Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ -Άγνοια, αφέλεια, φόβος – ή αδιαφορία;

Oι απλοί, καθημερινοί Ρώσοι μπορεί να αδυνατούν να κάνουν κάτι σήμερα για να σταματήσουν τα εγκλήματα στην Ουκρανία, γράφει στο Project Syndicate ο Αριεχ Νάιερ^⁎, επίτιμος πρόεδρος των Open Society Foundations και ιδρυτικό στέλεχος του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1978
Οι Ρώσοι δεν μπορούν να ανοίξουν τους δέκτες τους και να δουν γκρεμισμένα σπίτια στην Ουκρανία, πτώματα στους δρόμους και τρένα γεμάτα πρόσφυγες,
Ξέρουν όμως πως γίνεται πόλεμος, έστω και μόνο λόγω των οικονομικών κυρώσεων που τους έχουν επιβληθεί. Κάποιοι ελάχιστοι βγαίνουν στους δρόμους ή υπογράφουν κείμενα κατά της εισβολής. Οι περισσότεροι όμως συναινούν δια της σιωπής τους. Και αυτό δεν τους καθιστά λιγότερο ενόχους.
Η πιο αποκαλυπτική απάντηση ήταν αυτή που έδωσε μια Ρωσίδα όταν ρωτήθηκε σε μια δημοσκόπηση αν συμφωνεί με την «ειδική επιχείρηση» του Πούτιν στην Ουκρανία. «Ναι», είπε, αναγνωρίζω όμως ότι αν έβλεπα άλλα κανάλια, το BBC ας πούμε, θα είχα πιθανότατα άλλη γνώμη. Αλλά δεν τα βλέπω.» Η γυναίκα αυτή γνωρίζει ότι υπάρχει εναλλακτική πληροφόρηση, που μάλλον είναι η ορθή, αλλά δεν την θέλει, γιατί φοβάται ότι θα καταρρίψει όλη την εικόνα που έχει σχηματίσει για τον κόσμο.
Όταν διάβασα τα παραπάνω στο εξαιρετικά διεισδυτικό άρθρο του Μιχάλη Μητσού με τίτλο Άγνοια, αφέλεια, φόβος – ή αδιαφορία; σκέφτηκα πως αυτό που είπε η γυναίκα αυτή, δεν αφορά μόνο αυτούς που ζουν σε καθεστώτα, όπως η Ρωσία του Πούτιν αλλά και αυτούς στους οποίους υπάρχει πλήρης ελευθερία πληροφόρησης. Φαίνεται όμως πως αντί της πραγματικότητας στον εγκέφαλο αρκετών είναι ισχυρότερη η ιδεοληψία που έχουν με αποτέλεσμα αυτή να επικρατεί  στο πως αντιμετωπίζουν τα γεγονότα..
Ταυτόχρονα σε άτομα που διακατέχονται από ακροδεξιά άλλα και ακροαριστερή θεώρηση των πραγμάτων τους είναι ιδιαίτερα προσφιλής και αγαπητή η εικόνα ενός ισχυρού και αυταρχικού ηγέτη είτε αυτός είναι ο Χίτλερ είτε ο Στάλιν.  
 Έτσι εξηγείται πως υπήρξε στην Αθήνα, παρά τον καταιγισμό των αποτρόπαιων εικόνων που μας έρχονται καθημερινά από την Ουκρανία από την απαράδεκτη εισβολή του Πούτιν σε αυτή την χώρα, στο κέντρο της πόλης πορεία αυτοκινήτων και μηχανών υπέρ της Ρωσίας!
Ίσως τα όσα γράφει ο Μητσός στην συνέχεια του άρθρου του, να εξηγούν μερικά πράγματα σχετικά με το πως αντιμετωπίζουν πολλοί την εισβολή στην Ουκρανία. 

(οι υπογραμμίσεις δικές μου)
 
Ογδόντα τρία τοις εκατό (83%): σε αυτό το ιλιγγιώδες ποσοστό έφτασε αυτή την εβδομάδα η υποστήριξη των Ρώσων προς τον πρόεδρο Πούτιν, έναντι 69% τον Ιανουάριο και 71% τον Φεβρουάριο. Και οι μετρήσεις αυτές έγιναν από το ανεξάρτητο ινστιτούτο Levada, όχι από κάποιες υπηρεσίες του Κρεμλίνου. Αυξημένη εμφανίζεται επίσης η δημοτικότητα του πρωθυπουργού, του υπουργού Άμυνας και της κυβέρνησης συνολικά, ενώ το 69% των Ρώσων δηλώνει ότι η χώρα κινείται στη σωστή κατεύθυνση (έναντι 52% τον προηγούμενο μήνα).
Σημαίνουν άραγε κάτι αυτά τα ποσοστά σε μια χώρα που κυβερνάται στην πραγματικότητα με δικτατορικό τρόπο, χωρίς αντιπολίτευση και ελεύθερα μέσα ενημέρωσης; Μπορεί ακόμη και να σκεφτεί ελεύθερα ο πολίτης μιας χώρας που το καθεστώς της σημαδεύει με ένα Ζ τα σπίτια των διαφωνούντων, όπως το ναζιστικό καθεστώς σημάδευε με ένα κίτρινο αστέρι τα σπίτια των Εβραίων;
Υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, οι Ρώσοι δεν ξέρουν τι συμβαίνει. Στο κάτω-κάτω δεν τους ρωτάνε αν συμφωνούν με έναν πόλεμο που ισοπεδώνει μια χώρα και μακελεύει χιλιάδες ανθρώπους (προκαλώντας μοιραία τον θάνατο και πολλών συμπατριωτών τους), αλλά αν εγκρίνουν μια επιχείρηση απαλλαγής του γείτονά τους από τους Ναζί – και ποιος δεν θα ενέκρινε κάτι τέτοιο; Ακόμη κι αν ξέρουν, όμως, φοβούνται να εκδηλωθούν. Σε πολλές δημοσκοπήσεις, για παράδειγμα, κάποιοι λένε «απαγορεύεται από τον νόμο να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση» ή «θα συμφωνήσω μαζί σας ότι πρόκειται για ειδική επιχείρηση, αλλιώς θα πάω φυλακή».
Οι έρευνες δεν δείχνουν αυτό που σκέπτονται οι άνθρωποι, αλλά αυτό που είναι διατεθειμένοι να πουν, επισημαίνει στο περιοδικό New Yorker ο Ντένις Βολκόφ, διευθυντής του Levada Center, του πρώτου ανεξάρτητου ινστιτούτου δημοσκοπήσεων και ερευνών της χώρας. Σε μια πρόσφατη έρευνα όπου επρόκειτο να συμμετάσχουν 31.000 άνθρωποι, οι 29.400 έκλεισαν τη συζήτηση μόλις έμαθαν το θέμα. Και αυτή η στάση δεν παρατηρείται μόνο τώρα με τον πόλεμο, χρονολογείται από τη σοβιετική εποχή.
Η εκδοχή αυτή, ένα μίγμα δηλαδή άγνοιας, αφέλειας και φόβου, δικαιολογεί την άποψη όσων θεωρούν άδικο να επιβάλλονται αυστηρές κυρώσεις από τη Δύση στη Ρωσία, καθώς οι κυρώσεις αυτές δεν τιμωρούν αυτούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις, αλλά τον απλό πληθυσμό, ανθρώπους που δεν ευθύνονται γι’αυτόν τον πόλεμο.
 Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή: ότι οι περισσότεροι ρώσοι πολίτες απλώς αδιαφορούν. Η δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωποι με την αλήθεια, όπως η κυρία που αρνείται να δει BBC. «Ο κόσμος έχει συνηθίσει να μη χώνει τη μύτη του στην πολιτική, όχι μόνο επειδή είναι επικίνδυνο, αλλά επειδή είναι βλακώδες – μόνο ένας ανόητος θα έκανε κάτι τέτοιο», λέει στον New Yorker ο κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Γκρεγκ Γιούντιν^⁎⁎. «Οι άνθρωποι προσπαθούν να προστατεύσουν τον κόσμο τους, αυτόν τον προσωπικό χώρο που δημιούργησαν με κόπους και δυσκολίες, και τώρα είναι αποφασισμένοι να τον υπερασπιστούν. Τους έχουν πει άλλωστε πολλές φορές ότι οποιαδήποτε μορφή συλλογικής δράσης μπορεί να κάνει όλα όσα έχουν χτίσει να γκρεμιστούν».

