ΑΠΟ ΤΗΝ BARBARA ΣΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΡΑΝΤ

 

Προχθές είδα την BARBARA, μια εξαιρετική γερμανική ταινία του σκηνοθέτη Κρίστιαν Πέτζολντ με τους Νίνα Χος, Ρόλαντ Ζέρφελντ, Μαρκ Βάσκε που τιμήθηκε με την αργυρή άρκτο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Βερολίνου το 2012.

Η ατμόσφαιρα της ταινίας θυμίζει την ταινία Οι ζωές των άλλων γιατί το θέμα της είναι ο διορισμός μιας ιατρού με αντικαθεστωτικό παρελθόν σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο της Ανατολικής Γερμανίας το 1980,όπου υπηρετεί και ένας άλλος γιατρός ο οποίος της δείχνει να την συμπαθεί αλλά αυτή παραμένει απόμακρη και αποστασιοποιημένη μη έχοντας εμπιστοσύνη σε κανένα.

Στο εργαστήριο του νοσοκομείου υπάρχει σε φωτογραφία ο περίφημος πίνακας του Ρέμπραντ -Μάθημα Ανατομίας του Δρ. Τούλπ και οι δύο γιατροί μιλάνε για τα ανατομικά λάθη που παρουσιάζει το έργο.

Οι παρατηρήσεις αυτές με παρακίνησαν να ψάξω λίγο το θέμα μιας και δεν γνώριζα τίποτα σχετικά.

Η ελαιογραφία, σε φυσικό μέγεθος φιλοτεχνήθηκε το 1632 από τον Ρέμπραντ και είναι από τους πρώτους πίνακες του  που φέρει πλήρη την υπογραφή του και όχι μόνο τα αρχικά του, βρίσκεται δε σήμερα στο Μουσείο της Χάγης Mauritshuis.

Ο πίνακας παριστά ένα πραγματικό μάθημα ανατομίας που έγινε στο Άμστερνταμ στις 16 Ιανουαρίου 1632 από τον Δρ. Τούλπ. Το πτώμα είναι του  28χρονου Άρη Kindt ο οποίος είχε καταδικαστεί για ένοπλη ληστεία και είχε απαγχονιστεί νωρίτερα την ίδια μέρα. Το πρόσωπο του νεκρού,είναι εν μέρει σκιασμένο, μια τεχνική που ο Ρέμπραντ  την χρησιμοποιεί συχνά, για να υποδηλώσει την σκιά του θανάτου.

Τα δημόσια μαθήματα ανατομίας μια φορά τον χρόνο ήταν μια κοινωνική εκδήλωση τον 17ο αιώνα και γινόταν παρουσία κοινού 200-300 ατόμων σε αίθουσες με καταβολή αντιτίμου.

Τα μαθήματα κρατούσαν πάνω από μια  μέρα  και γινόντουσαν τους χειμερινούς μήνες ώστε τα πτώματα να παραμένουν σε καλή κατάσταση λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας.

Το βιβλίο ανατομίας στα πόδια του πτώματος είναι το De humani corporis fabrica του  Andreas Vesalius του 1543. Γύψινα εκμαγεία χεριών του Vesalius  βρέθηκαν στα υπάρχοντα του Ρέμπραντ μετά το θάνατό του.

Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του ίδιου του καθηγητή ο οποίος και στη συνέχεια μετά την παραλαβή του τον δώρισε στη συντεχνία των χειρουργών του Άμστερνταμ.

Από πολύ παλιά ξεκίνησε η συζήτηση για πιθανά σφάλματα του πίνακα σε σχέση με την πραγματική ανατομία του χεριού. Αυτή ξεκίνησε  από την απορία που έχει δημιουργηθεί αν παρουσιάζονται οι καμπτήρες ή οι εκτείνοντας μύες και αυτό γιατί οι  καμπτήρες που κρατάει ο Δρ. Τουλπ  στην λαβίδα φαίνονται σαν να προέρχονται από την  παρακονδύλιο απόφυση  του  βραχιονίου οστού.

Το 1944 ο Wood Jones  υποστήριξε πως ο Ρέμπραντ σχεδίασε τους επιπολής καμπτήρες του δεξιού χεριού και τους μετέφερε στον πίνακα στο  αριστερό.

Το 2006 στο ανατομείο του Πανεπιστημίου του Groningen της Ολλανδίας έγινε ανατομή στο αριστερό χέρι ενός πτώματος, όπως ακριβώς  εμφανίζεται στο έργο του Ρέμπραντ, για να διακριβωθεί αν πράγματι υπάρχουν ανατομικά λάθη στον πίνακα.

Σε σχέση με τον πίνακα οι διαφορές που παρατηρήθηκαν στο πτώμα υποσημειώνονται στα  4 σημεία όπως φαίνονται στην φωτογραφία του χεριού.

 Ο προσεκτικός παρατηρητής θα  παρατηρήσει ότι η προέλευση των εκτεθειμένων μυών του αντιβραχίου  φαίνονται ως οι  καμπτήρες, που κρατάει στην λαβίδα ο Δρ.Τούλπ, να προσφύονται  στην παρακονδύλιο  απόφυση του βραχιονίου , ενώ στην πραγματικότητα προσφύονται  στην παρατροχίλιο . Στην παρακονδύλιο είναι η κοινή πρόσφυση των εκτεινόντων .

Για να κατανοήσει κανείς τα παραπάνω πρέπει να ξέρει πως η παρακονδύλιος απόφυση σχετίζεται με την κερκίδα που είναι προς την μεριά του μεγάλου δακτύλου.

Οι διαφορές πιθανόν να οφείλονται στο ότι ο Ρέμπραντ συνεχώς έκανε αλλαγές στους πίνακες του μέχρι να τους τελειώσει.

Έτσι στην αποκατάσταση του πίνακα που έγινε το 1996 και το 1998 διαπιστώθηκε

πως ο πιο ψηλά ιστάμενος γιατρός  είχε αρχικά καπέλο ενώ το δεξί χέρι του πτώματος ήταν κολοβό. Δεν αποκλείεται προ του απαγχονισμού του ο Άρης Kindt να είχε τιμωρηθεί με ακρωτηριασμό.

Ο Ρέμπραντ είχε σχεδιάσει αρχικά την ανατομική απεικόνιση ενός βραχίονα σε ένα χαρτί που κρατούσε ένας από τους γιατρούς. Αυτή η απεικόνιση καλύφτηκε από στρώμα χρώματος, πιθανώς τον 18ο αιώνα όταν μπήκε στον πίνακα κατάλογος με τα ονόματα των παρατηρητών. Στην πρόσφατη αποκατάσταση του πίνακα αφαιρέθηκε το στρώμα με τα ονόματα και επανεμφανίστηκε το χαρτί με το σχέδιο.

Διαπιστώθηκε επίσης πως αρχικά το αριστερό χέρι το είχε ζωγραφίσει σε πιο ψηλό σημείο και μετά το μετέθεσε λίγο χαμηλότερα οπότε σε αυτό να οφείλονται και οι παρατηρούμενες διαφορές.

