΑ.
Μέχρι σήμερα στα 2 πρώτα χρόνια διακυβέρνησης η φθορά του εκάστοτε πρωθυπουργού ήταν σημαντική.
Τον Σεπτέμβριο 2011 ο Γιώργος Παπανδρέου συγκέντρωνε 81,1% αρνητικές γνώμες και θετικές μόνο 18%.
Λίγο καλύτερα είχε πάει  Σαμαράς με αρνητικές γνώμες 63,2% και θετικές 36% , ενώ πλήρης ήταν ο καταποντισμός του Αλέξη Τσίπρα τον Ιούνιο 2017 με αρνητικές γνώμες στο 86,4% και θετικές μόνο το 13,1%
Η αρνητική γνώμη για τον αρχηγό της αντιπολίτευσης έκτοτε παρέμεινε λίγο πολύ ίδια και τον έφερε στην τρίτη θέση μετά τον –κανένας- στην ερώτηση ποιόν θεωρούν καταλληλότερο για πρωθυπουργό!

Αντίστοιχα ο νυν πρωθυπουργός σε όλες τις δημοσκοπήσεις παραμένει σαφώς πρώτος στην προτίμηση του κόσμου. Σε κάποιες από τις τελευταίες έρευνες, μάλιστα, το ποσοστό καταλληλότητας του Τσίπρα είναι πιο χαμηλό και από το ποσοστό του κόμματός του, ενώ του Μητσοτάκη πιο υψηλό από του δικού του. (εκλογές 2019 ΝΔ 39,85% και ΣΥΡΙΖΑ  31,53%) 
Το ενδιαφέρον δε είναι πως σήμερα ο Μητσοτάκης κατάφερε να αυξήσει την δημοτικότητα του από το 2017 στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, παρά τις αναπόφευκτες φθορές που δημιουργεί η διακυβέρνηση της χώρας μάλιστα εν μέσω πανδημίας.
 Αυτό γίνεται επίσης σαφές  στην ερώτηση ποια είναι γενικότερα η άποψη τους για τους πολιτικούς αρχηγούς της χώρας. Εντύπωση δε προκαλεί το γεγονός ότι το 73,2% των ερωτηθέντων θεωρεί αρνητική την αντιπολιτευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία 2ετια.

Ο Κανένας, όπως γράφει η Μυρτώ Λαλιούτη, δεν απασχολούσε τις δημοσκοπήσεις στην μεταπολίτευση και στις εκλογές του 2000 σε έρευνα της Kapa Research έναν μήνα πριν από τις κάλπες για το «Βήμα της Κυριακής», το 48,5% απαντούσε πως ο Σημίτης είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός, ενώ το 37,1% τασσόταν υπέρ του Καραμανλή.
Τον Φεβρουάριο του 2004, η MRB έδινε ποσοστό καταλληλότητας 45,2% στον Γιώργο Παπανδρέου και 41,7% στον αντίπαλό του, που τελικά κέρδισε την αναμέτρηση. Τον Αύγουστο του 2007, στον ίδιο δείκτη ο Καραμανλής κέρδιζε τον Παπανδρέου με 49% έναντι 25% (Public Issue), ενώ τον Σεπτέμβριο του 2009 οι δυο τους έρχονταν ισοπαλία 38%. Τότε ψήλωσε για πρώτη φορά ο «Κανένας», χτυπώντας ποσοστό που ξεπερνούσε το 20%. Και πάλι όμως, ήταν τρίτος. 
Η ανάδειξη του «Κανένα» συνέπεσε με τις αρχές της κρίσης. Τον Σεπτέμβριο του 2011, το ποσοστό του Αντώνη Σαμαρά στον δείκτη καταλληλότητας (GPO) έφτανε μόλις το 22,5% και του Γιώργου Παπανδρέου το 16,1% - ο «Κανένας» είχε εκτοξευθεί στο 60,1%. Λίγο πριν από τις διπλές εκλογές του 2012, η MRB έδειχνε την καταλληλότητα Σαμαρά στο 22,7%, του Ευάγγελου Βενιζέλου στο 20,1% και του «Κανένα» στο 54,4%. 