Κι έτσι, προσθέτει ο Γιούντιν, η μεγάλη πλειοψηφία των Ρώσων δεν αισθάνεται καμιά πολιτική ευθύνη. «Το κράτος μπορεί να κάνει οτιδήποτε και ο κόσμος δεν θεωρεί ότι έχει να κάνει με την καθημερινότητά τους».
Αν ισχύει αυτή η δεύτερη εκδοχή, τότε οι Ρώσοι φέρουν συλλογική πολιτική ευθύνη για τον εγκληματικό πόλεμο του προέδρου τους, καθώς τα τελευταία 22 χρόνια τον έχουν αφήσει να εδραιώσει μια απόλυτη εξουσία. Μπορεί να μην τους αρέσει που εκατομμύρια Ουκρανοί φεύγουν από τα σπίτια τους, στο κάτω-κάτω η επίσημη προπαγάνδα τούς έλεγε πάντα ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι αδέλφια τους. Μπορεί να σφίγγεται η καρδιά τους που βλέπουν την Ουκρανία να ισοπεδώνεται, στο κάτω-κάτω άκουγαν πάντα ότι αυτή η χώρα δεν είναι ανεξάρτητη, ότι είναι μέρος της δικής τους χώρας. Όμως η αδιαφορία τους, η απάθειά τους, η ανοχή τους, είναι τα στοιχεία εκείνα που επέτρεψαν αυτές τις ακρότητες.
Oι απλοί, καθημερινοί Ρώσοι μπορεί να αδυνατούν να κάνουν κάτι σήμερα για να σταματήσουν τα εγκλήματα στην Ουκρανία, γράφει στο Project Syndicate ο Αριεχ Νάιερ, επίτιμος πρόεδρος των Open Society Foundations και ιδρυτικό στέλεχος του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1978. Μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν όμως τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Οσοι το έκαναν – όπως η Νατάλια Εστεμίροβα, η Ανα Πολιτκόφσκαγια, ο Μπόρις Νεμτσόφ ή ο Αλεξέι Ναβάλνι – είτε δολοφονήθηκαν είτε βγήκαν με άλλους τρόπους από τη μέση.

(Έχω γράψει σχετικά στο ΟΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ)
 Αλλά ήταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Μια μεγαλύτερη εκδήλωση διαφωνίας μπορεί να είχε περιορίσει την παραμονή του Πούτιν στην εξουσία ή να τον είχε δυσκολέψει να ξεκινήσει μονομερώς έναν πόλεμο. Οι Ρώσοι λοιπόν που υποφέρουν σήμερα από τις δυτικές κυρώσεις δεν έχουν να κατηγορήσουν παρά τον εαυτό τους.

⁎ Αριεχ Νάιερ(1937-) Γεννημένος στη ναζιστική Γερμανία, έγινε πρόσφυγας σε νεαρή ηλικία. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ειδικούς για τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κόσμο, έχει πραγματοποιήσει έρευνες σε τουλάχιστον 40 χώρες, έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια και έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη συγκρότηση του διεθνούς δικαστηρίου για τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην πρώην Γιουγκοσλαβία.   

^⁎⁎Ο Γιούντιν (Grigory Yudin), είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών της Μόσχας, αλλά και ακτιβιστής για τις πολιτικές και ατομικές ελευθερίες και  είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους δημόσιους διανοούμενους της γενιάς του. Στις 24 Φεβρουαρίου, μαζί με τη σύζυγό του, είναι από τους πρώτους που θα βγουν στο δρόμο για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στον πόλεμο. Λίγη ώρα αργότερα θα πέσει αναίσθητος από χτυπήματα ενός άντρα των δυνάμεων ασφαλείας και θα χρειαστεί να νοσηλευτεί.

 
Η φωτογραφία στην αρχή από γκράφιτι στην Σόφια της Βουλγαρίας.
Ο Πούτιν κρατάει τον εαυτό του νεκρό.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.  

ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΚΑΡ ΤΟΥ 2022

Έχοντας δει τις περισσότερες από τις ταινίες που ήταν υποψήφιες στις διάφορες κατηγορίες για Όσκαρ, σε αρκετές περιπτώσεις έχω μια διαφορετική άποψη σχετικά με αυτό που απονεμήθηκε. Η άποψη μου είναι ενός κοινού κινηματογραφόφιλου χωρίς να διεκδικώ δάφνες κριτικού του κινηματογράφου.
Οι ταινίες που έχω δει είναι με έντονα γράμματα και με έντονα κόκκινα όσες βραβεύτηκαν.
Κάτω από τις ταινίες που έχω δει έχω βάλει μια σύντονη δική μου κριτική με την βαθμολογία της ταινίας από το 0-5.
 

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ

Belfast
Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού μια εξαιρετικής ευαισθησίας εξιστόρηση των χρόνων της αιματηρής διαμάχης καθολικών και προτεσταντών στην Ιρλανδία. 3 ½

CODA
Επιτυχημένο ριμέικ της γαλλικής επιτυχίας χωρίς να την ξεπερνάει 3

Don’t Look Up
Από τις ταινίες που θα μείνουν στην ιστορία του κινηματογράφου στις μαύρες κωμωδίες 4

Drive my Car
Με τον αργό ρυθμό της καταφέρνει σιγά σιγά να μας δώσει την συναισθηματική κατάσταση ενός άνδρα που τον έχει σημαδεύσει η απώλεια της συζύγου του. 3.