Ο πίνακας μπορεί να εμπνεύστηκε από το συγκεκριμένο μάθημα ανατομίας αλλά προφανώς δεν αποτελεί ακριβή απεικόνιση του.

Στην πραγματικότητα κανένα μάθημα ανατομίας δεν ξεκινούσε από τα χέρια αλλά από την κοιλιά και τον θώρακα και το αιματηρό μέρος το αναλάμβανε κάποιος παρασκευαστής μέχρι να αρχίσει το μάθημα ο  Δρ.Τούλπ.

 Ο Ρέμπραντ ζωγράφισε άλλο ένα μάθημα ανατομίας για τον  διάδοχο του Δρ. Τούλπ Joan Deyman  το 1656. Σε αυτό απεικονίζεται το πτώμα ενός καταδικασμένου σε θάνατο λωποδύτη το Μαύρου Jan. Εδώ έχει γίνει η αφαίρεση των εντέρων και του στομάχου. Ο ανατόμος έχει προβεί πλέον σε διάνοιξη του κρανίου για να εξετάσει τον εγκέφαλο και ο βοηθός του κρατάει στα χέρια του το τμήμα του οστού του κρανίου που έχει αφαιρεθεί.
Ο πίνακας φτιάχτηκε για να τοποθετηθεί στην αίθουσα ανατομίας του Άμστερνταμ, μαζί με τον προηγούμενο και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1841 όπου καταστράφηκε σε φωτιά σημαντικό του μέρος.
 Σήμερα βρίσκεται στο Rijksmuseum του Άμστερνταμ.

 Γύρω στο  1856 ο  Édouard Manet  επισκέφτηκε την Χάγη και έκανε σε μια μικρή ελαιογραφία ένα  αντίγραφο του Μαθήματος που το χάρισε στον γιατρό του Dr. Siredey.

 Ένα λιγότερο λεπτομερές αντίγραφο του Μαθήματος Ανατομίας του Δρ Τουλπ από άγνωστο ζωγράφο υπάρχει στην συλλογή καλών τεχνών του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

Βασισμένοι στο έργο του Ρέμπραντ είναι και δύο  πίνακες του αμερικανού καλλιτέχνη Thomas Eakins του 1875 και 1889 αντίστοιχα που παρουσιάζουν εγχειρήσεις  σε ζώντες ασθενείς παρουσία φοιτητών.

 Στον πρώτο, The Gross Clinic, παρουσιάζεται μια εγχείρηση για οστεομυελίτιδα του μηρού σε νεαρό ασθενή παρουσία μάλλον της μητέρας του που κάθεται στην καρέκλα που κρύβει με το χέρι της το πρόσωπο της, ενώ στον δεύτερο, The Agnew Clinic παρουσιάζεται μια εγχείρηση  μερικής μαστεκτομής.

Προσέξτε την τεράστια  διαφορά στην εικόνα ενός χειρουργείου μέσα σε 14 χρόνια που χωρίζουν τον ένα πίνακα από τον άλλο, στην ενδυμασία των χειρουργών.

Έχουν ήδη αρχίσει να διαδίδονται οι αρχές της ασηψίας και αντισηψίας αν και ακόμα δεν χρησιμοποιούνται τα χειρουργικά γάντια για την εφεύρεση των οποίων έχω γράψει στο ποστ ΤΑ ΓΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ.

Τέλος το 2010 ο Νοτιοαφρικανός  Yiull Damaso ζωγράφισε μια παρωδία του Μαθήματος βάζοντας στην θέση του πτώματος τον Νέλσον Μαντέλα και στην θέση του Τούλπ ένα 12χρονο ακτιβιστή που έχει πεθάνει από  AIDS που είχε νοσήσει εκ γενετής, ενώ στην θέση των μαθητών έχει τοποθετήσει γνωστούς πολιτικούς της χώρας του.

Ο ζωγράφος εξήγησε πως :" Ο Νέλσον Μαντέλα, είναι ένας από τους μεγάλους ηγέτες της εποχής μας, και οι πολιτικοί γύρω του προσπαθούν να ανακαλύψουν τι είναι αυτό που κάνει ένα μεγάλο άνδρα. Ο Nkosi Johnson, ο μοναδικός στο έργο, που δεν είναι πλέον στη ζωή, προσπαθεί να τους δείξει  ότι ο Μαντέλα είναι απλά ένας άνθρωπος. Οπότε θα πρέπει να σταματήσουν την αναζήτηση και να προχωρήσουμε στην οικοδόμηση της χώρας. "

Το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο καταδίκασε το έργο ως ασέβεια προς τον Μαντέλα, ρατσιστικό, και έξω από τις αφρικανικές πολιτιστικές παραδόσεις που θεωρούν απαράδεκτη την απεικόνιση ζωντανών ως νεκρούς.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ
Η επίδραση του Μαθήματος Ανατομίας, όπως μου επισημάνθηκε, έχει φτάσει μέχρι και τον Αστερίξ !

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Όταν ήμουν παιδί προσευχόμουν κάθε βράδυ

 για ένα  καινούργιο ποδήλατο.

Μετά κατάλαβα πως ο Κύριος δεν δουλεύει έτσι,

 οπότε έκλεψα ένα και του ζήτησα να με  συγχωρέσει.

Emo Philips  standup κωμικός

 Πριν 2-3 χρόνια  κατέβηκα στην αποθήκη του σπιτιού μου και διαπίστωσα πως κάποιος ρέκτης διαρρήκτης μου είχε κλέψει όλα τα ηλεκτρικά εργαλεία μου, αλλά μαζί και το πρώτο μου ποδήλατο που το είχα αποσυναρμολογήσει με τον απώτερο σκοπό να καταφέρω κάποτε να το επαναφέρω στην προηγούμενη κατάσταση της νεότητας του, μιας και δεν μπορούσα φευ να επαναφέρω τον εαυτό μου στην δική μου νεότητα, στην εποχή που το καβαλούσα περήφανος και καμαρωτός.

 Ήταν ποδήλατο πεταλούδα σαν και αυτό που είχε περιγράψει ότι του έκλεψαν και ο Μανταίος στην αλήστου μνήμης ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ πριν 2 χρόνια, που μου έλυσε και την απορία τι θα έκανε ο κλέφτης  ένα παλιό διαλυμένο  ποδήλατο.

Όπως γράφει :...τι χαμός γίνεται μ' αυτή τη «βιομηχανία» κλεμμένων ποδηλάτων στην Αθήνα. Όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί... το ποδήλατό του!