Ο Κανένας το διάστημα 2012- 14 και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική ζωή, επανήλθε  στην τρίτη θέση με 20% τον Σεπτέμβριο 2015, αλλά ήδη από το 2018, βρίσκεται και πάλι μέσα στη δυάδα του δείκτη καταλληλότητας με την διαφορά τώρα πως ο μεν Μητσοτάκης διατηρεί την πρώτη θέση ενώ ο Τσίπρας βρίσκεται στην τρίτη.
Τώρα ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση των ερωτηθέντων αναμενόμενο είναι ότι Μητσοτάκης και Τσίπρας συγκεντρώνουν την προτίμηση των ψηφοφόρων τους.
Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι ο μεν Μητσοτάκης συγκεντρώνει την συντριπτική αποδοχή των ψηφοφόρων του κόμματος του με 93,8%, ενώ για τον  αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης  ένα σημαντικό ποσοστό των ψηφοφόρων του κόμματος του, σχεδόν ένας στους 4 (23,2%) έχει αρνητική γνώμη. Το ενδιαφέρον επίσης είναι ότι ο επόμενος δημοφιλής αρχηγός κόμματος στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Κουτσούμπας ο οποίος έχει διακηρύξει σε όλους τους τόνους πως δεν σκοπεύει να συνεργαστεί μαζί τους.

Όσον αφορά το έργο και την πολιτική της κυβέρνησης σε διάφορους τομείς του κυβερνητικού έργου θετική και μάλλον θετική γνώμη έχουν οι ερωτηθέντες για την Υγεία, την Εξωτερική πολιτική και την ψηφιακή διακυβέρνηση που συγκεντρώνει και την μεγαλύτερη αποδοχή του κόσμου με 73,5%.  
Περίπου σε ισοψηφία είναι η Οικονομία (+) 48,7% έναντι (-) 49,8% ,το Μεταναστευτικό (+) 46,8% έναντι 48,6% και ο Πολιτισμός (+)46,7% έναντι 47,2%
Σαφώς αρνητική άποψη έχουν για το Εργασιακό, την Παιδεία και την Ασφάλεια των πολιτών και την καταπολέμηση της εγκληματικότητας.

Το χαρακτηριστικό της σημερινής κυβέρνησης είναι ότι ενώ την τελευταία 10ετια στα 2 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας η εκάστοτε κυβέρνηση είχε σε μεγάλο ποσοστό μεταξύ 63,2% έως 86,4% αρνητικές απόψεις για το συνολικό της έργο, τώρα οι θετικές απόψεις υπερισχύουν των αρνητικών!  

Στο τελευταίο σχήμα αναγράφεται η πρόθεση ψήφου των ερωτηθέντων.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση. 

ΣΤ΄ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΕ ΘΕΑΤΡΑ (τελευταίο)

 Με το σημερινό κείμενο κλείνει αυτή η σειρά με τις θανατηφόρες τραγωδίες που σχετίζονται με πυρκαγιά και έχουν συμβεί στο παρελθόν σε κινηματογράφους και θέατρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Η ιδέα να γράψω τα κείμενα αυτά, μου την έδωσε η ανάμνηση μιας βραδιάς στην οποία μια αγαπητή φίλη, που δεν είναι πια στην ζωή, είχε φοβηθεί πως αν τυχόν έπιανε μια φωτιά εκεί που βρισκόμαστε δεν επρόκειτο να σωθούμε.
Πριν αρκετά χρόνια είχαμε πάει δύο ζευγάρια στο Γυάλινο Θέατρο, που λίγο πριν είχε ανοίξει, να ακούσουμε κάποιον/ ή κάποια να τραγουδάει, αλλά δεν θυμάμαι πλέον ποιόν/ή ποιάν .
Βρισκόμαστε στον εξώστη ο οποίος ήταν γεμάτος και είχαν προσθέσει και άλλα καθίσματα που έκλειναν στην ουσία την πόρτα.
Η φίλη κατέβηκε κάτω και διαμαρτυρήθηκε, δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Πήρε τότε τηλέφωνο στην αστυνομία της είπαν ότι θα έρθουν, στήθηκε στην είσοδο και βέβαια δεν εμφανίστηκαν ποτέ, με αποτέλεσμα να αναγκαστούμε τελικά να φύγουμε αγανακτισμένοι , χωρίς να ακούσουμε τίποτε.

 
22 χρόνια πριν να γίνει η τραγωδία στο Ιρόκι του Σικάγου μια εξίσου μεγάλη τραγωδία έγινε στην Βιέννη στο δημοφιλές Ringtheater.