Dune
Ταινία επιστημονικής φαντασίας που ελκύει περισσότερο με την ατμόσφαιρα που έχει και την εξαιρετική της φωτογραφία, παρά με την δράση της. 3

King Richard
Ενδιαφέρουσα απεικόνιση μιας πραγματικής ιστορίας που επιβεβαιώνει την πίστη των αμερικανών ότι το αμερικανικό όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. 2

Πίτσα Γλυκόριζα
Σενάριο δήθεν ψαγμένο, ατελείωτη κουραστική διάρκεια, πρωταγωνίστρια με μέλλον, καλή μουσική αλλά γενικά μια ταινία που απορείς για την λογική αυτών που επένδυσαν λεφτά για να γυριστεί.  1

Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών
Ένα ιδιόρρυθμο σενάριο θρίλερ που αποκτά αληθοφάνεια χάρις στους χαρισματικούς πρωταγωνιστές του. 2 ½

Η Εξουσία του Σκύλου
Μοναδικό ρεσιτάλ ηθοποιίας από τον Κάμπερμπατς, αλλά και από τους άλλους αξιόλογους συμπρωταγωνιστές του, σε μια ταινία που παρά την ατμόσφαιρα που έχει καταφέρει να δώσει η σκηνοθέτις, αφήνει τον θεατή με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. 2 ½

West Side Story
Ο Σπίλμπεργκ κατάφερε χωρίς μεγάλες πρωτοτυπίες αλλά μεγάλη επιτυχία να δώσει μια σύγχρονη εκδοχή ενός ιστορικού μιούζικαλ. Βέβαια το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της παλιάς ταινίας παραμένει έντονα χαραγμένο στην μνήμη μας. 4
 
Προσωπικά πιστεύω πως το Όσκαρ έπρεπε να απονεμηθεί στο Don’t Look Up μια ταινία πρωτότυπη και έξω από τα συνηθισμένα, με έντονα διαβρωτικό χιούμορ για τα πάντα.
 
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Jane Campion
Kenneth Branagh
Ryusuke Hamaguchi
Paul Thomas Anderson
Steven Spielberg

Στην σκηνοθεσία η οπτική αντίληψη και αισθητική του Kenneth Branagh στο Belfast είναι πιστεύω πολύ πιο ενδιαφέρουσα από αυτήν της Jane Campion

Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

Javier Bardem- Being the Ricardos
Ταινία που απευθύνεται κυρίως στο αμερικανικό κοινό 2

Benedict Cumberbatch- Η Εξουσία του Σκύλου

Andrew Garfield- Tick, tick…Boom!
Από τις ταινίες που εγκατέλειψα μετά το πρώτο ημίωρο 1

Will Smith- King Richard

Denzel Washington- The Tragedy of Macbeth
Μια σύγχρονη απόδοση της σεξπηρικής τραγωδίας που ξεχωρίζει  κυρίως για τα εξπρεσιονιστικά της σκηνικά. 2
 
Εδώ πιστεύω πως ο Benedict Cumberbatch στην Η Εξουσία του Σκύλου έπλασε ένα ανεπανάληπτο και πολύ δύσκολο ρόλο και του άξιζε το Όσκαρ.

 
Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

Jessica Chastein- The Eyes of Tammy Faye
Η Chastein έχει επιτύχει να δώσει μια εξαιρετική απεικόνιση σε όλες της ηλικίες μιας αμερικανίδας  τηλεπερσόνας 2 ½

Olivia Colman- The Lost Daughter
Η Colman καταφέρνει να σώσει, την γυρισμένη στην Ελλάδα ταινία ,χάρις στην εκφραστική της ικανότητα. 2

Penelope Cruz- Παράλληλες Μητέρες
H ταινία είναι μια γνήσια κινηματογραφική απόλαυση κλασσικού τύπου και ενώ στην ουσία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μελόδραμα, ο Αλμοδόβαρ καταφέρνει με δεξιοτεχνικό τρόπο να το αποφύγει, έχοντας βέβαια και την βοήθεια ενός εξαιρετικού κάστ ηθοποιών. 4

Nicole Kidman- Being the Ricardos

Kristen Stewart- Spencer
Μια ταινία που βασίζεται κυρίως στην εξαιρετική ερμηνεία της Kristen Stewart ως Νταϊάνα. 3

Απόλυτα δικαιολογημένη θεωρώ την βράβευση της  Jessica Chastein στο The Eyes of Tammy Faye γιατί κατάφερε να αναπαραστήσει την εικόνα μιας υπαρκτής γυναίκας με όλες τις μεταπτώσεις της και σε όλες τις ηλικίες της σε μια μέτρια ταινία που αλλιώς θα πέρναγε απαρατήρητη.
 

Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

Ciaran Hinds- Belfast
Troy Kotsur- CODA
Jesse Plemons- H Εξουσία του Σκύλου
J.K. Simmons- Being the Ricardos
Kodi Smit-McPhee, Η Εξουσία του Σκύλου
 Σωστή απονομή του Όσκαρ.

Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

Jessie Buckley- The Lost Daughter
Judi Dench- Belfast
Kirsten Dunst- Εξουσία του Σκύλου
Ariana DeBose- West Side Story
Aunjanue- King Richard
Το Όσκαρ πιστεύω πως έπρεπε να δοθεί στην εξαιρετική στον ρόλο της Kirsten Dunst.

OSCARS 2022: ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

CODA
Dune
The Lost Daughter
Η Εξουσία του Σκύλου
Σωστή απονομή του Όσκαρ.
 

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Belfast
Don’t Look Up
King Richard
Πίτσα Γλυκόριζα
The Worst Person in the World
Και εδώ πιστεύω πως αδικήθηκε το Don’t Look Up με το εξαιρετικά πρωτότυπο σενάριο του.
 
ΜΟΥΣΙΚΗ

Don’t Look Up
Dune
Encanto
Παράλληλες Μητέρες
Η Εξουσία του Σκύλου
Δεν έχω άποψη.
 
ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ

Drive My Car (Ιαπωνία)

Flee (Δανία)

The Hand of God (Ιταλία)
Η ταινία ενώ ξεκινά με μια μοναδική φελινικού τύπου ξέφρενη περιγραφή του οικογενειακού κύκλου του πρωταγωνιστή, μετά αρχίζει και σοβαρεύεται με σαφώς μειωμένη την αρχική της ορμή.  2 ½

Lunana: A Yak In The Classroom (Μπουτάν)

The Worst Person in the World (Νορβηγία)

Μεταξύ των 2 ταινιών που έχω δει το Drive My Car σαφώς είναι καλύτερο. Δυστυχώς δεν έχω δει τις υπόλοιπες.
 
