ΠΩΣ ΤΑ "ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΌΝΙΑ" ΕΓΙΝΑΝ ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΊΟ.

Λίγες μέρες πριν τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο ο Γιάννης Μαρκόπουλος ηχογράφησε τον δίσκο του η "Θητεία" στον οποίο εκτός από την Τάνια Τσανακλίδου και τον Λάκη Χαλκιά πρωτοεμφανίζεται ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης ,μια γνήσια κρητική φωνή, που αντικαθιστά επάξια τον από το 1970 συνεργάτη του Νίκο Ξυλούρη. Ο Ξυλούρης είχε τραγουδήσει σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες του, όπως  το Χρονικό, τα Ριζίτικα, το Διάλλειμα, την Ιθαγένεια, και Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγαπάνθους .

Η "Θητεία" κυκλοφόρησε τελικά μετά την Μετεπολίτευση τον Μάρτιο του 1974.

Σε αυτόν ο Γαργανουράκης τραγουδάει με μοναδικό τρόπο "Τα Λόγια και τα Χρόνια" σε στίχους Μάνου Ελευθερίου από  την ποιητική συλλογή του "Τα ξόρκια" 1973

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
και τους καημούς που σκέπασε καπνός
η ξενιτιά τα βρήκε αδερφωμένα.
Κι οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα
ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός
κι οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα.

Και σου μιλώ σ' αυλές και σε μπαλκόνια
και σε χαμένους κήπους του θεού.
Κι όλο, θαρρώ, πως έρχονται τ' αηδόνια
με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια,
εκεί που πρώτα ήσουνα παντού
και τώρα μες στο κρύο και τα χιόνια

Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει
στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά 
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει. 
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
αυτός που δεν εγνώρισε γενιά       
και του λαού την πόρτα να χτυπήσει.

Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο
σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό
οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω.
Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω
με τους ανθρώπους που είδαν φονικό
και το 'χουν στ' όνομά τους κεντημένο.

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο
θερίζει την αυγή θανατικό.
Μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο
κι έχει κρυφή πληγή κοντά στον ώμο,    

σημάδι μυστικό απ’ το κακό
πως ξέφυγε απ' ανθρώπους κι από νόμο.

Τη δόξα των ανθρώπων δε γυρίζω
στης πέτρας τη παλιά τη συλλογή.
Κι άλλο απ΄το μαύρο χόρτο δε γνωρίζω
παρά μονάχα σκέφτομαι κι ελπίζω
ποια λόγια θα περάσουν την πληγή
και τι θα ξεχαστεί μ'αυτά που χτίζω.

Όσοι θα βρουν το φως να λιγοστεύει
και την καρδιά κρεμάσουν σε κλαδί
κοντά σε μια φωτιά που ζωντανεύει,
στην όχθη που τον άνθρωπο παλεύει
το μαύρο φως και θέλει να τον δει
και στα μαλλιά του αγέρας να σαλεύει,

Σ' αυτούς η μοναξιά κι η λησμοσύνη
κι η πέτρα δίχως χώμα και νερό.
Γι αυτούς μέσα στον ύπνο τους θα μείνει
τ' αηδόνι και το πλοίο ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ
με δυό χιλιάδες φόρτωμα πικρό
στο γέλιο των κυμάτων που σ'αφήνει.

Οι στίχοι με κόκκινα γράμματα δεν χρησιμοποιήθηκαν στο τραγούδι "Τα λόγια και τα χρόνια",αλλά έγιναν ξεχωριστό τραγούδι στον ίδιο δίσκο,πάλι με τον Γαργανουράκη, με τίτλο "Τη Δόξα των ανθρώπων" και με την προσθήκη στο τέλος του στίχου:

Γνωρίσαμε τον ορφανό και το φυλακισμένο 

και είδαμε τον κυνηγό και τον κυνηγημένο.
κι είδαμε κόρη να θρηνεί σε νυφικό κρεβάτι
και το γαμπρό μ' αρματωσιά
σε μαύρο μονοπάτι.