Επειδή το οικόπεδο που κτίστηκε το 1872-4 ήταν μικρό, ο αρχιτέκτονας για να μπορέσει να βγάλει 1700 θέσεις το έκανε ψηλό με πολλούς εξώστες.   
Στις 8 Δεκεμβρίου 1881 έπαιζε την τελευταία Όπερα που είχε γράψει πριν να πεθάνει ο Offenbach (Οκτώβριος 1880) Τα παραμύθια του Χόφμαν για δεύτερη μέρα, έργο δημοφιλές στην μέση και ανώτερη κοινωνία της πόλης.

Πριν αρχίσει η παράσταση στις 7 το απόγευμα, έπιασαν φωτιά φώτα με αέριο που υπήρχαν πάνω από την σκηνή και η φωτιά γρήγορα εξαπλώθηκε στην σκηνή και την αίθουσα.
Η υποτιθέμενη πυρίμαχη αυλαία δεν κατέβηκε, δεν χρησιμοποιήθηκαν στον πανικό που επεκράτησε οι πυροσβεστήρες νερού και καθώς έκοψαν την παροχή αερίου στα φώτα, με το σκοτάδι επεκράτησε το χάος.
Οι θεατές από τους εξώστες φράκαραν στις εξόδους και άλλοι πηδώντας στην πλατεία σκοτώθηκαν, σκοτώνοντας επίσης και όσους έπεφταν επάνω τους. Η πυροσβεστική ήρθε σύντομα και έφερε σκάλες οι οποίες όμως δεν έφταναν ούτε στους πρώτους εξώστες.
Μια προσπάθεια να δημιουργηθεί με μια κουρτίνα δίχτυ ασφαλείας για πηδήξουν επάνω της θεατές από  τον εξώστη ήταν ανεπιτυχής, μέχρι να φέρουν οι πυροσβέστες κανονικά δίχτυα ασφαλείας, χάρις στα οποία κατά μια μαρτυρία σώθηκαν 100 άνθρωποι.
Οι πυροσβέστες αποσύρθηκαν όταν δεν άκουγαν πλέον φωνές να τους απαντούν νομίζοντας ότι δεν υπάρχουν άλλοι στους εξώστες ,αλλά αργότερα βρήκαν μεταξύ δεύτερου και τρίτου εξώστη μια μάζα πτωμάτων που δύσκολα μπορούσαν να τα διαχωρίσουν. 

Επισήμως οι νεκροί ήσαν 384 αν και κατά άλλους υπολογισμούς ήσαν μεταξύ 620 και 850.
Ο υπεύθυνος του θεάτρου  καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών, αν και η ποινή του μετατράπηκε, με αυτοκρατορικό διάταγμα, μετά από λίγες εβδομάδες παραμονής του στη φυλακή που διήρκεσε τελικά   μόνο 3 μήνες.
Και εδώ οι πόρτες εξόδου άνοιγαν προς τα μέσα. 

Δεν πέρασαν πάνω από δύο χρόνια και από την ίδια αιτία στο  Victoria Hall  της Αγγλίας βρήκαν τον θάνατο, χωρίς να έχει πιάσει φωτιά, 183 παιδιά 3 έως 14 ετών.

Στο θέατρο παρουσιαζόταν ένα παιδικό ποικίλο  πρόγραμμα και στο τέλος οι ηθοποιοί είπαν ότι ορισμένα νούμερα εισιτηρίων φεύγοντας θα έπαιρναν κάποιο δώρο, ενώ επίσης άρχισαν να δίνουν δωράκια από την σκηνή. Πολλά από τα 1100 παιδιά του εξώστη έτρεξαν να κατέβουν κάτω, με δυστυχώς τα αναπόφευκτα αποτελέσματα λόγω του ανοίγματος των θυρών προς τα μέσα. 

Τέλος άλλη μία θανατηφόρα πυρκαγιά είχε γίνει στο Rhoads Opera House  του Boyertown στην Πενσυλβανία των ΗΠΑ στις 13 Ιανουαρίου 1908.Στο θέατρο εμφανιζόταν το έργο The Scottish Reformation της συγγραφέως θρησκευτικών έργων Harriet Earhart Monroe η αδελφή της οποίας είναι μεταξύ των νεκρών. 