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

“No Time to Die” (“No Time to Die”), Billie Eilish, Finneas O’Connell
Έχεις την αίσθηση βλέποντας την πως αποτελεί το ρέκβιεμ της σειράς των ταινιών Μπόντ και την συνδετική αρχή μιας νέας πιο κοντά στις σύγχρονες αντιλήψεις σειράς ταινιών χωρίς πλέον τον άψογο Κρέγκ. 3

“Be Alive” (“King Richard”), Beyoncé Knowles-Carter, Dixson

“Dos Oruguitas” (“Encanto”), Lin-Manuel Miranda

“Down to Joy” (“Belfast”), Van Morrison

“Somehow You Do” (“Four Good Days”), Diane Warren
 
Ανεπιφύλακτα θεωρώ το Down to Joy από το Belfast με τον συγκλονιστικό Van Morisson ως το καλύτερο τραγούδι. 

 

Η ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

Ακόμα θυμάμαι ότι όταν ήμουν νέος διαβάζοντας τα όσα είχαν κάνει οι Γερμανοί στους Εβραίους, δεν μπορούσα να καταλάβω πως ένας πολιτισμένος λαός με ξεχωριστή κουλτούρα και παιδεία, τόσο στην λογοτεχνία αλλά και στην μουσική, μπορούσε να ανεχθεί και να συμμετέχει στους καθημερινούς εξευτελισμούς και κατατρεγμούς αθώων ανθρώπων στα χρόνια του Χίτλερ. Και δεν μιλάω για την φρίκη των κρεματόριων που είναι σίγουρο πως ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού την γνώριζε και σιωπούσε. Μιλάω για την καθημερινή αντιμετώπιση τους στις πόλεις και τα χωριά από τους άλλους κατοίκους πριν να αρχίσουν οι μαζικές εκτοπίσεις τους στα στρατόπεδα για την «τελική λύση». Η ιδεολογία του αντισημιτισμού είχε διαβρώσει όλη την κοινωνία και δυστυχώς όχι μόνο σε αυτή την χώρα.

Αντίστοιχα  δε τις φρικαλεότητες που έγιναν και από τις δύο πλευρές κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα τις δικαιολογούσε ή κάθε πλευρά από το αβυσσαλέο μίσος που είχε αναπτυχθεί από την εποχή της κατοχής.
Διαβάζοντας πρόσφατα το βιωματικό βιβλίο  του γιατρού Γιώργου Δενδρινού -Είδες να μαδάνε την κότα-(Πατάκης) που δεν είναι μυθοπλασία αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, βλέπει κανείς πως σε ένα μικρό νησί όπως η Κεφαλλονιά, που λίγο πολύ όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους ή ακόμα ήταν και συγγενείς, οι διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις τους τους οδηγούσαν στην διάπραξη φρικτών εγκλημάτων.

Και αν οι προσωπικές αντιθέσεις  διαφορές ή και μίση, μπορεί να κάνει ορισμένους να πράττουν ή να αποδέχονται και να δικαιολογούν εγκλήματα, μου είναι δύσκολο να κατανοήσω πως μπορεί κανείς να δικαιολογήσει εγκλήματα που έχουν γίνει σε άλλες χώρες  όπως οι φρικαλεότητες του Σταλινικού καθεστώτος, αλλά και του Μάο και ακόμα χειρότερα του Πολ Πότ.
Και αυτό ακόμα και από ιδιαίτερα αξιόλογους ανθρώπους όπως πχ ο Σαρτρ που υποστήριζε από τον Κάστρο στην Κούβα μέχρι τον Μάο στην Κίνα αλλά και τον εγκληματία Πολ Πότ στην Καμπότζη.( Σχετικά γράφω στο  V-ΚΑΜΠΟΤΖΗ -Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΑΟ, Ο ΠΟΛ ΠΟΤ ΚΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ )
Τότε λοιπόν συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι μπορούν να δικαιολογήσουν άνετα στον εαυτό τους και στους άλλους, εγκλήματα που έγιναν από άτομα ή χώρες που έχουν την ίδια ιδεολογική αντίληψη με αυτούς.
Αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν ξανά στο μυαλό μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Όπως γράφει εύστοχα ο Σάκης Μουμτζής:
Κάπου εδώ βρέθηκαν αυτές τις ημέρες όλοι όσοι, παραβλέποντας πως υπάρχει εισβολή μιας υπερδύναμης κατά ενός ανεξάρτητου κράτους, τάσσονται γενικώς κατά του πολέμου και υπέρ της ειρήνης -λες και υπάρχουν άνθρωποι που είναι υπέρ του πολέμου και κατά της ειρήνης- λυπούνται για τα θύματα του πολέμου, χωρίς να διερωτώνται πώς προέκυψαν αυτά τα θύματα και καταδικάζουν συλλήβδην όλους τους ιμπεριαλισμούς, λησμονώντας πως για τα όσα γίνονται σήμερα στην Ουκρανία αποκλειστικά υπεύθυνος είναι ο ρωσικός ιμπεριαλισμός.
Στην Ελλάδα, μια χώρα που ευδοκιμεί η ρωσοφιλία, είναι δύσκολο να καταδικαστεί η ρωσική επιθετικότητα. Από την άλλη πλευρά όμως θα είναι προκλητικό όλοι οι ρωσόφιλοι, επαγγελματίες και ιδεολόγοι, να μην πουν κάτι για την εισβολή. Να ψελλίσουν μια κουβέντα, βρε αδερφέ.
Και αποφάσισαν να καταδικάσουν όχι τον ρωσικό ιμπεριαλισμό, αλλά συνολικά όλους τους ιμπεριαλισμούς, πιστοί στον προπαγανδιστικό κανόνα, πως όσο διευρύνουμε τους όρους ενός προβλήματος, τόσο χάνουμε την ουσία του. Όσο πιο πολύ το ανοίγουμε, τόσο πιο εύκολο είναι να αποπροσανατολίσουμε την κοινή γνώμη.
Με απλά λόγια μέσα στους κάθε μορφής ιμπεριαλισμούς που καταδικάζουμε, χάνεται ο ρωσικός, ο μοναδικός που θα πρέπει να δικάζεται σήμερα.

Άτομα που γνωρίζω από το παρελθόν τις ευαισθησίες τους και την συμπαράσταση που είχαν για κάθε αδικημένο άνθρωπο, είτε ήταν στην Παλαιστίνη, είτε πρόσφυγας είτε ήταν στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, σήμερα στους βομβαρδισμούς της Ουκρανίας και στο δράμα περισσότερων από 2,5 εκατομμυρίων γυναικόπαιδων προσφύγων είτε σιωπούν, είτε με ναι μεν αλλά, προσπαθούν να δικαιολογήσουν τον αδικαιολόγητο δικτάτορα της Ρωσίας.