Σε αυτό το βίντεο εκείνης της εποχής  τραγουδά ο Γαργανουράκης, κανονάκι παίζει ο αξέχαστος Αριστείδης Μόσχος που στην παρέα μου επειδή δεν ξέραμε τότε το όνομα του τον είχαμε βαφτίσει ο Μεφιστοφελής!, ο Λάκης Χαλκιάς, ο κιθαρίστας στην αρχή που είναι σκυφτός και δεν παίζει είναι ο Παύλος Σιδηρόπουλος και στα ντράμς είναι ο Γιάννης Ρενιέρης.

Με την πτώση της χούντας, με μια απλή αλλαγή των στίχων της 3ης στροφής, το τραγούδι ακουγόταν σαν να είχε γραφτεί ειδικά για τα  πρόσφατα γεγονότα του Πολυτεχνείου προκαλώντας ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού όταν το τραγουδούσαν έτσι, όπως παρακάτω ο αξέχαστος Νίκος Ξυλούρης.

Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει
Παρασκευή το βράδυ στις 9              (στον κόσμο αυτό να ρίξω πετονιά)
κι η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει. 
Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει
Παρασκευή το βράδυ του φονιά        (αυτός που δεν εγνώρισε γενιά)      
και του λαού την πόρτα να χτυπήσει.

Έκτοτε και για χρόνια οι περισσότεροι  το τραγουδούσαν με αυτή την αλλαγή στους στίχους με αποτέλεσμα πολλοί να πιστεύουν ότι το τραγούδι έχει γραφτεί μετά το Πολυτεχνείο και ειδικά γι΄αυτό.

Ακόμα και ο ίδιος ο Γαργανουράκης , παρά το ότι είναι ο πρώτος που το είπε,  το τραγουδά με τους τροποποιημένους στίχους, όπως εδώ στην εκπομπή του Παπαδόπουλου "Στην Υγειά μας"

Το ίδιο και ο Νταλάρας ,στην ίδια εκπομπή, παρουσία μάλιστα του Μάνου Ελευθερίου που κρατάει με τα δύο του χέρια το κεφάλι του σκεπτικός σχεδόν σε όλη την διάρκεια του τραγουδιού!

Αλλά και ο Μάριος Φραγκούλης, όπως και ο Γιάννης Χαρούλης το έχουν τραγουδήσει με αυτούς τους στίχους.

Στις διάφορες εκτελέσεις που έχουν γίνει υπάρχουν μικροαλλαγές και σε μερικούς άλλους  στίχους όπως πχ :

κι έχει ζωγραφιά  κοντά στον ώμο,          ( αντί  κρυφή πληγή)

και του καημού  την πόρτα να χτυπήσει   (αντί λαού)

πως ξέφυγε απ'τον Άδη  κι από νόμο.      (αντί ανθρώπους)

με τους ανθρώπους που είδαν  το κακό    ( αντί φονικό)

σημάδι μυστικό και ριζικό                        (αντί  απ’ το κακό)

Αρκετές από αυτές τις έχει κάνει η Μαρινέλλα στην δική της εκτέλεση, χωρίς όμως να αλλάξει την τρίτη στροφή, δίνοντας έτσι δική της διάσταση στο τραγούδι.

Τα τελευταία χρόνια πάντως πολλοί έχουν αρχίσει να τραγουδούν το ποίημα με τους αρχικούς του στίχους και είναι χαρακτηριστικές οι εκτελέσεις από τον Κώστα Μακεδόνα με την διεύθυνση του Γιάννη Μαρκόπουλου, του Αλκίνοου Ιωαννίδη, του Παντελή Θαλασσινού,του Μανώλη Λιδάκη,  του Βασίλη Σκουλά, της Ρίτας Αντωνοπούλου του νέου Κρητικού και αξιόλογου τραγουδιστή Ανδρέα Μανωλαράκη αλλά και του πανκ συγκροτήματος Πράσσειν Άλογα.

Προηγούμενα ποστ σχετικά με την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

17 ΝΟΕΜΒΡΗ –ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ  

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ;  

ΤΑ ΝΕΑ ΨΗΦΙΔΩΤΑ ΣΤΗΝ ΖΕΥΓΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΚΑΦΑ ΤΗΣ ΝΕΡΙΤ.