Τι υπόγεια και «κυκλώματα», τι «μαφίες» και «συμμορίες»... Χιλιάδες κλεμμένα ποδήλατα σε κρυφές αποθήκες και μυστήριες «καβάτζες». Να πουλιούνται, εδώ ή στο εξωτερικό (!) τα ακριβά, να διαλύονται (για ανταλλακτικά) τα «φτηνά»

Το ποδήλατο μου ήταν μια πεταλούδα Philips κατακόκκινη, με άσπρους προφυλακτήρες, άσπρα λάστιχα στο πλάι, και άσπρη τρόμπα κάτω από τον μονό σωλήνα, που ξεχώριζε τις πεταλούδες από τα βαριά τότε ποδήλατα με τους διπλούς σωλήνες. Πίσω από την σέλα είχε μια δερμάτινη θήκη με τα αναγκαία εργαλεία για να μπορέσεις να βγάλεις την σαμπρέλα όταν τρύπαγε.  
Το δικό μου δεν είχε σχάρα, καθρεπτάκι και στήριγμα για να στέκεται όρθιο, σαν αυτό της παραπάνω φωτογραφίας.

Όταν μου το πήραν θα ήμουνα γύρω στα 13 οπότε δεν μπορούσα να βγάλω την απαραίτητη άδεια κυκλοφορίας που ήταν αναγκαία τότε για να κυκλοφορήσεις στον δρόμο, οπότε αυτή βγήκε στο όνομα της μάνας μου.

Για να καταλάβετε την τότε επικρατούσα κατάσταση σας φωτοτύπησα την άδεια κυκλοφορίας και τις υποχρεώσεις του ποδηλατιστή. 

Στην αρχή ο φόβος του πατέρα μου να μην με πατήσει κανένα αυτοκίνητο μιας και ζούσαμε στο κέντρο της Αθήνας με ανάγκαζαν να ποδηλατώ στη μεγάλη ταράτσα της πολυκατοικίας μας!

Σχετικά με το πως έμαθα ποδήλατο και δεν κατέληξα στην θάλασσα στην Κώ και επίσης φωτογραφία μου με το ποδήλατο στην ταράτσα, έχω γράψε στο ποστ μου ΕΓΩ, Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

Στο ίδιο ποστ έχω γράψει πως σιγά σιγά όμως απέκτησα την ελευθερία μου  και έτσι με το ποδήλατο έφτανα μέχρι την Καλλιθέα που έμεναν οι φίλοι μου και  μερικές φορές  κατέβαζα από την Αθήνα στο σπίτι του τον πιο ελαφρύ από αυτούς καθισμένο στον σωλήνα.

Το καλοκαίρι που είχα μαζί μου το ποδήλατο στις διακοπές, το τιμόνι της πεταλούδας το γύριζα ανάποδα έτσι ώστε να φαίνεται πιο σπόρ αλλά και να μπορείς να χώνεις τη μούρη σου δίπλα στο κεφάλι όποιου θηλυκού κατάφερνες να το μεταφέρεις στο σωλήνα.

Μια σχετική ιστορία με τέτοια μεταφορά και με την απρόβλεπτη κατάληξη που είχε, έχω γράψει στο ποστ μου  Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Βέβαια οι φιγούρες με το ποδήλατο για τον εντυπωσιασμό των κοριτσιών ήταν και τότε απαραίτητες. Τα ποδήλατα αυτά δεν προσφέρονταν για σούζες όπως τα σημερινά, οπότε η πιο θεαματική φιγούρα που μπορούσες να πετύχεις ήταν να είσαι  όρθιος με το ένα πόδι στην σέλα και να κρατιέσαι από το τιμόνι.

Όταν με είδε μια μέρα η μάνα μου σε αυτή την φιγούρα, παρά το ότι ήταν γενικότερα τέρας ψυχραιμίας, κόντεψε να της έρθει κόλπος!

Ο άνθρωπος βέβαια ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος από ότι έχει.

Έτσι όσοι δεν είχαν ποδήλατο ζήλευαν εμάς που είχαμε.

Εμείς που είχαμε ζηλεύανε αυτούς που είχαν το καλύτερο ποδήλατο της εποχής, που ήταν τα Raleigh και βέβαια ένα μηχανοκίνητο γαλλικό ποδήλατο που ήταν τότε πολύ της μόδας, που είχε την μηχανή του πάνω από την μπροστινή ρόδα, το Solex. 

 Αμφότεροι δε ζηλεύαμε αυτούς που είχαν το πιο μπάνικο μηχανάκι τότε που ήταν το γερμανικό Kreidler-Florett συνήθως κόκκινο της φωτιάς.

Όλοι δε οι κάτοχοι παντός τύπου δικύκλου την δεκαετία του 60 είχαν ένα όνειρο.

 Να αποκτήσουν ένα ελληνικής κατασκευής τρίκυκλο αυτοκίνητο το μοναδικό Attica! Για κανονικό βέβαια αυτοκίνητο δεν υπήρχε περίπτωση να το σκεφτείς σε νεαρή ηλικία εκτός αν η οικογένεια σου ήταν πολύ πλούσια.

Πάντως πρόσφατα που κατέβηκα στο σπίτι της Κρήτης, θυμήθηκα την γνωστή έκφραση πως « το ποδήλατο αν το μάθεις δεν το ξεχνάς ποτέ»

Μετά από πολλά χρόνια ανέβηκα ξανά  σε ποδήλατο που μου δάνεισε για  όσο θα είμαι εκεί η κόρη του κουνιάδου μου για να κινούμαι στο χωριό .

Πράγματι δεν το ξεχνάς και πολύ το ευχαριστήθηκα παρά την γενικότερη θυμηδία και τα δηκτικά σχόλια που προκάλεσα όταν πέρασα μπροστά από το σχολείο και από την μαζεμένη εκεί πιτσιρικαρία καμαρωτός επάνω στο φανταχτερό ροζ γυναικείο ποδήλατο της ανιψιάς μου!

ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Ο argosholos  μου θύμισε ότι εκτός από το Attica είχαν κυκλοφορήσει και τα τελείως, ακόμα και σήμερα, πρωτοποριακά διθέσια BMW Isetta όνειρο άπιαστο τότε για όλους μας.

Επειδή οι νεώτεροι δεν τα ξέρουν βρήκα μια φωτογραφία αυτού του άπιαστου ονείρου όλων των ανδρών τότε, με ένα άλλο εξ ίσου άπιαστο όνειρο των γυναικών της εποχής!

Τον Cary Grant με την  BMW Isetta του το 1958!

ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ !

 Μερικές φορές διαβάζεις ένα κείμενο και ζηλεύεις που δεν το έχεις γράψει εσύ.

Ένα τέτοιο  κείμενο είναι το παρακάτω του Θανάση Σκόκου με τίτλο "Για να μιλήσει ο λαός!"

Μια αγαπητή μου ξαδέλφη, σιωπηλή αναγνώστρια αυτού του μπλογκ , μου είπε στο τηλέφωνο πως πολύ συχνά είμαι ιδιαίτερα σκωπτικός.

Της αφιερώνω λοιπόν το   κείμενο αυτό  που διάβασα σήμερα στο protagon  και το οποίο σας το μεταφέρω αυτούσιο, για να διαπιστώσει πως τελικά μόνο με την ειρωνεία μπορείς να αντιμετωπίσεις παραλογισμούς.

Για να τονιστούν δε  μερικές ιστορικές δηλώσεις τις έβαλα με μπλε ιταλικά γράμματα.