Τελικά διαπίστωσα  πως τα πιστεύω μας καθορίζουν και το πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουμε τα ίδια ακριβώς πράγματα.
Έτσι πχ είναι απαράδεκτοι οι βομβαρδισμοί αμάχων στην Γάζα, ή την Γιουγκοσλαβία, αλλά ανεκτοί στην Ουκρανία γιατί..,  και ακολουθούν οι διάφορες δικαιολογίες για τα αδικαιολόγητα.
Με την στάση τους τελικά δικαιολογούν κάποιο πρόεδρο των ΗΠΑ που μιλώντας για κάποιους  άθλιους φιλοαμερικανούς στρατηγούς της Λατινικής Αμερικής είχε πει το αμίμητο:
Εντάξει, μπορεί να είναι καθάρματα αλλά τουλάχιστον είναι δικά μας καθάρματα!
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕΙ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ.

Πριν 8 χρόνια, αντίστοιχα τέτοια μέρα, είχα γράψει το ποστ Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΟΔΗΣΣΟΣ.
Σε αυτό μπορείτε να διαβάσετε τις εντυπώσεις μου από το ταξίδι μου στην Οδησσό  και να δείτε και αρκετές από τις φωτογραφίες που τράβηξα εκεί στην αριστοκρατική αυτή πόλη, αλλά και από το εξαιρετικό Μουσείο της Φιλικής Εταιρίας. 
Η πρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου Οδησσού Ελιζαβέτα Πολυχρονίδη, βρίσκεται εδώ και δυο εβδομάδες στην Αθήνα. Όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ:
Το μουσείο της «Φιλικής Εταιρείας», στη λωρίδα Κράσναγια, κοντά στην οδό Γκρέτσεσκαγια (ελληνική), στο κέντρο της Οδησσού, προς το λιμάνι είναι αυτές τις μέρες άδειο από τους επισκέπτες. Οι κάτοικοι της θρυλικής για την ελληνική ιστορία πόλης βρίσκονται σε αναμονή των εξελίξεων… «Τι άραγε θα έλεγαν ο Νικόλαος Σκουφάς ,ο Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο Εμμανουήλ Ξάνθος το 1814, όταν ίδρυσαν εδώ μια μυστική οργάνωση επαναστατών πατριωτών της Ελλάδας; Σκοπός τους ήταν η απελευθέρωση της χώρας από τον τουρκικό ζυγό και σήμερα το λίκνο της ελληνικής επανάστασης βάλλεται από τους Ρώσους εισβολείς.
Δεν μου αρέσει να γράφω για τον εαυτό μου, αλλά για τη φετινή γιορτή της 25ης Μαρτίου είχαμε προγραμματίσει την παρουσίαση του δίτομου βιβλίου μου “Διάσημοι Έλληνες της Οδησσού”. Το βιβλίο είναι γραμμένο και τυπωμένο στη ρωσική γλώσσα και έχει περισσότερες από χίλιες σελίδες κειμένου και εικονογράφησης.
Μαζί της έφερε στην Ελλάδα λίγα τεύχη, που μόλις της είχαν σταλεί από το τυπογραφείο. Η πρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου της Οδησσού και συγγραφέας αναφέρεται στη μελέτη της για τους Έλληνες της Οδησσού και του Κιέβου, της Λβιβ και του Νιζίν, περιγράφει το αρχοντικό σπίτι των Υψηλάντηδων στο Κίεβο, την Ελληνική Εκκλησία της Αγίας Τριάδας και το Μουσείο Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό, τις ελληνικές εκκλησίες σε πολλές πόλεις της Ουκρανίας, τα Πανεπιστήμια στη Μαριούπολη και στο Χάρκοβο, όπου υπήρχαν Έδρες ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού. «Έχουμε ήδη χάσει σχεδόν αμετάκλητα τα ελληνικά κέντρα στην Ουκρανία.  Το μουσείο – γκαλερί τέχνης του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Αρχίπ Κουίντζι στη Μαριούπολη καταστράφηκε. Και το Πανεπιστήμιο στο Χάρκοβο, το πρώτο στην Ουκρανία του 19ου αιώνα και το 4ο στη Ρωσική Αυτοκρατορία, που ιδρύθηκε το 1805 από τον Έλληνα Βασίλι Ναζάροβιτς Καραζίν και έφερε το όνομά του. Το κεντρικό κτίριο του πανεπιστήμιου υπέστη σοβαρές ζημιές από επίθεση πυραύλων. Τι άλλο μπορεί να συμβεί σε αυτόν τον ανελέητο πόλεμο;»
Ας ελπίσουμε ότι τα πολύτιμα ντοκουμέντα της Φιλικής Εταιρείας που υπάρουν στο Μουσείο αυτό δεν θα καταστραφούν από κάποια βόμβα σαν αυτήν που κατέστρεψε το θέατρο της Μαριούπολης συμπαρασύροντας στον θάνατο εκατοντάδες κατοίκους που είχαν βρει καταφύγιο σε αυτό.
Στην φωτογραφία επάνω είναι ή εικόνα της περίφημης Όπερας της Οδησσού, δυστυχώς ακριβώς η ίδια σήμερα, όπως πριν 81 χρόνια που την είχαν οχυρώσει για προστασία στον 2^ο παγκόσμιο Πόλεμο από τους Γερμανούς ενώ τώρα από τους Ρώσους.
Στις παρακάτω φωτογραφίες είναι οι καλλιτέχνες της Όπερας που τραγουδούν στην άδεια κεντρική πλατεία της πόλης τον «Ναμπούκο» του Βέρντι – μια ιστορία αντίστασης και αγάπης- και η ευρύτερη οχύρωση της περιοχής.

Στις επόμενες φωτογραφίες εικόνες από την σημερινή εικόνα της Οδησσού που προετοιμάζεται για την επαπειλούμενη εισβολή των Ρώσων με προετοιμασία από το ρωσικό ναυτικό.