Μου έκανε εντύπωση ότι ένα από τα ποστ που είχα γράψει με ιδιαίτερη ευχαρίστηση πριν 6 χρόνια, εμφανίστηκε ξαφνικά στο πλάι στην στήλη με τις  πιο δημοφιλείς αναρτήσεις των 30 τελευταίων ημερών.

Ήταν το ποστ ΙV-ΖΕΥΓΜΑ –ΠΩΣ ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΑ ΝΕΡΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ στο οποίο γράφω για την ιστορία της αδικοχαμένης αυτής πόλης και έχω βάλει και αρκετές φωτογραφίες μου από τα μοναδικά ψηφιδωτά που βρέθηκαν σε αυτήν και εκτίθενται στο μουσείο του Γκαζιαντέπ.

Η εξήγηση είναι απλή  και ευχάριστη.

Βρέθηκαν σε πολύ καλή κατάσταση 3 ακόμη ψηφιδωτά σε αρίστη κατάσταση στο κομμάτι της πόλης που βρίσκεται σήμερα έξω από τα νερά.

Το πρώτο απεικονίζει τις 9 μούσες αναγράφοντας τα ελληνικά ονόματα τους και ως τούτου η μεγάλη αίθουσα του σπιτιού που  βρέθηκε ονομάστηκε " Ο οίκος των Μουσών"

Κεντρικά υπάρχει η Καλλιόπη, προστάτιδα της επικής ποίησης και των τεχνών, η οποία σύμφωνα με τον Ησίοδο ήταν η μεγαλύτερη και η καλύτερη από τις εννέα Μούσες. Την εικόνα της περιβάλλουν οι υπόλοιπες αδελφές της. 

Η Φατάμ Σαχίν, πρώην υπουργός Οικογενειακής και Κοινωνικής Πολιτικής, είναι η  δήμαρχος του Γκαζιαντέπ και έχει εκλεγεί με το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. 

Η δήμαρχος παρουσιάσε τα ψηφιδωτά μαζί με  τον επικεφαλής της ανασκαφικής ομάδας, Κουταλμίς Γκιορκάι. 

Σε δηλώσεις  στους δημοσιογράφους, ο Γκιορκάι τόνισε ότι το έργο των επιστημόνων θα επικεντρωθεί στην προστασία και συντήρηση των ψηφιδωτών,  ενώ για τον σκοπό αυτό θα τοποθετηθεί  ειδικό στέγαστρο. «Υπολογίζουμε πως η αρχαία πόλη είχε περί τις 2.000 - 3.000 κατοικίες. Είκοσι πέντε από αυτά τα κτίσματα παραμένουν κάτω από το νερό. Οι έρευνες στον “Οίκο των Μουσών” θα ολοκληρωθούν το επόμενο έτος» είπε.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το ποσό της χρηματοδότησης των ανασκαφών στην Ζεύγμα αναπροσαρμόζεται κάθε χρόνο. Ωστόσο, από το 2005 μέχρι σήμερα έχουν διατεθεί περίπου 7 εκατομμύρια  λίρες Τουρκίας, δηλαδή σχεδόν 2,5 εκατομμύρια  ευρώ.

Στην Τουρκία έχει γίνει θέμα και έχει προκαλέσει την οργή πολλών ,το ότι η δήμαρχος και η κουστωδία της πάτησαν επάνω στα μωσαϊκά  χωρίς να σκεφτούν τις πιθανές φθορές που μπορεί να τους προκαλέσουν.

Το δεύτερο ψηφιδωτό απεικονίζει την Τηθύν και τον Ωκεανό. Η Τηθύς ήταν μια από τις Τιτανίδες κόρη του Ουρανού και της Γαίας η οποία έλαβε ως σύζυγο τον αδελφό της, Ωκεανό με τον οποίο και γέννησε τρεις χιλιάδες ποτάμιους θεούς, μεταξύ των οποίων ήταν ο Αχελώος   ο  Ασωπός κλπ. και ισάριθμες θεότητες, τις Ωκεανίδες.

Όλοι αυτοί οι ποταμοί είχαν όμως σαν αποτέλεσμα η ΝΕΡΙΤ στην ειδησεογραφία της να τα κάνει μούσκεμα!