Η φωτιά ξεκίνησε όταν μια λάμπα κηροζίνης που χρησιμοποιούσαν για φωτισμό της σκηνής έσπασε, ξεκινώντας μια φωτιά στη σκηνή. Την εξάπλωση της φωτιάς πυροδότησε ένα μείγμα  αερίου και οξυγόνου για φωτισμό  μιας δυσλειτουργικής στερεοπτικής μηχανής  που προέβαλε μια εικόνα πάνω σε μια άλλη.

 

Το κοινό περίμενε να σβήσει το προσωπικό του θεάτρου την φωτιά, σπαταλώντας τα πολύτιμα λεπτά που χρειάζονταν για να ξεφύγουν με ασφάλεια.
Η σκηνή και η αίθουσα του θεάτρου ήταν στο δεύτερο πάτωμα ενός κτηρίου και οι λίγες έξοδοι κινδύνου δεν είχαν σηματοδότηση και ήσαν επίσης μπλοκαρισμένες. Δύο που ήσαν ανοικτές ήσαν σε παράθυρα 1 μέτρο από το πάτωμα.
Από τους 400 άνδρες, γυναίκες και παιδιά που ήσαν στο θέατρο πέθαναν 171. Σε αυτούς προστέθηκε και ένας πυροσβέστης.
Η αναμνηστική πλάκα είναι στο σημερινό κτήριο που κτίστηκε στην θέση του καμένου.

Μετά την τραγωδία στο  Victoria Hall, η βρετανική κυβέρνηση ξεκίνησε την νομοθεσία για την επιβολή ελάχιστων προτύπων για την ασφάλεια των κτιρίων. Έτσι απαιτείται ότι οι χώροι πρέπει να έχουν έναν ελάχιστο αριθμό εξωτερικών θυρών, όπως επίσης πως οι πόρτες να μπορούν να ανοίξουν και από μέσα. Έτσι εφευρέθηκε και πατενταρίστηκε το 1892 η μπάρα πανικού στις πόρτες.

Παρ΄ όλα αυτά, μέχρι τα μέτρα αυτά να γίνουν διεθνώς αποδεκτά.  είχαμε το 1903 την τραγωδία στο Ιρόκι και το 1929 στο Γκλέν.
Σιγά σιγά όμως άρχισε διεθνώς οι πόρτες στις αίθουσες θεαμάτων να ανοίγουν πλέον προς τα έξω.
 
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
Α΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ.
 
Β΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΓΙΑ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ
 
Γ΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ
 
 Δ΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ.

Ε΄ Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΙΡΟΚΙ

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

Ε΄ Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΙΡΟΚΙ

Έχοντας το όνομα μιας από τις 6 φυλές γηγενών της Βόρειας Αμερικής το θέατρο Ιρόκι στο Σικάγο, σε πολυτελές αναγεννησιακό στυλ, είχε εγκαινιαστεί το 1903 ένα μήνα πριν την πιο θανατηφόρα πυρκαγιά κτηρίου στις ΗΠΑ. (η φωτογραφία είναι του 1903)
Διέθετε 1600 θέσεις σε 3 επίπεδα. Τον Νοέμβριο 1903 ο επίτροπος κτηρίων και ο επιθεωρητής πυρασφαλείας το είχαν επιθεωρήσει και είχαν αποφανθεί πως μπορεί να θεωρηθεί χωρίς αμφιβολία ότι είναι άφλεκτο!
Διέθετε 30 εξόδους από  τις οποίες οι 27 διπλές. Είχε όμως  πολλές μεγάλες ξύλινες επενδύσεις, δεν διέθετε συναγερμό πυρκαγιάς και σύστημα ψεκασμού με νερό πάνω από τη σκηνή.
Στις 30-12-1903 το θέατρο Ιρόκι έγινε πραγματικό θέατρο θανάτου για πάνω από 600 θεατές του.
Η φωτιά ξεκίνησε από την σκηνή, η υποτιθέμενη πυρίμαχη αυλαία της σκηνής δεν κατάφερε να κατέβει πλήρως και με το άνοιγμα πόρτας η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα στην αίθουσα. Από τις 30 εξόδους του θεάτρου οι 27 ήσαν κλειδωμένες και οι νεαροί κλητήρες που ήσαν υπεύθυνοι γι΄αυτές είχαν φύγει φοβισμένοι χωρίς να τις ξεκλειδώσουν. Υπήρχαν επίσης  «διακοσμητικές» πόρτες που έδειχναν σαν πραγματικές και σε ένα τέτοιο πέρασμα που δεν είχε έξοδο, σκοτώθηκαν 200 άτομα.
Οι περισσότεροι από τους 602 θεατές που πέθαναν, ήσαν στους εξώστες οι οποίοι δεν είχαν δικές τους εξόδους, αλλά και οι πόρτες που οδηγούσαν από τους εξώστες αυτούς προς τα κάτω ήσαν κλειστές, για να μην κατεβαίνουν θεατές από τις φτηνότερες θέσεις στις ακριβότερες.
Στα σχεδιαγράμματα φαίνεται η προσπάθεια διαφυγής των θεατών των εξωστών από τις ανεπαρκείς εξόδους, είτε τις προσπάθειες της αστυνομίας να διασώσει κόσμο από τα παράθυρα, όπως επίσης εικόνες με τα πτώματα των ατυχών θεατών.