Η κυριακάτικη ομιλία του Αλέξη Τσίπρα  στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ  ανοίγει επιτέλους τον δρόμο για να δοθεί η χαριστική βολή στο μαύρο μέτωπο της κοινοπραξίας των μερκελιστών μέσα από την άμεση προσφυγή στις κάλπες.
Μια προσφυγή που θα ήταν ευχής έργον να προκύψει άμεσα, με έναν καταλυτικό  «ειρηνικό ξεσηκωμό». Θα μπορούσε να  αρχίσει και από σήμερα με τις κινητοποιήσεις που διοργανώνουν  ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΕΝΟΠ  ΔΕΗ,ΤΕΕ, ΕΣHΕΑ, φαρμακευτικοί και δικηγορικοί σύλλογοι, Ενώσεις Δικαστών, υγιείς δυνάμεις των πανεπιστημίων, ενώσεις βενζινοπωλών, ταξιτζήδων κ.ά.
Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Τσίπρας  καλεί τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ να «δικαιώσουν την ιστορία τους και να ανανεώσουν την συμμετοχή τους στο μέτωπο σωτηρίας του τόπου» καταψηφίζοντας το εκτρωματικό νομοσχέδιο και τον προϋπολογισμό και ανατρέποντας έτσι  την πειθήνια στους δανειστές «τρόικα του εσωτερικού».
Η δήλωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν έπεσε σαν κεραυνός από το πουθενά όπως ισχυρίζονται ορισμένοι κακόβουλοι. Μόνον ένας πολιτικά τυφλός δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί τι εννοούσε όταν, στα μέσα του Οκτώβρη, δήλωνε : «Εκλογές θα ζητήσουμε όταν θα μπορούμε να τις επιβάλλουμε!».

Ο πανικός που έδειξε το μνημονιακό εκδοτικό κατεστημένο με την εξόφθαλμη διαστρέβλωση της δήλωσης του Παναγιώτη Λαφαζάνη «Δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε, δεν μπορώ να κοροϊδεύω τον κόσμο» καθώς και μια σειρά άλλα συγκλονιστικά γεγονότα που μεσολάβησαν τις είκοσι τελευταίες ημέρες και δεν είναι του παρόντος , οδήγησαν τον Αλέξη Τσίπρα στην επαναδιατύπωση-και όχι αλλαγή φυσικά- της δήλωσης του Οκτώβρη.
«Ανατροπή της μνημονιακής κοινοπραξίας και εκλογές εδώ και τώρα!».
Η ανάδειξη από αυτές μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ -  για να μη μπλέκουμε με χαοτικά σενάρια - θα είναι η αφετηρία για τον τερματισμό της τριετούς μνημονιακής τυραννίας και τη θεαματική ανάκαμψη της οικονομίας και των εισοδημάτων των εργαζομένων.

 Μια κυβέρνηση, στιβαρή και ατρόμητη, που θα προκύψει μέσα από τα σπλάχνα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός μάλιστα είναι και ο βασικός λόγος που ο πολιτικός αυτός συνασπισμός βρίσκεται στο μέσον μιας διαδικασίας η οποία θα τον αναδείξει στο ενιαίο και ομοιογενές αριστερό πατριωτικό κόμμα που έχει ανάγκη ο τόπος. Ένα κόμμα συμπαγές, με κρυστάλλινες θέσεις, πρόγραμμα και λύσεις για όλα τα βασικά προβλήματα που μας ταλανίζουν. Ένα κόμμα με στελέχη που, όπως αποδεικνύει η καθημερινή τους παρουσία στη Βουλή, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα και στους αγώνες, έχουν τις ικανότητες και την θέληση να ηγηθούν, να  βγάλουν την χώρα από την κρίση και στην συνέχεια να την απογειώσουν.
Πολλοί ζούνε με την προσμονή αυτής της λυτρωτικής αφετηρίας. Περιμένουν την στιγμή που ένα νέο κοινοβούλιο, μέσα σε μια πανηγυρική συνεδρίαση, θα κάνει τα μνημόνια κουρελόχαρτα.
Όταν ο νέος πρωθυπουργός μας θα απαιτεί και θα λαμβάνει για τη χώρα μας τις δόσεις από τους τρομοκρατημένους δανειστές στην ώρα τους και χωρίς ταπεινώσεις και δεσμεύσεις.
Όταν τα φοβισμένα  κοινοβούλιά τους θα ψηφίζουν, κάτω από την αφόρητη πίεσή μας, το πάγωμα των χρεών μας, τον μηδενισμό των επιτοκίων και θα δέχονται να τους δίνουμε ό,τι και όταν μπορούμε.
Όταν με τα δανεικά τους θα αποκαθιστούμε, σε μέρες ή έστω μήνες, συντάξεις και μισθούς στα επίπεδα του 2009 και θα ανακτούμε όσες κρατικές επιχειρήσεις μας «κλέψανε».
Όταν κυβέρνηση και συγκυβερνώντα συνδικάτα θα ξεκινήσουν την εποποιία της οικονομικής ανάπτυξης με κορμό παλιές και νέες κρατικές  επιχειρήσεις, μαζί φυσικά με τις τράπεζες που θα έχουν «κοινωνικοποιηθεί».
Όταν η καλπάζουσα ανάπτυξη θα δημιουργήσει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας εξαφανίζοντας την ανεργία.
Όταν η ελευθερία και το άσυλο θα αποκατασταθούν στα πανεπιστήμιά μας με την κατάργηση των αυταρχικών νόμων και των «τεχνοφασιστικών» εκλογών.
Όταν τα γνήσια- και όχι μαϊμούδες- φάρμακα θα αρχίσουν πάλι να χορηγούνται σε αφθονία διασφαλίζοντάς μας μακροημέρευση.
Όταν κάθε μέρα θα καταργείται και κάποιος νόμος του μνημονιακού σιναφιού και όλα θα ξαναγίνονται όμορφα όπως και πριν.
Το κλειδί αυτής της επιτυχίας είναι αυτό που οι προσκυνημένοι  μνημονιακοί πολιτικοί μας δεν τολμούν ούτε να σκέφτονται, ενώ ο Αλέξης  Τσίπρας  το έχει πιάσει από την αρχή.

Αυτοί, οι λιπόψυχοι Κεντροευρωπαίοι πολιτικοί και οι καμαρίλες τους, δεν θα ρισκάρουν ποτέ και με κανένα τρόπο μια έξοδό μας από την Ευρωζώνη.

 Άρα μπορούμε να τους επιβάλουμε τις επιλογές μας. Επιλογές που δεν θα ευεργετήσουν μόνον την Ελλάδα. Θα γίνουμε το φωτεινό παράδειγμα και για τους άλλους χειμαζόμενους λαούς του νότου. Σύντομα θα μας ακολουθήσουν η Ισπανία και η Πορτογαλία που κοιμούνται γιατί δεν ξέρουν πως γίνονται αυτές οι δουλειές. Αργότερα μπορεί και η Ιταλία.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το φάντασμα που τρέμουν οι ισχυροί της Ευρώπης. Θα κρατάει τον πυροκροτητή, εμείς θα κουβαλάμε τα εκρηκτικά και οι κουτοί θα φοβούνται. Απλή  στρατηγική και καμιά φορά πιάνει. Από την άλλη, άμα δεις ότι στραβώνει και προλαβαίνεις, λες: Ελάτε ρε παιδιά, μια πλάκα κάναμε.
Αρκεί να παίρνουν από πλάκες και να μη σου σκάσουν αυτοί τα εκρηκτικά.