Έβαλε την φωτογραφία του Ωκεανού και της Τηθύος από άλλο ψηφιδωτό, με το ίδιο θέμα, που εκτίθεται στο μουσείο του Γκαζιαντέπ, όπως μπορείτε να δείτε και στην φωτογραφία που έχω τραβήξει πριν 6 χρόνια!

Το ειδησεογραφικό δελτίο της ΝΕΡΙΤ είναι εδώ.

Το τρίτο ψηφιδωτό είναι η απεικόνιση ενός νέου.

Στην φωτογραφία τέλος  με τους εργάτες που καθαρίζουν το μεγάλο ψηφιδωτό με τον Δαίδαλο,αξίζει να προσέξει κανείς ότι  εκεί που το καθαρίζει ο εργάτης δεξιά απεικονίζεται και ένα διώροφο σπίτι. Την φωτογραφία του σπιτιού την είχα δημοσιεύσει στο παλιό ποστ για να γίνει αντιληπτό το πόσο μεγάλα και αρχοντικά σπίτια διέθετε αυτή η τόσο σημαντική στην εποχή της πόλη.

Στο παρακάτω βίντεο, που έχει και ελληνικούς υπότιτλους, υπάρχει η παρουσίαση αυτού του εξαιρετικού μωσαϊκού από Γάλλο ειδικό ο οποίος επεξηγεί τον μύθο που απεικονίζεται σε αυτό, θεωρώντας  πως το σπίτι δεν είναι παρά ο Λαβύρινθος.  

Στο  επόμενο  βίντεο, στα αγγλικά , μπορεί να δει κανείς πως έγινε η αποκόλληση και συντήρηση των ψηφιδωτών, μια επίπονη, λεπτεπίλεπτη  αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επιστημονική δουλειά.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ

 Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι Αθηναίοι θα δυσκολευτούν να καταλάβουν που ήταν αυτή η πλατεία που δεν υπάρχει σήμερα, όπως δεν υπάρχει και το κτήριο στο δεξιό μέρος της φωτογραφίας του 1925.
Και όμως και τα δύο ήσαν στο κέντρο της Αθήνας και καταλάμβαναν μεγάλο μέρος από την πλατεία  τότε  Λουδοβίκου, Λαού  μετά Κοτζιά και σήμερα Εθνικής Αντιστάσεως όπως φαίνεται στην αεροφωτογραφία του 1935!

Το κτήριο δεξιά ήταν το Δημοτικό Θέατρο ,το οποίο είχε κατασκευαστεί μετά από πολλές μηχανορραφίες το  1888, σε σχέδια του Τσίλλερ και με χορηγία του Συγγρού.

Για να βγουν καταστήματα στο ισόγειο έγιναν παραχωρήσεις στις τεχνικές προδιαγραφές, με χαρακτηριστική τη μικρή σκηνή που διέθετε, βάθους μόλις 12.5 μέτρων και τους ελλιπείς βοηθητικούς χώρους .

 Το πίσω μέρος του θεάτρου στην οδό Αθηνάς αντίκριζε  την πρόσοψη του Δημαρχείου Αθηνών.

Γνώρισε λίγα χρόνια δόξας γιατί το θεατρόφιλο κοινό έστρεψε από το 1901 το ενδιαφέρον του στο νέο τότε Εθνικό θέατρο και έτσι σε αυτό,μετά την μικρασιατική καταστροφή,  στεγάστηκαν 1500 πρόσφυγες για χρόνια, με αποτέλεσμα εκτεταμένες καταστροφές  καθώς αυτοί έκαιγαν σε φουφούδες τα σκηνικά και τα έπιπλα για να ζεσταθούν.

Το ουσιαστικά ερειπωμένο  κτήριο γκρεμίστηκε το 1939 από τον τότε δήμαρχο Κοτζιά με το όνομα του οποίου γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος την πλατεία.

Σιγά σιγά  εξαφανίστηκε επίσης και το πλούσιο πράσινο από αυτήν, όπως φαίνεται στην φωτογραφία του 1952 και μετά την πλήρη ανασκαφή της, για την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ ,στην περιοχή που ήταν το κηπάριο της  πρώτης φωτογραφίας, βρέθηκαν υπολείμματα της Αρχανικής οδού.

