Σάββατο 20 Ιουλίου 2013

β-ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ - ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΗ




Β΄ΤΟΥ  ΖΕΥΓΟΥΣ ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ

Στις αρχές του 1970 αποκτήσαμε επιτέλους μετά τον γάμο μας με την κ. Αθεόφοβου το πρώτο δικό μας αυτοκίνητο με δόσεις και αιματηρές οικονομίες.
Επειδή ανέκαθεν δεν έχω κανένα ιδιαίτερο ψώνιο με τα αυτοκίνητα, το μόνο διάστημα που ασχολούμαι για σύντομο διάστημα με αυτά είναι όταν πρόκειται να  αγοράσω ένα καινούργιο.
Όταν είσαι νέος βέβαια και πρόκειται να αγοράσεις το πρώτο σου αυτοκίνητο κοιτάς να συνδυάσεις ποιότητα και τιμή. Αφού λοιπόν απέρριψα την πρόταση της συζύγου για αγορά του σκαραβαίου, που τότε ήταν στις δόξες του, έπεσα με τα μούτρα στην μελέτη των σχετικών περιοδικών και κατάληξα να παραγγείλω ένα αυτοκίνητο μιας όχι πολύ γνωστής τότε μάρκας  και που δεν το είχα δει ποτέ μου να κυκλοφορεί στο δρόμο αλλά που τα τεχνικά του χαρακτηριστικά και  η εμφάνιση του στις φωτογραφίες , μαζί με την τιμή του μου φαίνονταν πολύ καλά. 


Ήταν το Toyota1000, ένα δίπορτο γρήγορο χιλιαράκι με επιτάχυνση 14,4 που αποδείχτηκε άριστη επιλογή και για 3 χρόνια φορτωμένο ανεβοκατέβαινε αδιαμαρτύρητα σε κατσάβραχα καλύτερα από τζιπάκι ενώ στην άσφαλτο προσπέρναγε και μεγαλύτερα από αυτό αυτοκίνητα.
Μπορεί σήμερα η Toyota να είναι από τις σημαντικότερες αυτοκινητοβιομηχανίες αλλά τότε δεν ήταν από τις γνωστές στην Ελλάδα.
Όμως από τότε που είχε ένα μόνο service στην αρχή της λεωφόρου Καβάλας μου είχε κάνει εντύπωση η υπευθυνότητα των Γιαπωνέζων στην αντιμετώπιση των πελατών τους. Πάντα υπήρχε  ιάπωνας μηχανικός που επέβλεπε τις εργασίες που γίνονταν.
Όταν έφτασε τα 100.000 χιλιόμετρα ήρθε η ώρα να το αντικαταστήσουμε  με σπαραγμό ψυχής γιατί με αυτό είχαμε ζήσει τα δυσκολότερα μεν αλλά και τα καλύτερα χρόνια της νεανικής ζωής.
Ακόμα θυμάμαι με συγκίνηση μερικές αξέχαστες στιγμές όπως αυτή με την κόρη μου γύρω στα 4 να σηκώνεται όρθια από το πίσω κάθισμα ανάμεσα στα δύο μπροστινά και να φωνάζει με αγανάκτηση όταν πεταγόταν κανένας μπροστά μου και αναγκαζόμουνα να φρενάρω απότομα ότι δυστυχώς είχε ακούσει  προηγουμένως από το δικό μου στόμα: Α, ρε μαάκα,καθώς δυσκολευόταν ακόμα να προφέρει το λ!





Η καλή εμπειρία από το Τογιοτάκι με οδήγησε να το αντικαταστήσω με το δίπορτο Toyota Corolla Coupe ένα πολύ κομψό αυτοκίνητο 1200cc που το μπροστινό με το πίσω παράθυρο όταν τα άνοιγες δημιουργούσες ένα ενιαίο άνοιγμα .
Ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που ήρθε τότε  εξοπλισμένο με ζώνες ασφαλείας.
Εκείνα τα χρόνια όμως προέκυψε η ανάγκη και για ένα δεύτερο αυτοκίνητο γιατί η κ.Αθεόφοβου έπρεπε τότε καθημερινά να κατεβαίνει στον Πειραιά που ήταν η νέα δουλειά της.
 Έκτοτε υπάρχουν δύο αυτοκίνητα στην οικογένεια, ένα μεγαλύτερο και ένα μικρότερο μιας και οι δυό μας εργαζόμασταν σε διαφορετικά μέρη .
Συνήθως εγώ οδηγούσα το μικρό, γιατί κυκλοφορούσα  σε μέρη της Αθήνας που το παρκάρισμα ήταν μια μικρή καθημερινή περιπέτεια ενώ η κ. Αθεόφοβου δεν είχε πρόβλημα με αυτό.



Έτσι λοιπόν αγοράσαμε το μικρότερο 4θυρο αυτοκίνητο που υπήρχε το Daihatsu 360, δηλαδή με δίχρονη  μηχανή 360cc! Είχε μήκος  3 μέτρα δηλαδή ήταν 50 πόντους μεγαλύτερο από το Smart.
Το αυτοκίνητο αυτό ήταν ίσως το μόνο από, τα δημοφιλέστατα στην Ιαπωνία, Kei car (ελαφρά αυτοκίνητα) που κυκλοφόρησε  στην Ελλάδα.
Ήταν ιδανικό για την πόλη, ένας ταχύς μικρός διάβολος που χωνότανε παντού και χώραγε να παρκάρει παντού.
Μια φορά η κ. Αθεόφοβου βρέθηκε χωρίς καλά να το καταλάβει ανάμεσα σε δύο τεράστιες τριαξονικές νταλίκες σταματημένη σε ένα φανάρι ,οπότε σαν φωνή από τα ουράνια ακουσε τον οδηγό της νταλίκας από δεξιά να της λέει: Που πας μωρή, θες να σε πατήσω!
Θυμάμαι μια φορά που οδηγώντας την Corolla πήγαινα από την Αθήνα για  τον Σκαραμαγκά ήταν δίπλα μου ένας με ένα  Daihatsu 360.
Το Daihatsu ευέλικτο και μικρό ήταν αδύνατο να το  ξεπεράσω παρά τις προσπάθειες που έκανα όσο βρισκόμαστε σε κυκλοφοριακή κίνηση και αυτό έγινε δυνατό  μόνο όταν φτάσαμε πλέον στο Δαφνί, οπότε το Daihatsu δεν μπορούσε να συναγωνιστεί μεγαλύτερου κυβισμού αυτοκίνητα στον ανοικτό δρόμο.