Με πιάνει πραγματική κατάθλιψη στην ιδέα πως αυτή η πανέμορφη πόλη, που την είδα χιονισμένη και με θερμοκρασίες κάτω του μηδενός και για την οποία είχα την ελπίδα κάποτε να την ξαναδώ άνοιξη, μπορεί να την καταστρέψει η βάρβαρη ρωσική εισβολή. 
Την ίδια κατάθλιψη είχα όταν είδα μέρη, από τα οποία είχα όμορφες αναμνήσεις όπως την Συρία, την Λιβύη και την Νέα Ορλεάνη να καταστρέφονται είτε από ανθρώπινα χέρια είτε από φυσικά φαινόμενα.  
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Είναι ενδιαφέρον ότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση στην οποία συμμετείχαν πολίτες από  Ισπανία, Γερμανία, Ελλάδα, Γαλλία, Ολλανδία και Ιταλία στην Ελλάδα το 34% λένε ότι «μπορούσαν να κατανοήσουν τις ενέργειες του Πούτιν» σε σύγκριση με μόλις το 9% στην Ολλανδία.
Ένα μεγάλο μέρος θεωρεί βάσιμο τον ισχυρισμό του Πούτιν ότι η επίθεση στην Ουκρανία έχει σκοπό την αποναζιστικοποίηση της.
Στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο στην Δυτική Ουκρανία ένα μέρος του πληθυσμού υποδέχτηκε τους Γερμανούς ως απελευθερωτές που θα τους βοηθούσαν να αποκτήσουν δικό τους κράτος και να απαλλαγούν από την Σοβιετική εξουσία, γιατί με τον λοιμό του 1933 που είχε προκαλέσει ο Στάλιν, είχαν πεθάνει 3,5 εκατομμύρια στην Ουκρανία και 1,5 εκατ. στην Νότια Ρωσία, ενώ χιλιάδες άλλοι είχαν εξοριστεί στα γκούλαγκ.
Στις τελευταίες σκηνές στην ταινία του Φώτου Λαμπρινού «Η μεγάλη Ουτοπία» υπάρχει μαρτυρία  γυναίκας που καταγγέλλει πως οι γείτονες της σκότωσαν και έφαγαν το παιδί της.

Το καθεστώς είχε τοιχοκολλήσει τότε αφίσες που έγραφαν: Το να τρως τα παιδιά σου είναι μια βάρβαρη πράξη (!) Πάνω από 2.500 Ουκρανοί εκτελέστηκαν για κανιβαλισμό.
Τον Ιανουάριο του 1934 κατά την διάρκεια του Συνεδρίου του ΚΚ Ουκρανίας ο πληρεξούσιος Μόσχας Πάβελ Πόστιβεβ διακήρυττε ότι: «το 1933 ήταν η χρονιά της ήττας της Ουκρανικής Εθνικιστικής Αντεπανάστασης»
Η καταπίεση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα στην επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, δηλαδή την Γερμανική εισβολή στην Ρωσία, να συμμετάσχουν  4.000 Ουκρανοί.
Στις 30 Ιουνίου 1941 όταν οι Ναζί κατέλαβαν την Λβίβ ο «Οργανισμός Ουκρανών Εθνικιστών» ανακήρυξε την ίδρυση νέου ουκρανικού κράτους.
Οι Ναζί χρησιμοποίησαν τους Ουκρανούς για να κτυπήσουν τους Πολωνούς της περιοχής εκεί, συμμετείχαν δε και Ουκρανοί στην εξόντωση 7000 Εβραίων και Ρομά Στην συνέχεια όμως οι Ναζί φυλάκισαν και εκτέλεσαν χιλιάδες  Ουκρανούς.
Τον Σεπτέμβριο του 1941 με την συνεργασία Ουκρανών οι Γερμανοί εκτέλεσαν την μεγαλύτερη σφαγή 30.000 Εβραίων στο Μπάμπι Γιάρ. Στην φωτογραφία το μνημείο για το Μπάμπι Γιάρ. 