Δεν άντεξα δε στον πειρασμό να μην προσθέσω ένα ακόμα σχετικό απόσπασμα από το άρθρο  Εκλογές τώρα! του Κώστα Ρεσβάνη πάλι από τους protagon

Έγινε, λοιπόν, το θέλημα του Τσίπρα, γίνονται εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει πρώτο κόμμα. Υποθέτω πως ούτε η Κωνσταντοπούλου πιστεύει ότι θα πάρει αυτοδυναμία. Μπορεί η συνιστώσα Ρόζα, και ο Στρατούλης να βγουν στους δρόμους με κόκκινες σημαίες, άδοντας τον ύμνο της Τρίτης Διεθνούς, μπορεί οι μπαχαλάκηδες να κάψουν επιτέλους το μπουρδέλο τη Βουλή, αλλά όταν κοπάσουν οι παιάνες θα φανούν ταυτόχρονα κάποια μικροπροβλήματα.
1.Με ποιους θα κάνουν κυβέρνηση;
2. Πώς θα καταργήσουν μονομερώς το Μνημόνιο όπως επιμένουν; Επιτέλους ας μας εξηγήσουν  όσοι από τους νοήμονες οικονομολόγους υπάρχουν ακόμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Πώς θα γίνει αυτή η ταχυδακτυλουργία, χωρίς να πάρουμε δρόμο κατά Αργεντινή μεριά;
3.Προσέξτε τώρα. Στη «ρεαλιστική και αξιοπρεπή πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την έξοδο της χώρας από την κρίση» όπως ανακοίνωσαν, διάβασα ό,τι  πιο διασκεδαστικό έπεσε στα χέρια μου τα τελευταία χρόνια: «Ζητάμε αλλαγή του ρόλου της Ευρωπαΐκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαΐκής Τράπεζας Επενδύσεων.»

Περισσότερες εξηγήσεις φυσικά δεν δίνουν, αφήνοντας τη φαντασία μας να οργιάσει. Μπαίνει στο γραφείο του Ντράγκι ο Μηλιός  και με αυστηρό ύφος του λέει: «Αλλάξτε αμέσως το ρόλο σας!»  «Μα γιατί;» ερωτά κάτωχρος ο Ιταλός. «Διότι βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα, κύριε!»

Ο Ντράγκι καταλαβαίνει, φωνάζει τη γραμματέα του και την παρακαλεί να προσπαθήσει να εξηγήσει στον  κύριο Μηλιό ότι είναι κομμάτι δύσκολο να ανατιναχτεί στον αέρα η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια οικονομία με μια ξαφνική «αλλαγή ρόλου», αγνώστων λοιπών στοιχείων, της ΕΚΤ. Ο Μηλιός φεύγει, χτυπώντας δυνατά την  πόρτα, και πέφτουν οι τίτλοι τέλους του κόμικ.

Ελπίζω τελικά να μην πέσουν και οι τίτλοι του τέλους της Ελλάδας για αποδειχτεί προφητικός ο Λαφαζάνης όταν έλεγε: "Δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε"

ΜΑΖΕΥΤΗΚΑΝ ΑΡΑΓΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ;

Όταν χθες διάβασα για την κίνηση συλλόγων γονέων και κηδεμόνων σε δύο σχολεία του Χαλανδρίου, να ζητήσουν   να σταματήσουν να φοιτούν σε αυτά μαθητές Ρομά, με κυρίευσε έντονη αγανάκτηση για την απαράδεκτη αυτή ενέργεια αντίθετη  προς κάθε στοιχειώδη έννοια δημοκρατίας και ισονομίας.

Το ίδιο συναίσθημα  διαπίστωσα ότι επικρατεί και σε πλήθος αναρτήσεις στο διαδίκτυο, πολλές μάλιστα ιδιαίτερα υβριστικές, για τους  234 γονείς που ψήφισαν έτσι  ενώ μόνο 4 ψήφισαν αντίθετα.

Ήμουν έτοιμος λοιπόν να γράψω ένα καυστικό κείμενο για τους ρατσιστές του Χαλανδρίου γιατί και εγώ πιστεύω πως , «Η εκπαίδευση είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των πολιτών»  όπως είπε ο υφυπουργός Παιδείας κ. Θεόδωρος Παπαθεοδώρου.

Όμως ωριμότερες σκέψεις άρχισαν να έρχονται στο μυαλό μου όταν στις ίδιες δηλώσεις του είπε πως «μέχρι τώρα ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών αυτών πηγαίνουν κανονικά στο σχολείο."

Σε ανακοίνωση δε μιας δημοτικής παράταξης του Χαλανδρίου, διαβάζω πως 26 από τα παιδιά των Ρομά  ήδη άρχισαν τη σχολική χρονιά στο 4ο δημοτικό σχολείο της πόλης το οποίο δεν έχει ακουστεί πως έχει κάποιο πρόβλημα με αυτά τα παιδιά.

Διάβασα  δε επίσης και ένα πρόσφατο ρεπορτάζ του TVXS  πως τα περισσότερα από τα 52 παιδιά του καταυλισμού πηγαίνουν καθημερινά στο σχολείο. Ο πρόεδρος του καταυλισμού συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ώστε να έρχεται λεωφορείο για να πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο.

Ένας δε πατέρας δήλωσε:

“Το χαίρονται. Ετοιμάζονται από το βράδυ, ξυπνάνε το πρωί και όλα μαζί πάνε στο σχολείο. Τα παιδιά μας πριν ήταν σωστά αγρίμια. Το σχολείο τους άλλαξε. Τους ηρέμησε. Αλλά και οι δασκάλες είναι πολύ καλές. Όλο τον Αύγουστο δυο νεαρές κοπέλες ήταν εδώ κάθε μέρα και έκαναν μάθημα στα παιδιά”

Ο καταυλισμός δε των Ρομά στο Χαλάνδρι δεν είναι χθεσινός.

Υπάρχει εδώ και 40 χρόνια!

Μετά από όλα αυτά σκέφτηκα τι ήταν άραγε αυτό που ώθησε τους γονείς των δύο σχολείων έτσι στα ξαφνικά στην απόφαση τους αυτή και μάλιστα με αυτή την συντριπτική πλειοψηφία.

Ακόμα και όλοι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής να έχουν μαζευτεί στο Χαλάνδρι  είναι απολύτως αδύνατο να καταφέρουν να έχουν μια τέτοια ομοφωνία.

Μετά από αρκετό ψάξιμο βρήκα ένα δελτίο τύπου των ΣΥΛΛΟΓΩΝ  ΓΟΝΕΩΝ 7ο – 10ο ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ στο οποίο και εκθέτουν και τις δικές τους απόψεις.