Ο επίτροπος καταδικάστηκε για πλημμελή έλεγχο. Ο ιδιοκτήτης του θεάτρου καταδικάστηκε για ανθρωποκτονίες εξ αμελείας αλλά μετά από έφεση η ποινή του ανεστάλη. Στην φωτογραφία ο ιδιοκτήτης.

Ο μόνος που φυλακίστηκε για κάποιο διάστημα ήταν ο ιδιοκτήτης ενός γειτονικού μπαρ στο οποίο είχαν εναποτεθεί πτώματα από την τραγωδία και αυτός έκλεβε από αυτά τα πολύτιμα αντικείμενα που είχαν!
Το θέατρο έπαιζε μια παρωδία σε μιούζικαλ του Κυανοπώγωνα. Ενώ το έργο δεν είχε μέχρι τότε μεγάλη επιτυχία, την συγκεκριμένη μέρα, προπαραμονή πρωτοχρονιάς, είχε και όρθιους γιατί είχαν κοπεί 2.100-2.200 εισιτήρια. Δυστυχώς, λόγω της μέρας και του έργου, υπήρχαν πολλές γυναίκες και παιδιά στο θέατρο.

Οι φωτογραφίες είναι του Dan McAvoy που έπαιζε τον Κυανοπώγωνα, της χορεύτριας Bonnie Maginn και του ηρωικού ηθοποιού Eddie Foy που παρέμεινε στην σκηνή μέχρις τέλους, παρά τα  πράγματα που έπεφταν σε αυτήν από την πυρκαγιά, προσπαθώντας να ηρεμίσει το αλαφιασμένο κοινό. Ο Foy κατάφερε τελικά να σωθεί γιατί διέφυγε σερνόμενος μέσα από το αποχετευτικό δίκτυο.  
Η τραγωδία αυτή έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα προδημοσιεύτηκε ένα μικρό ειδησάριο στις 22/12/1903 ενώ  μια πρωτοσέλιδη εκτεταμένη ειδησεογραφία δημοσιεύτηκε στις 24/12/1903 στην εφημερίδα ΣΚΡΙΠ και στο ΕΜΠΡΟΣ 6 μέρες αργότερα, στις 30/12/1903.  Οι διαφορές στις ημερομηνίες οφείλονται στο ότι ακόμη τότε στην Ελλάδα υπήρχε το παλαιό ημερολόγιο.
Παραθέτω τα πλήρη κείμενα και των δύο εφημερίδων γιατί μας δίνουν μια συγκλονιστική εικόνα του τι συνέβη εκείνη την μέρα στο Ιρόκι.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Α΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ.
 
Β΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΓΙΑ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ
  
Γ΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ
 
Δ΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ 

ΣΤ΄ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΕ ΘΕΑΤΡΑ (τελευταίο) 

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 

Δ΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ.

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1930 στην πόλη της Σκωτίας Πέισλι,7 μίλια δυτικά της Γλασκώβης, το μεσημέρι όλη η πιτσιρικάδα της πόλης βρισκόταν στον κινηματογράφο Γκλέν, γνωστό ως 'The Glen' and 'The Royal Animated Pictures' δυναμικότητας 1000 θεατών. Ο κινηματογράφος μιας και τα σχολεία είχαν κλείσει έπαιζε ταινίες μαγνήτη για τα παιδιά και εκείνη την μέρα θα βρίσκοντας εκεί 700-1000 παιδιά από βρέφη μέχρι 14 ετών.
Τα παιδιά τα είχαν ξαποστείλει εκεί οι γονείς τους για να μπορέσουν να φτιάξουν ανενόχλητα τα σπίτια τους λόγω του εορτασμού στην Σκωτία την παραμονή της πρωτοχρονιάς της τοπικής εορτής  Hogmanay
Στις 2 το μεσημέρι ξεκίνησε η προβολή της καουμπόικης ταινίας του 1917  “The Dude Desperado” με πρωταγωνιστή τον Don Alvarado. 