Η Corolla αντικαταστάθηκε με ένα εξίσου αξιόπιστο αυτοκίνητο, επίσης 1200cc, το Honda Civic δεύτερης γενιάς.
Όταν ο κουμπάρος μου, φανατικός της  Alpha Romeo, πείστηκε και πήρε το ίδιο, έμεινε κατάπληκτος όταν συνειδητοποίησε ότι  τα αυτοκίνητα δεν χρειάζεται κάθε 3 και λίγο να τα πηγαίνεις στο συνεργείο επειδή χαλάνε, και το μόνο που  χρειάζεται είναι να κάνεις μόνο τα καθορισμένα σέρβις. 


Το Daihatsu αντικαταστάθηκε με το Autobianchi A112 ένα ζωντανό ευχάριστο αυτοκίνητο με όλα τα πλεονεκτήματα των ιταλικών αλλά και όλα τα μειονεκτήματα όπως πχ το κιβώτιο ταχυτήτων που χρειαζόταν μερικές φορές να αμπραγιάρεις  δύο φορές για να μπει η πρώτη.





Όταν ήρθε η ώρα να αντικαταστήσω το Civic κουβεντιάζοντας με ένα φίλο μου μια Κυριακή για διάφορα αυτοκίνητα με ρώτησε αν έχω δει το Mazda 323F.
Την επόμενη Κυριακή που ξαναβρεθήκαμε η ερώτηση του ήταν: τι χρώμα το παρήγγειλες; Άσπρο απάντησα!
Ήταν σίγουρος πως αποκλείεται αφού το είδα να μην μου αρέσει !
Πράγματι μόλις το είδα τα αγάπησα και αυτό δικαίωσε την προτίμηση μου τα χρόνια που το είχα. Ευέλικτο, με καλό κράτημα του δρόμου σου έδινε ένα αίσθημα ασφαλείας όταν το οδηγούσες και γι΄ αυτό τον λόγο  στο τέλος προτίμησα  να το δώσω στην κόρη μου που είχε διοριστεί στην Πελοπόννησο  και έκανε  καθημερινά πολλά χιλιόμετρα.





Έτσι από τα 1600cc του Mazda έπεσα στα 1400 cc, μόνο που αυτά εκπλήρωναν μια νεανική μου επιθυμία για ένα σπορτίφ αυτοκίνητο χωρίς προκλητική εμφάνιση.
Έτσι κατέληξα σε ένα GTi με 100 ίππους το Citroen Le Mans που ήταν  ένα μικρό κανόνι .Πηγαίνοντας με αυτό για μια ομιλία αυθημερόν με ένα συνάδελφο στα Φάρσαλα, μου είπε χαρακτηριστικά: αυτό δεν ήταν ταξίδι αλλά χαμηλή πτήση!



Το Autobianchi αντικαταστάθηκε από ένα  Fiat Cinquecento που αποδείχτηκε επτάψυχο γιατί σήμερα μετά από 18 και πλέον χρόνια χρησιμοποιείται καθημερινά από τον κουνιάδο μου.



Παρά το ότι  δεν ήμουνα φίλος των SUV, γιατί πάντα μου άρεσαν τα κουπέ, αναγκαστικά προσχώρησα σε αυτά γιατί ήδη με το ΑΧ είχα αρχίσει τα καλοκαίρια να σέρνω από πίσω ένα τρέιλερ με ένα μικρό φουσκωτό. 
Έτσι το ΑΧ αντικαταστάθηκε με το 3πορτο δεύτερης γενιάς Toyota Rav και έτσι εκτός από την δυνατότητα να ρίχνεις την βάρκα από παραλίες χωρίς να φοβάσαι πως θα κολλήσεις στην άμμο, γνώρισα και τις δυνατότητες και τις χάρες και την ασφάλεια της 4κίνησης σε ένα αυτοκίνητο που δεν σου δημιουργούσε κανένα πρόβλημα .


Το Fiat Cinquecento πήρε προαγωγή και αντικαταστάθηκε από το Fiat Seicento Sporting με 1100cc και αρκετά πιο σπορτίφ συμπεριφορά, που όταν εκπλήρωσε επιτυχώς την θητεία του αντικαταστάθηκε προ 6ετιας από το Αυγό, δηλαδή   το  Toyota Aygo που έχω μέχρι σήμερα και είναι εξαιρετικό .



Την ίδια εποχή περίπου, λίγο πριν να αρχίσει η οικονομική κρίση   αντικατέστησα το Rav με το Subaru Forester δεύτερης γενιάς , το καλύτερο  αυτοκίνητο που απέκτησα στην ζωή μου και το πρώτο με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων και το οποίο από ότι φαίνεται θα το έχω για πολλά ακόμα χρόνια.



Μέχρι τώρα μπορούσε κανείς στην 6ετια να αλλάξει το αυτοκίνητο του γιατί το προηγούμενο αν ήταν σε καλή κατάσταση είχε καλή τιμή μεταπώλησης.
Τώρα πια η ιστορία αυτή έχει τελειώσει, ιδίως για τα μεγαλύτερου κυβισμού αυτοκίνητα, οπότε δεν  προβλέπω άλλη αλλαγή αυτοκινήτου στο μέλλον και το μόνο πλέον διαφορετικό  αυτοκίνητο  που πρόκειται να  μεταφέρει εμένα και την κ. Αθεόφοβου τελικά  θα είναι μαύρο, με τζαμαρία γύρω του και εμείς μέσα σε αυτό θα είμαστε οριζόντιοι! 




Βέβαια από τις συνήθεις νεκροφόρες  θα προτιμούσα να βρίσκομαι αναπαυτικά ξαπλωμένος μέσα σε μία σαν αυτήν  της επόμενης φωτογραφίας και αντί να μεταφέρουν το φέρετρο μου ευσταλή μέλη του σωματείου φρακοφόρων νεκροπομπών μερικά χαριτωμένα κορίτσια σαν τα παρακάτω! 