Το μέγαρο Μελά, που φαίνεται στο βάθος, ανήκε στον μεγαλέμπορο Σπύρο Μελά και από το 1900-1973 ήταν η έδρα του Κεντρικού Ταχυδρομείου Αθηνών.Στην φωτογραφία η κεντρική αίθουσα του κτηρίου με τα γκισέ.

Λίγα τετράγωνα πιο πέρα υπάρχει η Κεντρική Αγορά της Αθήνας.

Απέναντι από αυτήν υπήρχε ένα άλλο κτήριο που επίσης δεν υπάρχει πλέον σήμερα. Ήταν η Βαρβάκειος Σχολή και από αυτήν πήρε και το όνομα της η αγορά. Άρχισε να λειτουργεί από το 1860 μέχρι το 1944, αλλά υπέστη σοβαρές ζημίες στον εμφύλιο και τελικά κατεδαφίστηκε το 1955.

Αρχικά έξω από το κτήριο υπήρχε το άγαλμα του δωρητού της σχολής Βαρβάκη αλλά ήδη από παλιά αυτό μεταφέρθηκε στο Ζάππειο.

Οι λόγοι της μεταφοράς όπως διαβάζω εδώ προκαλούν θυμηδία:

 Μια ταβέρνα παλιά όσο και η Αθήνα ήταν η ταβέρνα του Τάσαινα κοντά στη Βαρβάκειο. Εδώ σερβιριζόταν και πατσάς μετά... δικαιώματος, που σήμαινε μία «κουτάλα επί πλέον ζωμού δωρεάν». Ένα, έτσι κι αλλιώς, φθηνό πιάτο, αφού στοίχιζε μόνο 25 λεπτά.

Η ταβέρνα αυτή υπήρξε αφορμή να μεταφερθεί ο ανδριάντας του Βαρβάκη στο Ζάππειο, αφού η «αξιότιμη» πελατεία της ταβέρνας (άνθρωποι της αγοράς), επέμεινε να μετατρέπει καθημερινά τον ανδριάντα του μεγάλου ευεργέτη σε... δημόσιο ουρητήριο! Μόλις βράδιαζε, οι πελάτες του Τάσαινα, ο ένας μετά τον άλλο, πήγαιναν να δουν αν το άγαλμα ήταν στη θέση του. Περιττό να πούμε ότι το κάτασπρο πεντελικό μάρμαρο είχε γίνει από τη νέα του χρήση... κίτρινο.

Αλλά μιας και βρεθήκαμε στο Ζάππειο αξίζει να δούμε μια φωτογραφία στην οποία  φαίνεται μπροστά ο Ιλισός με κτίσματα στις όχθες του, όπως επίσης και στο βάθος το αρχικό σχέδιο του Ζαππείου ,πριν ο Θεόφιλος Χάνσεν του δώσει την τελική του όψη, που είχε πλέον  στα εγκαίνια του στις 20 Οκτωβρίου 1888.

Εκτός από το Ζάππειο ο Ζάππας ήταν και ο χορηγός για την κατασκευή της τριτοξωτής πέτρινης  γέφυρας στον Ιλισό, που οδηγούσε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, το οποίο το 1896 υποδέχτηκε τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες.
Το τεράστιο κυκλικό Πανόραμα, εκεί που σήμερα είναι η πολυκατοικία που διέμενε ο μακαρίτης Καραμανλής,  ήταν ένα εκθετήριο με φωτογραφίες, ομοιώματα κτλ από την ιστορία και την ζωή στην Ευρώπη.

Λίγο πιο κάτω στο ύψος των στύλων του Ολυμπίου Διός η περιοχή που περνούσε ο Ιλισός ήταν καταπράσινη και ονομαζόταν Βατραχονήσι καθώς η κοίτη  του ποταμού χωριζόταν και σχημάτιζε ένα νησάκι γεμάτο βατράχια. Στην φωτογραφία της Wikimapia φαίνεται η μία,  ή ξερή πλέον  από τις δύο όχθες του. 