Μόλις τελείωσε η πρώτη μπομπίνα της ταινίας ο 15χρονος βοηθός του μηχανικού προβολής την έβαλε επάνω σε μια μπαταρία, μη γνωρίζοντας πως τα κινηματογραφικά φιλμ εκείνης της εποχής ήταν, λόγω της κατασκευής τους από νιτροκυτταρίνη, πολύ εύφλεκτα, με αποτέλεσμα η μπομπίνα να αρπάξει φωτιά. Το παιδί την πήρε από εκεί και πήγε να την πετάξει έξω από τον κινηματογράφο από μια έξοδο αλλά την βρήκε κλειδωμένη για να μην μπορούν να μπαίνουν οι τζαμπατζήδες.
Μέχρι να συνεννοηθεί με τον διευθυντή του κινηματογράφου ο οποίος την πέταξε τελικά έξω, ο καπνός είχε φτάσει στην αίθουσα προβολής, ακούστηκε η κραυγή-Φωτιά- και επακολούθησαν πανομοιότυπες σκηνές με αυτές που έγιναν στο ΠΑΝΟΡΑΜΑ και στο ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ που περιέγραψα στο  Β΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΓΙΑ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ
Τα παιδιά προσπάθησαν να διαφύγουν από την υπόγεια αίθουσα και έτρεξαν προς την κεντρική έξοδο, η οποία όμως σύμφωνα με μαρτυρίες ήταν κλειδωμένη. Άλλος όμως μάρτυρας είπε πως είχε δει τον διευθυντή του κινηματογράφου να την ξεκλειδώνει.
Πρόβλημα όμως ήταν το γεγονός πως οι πόρτες άνοιγαν προς τα μέσα.
 Όσα παιδιά βρέθηκαν μπροστά ποδοπατήθηκαν από αυτά που έρχονταν μετά. Το θέαμα που αντίκρισαν οι πυροσβέστες που άνοιξαν την πόρτα στις 2.30΄ ήταν φρικτό.
71 παιδιά ήσαν νεκρά από ασφυξία και δεκάδες άλλα τραυματισμένα.
Ευτυχώς μερικά παιδιά, παρέμειναν στα καθίσματά τους και απομακρύνθηκαν από το θέατρο όταν πυροσβέστες έσπασαν τα παράθυρα και έσυραν τα παιδιά έξω από τον κινηματογράφο.

Η κηδεία τους έγινε σε κοινό τάφο στις 3 Ιανουαρίου με όλη την πόλη να συμμετέχει σε αυτήν. H ταξιαρχία των αγοριών κατά την κηδεία πέρασε μπροστά από τον κινηματογράφο.
Την τραγωδία αυτή θυμίζουν η σχετική πινακίδα και το μνημείο μνήμης στο νεκροταφείο που στήθηκε για τα αθώα αυτά θύματα.
Το κτήριο του κινηματογράφου υπάρχει ακόμα και σήμερα είναι κατάστημα επίπλων.
Στον τοίχο του δύο πινακίδες αναφέρονται στην τραγωδία.(αυτές που βλέπει η κυρία στην φωτογραφία)

 

Ο διευθυντής του κινηματογράφου δικάστηκε με την κατηγορία ανθρωποκτονίες  εξ αμελείας, αλλά αθωώθηκε. 

Ο κινηματογράφος είχε το ίδιο πρωί ελεγχθεί από την πυροσβεστική υπηρεσία και είχε χαρακτηριστεί ασφαλής.
Οι κανονισμοί ασφαλείας ενισχύθηκαν μετά την καταστροφή και  πολλές δημοτικές αρχές κατέστησαν υποχρεωτικές τις επιθεωρήσεις των κινηματογράφων. Ο νόμος περί κινηματογράφου του 1909 τροποποιήθηκε για να εξασφαλίσει ότι οι κινηματογράφοι θα έχουν  περισσότερες εξόδους, και ότι οι πόρτες θα ανοίγουν  προς τα έξω. Περιορίστηκε επίσης η χωρητικότητα των κινηματογράφων.
Δημιουργήθηκε ένα ταμείο ανακούφισης για τα τραυματισμένα παιδιά και τους  γονείς των νεκρών που συγκέντρωσε 5.300 £ (που αντιστοιχούν σε  338.900 £ περίπου το 2020)

 Το Δημοτικό Συμβούλιο του Πέισλι πρόσφερε στους συγγενείς των θυμάτων μια εβδομάδα διακοπών στην παραλία.
Το βίντεο αναφέρεται σε αυτή την τραγωδία. 