Το πρώτο μέρος με τα αυτοκίνητα του πατρός: 

Τρίτη 16 Ιουλίου 2013

α-ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ - ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΗ




Α΄ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα που είχε ο πατέρας μου στην ζωή του ήταν να αποκτήσει ένα αυτοκίνητο.
Έτσι μετά από τα δύσκολα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου και μετά 7 επιστρατεύσεις που συνέχεια διέκοπταν την επαγγελματική του εξέλιξη, κατάφερε την 10ετία του 50 να αποκτήσει το πρώτο του αυτοκίνητο αφού αποτύχαμε να το κερδίσουμε σε ένα διαγωνισμό γνώσεων που είχε προκηρύξει η εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ !
Η ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ δημοσίευε τότε κάτι ιστορικά κομμάτια στα οποία έπρεπε να βρεις τα λάθη που είχαν και να τους τα στείλεις, οπότε αυτός που θα  είχε  στείλει όλα τα σωστά θα κέρδιζε ένα αυτοκίνητο!
Το τι ψάξιμο και διάβασμα κάναμε οι δυο μας τότε με το λεξικό του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ για να βρούμε τα λάθη δεν λέγεται!
Τελικά δεν κερδίσαμε το αυτοκίνητο αλλά αποκτήσαμε και οι δύο ευρύτατες ιστορικές γνώσεις και τελικά το αυτοκίνητο αγοράστηκε από τις οικονομίες του.


Ήταν ένα γαλλικό αμαξάκι Panhard Dyna με μία ιπποδύναμη 40 hp και τελική ταχύτητα τα 130Km/h αλλά με πρωτοποριακή για την εποχή μπροστινή κίνηση και αερόψυκτο! 
Είχε βελούδινα καθίσματα, κοκάλινο τιμόνι, χώραγε 5 κομψούς μέσα, είχε 4 πόρτες  και άμα δεν έπαιρνε εμπρός είχε και μανιβέλα που έμπαινε στην τρύπα που έχει στην μάσκα.
Βέβαια άμα χάλαγε κάτι περιμέναμε κάποιο γνωστό που θα πήγαινε στην Γαλλία να μας φέρει το αναγκαίο ανταλλακτικό γιατί η αντιπροσωπεία που τα είχε φέρει αφού πούλησε 6-7 έκλεισε!
Αναγκαστικά ο πατέρας μου με το επίπεδο των συνεργείων που υπήρχαν τότε με τους διάφορους μαστρο-τάδε, είχε μάθει όλα τα σχετικά με τα σέρβις του.
Είχε πει πειράζοντας ένα μάστορα πως ότι βίδα του περισσέψει από την επισκευή που θα του έκανε να του την φυλάξει και αυτός σοβαρότατα του απάντησε :
Μην φοβάστε θα τις φυλάξω σε αυτό το κουτάκι!
Πάντως με το αμαξάκι αυτό στα παιδικά μου χρόνια είχαμε κάνει ένα σωρό εκδρομές που ακόμα τις θυμάμαι με  νοσταλγία.
Η μητέρα μου παρά το ότι είχε βγάλει δίπλωμα οδήγησης δεν τον κατάφερε να της το δώσει να το οδηγήσει ποτέ, γιατί αυτός φοβόταν ότι όπως ήταν αρκετά αφηρημένη θα το στουκάριζε πουθενά .
Γνήσιο δε εμπορικό δαιμόνιο ο πατέρας μου, όταν ήρθε η ώρα να το πουλήσει άκουγα τι έλεγε   στον υποψήφιο αγοραστή και μου είχε σηκωθεί η τρίχα όρθια.
-Να προσέχεις να μην πηγαίνεις μακριά γιατί μην ξεχνάς πόσων ετών είναι και ότι αν σου χαλάσει θα μείνεις εκεί, γιατί ανταλλακτικά δεν υπάρχουν! 


Την Panhard που αποτελούσε ιστορική μάρκα αυτοκινήτων στην Γαλλία γιατί κατασκεύαζε αυτοκίνητα από το 1887 ως Panhard et Levassor, από τα ονόματα των 2 ιδρυτών μηχανικών της, την αγόρασε η Citroën και τελικά την έκλεισε το 1965.
Το Panhard της διαφήμισης του 1962 είναι το τελευταίο που κυκλοφόρησε.



Την 10ετία του 60 αποκτήσαμε ένα άλλο αυτοκίνητο, το γερμανικό  Neckar  1100 cc που ήταν λίγο καλύτερο από το αντίστοιχο ιταλικό  Fiat.
Στα τέλη της 10ετιας του 60 το  Neckar  αντικαταστάθηκε από  το Autobianchi Primula ένα άνετο 4πορτο αυτοκίνητο 1200cc με μπροστινή κίνηση.



Το Neckar και το Primula ήσαν τα δύο πρώτα αυτοκίνητα που έχω οδηγήσει, μετά από γερή διαμάχη με τον πατέρα μου, που φοβόταν μην σκοτωθεί ο κανακάρης του σε κανένα τροχαίο και δεν ήθελε να μου δώσει το αυτοκίνητο.
Μετά από αιματηρές οικονομίες στο χαρτζιλίκι μου, για τα 10 μαθήματα που χρειάστηκα να κάνω για να πάρω το δίπλωμα οδήγησης, του ανακοίνωσα γεμάτος περηφάνια πως έχω πλέον δίπλωμα οδήγησης και αυτός μου απάντησε  πως αυτόν τον ενδιαφέρει να πάρω το πτυχίο του Πανεπιστημίου και όχι το δίπλωμα της οδήγησης!
Τελικά υποχώρησε αφού για ένα μήνα οι μόνες λέξεις που άκουγε από μένα ήταν Καλημέρα και καληνύχτα! 
Μου έδωσε τα κλειδιά αφού πρώτα με έβαλε να δει πως οδηγώ και αφού συμφώνησα ότι όταν  θα γύριζα δεν θα εύρισκε το αυτοκίνητο με άδειο το τάνκ, ώστε να βρίσκεται αυτός στην ανάγκη, όταν χρειάζεται να το χρησιμοποιήσει, να  τρέχει στα βενζινάδικα.
Και από αυτά τα δύο αυτά αμάξια έχω εξαιρετικές αναμνήσεις γιατί είχαν και τα δύο, δύο βασικά πλεονεκτήματα.
 Είχαν τις ταχύτητες στο τιμόνι και άμα τράβαγες τα μπροστινά καθίσματα προς τα εμπρός και έριχνες τις πλάτες τους  κάτω, στο επίπεδο των πίσω καθισμάτων, αποκτούσες ένα εξαιρετικό δίκλινο κρεβάτι!
Με την κυρία Αθεόφοβου είχαμε αξιοποιήσει ως φοιτητές αυτή την δυνατότητα, πηγαίνοντας και παρκάροντας το αυτοκίνητο σε μια περιοχή στον Κρεμαστό Λαγό της Βούλας που τότε ήταν μια έρημη δασώδης περιοχή.
Σε μία παράκαμψη του δρόμου έμπαινες με το αυτοκίνητο και δεν ήταν πλέον ορατό από τον κεντρικό δρόμο. Εκτός από μένα μόνο ένας άλλος είχε ανακαλύψει αυτό το μέρος.
Χωρίς να τον ξέρω και να με ξέρει, με μια νοητή συμφωνία κυρίων όποιος πήγαινε δεύτερος εκεί έκανε στροφή και έφευγε με διακριτικότητα.
Μπορεί να αναγκαζόσουνα να πας αρκετά μακριά από το κέντρο της Αθήνας που ζούσαμε τότε αλλά το μέρος αυτό της Βούλας, που τώρα μπορεί να έχει πολυκατοικίες, ήταν απόλυτα ερημικό και σίγουρο για όλους εμάς που δεν είχαμε την ευτυχία να έχουμε μια γκαρσονιέρα, σαν τους τυχερούς φοιτητές από την επαρχία.
Συμφοιτητής μου που  ο πατέρας του είχε  ένα σκαραβαίο δεν είχε την ίδια προνοητικότητα με τον Αθεόφοβο.
Είχε παρκάρει κατά τις 2 την νύχτα το VW του πατέρα του στου Φιλοπάππου και βέβαια σε αυτό δεν έπεφταν έτσι τα καθίσματα, οπότε είχε ανοίξει την πόρτα του συνοδηγού και καθώς ήταν και ψηλός και βρισκόταν επάνω  από την κοπέλα με κατεβασμένο το παντελόνι και τα πόδια έξω από το αυτοκίνητο,ξαπλωμένοι στα δύο μπροστινά καθίσματα σε στιγμές απόλαυσης, αυτές έγιναν ξαφνικά στιγμές τρόμου μέχρι να καταλάβουν τι είναι αυτός ο προβολέας που φώτιζε μεγαλοπρεπώς  τον κάτασπρο κώλο του!
Όταν η ψυχή τους επέστρεψε από την Κούλουρη κατάλαβαν πως ήταν ο προβολέας από ένα περιπολικό που ευτυχώς δεν τους δημιούργησε πρόβλημα μιας και οι αστυνομικοί ,της ίδια ηλικίας περίπου,αφού έκαναν την πλακα τους, μπορούσαν να κατανοήσουν τις επιτακτικές βιολογικές ανάγκες του ζεύγους.