Ο ποταμός σήμερα έχει καλυφθεί από την  Μιχαλακοπούλου, την Βασιλέως Κωνσταντίνου και την Καλλιρρόης.

Όπως είδαμε στις πρόσφατες πλημμύρες η βασική αιτία των καταστροφών  ήταν ότι στο λεκανοπέδιο έχουν κτιστεί οι χείμαρροι και τα ποτάμια που υπήρχαν.

 Στα τέλη του 19ου αιώνα, υπήρχαν  στο λεκανοπέδιο, 700 χείμαρροι, ποτάμια και ρυάκια. Το 1999, ο αριθμός τους ήταν μικρότερος των 70 και σήμερα, δεν υπερβαίνουν τα 50.

Στον ίδιο τον Ιλισό υπήρχαν μέχρι την 10ετία του 1960 αυθαίρετα κτίσματα μέσα στις όχθες του, ακόμα και σε κεντρικά σημεία της Αθήνας, λίγο πιο πάνω από το Χίλτον, όπως στην περιοχή που είναι το  σημερινό παρκάκι εκεί δηλαδή  που καταλήγουν η Αιγινήτου, η Αλκμάνους και η  Ηριδανού από την μία μεριά, ενώ από την άλλη είναι η Μιχαλακοπούλου, με τον σκεπασμένο Ιλισό από κάτω.

 Η δε Πανόρμου, που ήταν και αυτή  χείμαρρος, είχε σπίτια στην μέση της! 

Με το γκρέμισμα τους κατάφερε τελικά  να γίνει δρόμος και να ενωθεί με την Κηφισίας.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι με μόνο το 7% από τις φυσικές πορείες νερού του λεκανοπεδίου ελεύθερες , συν την τερατώδη οικοδόμηση και τσιμεντοποίηση, με την συνεπακόλουθη έλλειψη εδάφους με χώμα που θα μπορούσε να απορροφήσει ένα μεγάλο μέρος του  νερού, να βλέπουμε μια ,έστω και μεγάλη νεροποντή, να έχει τόσο τραγικά αποτελέσματα.

ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ Ο ΦΟΡΤΣΑΚΗΣ!

Γνήσιοι ναοί της Ελευθερίας είναι σήμερα στην Ελλάδα μόνο τα Πανεπιστήμια.

Ο καθένας είναι εκεί ελεύθερος να εκφράσει τις προσωπικές του απόψεις τόσο λεκτικά, όσο και εικαστικά, είτε γράφοντας τες στους τοίχους, είτε δημιουργώντας πανέμορφα εικαστικά δρώμενα με τα έπιπλα και τα όργανα που υπάρχουν εκεί, όπως μπορεί να δει κανείς στις παραπάνω φωτογραφίες.

Ποιος μπορεί δε να αμφισβητήσει πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη δημοκρατική κατάκτηση από το να μπορείς να κτίζεις τον πρύτανη στο γραφείου του, ή να αναρτάς πανώ από πίσω του με τα δίκαια αιτήματα σου, για να καταλάβουν όλοι πως ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ ( ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΡΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!)

Διαπρύσιοι  δε υπερασπιστές της ελευθερίας αυτής είναι γνήσιοι αγωνιστές, σαν τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητή Πανεπιστημίου Τάσο Κουράκη ,που ως άλλος Σαμψών στο δικαστήριο ανεμίζοντας την πλούσια χαίτη του, επαίνεσε τη στάση των φοιτητών οι οποίοι υπερασπίστηκαν το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου σέρνοντας σηκωτό έξω από το γραφείο του τον αντιπρύτανη και κτίζοντας την πόρτα του!

Άλλωστε ο πρόεδρος Μάο το είχε πει : «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση», τσιτάτο που και ο πρόεδρος Τσίπρας απευθυνόμενος στην Αλέκα της το είχε υπενθυμίσει, μιας και θεωρεί πως η σκέψη του Μάο είναι  πολύ πιο διαχρονική από εκείνη του Μαρξ και του Λένιν.

Βέβαια ο πρόεδρος Μάο είχε πεί για τον εαυτό του: «Κακός στη δημιουργία, εξαιρετικός στην καταστροφή» και θα χαιρόταν αν  ήξερε πως  θα εύρισκε  και αρκετούς μιμητές στην Ελλάδα .