H πιο πρόσφατη πυρκαγιά, με πολλούς θανάτους θεατών, έγινε  στις 13 Ιουνίου 1997 στο Νέο Δελχί. Στον κινηματογράφο Uphaar 59 άτομα παγιδεύτηκαν μέσα και πέθαναν από ασφυξία ενώ 103 τραυματίστηκαν σοβαρά.

Το πρωί στο υπόγειο του κτηρίου είχε πάρει φωτιά ένας μετασχηματιστής, η πυροσβεστική την έσβησε και ένα συνεργείο τον επιδιόρθωσε προφανώς με προχειρότητα γιατί το απόγευμα αυτός τρύπησε και το λάδι του πήρε φωτιά, ή οποία εξαπλώθηκε στο διπλανό υπόγειο γκαράζ με αποτέλεσμα τα αυτοκίνητα να πάρουν φωτιά.

 Ο καπνός από μία πόρτα και από το σύστημα κλιματισμού έφτασε στον πρώτο όροφο που ήταν ο κινηματογράφος . Το κέντρο που έλεγχε την ηλεκτροδότηση του κτηρίου όταν πήρε χαμπάρι την βλάβη του μετασχηματιστή διέκοψε την ηλεκτροδότηση, με αποτέλεσμα να επικρατήσει σκοτάδι και πανικός στην αίθουσα καθώς δεν  φαίνονταν οι έξοδοι κινδύνου.
Ο κινηματογράφος έπαιζε την πατριωτική ινδική ταινία Border με υπόθεση από τον Ινδοπακιστανικό πόλεμο του 1971 και ήταν γεμάτος. 

Είχαν δε προστεθεί και 52 ακόμα καθίσματα που απέκλειαν την έξοδο του εξώστη. Στον πανικό που επεκράτησε δύο θεατές αξιωματικοί και ένας επίσης ταλαντούχος ιππέας αφού οδήγησαν έξω τις οικογένειες τους επέστρεψαν μέσα και προσπάθησαν να καθοδηγήσουν τον κόσμο να βγει σώζοντας έτσι 150 άτομα. Η πυροσβεστική καθυστέρησε να φτάσει λόγω της κυκλοφορίας και του κεντρικού σημείου που βρισκόταν ο κινηματογράφος και έσβησε την φωτιά μετά από μία ώρα.

Εκ των υστέρων διαπιστώθηκε πλήθος παραβιάσεων των κανόνων πυρασφαλείας ( φώτα έκτακτης ανάγκης και εξόδων, φωτεινά σήματα στο δάπεδο, κλειστές έξοδοι, υπεράριθμοι θεατές, κακή συντήρηση μετασχηματιστών κτλ) 
Οι συγγενείς των θυμάτων έφτιαξαν μια ένωση διεκδικώντας την τιμωρία των ενόχων και αποζημιώσεις για τους ανθρώπους που έχασαν.

Ακολούθησε ένας ατελείωτος δικαστικός αγώνας που έληξε μετά από 23 χρόνια το 2020. Η μάχη έληξε όταν το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση θεραπείας της Ένωσης των συγγενών για την απόφαση του με την οποία οι αδελφοί Ansal, ιδιοκτήτες ακινήτων και του κινηματογράφου,  κρίθηκαν ένοχοι για εγκληματική αμέλεια και τους επιβλήθηκε να πληρώσουν 7.500.000 δολ. o καθένας. Το δικαστήριο  είχε αποφασίσει το 2015 ότι η ποινή των 15 εκατομμυρίων ήταν επαρκής τιμωρία και δεν υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν στη φυλακή. Οι δύο τους  είχαν εκτίσει ποινή φυλάκισης μεταξύ τεσσάρων και πέντε μηνών κατά τη διάρκεια της νομικής μάχης.

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

Α΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ.

 Β΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΓΙΑ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

 Γ΄ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ! Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ

 

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 

 Ε΄ Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΙΡΟΚΙ 

 ΣΤ΄ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΕ ΘΕΑΤΡΑ (τελευταίο)

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.