Σε αυτό παραθέτουν και το ερώτημα που ετέθη  στην περίφημη ψηφοφορία το οποίο και παραθέτω:

Συμφωνείτε με την πρόθεση του Υπ.Παιδείας να δημιουργήσει τάξη παιδιών Ρομά στα σχολεία μας χωρίς να ισχύουν οι προϋποθέσεις εγγραφής που ισχύουν για όλα τα υπόλοιπα παιδιά [εμβόλια, δημοτολόγιο, μόνιμη κατοικία, προηγούμενη φοίτηση σε τάξεις προσχολικής αγωγής ή προσαρμογής κλπ], όπως προβλέπει η συγκεκριμένη εγκύκλιος;
Η επιλογή της ψήφου είναι μεταξύ ΝΑΙ και ΟΧΙ. 

Από ότι κατάλαβα λοιπόν το  Υπ. Παιδείας προσπαθεί να δημιουργήσει στα σχολεία αυτά  με συνοπτικές διαδικασίες για να μην χάσει τις προθεσμίες έχοντας ως συνήθως καθυστερήσει , τμήμα φοίτησης παιδιών Ρομά, στα πλαίσια προφανώς συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων του ΕΣΠΑ.

Προφανώς δε στην εγκύκλιο που θα έχει βγάλει την τελευταία στιγμή, για να προλάβει το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ για αυτή την σχολική χρονιά θα προβλέπει την εγγραφή μαθητών χωρίς να ισχύουν οι προϋποθέσεις εγγραφής που ισχύουν για όλα τα υπόλοιπα παιδιά με αποτέλεσμα να προκαλέσει τις αντιδράσεις των γονέων των παιδιών της περιοχής, οι οποίοι στο δελτίο τύπου τους γράφουν:

Οι γονείς των δύο συλλόγων γονέων 7ου και 10ου δημοτικών σχολείων Χαλανδρίου, ΔΕΝ εναντιώνονται στην φοίτηση των παιδιών Ρομά στα σχολεία μας προκαλώντας δήθεν στέρηση της γνώσης σε αυτά, αντιθέτως ενδιαφερόμαστε για την πραγματική και ουσιαστική μόρφωσή τους σύμφωνα με την θέληση και την κουλτούρα των οικογενειών τους, όμως οι διαδικασίες που προωθεί το υπουργείο δεν τις εξασφαλίζουν.

Θα ήταν λοιπόν εύλογο πριν να αγανακτήσουμε να ξέραμε τι ακριβώς σχεδιάζει το Υπουργείο Παιδείας για αυτά τα σχολεία και που έγκειται ουσιαστικά το πρόβλημα .

Δεν αποκλείεται βέβαια στην περιοχή να υπάρχει ένα κλίμα κατά των Ρομά λόγω του ότι η πολιτεία και ο Δήμος εμπαίζει τόσο τους δημότες του όσο και τους Ρομά.

Ο καταυλισμός αυτός έχει δημιουργηθεί στη περιοχή του Νομισματοκοπείου  δίπλα δηλαδή στις εκτάσεις του Νομισματοκοπείου της Τράπεζας της Ελλάδας, στο Δήμο Χαλανδρίου σε έκταση που ανήκει σε πενήντα τέσσερις ιδιοκτήτες.

Σε αυτόν στεγάζονται-εδώ και 40 χρόνια- σε πρόχειρες κατασκευές  περίπου 70 οικογένειες Ρομά, οι οποίες σύμφωνα  και με το εκεί εδρεύοντα  Σύλλογο τους ανήκουν σε ελληνικής καταγωγής Ρομά  που προέρχονται από τη Χαλκίδα.

Το 1999 υπήρξε δικαστική απόφαση για την αποβολή τους,  η οποία  δεν εκτελέστηκε καθώς ο τότε Δήμαρχος Χαλανδρίου  υποσχέθηκε την μεταστέγαση τους και την οποία βέβαια δεν έκανε!

 Το 2011  το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών αναγνώρισε το ιδιοκτησιακό καθεστώς των 54 ιδιοκτητών και επιδίκασε αποζημίωση για ηθική βλάβη λόγω της απραξίας του Κράτους και των αρμόδιων εμπλεκομένων φορέων να πράξουν τα προβλεπόμενα  για τη μετεγκατάσταση του πληθυσμού. Η αποζημίωση που ζήτησαν οι ιδιοκτήτες  για την καταπάτηση των οικοπέδων τους από διαφυγόντα κέρδη δεν έγινε δεκτή καθώς η εν λόγω έκταση ήταν εκτός σχεδίου πόλεως και επομένως μη αξιοποιήσιμη,  καθεστώς το οποίο -μετά την ολοκλήρωση των έργων του μετρό- θα αλλάξει γεγονός που καθιστά πλέον την έκταση προσοδοφόρο τεμάχιο, έκταση φιλέτο.

Στις 4/9/2012, με απόφαση της  Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής , ανατίθεται στην εταιρεία "Επιχειρήσεις Αλεξάνδρου Α.Ε.Β.Τ.Τ.Ε." η «εκτέλεση της κατεδάφισης των αυθαίρετων κατασκευών στην περιοχή " Πεύκο Πολίτη " στο Δήμο Χαλανδρίου»

Στις 18-9-2012 υπήρξε εισαγγελική εντολή εκκένωσης του καταυλισμού , η οποία πήρε αναβολή για δύο μήνες, έπειτα από έντονες διαμαρτυρίες των ίδιων των Ρομά αλλά και αλληλέγγυων, γιατί βέβαια δεν υπήρξε καμιά μέριμνα για τον χώρο μετεγκατάστασης τους.
Η αναβολή δόθηκε προκειμένου Δήμος και Ρομά να συνεργαστούν να βρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση καθώς και οι δύο πλευρές δεσμεύθηκαν να κάνουν το καλύτερο δυνατό.

Τον Ιούλιο το ΒΗΜΑ έγραψε ότι ο Δήμος Χαλανδρίου  εμπλέκεται σε οικονομικό σκάνδαλο σχετικό με την καθαριότητα στον χώρο του καταυλισμού. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, είχε χορηγηθεί στον Δήμο κονδύλι ύψους τριών εκατομμυρίων ευρώ για να αξιοποιηθεί στις υπηρεσίες καθαριότητας της περιοχής, κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Η συγκεκριμένη υπόθεση ερευνάται από το Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης και το ΣΔΟΕ.

Από όλη αυτή ιστορία και πριν αυτονόητα καταδικάσουμε σαν ρατσιστές τους γονείς των δύο σχολείων καλό θα ήταν να μάθουμε τις λεπτομέρειες της ιστορίας.

Προσωπικά οι Ρομά μου είναι μια ιδιαίτερα προσφιλής φυλή και ιδιαίτερα έχω εκτιμήσει  την συμπαράσταση που δείχνουν στους δικούς τους όταν αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Από την άλλη μεριά μπορώ να καταλάβω και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γείτονες των καταυλισμών από την διαφορά του πολιτιστικού επιπέδου με τους Ρομά.