Το τελευταίο αυτοκίνητο που απέκτησε ο πατέρας μου και το οποίο κληρονόμησα  μετά τον θάνατο του, ήταν ένα 5ης γενιάς Toyota Corona 1600cc, ένα θαυμάσιο αυτοκίνητο, που με την σχολαστικότητα που τον διέκρινε το διατηρούσε σε εξαιρετική κατάσταση και το οποίο αναγκάστηκα να το πουλήσω με σπαραγμό ψυχής γιατί μόλις πριν από ένα χρόνο είχα αγοράσει ένα δικό μου καινούργιο.
Μετά κάπου 10 χρόνια που το είχα πουλήσει, συνάντησα τον αγοραστή ο οποίος μου είπε πόσο ευγνωμονεί  τον πατέρα μου για το αυτοκίνητο που αγόρασε και παρά το ότι ήταν τόσων ετών δεν του είχε παρουσιάσει κανένα πρόβλημα.


 Το δεύτερο μέρος:

β-ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ - ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΗ



Β΄ΤΟΥ  ΖΕΥΓΟΥΣ ΑΘΕΟΦΟΒΟΥ


Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013

ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΟΥΣ!




Σήμερα θα σας παρουσιάσω τα έργα δύο καλλιτεχνών που τα νεανικά τους έργα δεν αξιολογήθηκαν όπως θα έπρεπε στην εποχή τους.
Από τον πρώτο καλλιτέχνη έχουμε μόνο δύο έργα το ένα σε χαρτί και το άλλο σε ξύλο από κορμό δέντρου.



Από τον άλλο που διαθέτει πιο ευρωπαϊκή ματιά, έχουμε περισσότερα σε σχέδια και ακουαρέλες .


























Ο πρώτος καλλιτέχνης είναι η γιαγιά μου !
Ευτυχώς μετά από αυτά τα εφηβικά της έργα δεν ασχολήθηκε άλλο με την ζωγραφική, παντρεύτηκε και απέκτησε 3 παιδιά το μικρότερο από τα οποία είναι η μητέρα μου.

Ο δεύτερος δυστυχώς δεν έγινε δεκτός τo 1907 και το  1908 στην Ακαδημία  Καλών Τεχνών της Βιέννης δεν ασχολήθηκε και αυτός στην ζωή του  με την ζωγραφική  και αυτό το σφάλμα της Ακαδημίας το πλήρωσε ακριβά η ανθρωπότητα!
Είναι ο Αδόλφος Χίτλερ!

 Πράγματι ο Χίτλερ, μετά και παρά  την απόρριψη του από την Ακαδημία, από το 1908 έως το 1913, έφτιαξε εκατοντάδες πίνακες  και καρτ ποστάλ, συνήθως με γνωστά κτήρια της Βιέννης και του Μονάχου και προσπάθησε να ζήσει από την πώληση τους.
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε ένα αυστριακό επιχειρηματία είχε δώσει πίνακες του να τους πουλήσει  και από τα αρχεία του επιχειρηματία φαίνεται πως τους περισσότερους τους αγόρασαν Εβραίοι!

Μια αυτοπροσωπογραφία του σε ηλικία 21 ετών μαζί με άλλα 12 έργα του βρήκε ένας αμερικανός επιλοχίας το 1945 στο Έσσεν, ενώ μια άλλη σειρά από έργα του έχουν κατασχεθεί από την αμερικανική κυβέρνηση η οποία δεν επιτρέπει να εκτεθούν.


Την γνώμη του για τον ίδιο τον  Χίτλερ και ίσως και την ζωγραφική του την εξέφρασε με τον πιο σουρεαλιστικό τρόπο σε μια ακουαρέλα του, αντί για λάδι που συνήθως χρησιμοποιούσε, ο Νταλί, το 1973 στον πίνακα του Ο Χίτλερ αυνανιζόμενος.
Καθισμένος σε μια πολυθρόνα σε ένα χιονισμένο τοπίο, φορώντας μια ναζιστική στολή ο Χίτλερ αυνανίζεται μπροστά σε ένα άγονο τοπίο όπως τελικά κατάντησε την Ευρώπη.