Τον Απρίλιο του 1943 ιδρύθηκε η Μεραρχία «SS Galicia» με 80.000 εθελοντές Ουκρανούς από την Γαλικία για να πολεμήσουν τους Σοβιετικούς. Το μεγαλύτερο μέρος εξοντώθηκε το 1944 στην μάχη του Μπρόντι, μετά η μεραρχία ανασχηματίστηκε και έδρασε στην Σλοβακία, Γιουγκοσλαβία και Αυστρία προτού μετονομαστεί σε πρώτη μεραρχία του Ουκρανικού Εθνικού Στρατού και παραδοθεί στους Δυτικούς Συμμάχους  στις 10 Μαΐου 1945.
(Στην φωτογραφία της αρχής νεκροταφείο πεσόντων της Μεραρχίας στην περιφέρεια του Λβίβ.)
Ο 16χρονος τότε Yevhen Kutsik   είχε καταταγεί στην μεραρχία  γιατί όπως είπε είχε δει βουνά τα πτώματα των δολοφονημένων αμάχων που είχαν αφήσει οι Σοβιετικοί . Μετά το τέλος του πολέμου είχε περάσει 12 χρόνια στα κάτεργα της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Efraim Zuroff, κυνηγός των Ναζί από το κέντρο του Σιμόν Βίζενταλ λέει πως στην Λετονία, Εσθονία, Λευκορωσία, Ουκρανία, χώρες στις οποίες υπάρχουν στοιχεία συνεργασίας με τους Γερμανούς ,δεν έχουν ερευνηθεί και προσαχθεί υποθέσεις συνεργασίας με Ναζί, γιατί οι εμπλεκόμενοι προστατεύονται, καθώς θεωρείται γενικότερα πως η συνεργασία αυτή είχε γίνει για να πολεμήσουν τους Σοβιετικούς.
Ο επικεφαλής του τμήματος για την μελέτη του Ολοκαυτώματος  δήλωσε: Αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε είναι να τους χαρακτηρίσουμε όλους Ναζί ή ήρωες. Δεν ήταν όλοι Ναζί και δεν ήταν όλοι ήρωες.
 Γεγονός είναι, πάντως, ότι στην σύγχρονη εποχή στις τελευταίες εκλογές, ο συνασπισμός των ακροδεξιών κομμάτων της χώρας έλαβε μόλις το 2,15% των ψήφων και δεν κατόρθωσε να εκλεγεί.
Μεταξύ αυτών το  ναζιστικό κόμμα πήρε στις τελευταίες εκλογές το 1,62% ενώ αντίστοιχα στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή πήρε 2,93%
Η Ουκρανία σύμφωνα με τον  εγκυρότερο διεθνή οίκο αξιολόγησης της δημοκρατικότητας μιας χώρας, τον Freedom House βρίσκεται στο 61, ενώ η Ρωσία μόνο στο 19 ( η Ελλάδα είναι στο 87)
Σχετικά με το πρόβλημα των νεοναζιστικών ένοπλων ομάδων που δρούσαν και δρουν στην Ουκρανία, από το 2014 και μετά ως μέρος και της επίσημης Εθνικής Φρουράς της χώρας, γράφει η Αλεξάνδρα Πρασσά:
Το πρόβλημα των νεοναζί στην Ουκρανία, ωστόσο, δεν είναι πρόβλημα αριθμών, αλλά νομιμοποίησης, κυριολεκτικής και μεταφορικής. Ομάδες όπως το διαβόητο Τάγμα Αζόφ, στήριξαν την ύπαρξή τους σε επίπεδο ρητορικής στις συγκρούσεις που μαίνονταν στο Ντονμπάς επί οκτώ χρόνια πριν την πλήρους κλίμακας εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου. Εμφανιζόμενοι ως ήρωες πολέμου που δίνουν μάχη απέναντι σε έναν δυσανάλογα ισχυρό επίδοξο κατακτητή, οι αντάρτες του Τάγματος Αζόφ προστατεύτηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις αντιδράσεις απέναντι στα εγκλήματα που είναι ξεκάθαρο ότι έχουν πράγματι διαπράξει, εις βάρος όχι μόνο των ρωσόφιλων (γιατί ρωσόφωνοι είναι στην πλειοψηφία τους και οι ίδιοι), αλλά και μειονοτήτων και ακτιβιστών.
Με απλά λόγια, όταν η γενική αίσθηση του ουκρανικού λαού, ορθή ή λανθασμένη, ήταν ότι ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν από τη Ρωσία, η αξιολόγηση των πρακτικών εκείνων που παρουσιάζονται ως υπερασπιστές του, παίρνοντας τα όπλα και μεταβαίνοντας στην περιοχή των συγκρούσεων, έρχεται σε δεύτερη μοίρα – ενώ από πλευράς κράτους, από τη στιγμή που εξοπλίζεις και εκπαιδεύεις (πιθανώς με τη βοήθεια και της Δύσης, σύμφωνα με δημοσιεύματα) παραστρατιωτικές οργανώσεις πολιτών, στη συνέχεια είναι μάλλον δύσκολο να ανακτήσεις αναίμακτα το μονοπώλιο της βίας.
Έρευνα του Marker, ενός παρατηρητηρίου της ακροδεξιάς στην Ουκρανία, επισημαίνει ότι μετά τα γεγονότα του Μαϊντάν, το 2014, οι ακροδεξιοί της χώρας προσχώρησαν και στα δυο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Ρωσόφωνοι εθνικιστές επέλεξαν την πλευρά των «Λαϊκών Δημοκρατιών» του Ντονμπάς, ενώ νεοναζί εξτρεμιστές προτίμησαν το Τάγμα Αζόφ και τις λοιπές ουκρανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις – ενώ δεν λείπουν και οι Ρώσοι που διάλεξαν την ουκρανική πλευρά, εξαιτίας της μεγαλύτερης ιδεολογικής τους συγγένειας με αυτή.
Μιλώντας το 2016 στο Eurozine και τον Κώστα Ζαφειρόπουλο, ο Αντρέ Ταρασένκο, τότε αρχηγός του Δεξιού Τομέα, του ουκρανικού ακροδεξιού κόμματος, ερωτήθηκε μεταξύ άλλων και για τις σχέσεις του κόμματος με τη Χρυσή Αυγή. «Είχαμε κάποια επαφή στο παρελθόν», είπε, «όμως τη διακόψαμε, επειδή είναι με το μέρος του Πούτιν, που χρηματοδοτεί τα περισσότερα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, όπως εκείνο της Λεπέν».
Ήδη το 2014 είχε διαπιστωθεί πως τα 15 (μεταξύ αυτών και η Χρυσή Αυγή) από τα 24 υπερσυντηρητικά κόμματα της Ευρώπης υποστήριζαν ανοικτά την ρωσική πολιτική.
Για αυτό τον λόγο και ο φυλακισμένος αρχηγός της ΧΑ Νίκος Μιχαλολιάκος έγραψε στο μπλογκ του:
Όλη η “δημοκρατική ευαισθησία” της Δύσεως φανερώθηκε ξαφνικά με την πολεμική εμπλοκή της Ουκρανίας, η οποία ήταν πάντοτε Ρωσσία (sic) και έγινε ανεξάρτητη δημοκρατία με τους μπολσεβίκους και τον Λένιν.
Μας λένε επίσης ότι οι Ρώσσοι αξιωματούχοι κάνουν την στρατιωτική επιχείρηση ενάντια στο “ναζιστικό” καθεστώς του Κιέβου. “Ναζιστικό” καθεστώς με πρόεδρο Εβραίο, τον Ζελένσκι και την μισή κυβέρνηση;… (ξανά sic)».
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.

ΟΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ

Κατά  πολύ περίεργο τρόπο όσοι αντιτίθενται στην πολιτική του Πούτιν στην Ρωσία βρίσκουν τον θάνατο με διάφορους τρόπους.
Ακολουθεί μια μικρή λίστα όσων αντιτάχθηκαν στον Πούτιν και κατέληξαν κακήν κακώς .

-Το 2003 ο βουλευτής και πρώην υπουργός Πληροφοριών Σεργκέι Γιουσένκοφ, εκ των εντονότερων επικριτών του Κρεμλίνου δολοφονήθηκε ενώ έβγαινε από το αυτοκίνητό του. Είναι το δεύτερο μέλος του κόμματος της Φιλελεύθερης Ρωσίας που δολοφονείται. Τον περασμένο Αύγουστο, το μέλος του κόμματος Βλαντίμιρ Γκολοβλιόφ είχε πυροβοληθεί θανάσιμα στο κεφάλι και ο Γιουσένκοφ είχε δηλώσει τότε ότι πιστεύει πως ο φόνος είχε πολιτικά κίνητρα.

-Το 2006 η διάσημη δημοσιογράφος Άννα Πολιτκόφσκαγια πυροβολήθηκε θανάσιμα στο ασανσέρ της πολυκατοικίας της  στην Μόσχα τον Οκτώβριο του 2006, σε ηλικία 48 ετών. Η δουλειά της στην εφημερίδα Novaya Gazeta ήταν έντονα επικριτική προς τις πολιτικές του Κρεμλίνου στην Τσετσενία και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα.  
Χρόνια πριν σκοτωθεί είχε υποστεί σοβαρή δηλητηρίαση, την οποία είχε αποδώσει στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. Ο ίδιος ο Πούτιν την είχε αποκαλέσει «προδότρια των συμφερόντων του ρωσικού κράτους».

-Ο πρώην Ρώσος αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών Αλεξάντερ Λιτβινένκο είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο στο Λονδίνο το 2006  και είχε κατηγορήσει τον Πούτιν για την δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια. 
Δολοφονήθηκε με τσάι  που περιείχε ραδιενεργό πολώνιο-210 και πριν πεθάνει, υπέγραψε μια δήλωση όπου κατηγορούσε τον Πούτιν για τη δηλητηρίαση του.
Η βρετανική αστυνομία έχει κατονομάσει δύο Ρώσους, τους πρώην πράκτορες της KGB Αντρέι Λουγκοβόι και τον Ντμίτρι Κότβουν, ως βασικούς υπόπτους. Και οι δυο αρνούνται τη συμμετοχή τους στην υπόθεση, και η Ρωσία αρνήθηκε να τους εκδώσει.