Στην μνήμη μου έρχεται αμέσως η μοναδική περιγραφή που έχει κάνει  ο Αντώνης Σουρούνης σε ένα βιβλίο του για την έντονη ενόχληση που εξέφραζε η Γερμανίδα σπιτονοικοκυρά του από τις οσμές των τσιγαριστών φαγητών που έβγαιναν από την κουζίνα του!

Το πρόβλημα στην περιοχή δεν θα είχε δημιουργηθεί αν η πολιτεία και ο Δήμος δεν άφηναν τα πράγματα να φτάσουν στο απροχώρητο όπως ακριβώς έκαναν και με το κέντρο της Αθήνας και τον Άγιο Παντελεήμονα.

Εδώ και χρόνια θα έπρεπε να έχει γίνει η μεταστέγαση των Ρομά είτε σε σπίτια είτε σε νόμιμο καταυλισμό, να αποδοθούν τα οικόπεδα στους ιδιοκτήτες τους και τα παιδιά των Ρομά, να  τύχουν υγειονομικής φροντίδας και να υποβληθούν στους αναγκαίους εμβολιασμούς και να έχουν υποστηρικτική μαθησιακή φροντίδα ώστε να μην αποτελούν πρόβλημα σε μία σχολική τάξη ώστε κανένας σύλλογος γονέων να μην αντιδρά στο αναφαίρετο δικαίωμα τους στην εκπαίδευση.

Γ΄ ΓΙΑΖΝΤ-ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΒΕΝΕΤΙΑ Η ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Κοντά στο Γιαζντ και πριν να φτάσουμε σε αυτό, σταματήσαμε  στο χωριό Abarkuh που έχει δύο αξιοθέατα.

Το ένα είναι το "κυπαρίσσι του ABAR-Kuh", ένα χαρακτηρισμένο ως εθνικό μνημείο της φύσης του Ιράν, ύψους 25 μέτρων και με περίμετρο 18 μέτρα, που εκτιμούν πως είναι 4000 ετών και το δεύτερο αρχαιότερο δέντρο στον κόσμο.

 Το άλλο είναι ένα παλιό αλλά τελείως  πρωτότυπο παγοποιείο το Yakhchāl.

Οι θολωτές αυτές κατασκευές από τούβλα με μία μόνο είσοδο ,έχουν, σε σχετικό βάθος από την επιφάνεια του  εδάφους, χώρο αποθήκευσης ντυμένο με παχύ θερμομονωτικό και αδιάβροχο  υλικό.

Στην κορυφή υπάρχει τρύπα που βοηθάει στην διατήρηση της σταθερής δροσερής θερμοκρασίας του χώρου.

 Αντίστοιχες κατασκευές υπάρχουν στην Χαρράν της Τουρκίας και τις έχω περιγράψει στο ποστ μου ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΔΥΟ ΜΥΘΙΚΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΑΣ- ΟΥΡΦΑ ΚΑΙ ΧΑΡΡΑΝ

Εξωτερικά υπάρχει  ένας τοίχος στον νότο που κρατάει πάντα σκιερό τα κατώτερο τμήμα του κτίσματος.

Ήδη από το 400 πΧ οι Πέρσες μηχανικοί είχαν ανακαλύψει την τεχνική να διατηρούν πάγο το κατακαλόκαιρο στην έρημο!

Μια καταπληκτική κατασκευή για την παροχή νερού από τα βουνά στις πόλεις ήταν τα qanat που η τεχνική τους διαδόθηκε από την Περσία ευρέως  σε όλες τις χώρες που δεν έχουν συνεχή παροχή νερού από ποτάμια ή πηγές. Τα σκαμμένα οριζόντια κανάλια έχουν την κατάλληλη κλίση έτσι ώστε η παροχή του νερού να είναι συνεχής  και ομαλή σε όλη την διάρκεια του χρόνου.

 Τα qanat  συνήθως δεν  ξεπερνούν σε  μήκος τα 5 χιλιόμετρα αν και υπάρχουν qanat μέχρι 70 χιλιόμετρα!

Τον χειμώνα με qanat ερχόταν νερό στην βόρεια πλευρά του τοίχου του παγοποιείου και σε δοχεία 15-25 εκ βάθους που είχαν τοποθετηθεί εκεί, γινόταν πάγος ο οποίος αποθηκευόταν στο παγοποιείο το οποίο διατηρούσε έτσι μια σταθερά χαμηλή θερμοκρασία που μπορούσε να διατηρήσει τον  πάγο για μεγάλο χρονικό διάστημα  χωρίς να λιώσει.

To Γιάζντ περιβάλλεται από έρημο και ως εκ τούτου είναι η πόλη με το χαμηλότερο επίπεδο βροχοπτώσεων στο Ιράν.

Λόγω της τοποθεσίας της στην έρημο και την δυσχέρεια προσέγγισης της η πόλη παρέμεινε αλώβητη από μάχες και την καταστροφική εισβολή του Τσέγκις Χαν.

Το 1272 το είχε επισκεφτεί ο Μάρκο Πόλο που το είχε χαρακτηρίσει ωραία και αριστοκρατική  πόλη

Επίσης παρά την ισλαμική επέκταση στην Περσία το Γιάζντ παρέμεινε κέντρο των ζωροαστρών οι οποίοι σήμερα είναι μια μειονότητα 20.000-40.000 ατόμων.

Διαθέτουν ένα ναό, τον ναό της φωτιάς (Atashkadeh) όπου υπάρχει αναμένει συνεχώς μια φλόγα από το 470 μΧ και έτσι δεν χρειάζεται το Άγιο Πνεύμα να την ανάβει κάθε χρόνο όπως στον Πανάγιο Τάφο!

 Λίγο έξω από την πόλη υπάρχει ο λεγόμενος Πύργος της Σιωπής δηλαδή ένας λόφος  που οι Ζωροάστρες τοποθετούν τους νεκρούς τους για να τους φάνε τα όρνια.

 Σήμερα έχει  απαγορευτεί αυτή η τακτική και τους αποτεφρώνουν ή τους θάβουν  σε τάφους, με επένδυση από βράχους και επίχρισμα με τσιμέντο, για να αποφεύγεται η άμεση επαφή με τη γη του νεκρού για να αποφευχθεί η μόλυνση αυτής.

Ένα χαρακτηριστικό της Περσικής, αλλά ευρύτερα της αρχιτεκτονικής στην Μέση Ανατολή είναι τα bâdgir (bâd "άνεμος" + gir "συλλέκτης")  που δημιουργούν φυσικό αερισμό σε ένα κτήριο.

 Ο ανεμοσυλλέκτης είναι ουσιαστικά  ένας ψηλός πύργος με ανοίγματα στην κορυφή, προς τον συνήθως επικρατούντα στην περιοχή  αέρα, έτσι ώστε να "πιάνει"  τον αέρα και να τον φέρνει προς τα κάτω, ψύχοντας έτσι το εσωτερικό του κτιρίου σε συνδυασμό μερικές φορές με ένα qanat.