Φωτογραφία της γιαγιάς μου έχω δημοσιεύσει στο ποστ μου Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 3ΔΙΑΣΤΑΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Τρίτη 9 Ιουλίου 2013

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΑΚΚΑ





Τις τελευταίες μέρες το διαδίκτυο είναι γεμάτο από αναρτήσεις σχετικά με την παράταση της κράτησης του Κωνσταντίνου Σακκά και την απεργία πείνας που κάνει για τον λόγο αυτό.
 Για όσους δεν γνωρίζουν σχετικά την υπόθεση αυτή παραθέτω ένα σύντομο ιστορικό της.
 Ο Σακκάς, γιός γιατρού και φοιτητής στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, ο οποίος φέρεται ως μέλος των Πυρήνων της Φωτιάς, προφυλακίστηκε στις 4-12-2010 γιατί  όταν τον συνέλαβαν είχε πάνω του 2 Glock, 1 Scorpion, 1 άλλο αυτόματο και μια χειροβομβίδα. 
Στη γιάφκα , που  την είχε ο ίδιος νοικιάσει και  έξω από την οποία συνελήφθη, βρέθηκαν επίσης 50 κιλά εκρηκτικών.
Έχοντας παραμείνει προφυλακισμένος για 16 μήνες του ασκήθηκε νέα ποινική δίωξη για συναφή υπόθεση και εκδόθηκε νέο ένταλμα προσωρινής κράτησης, η ισχύς του οποίου άρχιζε  μετά τους 18 μήνες της αρχικής προφυλάκισης.
Όπως προβλέπεται από την νομοθεσία, το Συμβούλιο Εφετών είναι αρμόδιο (άρθρο 288 παρ. 2) να εξετάσει και άλλες κατηγορίες κατά του προφυλακισθέντος και : "Κατ' εξαίρεση μπορεί να διαταχθεί νέα προσωρινή κράτηση για άλλη πράξη, αν η ποινική δίωξη γι' αυτήν δεν μπορούσε να ασκηθεί παρά μόνο μέσα στους τρεις (3) τελευταίους μήνες πριν από την πάροδο του χρονικού ορίου της διάρκειας της προηγούμενης προσωρινής κράτησης ή την τυχόν απόλυση του κρατουμένου. Στην περίπτωση αυτή η νέα προσωρινή κράτηση δεν μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από ένα (1) έτος και δεν παρατείνεται".
Οπότε στις 4-5-2012 έληξε το 18μηνο της αρχικής προφυλάκισης και στις 4-5-2013 και οι 12 μήνες της δεύτερης.
Από ότι φαίνεται το Συμβούλιο Εφετών θεωρεί ξεχωριστή την δεύτερη ποινική δίωξη και στο σκεπτικό του βουλεύματος αναφέρεται: «Συνεπώς επιτρεπτώς και σύμφωνα με το άρθρο 288ΚΠΔ εκδόθηκαν τα νέα εντάλματα προσωρινής κράτησης (σ.σ. εννοείται για ένα έτος πέραν του αρχικώς επιβληθέντος 18μήνου)», «επομένως δεν τυγχάνει εφαρμογής η δεύτερη περίπτωση του 288ΚΠΔ (σ.σ. που προβλέπει τη μη παράταση)».
Η αντίθετη άποψη εκτίθεται από τον συνταγματολόγο ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟ ο οποίος λέει:
Μάλιστα, ενόψει της συνειδητής καταστρατήγησης της συνταγματικής επιταγής μέσω της «σαλαμοποίησης» μιας και μόνο υπόθεσης σε πολλές επιμέρους πράξεις, ούτως ώστε να επιβάλλονται αυτοτελείς προφυλακίσεις για κάθε μία από αυτές και να πολλαπλασιάζεται το δεκαοκτάμηνο, ρητά προστέθηκε με την αναθεώρηση του 2001 η εξής πρόβλεψη στην παράγραφο 4 του άρθρου 6 του Συντάγματος:
«Απαγορεύεται η υπέρβαση των ανώτατων ορίων της προφυλάκισης με τη διαδοχική επιβολή του μέτρου αυτού για επί μέρους πράξεις της ίδιας υπόθεσης».
Μετά το φιάσκο της αποφυλάκισης των Μαζιώτη και Ρούπα, αυτή την φορά η δικαιοσύνη κινήθηκε ταχύτερα  και σε χρόνο εξπρές, λιγότερο από μία εβδομάδα από την έκδοση του σχετικού βουλεύματος, προσδιορίστηκε η ημερομηνία της δίκης των 13 κατηγορούμενων για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία των πυρήνων της φωτιάς» στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας.
Η διεξαγωγή της δίκης συνάντησε πολλά προσκόμματα και  συνεχείς αναβολές λόγω μη αποδοχής από τους κατηγορουμένους των διορισθέντων από το δικαστήριο συνηγόρων.
Μετά από έξι συνεδριάσεις, το  Εφετείο έκρινε ότι καταχρηστικά οι κατηγορούμενοι ασκούν το δικαίωμα επιλογής δικηγόρου, με σκοπό την παρέλκυση και τελικά τη ματαίωση της δίκης και αποφάσισε να τους δικάσει ωσεί παρόντες.
«Δεν διορίζω άλλους δικηγόρους» δήλωσε η πρόεδρος του δικαστηρίου.
Η έναρξη της δίκης ξεκίνησε χωρίς την παρουσία δικηγόρων υπεράσπισης, και με άδεια τα εδώλια των κατηγορουμένων  και η δίκη δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί..
Σε όλο αυτό το διάστημα έσσερις από τους κρατουμένους, με επιστολή τους προς το δικαστήριο, δηλώνουν ότι προχωρούν σε απεργία πείνας, ενώ έχει προηγηθεί αίτηση εξαίρεσης της έδρας  από τους μη προφυλακισμένους κατηγορούμενους.
Και άλλη αναβολή πήρε η δίκη όταν ο δικηγόρος τους Φρ. Ραγκούσης όταν  μετά από έλεγχο σε όλη την Α΄πτέρυγα του Κορυδαλλού και στα κελιά τους, πήγε και διάβασε  τις δηλώσεις τους στο δικαστήριο:
 «Δεν θα παραστούμε στο δικαστήριό σας εξαιτίας της θρασύδειλης επιδρομής που πραγματοποίησαν οι ξεφτίλες των ΕΚΑΜ με την ανοχή της φυλακής και η οποία διήρκησε  ως τα ξημερώματα».
Στις 4 Ιουνίου ο  Σακκάς, διαμαρτυρόμενος  για την -όπως καταγγέλλει- «εξόφθαλμα παράνομη παράταση της κράτησής μου» αρχίζει νέα απεργία πείνας . Με αυτήν  πέτυχε πάλι αναβολή: «λίγο πριν από τη μεταγωγή του στην ειδική αίθουσα των γυναικείων φυλακών όπου εκδικάζεται η πρώτη εκκρεμής εναντίον του υπόθεση (όχι αυτή για την οποία είναι προφυλακισμένος, καθώς για τη συγκεκριμένη δίωξη έχει συμπληρωθεί το 18μηνο της προφυλάκισης) γιατί παρουσίασε έντονο καρδιακό άλγος, οπότε μεταφέρθηκε εκτάκτως στο νοσοκομείο κρατουμένων Άγιος Παύλος, με συνέπεια τη διακοπή της συνεδρίασης.» 
Η νέα παράταση της κράτησης προκάλεσε την ανταλλαγή οξύτατων ανακοινώσεων μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ.
Μεταξύ των άλλων στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται πως:
Ο ανώτατος χρόνος της δεύτερης προφυλάκισής του, σύμφωνα με το άρθρο 288 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (12 μήνες) συμπληρώθηκε, ενώ η πρώτη του δίκη δεν έχει ολοκληρωθεί και η δεύτερη (για την οποία κρατείται) μόλις ξεκίνησε.
Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, με το υπʼ αριθ. 978/2013 βούλευμά του, αποφάσισε την παράνομη (σύμφωνα με το άρθρο 288 ΚΠΔ) και αντισυνταγματική (σύμφωνα με το αρ. 6, παρ. 4) παράταση της προφυλάκισής του για έξι ακόμα μήνες, πέραν δηλαδή του ρητώς προβλεπόμενου στην ως άνω διάταξη 12μήνου, οπότε κινδυνεύει να μείνει 3 χρόνια προφυλακισμένος χωρίς να έχει δικαστεί. 
Η σύντομη απάντηση της ΝΔ δεν μπαίνει στην ουσία της υπόθεσης και βασίζεται στο, κλασσικό γι΄ αυτήν, μότο σύνδεσης του ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία, λέγοντας:
«Ας αφήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα μαθήματα Δημοκρατίας και τις υποδείξεις στη Δικαιοσύνη για προστασία κατηγορουμένων για τρομοκρατία.
Ας σεβαστεί, έστω και για μία φορά, τους θεσμούς και ας πάψει να υπερασπίζεται κάθε λογής κατηγορούμενο για αναρχία και τρομοκρατία».
Σχετικά  εισηγητής του ΠΑΣΟΚ για θέματα Δημόσιας Τάξης Κώστας Τριαντάφυλλος,  επικοινώνησε για την υπόθεση αυτή και με τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου.
Όπως αναφέρει, σε ανακοίνωση του «η παρατεινόμενη προσωρινή κράτηση, επί 30 και πλέον μήνες, του νοσηλευόμενου κατηγορούμενου Κώστα Σακκά, λόγω καθυστέρησης αποπεράτωσης της ανακριτικής διαδικασίας, προκαλεί δικαιολογημένο προβληματισμό στον νομικό κόσμο της χώρας και σε οργανώσεις, κινήσεις και κινήματα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και την Ευρώπη».
Για τον λόγο αυτόν ο κ. Τριαντάφυλλος υπογραμμίζει ότι η δικαιοσύνη «οφείλει να μεριμνά, ώστε όχι μόνο η συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά και όλες εκείνες, για τις οποίες οι κατηγορούμενοι κρατούνται προσωρινά, να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση».

Συμπερασματικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι:
1- Είναι απαράδεκτο οι προφυλακίσεις να παρατείνονται, κατά την γνώμη μου, ακόμα και πλέον του ενός έτους, λόγω ανικανότητας της δικαστικής εξουσίας να οδηγήσει τους κατηγορούμενους σε δίκη.
2- Στην συγκεκριμένη υπόθεση, η παράταση της προφυλάκισης πέραν των 30 μηνών φαίνεται πως είναι  πέραν των ορίων που καθορίζονται από το Σύνταγμα.
Ήδη η Ελλάδα έχει καταδικαστεί στο παρελθόν από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για παραβάσεις αυτού του τύπου.
3-Δεν υπάρχει στο διαδίκτυο το 978/2013 βούλευμα ,για να διαβάσει κανείς πως τεκμηριώνει το συμβούλιο των Εφετών την απόφαση του αυτή για παράταση της προφυλάκισης.
Προσωπικά πιστεύω πως το συμβούλιο για να μην επαναληφθεί η ιστορία των Μαζιώτη και Ρούπα ακροβάτησε στα όρια της νομιμότητας με την απόφαση του αυτή, ενώ δεν είχε κανένα πρόβλημα αντίθετα, να απαλλάξει με αμετάκλητο βούλευμα τον 27χρονο φοιτητή Δημήτρη Μιχαήλ, για την υπόθεση της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς» και να τον παραπέμψει  σε Μονομελές Πλημμελειοδικείο για κατοχή ενός όπλου, τύπου Φλόμπερ, και μικροποσότητας χασίς. Το δικαστικό συμβούλιο αποφάσισε ότι δεν συμμετείχε στους «Πυρήνες», αλλά δέχτηκε ότι απλώς γνώριζε κάποιους από τους συγκατηγορουμένους του, μεταξύ των οποίων και τον Κώστα Σακκά.
4-Συνήθως μετά μια τόσο παρατεταμένη απεργία πείνας η δικαστική  εξουσία θα αναγκαστεί  τελικά σε αναίρεση της απόφασης της και διακοπή της προφυλάκισης.
Όσο το ταχύτερο θα γίνει αυτό θα είναι κέρδος για την Ελλάδα καθώς το θέμα απέκτησε και διεθνή δημοσιότητα μετά το δημοσίευμα και του Guardian που έγραψε: Πίσω από την απεργία πείνας του αναρχικού είναι η ιστορία της παράνομης κράτησης του. Θα ακουγόταν απίστευτο στο πρόσφατο παρελθόν.
5-Τελικά με την παράνομη, από ότι φαίνεται, παράταση αυτή της προφυλάκισης του  ο Σακκάς πετυχαίνει δύο στόχους.
Αφ΄ενός στην  κοινή γνώμη δημιουργείται η εικόνα ενός θύματος της δικαιοσύνης, άσχετα αν ο ίδιος παρά το ότι απορρίπτει όλο το πλαίσιο  που αυτή στηρίζεται το χρησιμοποιεί για την απελευθέρωση του, και αφ΄ετέρου ηρωποιείται στα μάτια πολλών οι οποίοι ούτε θυμούνται πλέον τους λόγους για τους οποίους  είναι προφυλακισμένος.
Είναι λοιπόν αναγκαία ή άμεση αποφυλάκιση του  Σακκά και ταυτόχρονα η επιτάχυνση και αποπεράτωση των δικών στις οποίες είναι κατηγορούμενος.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη δημιουργίας κρατούμενων αντίστοιχων με το απαράδεκτο καθεστώς του Γκουαντάναμο που αποτελεί το όνειδος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.