-Το 2009 ο Στάνισλαβ Μαρκέλοφ, 34χρονος δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πυροβολήθηκε μετά από μια συνέντευξη Τύπου που ως δικηγόρος της οικογένειας της Έλζα Κουνγκάεβα, μιας νεαρής Τσετσένας την οποία βίασε και δολοφόνησε ο Ρώσος συνταγματάρχης Γιούρι Μποντάνοφ  κατήγγειλε πως ο Μποντάνοφ πήρε εξιτήριο από τη φυλακή 15 μήνες πριν από τη λήξη της κανονικής διάρκειας της ποινής του. Μαζί του σκοτώθηκε και η δημοσιογράφος Αναστασία Μπαμπούροβα. Για την επίθεση καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη ένας Ρώσος εθνικιστής. 

-Το 2009 η ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η 50χρονη Νατάλια Εστεμίροβα απήχθη στην Τσετσενία τον Ιούλιο του 2009 και βρέθηκε νεκρή την ίδια ημέρα. Ήταν μια από τους πιο γνωστούς ακτιβιστές για τα δικαιώματα της Τσετσενίας, και επικεφαλής του γραφείου που καταδείκνυε τις καταχρήσεις από τις δυνάμεις του Κρεμλίνου.  
Ρώσοι ερευνητές, δήλωσαν το 2010 ότι δύο αδέλφια που ήταν μέλη ισλαμικής μαχητικής ομάδας σκότωσαν την Εστεμίροβα, ενώ οι ίδιοι έχουν εμπλακεί σε απαγωγές Τσετσένων αμάχων. 
Σύμφωνα με στοιχεία του γραφείου όπου εργαζόταν η Εστεμίροβα, η ανάλυση των στοιχείων DNA έδειξε ότι οι δύο άνδρες - ένας εκ των οποίων σκοτώθηκε το 2009 και ο άλλος έχει άσυλο στη Γαλλία - δεν διέπραξαν το έγκλημα.

-Το 2015 ο 55χρονος Μπόρις Νεμτσόφ, που υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός κατά τη δεκαετία του 1990 και ήταν εξέχουσα προσωπικότητα της αντιπολίτευσης του Πούτιν, πυροβολήθηκε θανάσιμα στη Μόσχα κοντά στο Κρεμλίνο. Η δολοφονία ήρθε λίγες ώρες αφού κατήγγειλε την «τρελή, επιθετική» πολιτική του Πούτιν και μια μέρα πριν ηγηθεί συγκέντρωσης διαμαρτυρίας για τις ενέργειες της Ρωσίας στην Ουκρανία. Είχε δηλώσει σε συνεντεύξεις του ότι φοβάται πως ο Πρόεδρος Πούτιν «θα διατάξει τη δολοφονία του».
Σύμφωνα με τη ρωσική εφημερίδα Κομερσάντ, την ώρα του φόνου όλες οι κάμερες ασφαλείας στην περιοχή είχαν κλείσει για συντήρηση.  

-Το 2020 ο επικριτής του Κρεμλίνου Αλεξέι Ναβάλνι δηλητηριάστηκε με με το νευροτοξικό παράγοντα Νοβιτσόκ , επέζησε, κατηγόρησε τον Πούτιν για την δηλητηρίαση και όταν επέστρεψε στην Ρωσία φυλακίστηκε.
Το CNN ηχογράφησε και μετέδωσε συνομιλία με τον Κονσταντίν Κουντριγιάφτσεφ να δηλώνει ότι ως στέλεχος της ομοσπονδιακής υπηρεσίας ασφαλείας FSB (διάδοχος της KGB) συμμετείχε στην αποστολή δηλητηρίασης του Ναβάλνι στην πόλη Τομσκ της Σιβηρίας .
Στη συνομιλία ο  Κουντριγιάφτσεφ ήταν αποκαλυπτικός διότι νόμιζε ότι μιλούσε με αξιωματούχο του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, ωστόσο στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν ο ίδιος ο Ναβάλνι, που φυσικά γνώριζε όλες τις λεπτομέρειες για τις συνθήκες που ο ίδιος βίωσε στο Τομσκ.
Ο Ρώσος πράκτορας παραδέχθηκε πως είναι μέλος του τμήματος τοξικών ουσιών της υπηρεσίας, και πως  η FSB έριξε το δηλητήριο, δηλαδή τον νευροτοξικό παράγοντα Νοβιτσόκ, όχι στο τσάι του Ναβάλνι όπως είχε θεωρηθεί το καλοκαίρι, αλλά στα εσώρουχά του.
Βέβαια ο Πούτιν δήλωσε πως η Ρωσία παρακολουθεί μεν τον Ναβάλνι, αλλά εάν ήθελε να τον σκοτώσει θα το είχε ήδη κάνει, όπως είπε κυνικά. Η έρευνα του CNN έδειξε ότι η FSB έχει επί τρία χρόνια ακολουθήσει κατά πόδας τον Ναβάλνι με έως και 10 πράκτορες τη φορά.
 
Όπως σημειώνει πάντως το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, μεταξύ των δολοφονημένων αντιπάλων του Πούτιν, των οποίων οι θάνατοι ερευνώνται ακόμα, βρίσκονται και άλλοι.
Ο Μπόρις Μπερεζόφσκι, πρώην ολιγάρχης, βρέθηκε κρεμασμένος στο μπάνιο του σπιτιού του στη Μεγάλη Βρετανία, σε ηλικία 67 ετών. Η ιατροδικαστική έκθεση πάντως δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει ότι ο θάνατός του ήταν αυτοκτονία και έτσι η υπόθεση παραμένει ανοιχτή. 
Στις 16 Νοεμβρίου του 2009 ο 37χρονος δικηγόρος με ειδίκευση στα οικονομικά   Σεργκέι Μανίτσκι πεθαίνει αφού αρνήθηκε θεραπευτική αγωγή σε φυλακή της Μόσχας, όπου βρισκόταν κατηγορούμενος για διαφθορά. 
Η δολοφονία του ερευνητή-δημοσιογράφου Πολ Κλεμπνίκοφ έξω από τα γραφεία του ρωσικού Forbes στη Μόσχα το 2004 παραμένει ανεξιχνίαστη, όπως και εκείνη του βουλευτή Σεργκέι Γιουσένκοφ το 2003.
 
Οι περισσότερες πληροφορίες έχουν ληφθεί από εδώ:
https://www.protothema.gr/world/article/455531/oles-oi-anexihniastes-dolofonies-adipalon-tou-poutin/
 
https://www.kathimerini.gr/world/561203569/rosos-praktoras-paradechetai-ti-dilitiriasi-navalni-apo-ti-moscha/
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.