  Ανεμοσυλλέκτες έχουν  και οι  δεξαμενές νερού (ab anbars), όπως η παραπάνω, ώστε αυτό να διατηρείται   σε χαμηλές θερμοκρασίες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες λόγω του ότι η  επίδραση ψύξης εξάτμισης είναι ισχυρότερη στα ξηρότερα κλίματα, όπως είναι το κλίμα που έχει το ιρανικό οροπέδιο.

Στο Γιαζντ δεσπόζει το  Masjid-i-Jami ή τζαμί της Παρασκευής , με τους δύο πανύψηλους 48 μέτρων μιναρέδες του στην εξ ίσου εντυπωσιακή είσοδο του, οι οποίοι  κτίστηκαν  όταν ανακατασκευάστηκε τον 14 αιώνα το αρχικό κτίσμα του 1119 που μάλλον ήταν ζωροαστρικός ναός .Βέβαια μέχρι τον 19ο αιώνα έγιναν συνεχείς προσθήκες στο τζαμί.

 Η κεντρική του αυλή είναι τεράστια (114×99 μέτρα) και τα κτίσματα που την περιβάλλουν ανήκουν σε προσθήκες σε διαφορετικούς χρόνους γι΄ αυτό και υπάρχει μεγάλη ποικιλομορφία στα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για διακόσμηση, όπως τα επισμαλτωμένα κεραμικά.

Ο ιμάμης σε ένδειξη ταπεινότητας στέκεται στο χαμηλότερο επίπεδο οι δε γυναίκες μπορούν να τον συμβουλευτούν από τα δύο πλαϊνά ανοίγματα. 

Βγαίνοντας από τι τζαμί βρίσκεσαι στην παλιά πόλη του Γιάζντ.

Η Πόλη κατοικείται συνεχώς εδώ και 3000 χρόνια και σύμφωνα με την UNESCO είναι η δεύτερη πιο παλιά και ιστορική πόλη στον κόσμο μετά την Βενετία.

 Η παλιά πόλη είναι κτισμένη με τούβλα από λάσπη και τα σπίτια έχουν τα περισσότερα ανεμοσυλλέκτες  και ψηλούς τοίχους που δεν σου επιτρέπουν να δεις στο εσωτερικό τους, τα δρομάκια είναι δαιδαλώδη και σε πολλά σημεία με στοές, θυμίζουν δε αρκετά την πόλη του Γκανταμές στην Λιβύη που έχω περιγράψει στο ποστ μου  ΓΚΑΝΤΑΜΕΣ, ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ 

Κάτω από την πόλη υπάρχουν πηγάδια με νερό σε αρκετό βάθος στα οποία  κατεβαίνει κανείς με σκάλες, ενώ στην είσοδο υπάρχει πέτρινη  γούρνα με νερό για να μπορεί να πιεί ο διαβάτης.

 Οι πόρτες έχουν χαρακτηριστικά ρόπτρα, με ένα άκρως σεξουαλικό χαρακτηριστικό, για να ξεχωρίζει κανείς αν αυτός που κτυπάει είναι άνδρας ή γυναίκα!

Το μακρύ ρόπτρο  είναι των ανδρών και το στρογγυλό  με την τρύπα των γυναικών!

Η  φυλακή του Αλεξάνδρου,  κτίσμα του 15ου αιώνα,  δεν έχει κατασκευαστεί από τον Αλέξανδρο και ούτε υπήρξε ποτέ φυλακή αλλά μάλλον φτιάχτηκε για θεολογική σχολή Απέκτησε αυτό το όνομα από ένα ποίημα του Hafez. Σήμερα στεγάζει ένα ωραίο καφέ.

 Το συγκρότημα Amir Chakhmaq (επίσης γνωστό ως e Amir Tekieh Chakhmagh) είναι ένα επιβλητικό κτίσμα του 19ου αιώνα σε σχήμα Π με πολλές εσοχές στην πρόσοψη  και δύο ψηλούς πύργους, που σε παλαιότερες εποχές ήταν η είσοδος σε ένα μεγάλο παζάρι, το οποίο έχει αντικατασταθεί σήμερα από ένα πολύ μικρότερο.

 Η κύρια λειτουργία του κτιρίου αυτού ήταν να φιλοξενήσει το Taziyeh, μια σειρά από τελετουργίες για τον εορτασμό της Ασούρα. 

 Στην πλατεία μπροστά από αυτό βλέπουμε ένα τεράστιο ξύλινο  nakhl σε σχήμα φύλου από φοίνικα , ύψους 12 μέτρων 400 ετών. Αυτό το κατασκεύασμα χρησιμοποιείται στις γιορτές της Ασούρα.

 Το στολίζουν με πολύτιμα υφάσματα και το περιφέρουν όπως τον δικό μας επιτάφιο.

Μια ιδέα από την τελετή μπορεί να πάρει κανείς  στο παρακάτω 2λεπτο βίντεο.

Οι φρικαλεότητες που εμφανίζονται στο ποστ μου  ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ ,όπου γράφω για τις τελετές της Ασούρα, δεν επιτρέπονται στο Ιράν από τον θρησκευτικό ηγέτη   Ali Khamenei.

Φεύγοντας από το Γιάζντ κάναμε μια στάση στην Ναϊν, πόλη με ιστορία 2000 ετών, που είναι γνωστή για τα χαλιά της και για το τζαμί της το οποίο  είναι ένα από τα παλαιότερα της Περσίας του 9ου αιώνα.

Αυτό το τζαμί δεν έχει iwan και θόλο όπως τα άλλα του Ιράν.

 Το υπόγειο του τζαμιού μερικοί λένε πως ήταν προηγουμένως ζωροαστρικός ναός φωτίζεται δε από αλαβάστρινες πέτρες που  είναι διαφανείς.

 Το Pimia, το σπίτι του κυβερνήτη του 1560,είναι  χαρακτηριστικό δείγμα σαφαβιδικής αρχιτεκτονικής και στεγάζει σήμερα ένα μικρό μουσείο και είναι διακοσμημένο με εξαιρετικής αισθητικής τοιχογραφίες.

 Το κάστρο Narin Ghal'eh ύψους 40 μέτρων κατασκευασμένο από τούβλα λάσπης είναι μισοκατεστραμμένο και αποτελεί δυστυχώς τον σκουπιδότοπο των κατοίκων.

 Κλείνω με μια φωτογραφία από την τραπεζαρία ενός ξενοδοχείου που δείχνει το εξαιρετικό επίπεδο αισθητικής που υπάρχει  στην Περσία ακόμα και για αντικείμενα της καθημερινότητας.

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ

Β΄ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΡΑΖ, ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, ΣΤΙΣ ΠΑΣΑΡΓΑΔΕΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΚΥΡΟΥ.

ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ
Δ΄ ΙΡΑΝ -ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ

E΄-ΙΡΑΝ -ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΙΣΦΑΧΑΝ

ΣΤ΄-ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ -ΤΕΧΕΡΑΝΗ και ΚΟΜ