ΠΡΟΣΘΗΚΗ 11-7-2013
Αυτό που έγραφα στο 4 των συμπερασμάτων τελικά έγινε.

Την αποφυλάκιση του απεργού πείνας Κώστα Σακκά μέχρι τη διεξαγωγή της δίκης του αποφάσισε το Συμβούλιο Εφετών.
Η προσωρινή του κράτηση μετατρέπεται σε χρηματική εγγύηση 30 χιλιάδων ευρώ και στους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και το Νομό Αττικής, την υποχρέωση εμφάνισης στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του κάθε Δευτέρα, της υποχρεωτικής διαμονής του στο σπίτι των γονιών στον Πειραιά, της απαγόρευσης συνάντησης και επικοινωνίας με συγκατηγορούμενους του για την ίδια υπόθεση, της αφαίρεσης διαβατηρίου και αστυνομικής ταυτότητας.
Την αποφυλάκιση του απεργού πείνας Κώστα Σακκά μέχρι τη διεξαγωγή της δίκης του αποφάσισε το Συμβούλιο Εφετών.
Η προσωρινή του κράτηση μετατρέπεται σε χρηματική εγγύηση 30 χιλιάδων ευρώ και στους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και το Νομό Αττικής, την υποχρέωση εμφάνισης στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του κάθε Δευτέρα, της υποχρεωτικής διαμονής του στο σπίτι των γονιών στον Πειραιά, της απαγόρευσης συνάντησης και επικοινωνίας με συγκατηγορούμενους του για την ίδια υπόθεση, της αφαίρεσης διαβατηρίου και αστυνομικής ταυτότητας.Υπενθυμίζεται πως ο Κώστας Σακκάς βρισκόταν σε απεργία πείνας επί 38 ημέρες, διεκδικώντας την άμεση αποφυλάκισή του, καθώς είχε συμπληρώσει 31 μήνες προφυλάκισης χωρίς να έχει δικαστεί.


Πηγή: http://www.skai.gr/news/greece/article/237412/apofulakizetai-o-sakkas-meta-apo-38-imeres-apergias-peinas1/#ixzz2YlJ982SW 

Σάββατο 6 Ιουλίου 2013

ΑΜΑ ΕΙΣΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ Η ΣΥΖΥΓΟΣ!





Μου ήρθε με e-mail και με τον τίτλο ΑΓΟΡΑ ή LEASING; και το μεταφέρω προς εμβριθή μελέτη και προβληματισμό όλων όσων είναι εύποροι και σκοπεύουν να παντρευτούν χωρίς να σκέπτονται ότι ο γάμος μερικές φορές καταλήγει και σε διαζύγιο!


ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΓΟΡΑΣ

Μετά 5 χρόνια γάμου ο διάσημος μουσικός Paul McCartney πλήρωσε για να πάρει διαζύγιο από την σύζυγό του Heather Mills το αστρονομικό ποσό των $49.000.000. Αν υποθέσουμε ότι ο Paul και η Heather έκαναν sex ΚΑΘΕ νύχτα (πρακτικά αδύνατο αλλά ας το θέσουμε σαν υπόθεση εργασίας προκειμένου να αναπτύξουμε τη θεωρία μας...!) καθ' όλη την διάρκεια της πενταετούς συμβίωσης τους, τότε με απλά μαθηματικά η Heather κόστισε στον Paul McCartney $26.849 δολάρια τη βραδιά.
 

Αυτή είναι η Heather 








ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ LEASING
 
Στον αντίποδα το call girl  Kristen, του  κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Elliot Spitzer, είναι μία εκθαμβωτική καλλονή που χρεώνει μόλις $4.000 την βραδιά (μιλάμε για τιμή ευκαιρίας!!). 


 
Αυτή είναι η Kristen.(επαγγελματικό ψευδώνυμο της Ashley Alexandra Dupré)






Αν ο Paul McCartney "απασχολούσε" την Kristen κάθε νύχτα για 5 χρόνια, θα είχε πληρώσει συνολικά $7.300.000, άρα θα είχε εξοικονομήσει $41.700.000!!  
  

Επιπρόσθετα οφέλη αυτής της υποθετικής "συνεργασίας-σχέσης":
1/ Η Kristen είναι μόλις 22 χρονών και «εκπέμπει» νιάτα  
2/ Η Kristen ζητάει λεφτά μόνο μια φορά την ημέρα πριν πέσει στο κρεβάτι
3/ Η Kristen δεν γκρινιάζει ποτέ
4/ Η Kristen δεν έχει ποτέ πονοκέφαλο
5/ Η Kristen συμφωνεί με χαμόγελο σε όλες σου τις ερωτικές επιθυμίες
6/ Η Kristen δεν σου ζητά ποτέ ακριβά δώρα   
7/ Η Kristen δεν σου δίνει ποτέ λίστες με ψώνια 

και το καλύτερο όλων: 

8/ Η Kristen έρχεται και φεύγει όταν ΕΣΥ το ζητήσεις!!!   

Και όλα αυτά στο 1/7 του κόστους και χωρίς έξοδα δικηγόρου!!


Συμπέρασμα:


κάτι ξέρουν όσοι  προτιμούν το leasing από την αγορά!!!!   



Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την υπόθεση Elliot Spitzer-Kristen  μπορούν να τα διαβάσουν εδώ:

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

ΤΑ ΚΑΡΠΟΥΖΙΑ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ




 Αν σας έλεγα πως  ένα από τα καλύτερα καρπούζια που έχω φάει στην ζωή μου ήταν από αυτά που βγαίνουν  στην Μύκονο θα μου λέγατε πως μόνο ξενοδοχεία και room to let  έχετε δει  να καλλιεργούνται σε αυτό το πανέμορφο νησί.
Και όμως καρπούζια και πεπόνια καλλιεργούσαν στην Μύκονο και ήσαν πεντανόστιμα.
Η ανάμνηση μου ήρθε τρώγοντας το πρώτο καρπούζι του καλοκαιριού που η γεύση του δεν έχει καμία σχέση με τα Μυκονιάτικα καθώς τα σημερινά καρπούζια προέρχονται από διασταύρωση με κολοκύθια.
Στην Μύκονο για την οποία έχω ξαναγράψει στο παρελθόν, πήγαινα από παιδί γιατί παιδικός μου φίλος και νυν κουμπάρος είχε σπίτι και  φιλοξενούσε σε αυτό  εκτός από μένα και ένα ακόμα παιδικό φίλο και νυν και αυτόν κουμπάρο και των δύο.
Η μοναδική αυτή  παιδική τριανδρία κυκλοφορούσε ξυπόλυτη στην πόλη της Μυκόνου προσέχοντας βέβαια να μην πατήσει τις σβουνιές από τα πολλά τότε γαϊδούρια που έκαναν τις μεταφορές στα σπίτια μέσα από τα στενά δρομάκια.
Η Μύκονος εκείνα τα χρόνια  δεν είχε δίκτυο ύδρευσης και το νερό στα σπίτια προέρχονταν από το νερό που είχε μαζευτεί από τις βροχές στην  στέρνα του κάθε  σπιτιού.
Όπως καταλαβαίνει κανείς το καθημερινό μπάνιο στην θάλασσα αποτελούσε και το ουσιαστικό λουτρό καθαριότητας σχεδόν για όλες τις μέρες που είμαστε εκεί.
Στις σπάνιες περιπτώσεις που κάποιος ήθελε μετά τουλάχιστον καμιά βδομάδα να βάλει και λίγο σαπούνι επάνω του οι υπόλοιποι δύο αποτελούσαν την εξεταστική επιτροπή πλυσίματος!
Τουτέστιν καθισμένοι σε μια καρέκλα έδιναν οδηγίες στον λουόμενο που υπάρχει σαπουνάδα στο σώμα του  ώστε με ελάχιστο νερό να την ξεπλύνει!
Μια ωραία πρωία η ηρωική αυτή τριανδρία αποφάσισε να εξερευνήσει  μερικά από τα τότε εξωτικά μέρη της Μυκόνου όπως ήταν ένας κόλπος που όσοι τον είχαν επισκεφτεί έλεγαν πως είναι πανέμορφος.
Εξοπλισμένοι με τα μαγιό μας και φορώντας για την εκδρομή πλέον πέδιλα, Τ-σερτ,σορτσάκι και  κασκέτα για τον ήλιο, μπήκαμε σε ένα λεωφορείο που θα μας πήγαινε στην Άνω Μερά, το κεφαλοχώρι στο εσωτερικό του νησιού, και από εκεί με τα πόδια θα κατεβαίναμε στον Πάνορμο.
 Τα λεωφορεία τότε της Μυκόνου  ήσαν κάτι αρχαία που για να παίρνουν όσο το δυνατόν περισσότερους επιβάτες είχαν και ένα διπλωμένο κάθισμα που άνοιγε στον διάδρομο, στοίβαζαν μέσα όσους χωρούσαν και πήγαιναν χοροπηδώντας  στους άθλιους δρόμους που είχε τότε το νησί.
Απτόητη πάντως από το ταρακούνημα και το στρίμωγμα η τριανδρία αφού κατέβηκε στο τέρμα της γραμμής,  βρέθηκε μετά από αρκετή πεζοπορία στον μοναδικής ομορφιάς κόλπο του Πάνορμου στον οποίο είμαστε και οι μοναδικοί και ευτυχείς επισκέπτες καθώς τότε δεν υπήρχαν, όπως σήμερα ,ούτε κτίσματα ούτε αυτοκίνητα.


Στα χωράφια πριν την θάλασσα του κόλπου υπήρχαν καλλιεργημένα χωράφια  γεμάτα καρπούζια!
Μετά την πεζοπορία στον ήλιο όπως καταλαβαίνετε ένα καρπουζάκι ήταν ότι έπρεπε για τα στεγνωμένα λαρύγγια μας.
Δεν ξέρω αν οι γευστικές αναμνήσεις που έχουμε στην ζωή μας οφείλονται σε αυτό που τρώμε ή είναι και συνάρτηση της στιγμής, της παρέας, του περιβάλλοντος, της ψυχικής μας διάθεσης ή  και πολλών άλλων αστάθμητων παραγόντων.
Προσωπικά  πάντα θα θυμάμαι το γαμοπίλαφο που έφαγα για πρώτη φορά στους αρραβώνες μου στην Κρήτη, την πρώτη φορά που έφαγα το ιδιοφυούς συνθέσεως  παγωτό Μπε Μπέ που είχε ο Φλόκας στην Κηφισίας, ένα εξαιρετικά ψημένο κολιό στην Σέριφο,μια πεσκανδρίτσα σε ένα γκουρμέ εστιατόριο, ένα σουβλάκι με αραβική πίτα στην Δαμασκό, μια μπριζόλα στο Μπουένος Άιρες, κάτι πεντανόστιμα αυγά με τηγανιτές πατάτες με θρούμπι στην Τζιά κτλ
Δεν ξέρω αν η δίψα που είχαμε έπαιξε ρόλο αλλά αυτό το καρπούζι  ήταν και αυτό από τα πιο νόστιμα που έχω φάει στην ζωή μου.
Όπως είμαστε μόνοι μας σε μιά τεράστια παραλία, ως γνήσιοι γυμνοί Απόλλωνες βουτήξαμε στην θάλασσα και βέβαια μετά από λίγη ώρα με την παιγνιώδη διάθεση που έχει κανείς σε αυτές τις ηλικίες επακολούθησε ένας κυνηγητό με τις καρπουζόφλουδες να εκτοξεύονται από τον ένα στον άλλο.
Μπορώ πλέον να σας πληροφορήσω  πως μια καρπουζόφλουδα  είναι αρκετά επώδυνη αν σε πετύχει  και μπορεί να σου προκαλέσει μια μεγάλη μελανιά στο ψαχνό σου αν έχεις αυτή την ατυχία .
Νωρίς το απόγευμα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, με αρκετές μελανιές στο σώμα, πλήρως ικανοποιημένοι από την εκδρομή και με αναμνήσεις που διατηρούν την καθαρότητα τους μέχρι τις μέρες μας και το μόνο που έχει κάπως  εξωραΐσει ο χρόνος δεν είναι ο παροδικός πόνος από τις καρπουζόφλουδες αλλά ο πόνος που είχαμε για μέρες από το έγκαυμα που είχαμε αποκτήσει στα μπούτια μας από τον καυτερό ήλιο.
Η ανάμνηση όμως της γεύσης του νόστιμου καρπουζιού από τον Πάνορμο έχει παραμείνει έντονη ,καθαρή και μόνιμη στην μνήμη μας.


Σχετικές με την Μύκονο αναρτήσεις:


Την παλιά φωτογραφία της Μυκόνου μου την έδωσε ο Μυκονιάτης κουμπάρος μου της τριανδρίας.