Και εκεί που οι αγωνιστές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών είχαν κατακτήσει την Ελευθερία τους στον χώρο του, το Ψωμί από τους γονείς τους και την Παιδεία τους από τις παραστάσεις του Πρύτανη τους Πελεγρίνη, δηλαδή είχαν πετύχει πλήρως στο αγωνιστικό σύνθημα Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, τους προέκυψε ο Φορτσάκης και άρχισε να ζητά έλεγχο για το ποιος μπαίνει στο πανεπιστήμιο!

Στο σημείο αυτό θα παρεμβάλλω  μια νεανική μου εμπειρία.

Στα 16 χρόνια μου, με την προτροπή ενός συμμαθητή μου που είχε έρθει ξεσκολισμένος από την Αίγυπτο, επήγαμε  3 στενοί φίλοι, την πρώτη από τις  δύο και μοναδικές φορές στην ζωή μας, σε μπουρδέλο.

Στην πόρτα όταν η τσατσά είδε το νεαρής ηλικίας  μπουλούκι των υποψήφιων  επιβητόρων δεν μας άφηνε να μπούμε, αλλά οι αντιρρήσεις της καμφθήκαν όταν ο ξεσκολισμένος της είπε:

-Ερχόμαστε από τον Γιάννη!

Έτσι μπήκαμε μέσα, καθίσαμε φρόνιμοι και συνεσταλμένοι στο σαλονάκι ως παιδιά και γινήκαμε με την σειρά, πλην του ήδη έμπειρου συμμαθητή μας, υπερήφανοι πλέον άνδρες.

Εκείνο που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και στις δύο βραχύχρονες παραμονές μας στον οίκο ανοχής, ήταν η απόλυτη τάξη, ησυχία  και καθαριότητα που επικρατούσε εκεί.

Ο ήδη πεπειραμένος εξ Αιγύπτου συμμαθητής μας, είχε με άνεση πιάσει κουβέντα με την τσατσά και αφού της έδωσε συγχαρητήρια για την άψογη εμφάνιση του ευαγούς ιδρύματος, έφτασε ο αθεόφοβος(όνομα και πράγμα!) να την ρωτήσει χιουμοριστικά  αν έχει αντιρρήσεις ο άνδρας της που εργάζεται εκεί!

Την απάντηση δεν την άκουσα γιατί είχε έρθει η σειρά μου να αποκτήσω  και εγώ την καθοριστική για κάθε αγόρι εμπειρία της ζωής .

Μετά την αναχώρηση μας και το λεπτομερή σχολιασμό της πρωτόγνωρης εμπειρίας ήρθε και η αναπόφευκτη ερώτηση στον φίλο μας ποιος είναι ο Γιάννης χάρις εις τον οποίο μας επέτρεψαν την είσοδο .

Η απάντηση ήταν αποστομωτική και ήταν πραγματικά ιδιαιτέρα ευφυής!

Δεν ξέρω κανένα Γιάννη, είναι όμως δυνατόν μια πουτάνα να μην ξέρει κάποιον Γιάννη; 

Όμως τώρα πια στο Πανεπιστήμιο μετά την απόφαση του Φορτσάκη δεν θα φτάνει να λες : -Ερχόμαστε από τον Γιάννη! για να μπεις, γιατί προφανώς έχει αποφασίσει να επιβάλλει και εκεί την τάξη, την καθαριότητα και την ηρεμία ενός μπουρδέλου.

Με αυτή την απόφαση οι απανταχού αγωνιστές που μέχρι σήμερα αλώνιζαν παντοδύναμοι σαν τον Υπεράνθρωπο μέσα στο Πανεπιστήμιο , σαν να αισθανθήκαν ξανά τον Πρόεδρο Μάο να τους λέει στο αυτί:

Αν κάποια στιγμή νιώσεις 4 αρχίδια ανάμεσα στα πόδια σου μην νομίζεις ότι είσαι Υπεράνθρωπος. Απλά σε γαμούνε εκείνη την ώρα! .

Είναι λοιπόν ή όχι δικαιολογημένος ο τίτλος της σημερινής ανάρτησης;