Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΣΠΙΡΤΖΗΣ!

Μπορεί ο Βάρναλης στους Σκλάβους Πολιορκημένους να λέει:

Aχ, πού σαι, νιότη, πού δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος!

Είναι ανάγκη όμως να το θυμίζουν αυτό συνέχεια σε αυτόν τον ήρωα της σημερινής κυβέρνησης τον Υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρήστο Σπίρτζη που με δάκρυα στα μάτια αντί να σκίζει τα μνημόνια  υπογράφει συνέχεια όλα όσα περιλαμβάνουν αυτά, ενώ με παρρησία τα κατηγορούσε στο παρελθόν;

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και μερικοί που του συμπαρίστανται, όπως το Ποτάμι με την ανακοίνωση του.

Tο Ποτάμι συμπαρίσταται στον Χρήστο Σπίρτζη, στο νέο δράμα που περνάει. Πριν προλάβει να συνέλθει από το κλάμα για την ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων, ήρθε νέο χτύπημα: η σύμβαση για την αξιοποίηση του Ελληνικού.

Πόσα χτυπήματα να αντέξει ένας υπουργός; Χρήστο κουράγιο...

Ευτυχώς δε που εκτός  από τον πολιτικό κόσμο έχει και την συμπαράσταση και του καλλιτεχνικού.

Ο Σταμάτης Φασουλής του αφιέρωσε τον παρακάτω διθύραμβο:

Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν καταπατά, με όλο το θράσος, μια κυβέρνηση όλα όσα έχει υποσχεθεί (και λόγω αυτών των υποσχέσεων και μόνο υφίσταται ως κυβέρνηση) αρχίζουν η αντιπολίτευση και οι συν αυτή να ωρύονται και να κραυγάζουν " Αίσχος εσείς άλλα μας είπατε" και άλλα ηχηρά παρόμοια. Άστε τους αδέλφια. Άστε τους να κάνουν και τα υπόλοιπα, άστε τους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Στο κάτω κάτω, εσείς (στην αντιπολίτευση ομιλώ, την αξιωματική συγκεκριμένα),εσείς δεν είστε οι εμπνευστές της αποκρατικοποίησης του Ελληνικού; Μάλιστα. Αυτοί(τους κυβερνώντες σήμερα εννοώ)δεν είναι που διερρήγνυαν τα ιμάτια τους για την πώληση του αεροδρομίου; Μάλιστα.

Τώρα υπογράφουν τα δικά σας συμβόλαια. Πέστε τους ένα καλό λόγο. Ένα .."Μανάρια μου εσείς! Πουλάκια μου γλυκά! Αγάπη μου. λουλουδάκια όμορφα". Τέτοια, να πάρουν κουράγιο να κάνουν κι άλλα δικά σας.

Τι αρχίζετε και τους αποπαίρνετε, και πάρουν ανάποδες και πιάσουνε και σκίσουνε κάνα (καλσόν πήγα να γράψω)...και να σκίσουν κάνα Μνημόνιο (διορθώνω) και μας πετάξουνε έξω από την πόρτα όλους εμάς τους Ναιστηνευρωπαίους και μας φάει τούρκικη μαρμάγκα.

Πήγανε θυμηθήκανε τώρα τον Σπίρτζη που είπε λέει στις 30 Οκτωβρίου  2014 ότι " Είναι προφανές ότι οι πολιτικές ευθύνες είναι τεράστιες για αυτή την βήμα-βήμα μεθόδευση του ξεπουλήματος του Ελληνικού"

Τι πάνε και θυμούνται κάτι άνθρωποι. Εγώ σου λέω το είπε. Ε, και; πρώτον τότε δεν ήταν υπουργός, ούτε του πέρναγε από το μυαλό και δεύτερον σου λέει " Είπα ξείπα, χέζω την παρόλα μου." Το βούλωσε τώρα;  Έβαλε την τζίφρα; αυτό μετράει. Πες του και εσύ ένα καλό λόγο.

Ένα " Μπράβο το υπουργούλι μου, μπράβο το μιτζουτζουρίκο μου, αγοράκι μου εσύ. Σπιρτζάκο μου όμορφε!"

Να δεις πως θα πάρει επάνω του. Όλα θα τα υπογράψει.  Για αυτό. Δεν θέλω στηλιτεύσεις και σαρδόνιους καυτηριασμούς. Επαίνους μόνο. Επαίνους κι άγιος ο Θεός.

Και πολύ σωστά δεν αρκείται μόνο στον Σπίρτζη αλλά ασυγκράτητος αποδίδει εύσημα και στην λαοπρόβλητη κυβέρνηση μας που έχουμε την τύχη και την ευτυχία να μας κυβερνά, έστω και αν έχει στερηθεί σημαίνουσες πολιτικές προσωπικότητες όπως η Ραχήλ.

Γι΄αυτό λοιπόν πολύ σωστά γράφει:

Μόνο επαίνους για την κυβέρνηση. Επαίνους, θαυμασμούς και παλαμάκια. Μέχρι να τα υπογράψουν όλα και μετά... αύριο βλέπουμε. Γιατί όπως έλεγε και η Σκάρλετ Ο’ Χάρα: «Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα».

 Ακόμα χειρότερη.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 16-6-2016

Το δράμα του Σπίρτζη ήταν  επόμενο να συγκινήσει και την λαϊκή μούσα.

Έτσι  σας μεταφέρω από το μπλογκ Ελεύθερη Γνώμη δύο απολαυστικά άσματα για τον πονεμένο υπουργό

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΣΜΑ (Ανωνύμου): "Του Σπίρτζη η μάνα έκλαιγε"
-------------------------------------------------------------
Του Σπίρτζη η μάνα έκλαιγε που πόνεσε ο γιος της
με ζόρι και με δάκρυα υπέγραψε ο καλός της.
Σώπασε μάνα μου γλυκιά και το σταυρό σου κάνε
πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θάναι.

Εμείς ίδιοι δεν είμαστε, εμείς δεν ξεπουλάμε
μόνο τα υπογράφουμε, μετά μοιρολογάμε.
Σε ξένους τα χαρίσανε, τα παίξανε στα ζάρια
κι ας κάνει ο Άρης πόλεμο μ΄αντάρτες παλληκάρια.

Δίνουνε και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ μα εγώ χόρτο δεν βόσκω
Θα κλείσουμε τα σύνορα να φύγει και η Κόσκο.
Τι υπουργός κι αν έγινα και βουλευτής κι απ΄όλα
Μου έβαλαν στο ΤΑΙΠΕΔ τον Στέργιο τον Πιτσιόρλα
Πούλησε αεροδρόμια, πουλάει και τα τραίνα
εκείνος κάνει το κακό μα η υπογραφή σε μένα.

Πάει και το Ελληνικό, μας πήραν το Χασάνι
Τα δίνει όλα μπιρ παρά και το δημόσιο χάνει.
Μάνα όλα βουλιάζουνε, μετρό, συγκοινωνία
έβαλα και διόδια πάλι στην Εγνατία
δεν φταίω εγώ για τίποτα, όλα τα κάνουν άλλοι
φταίνε οι προηγούμενοι, οι φίλοι του Μιχάλη.

Οι ζέστες άμα σφίξουνε, εγώ τι θ΄απογίνω
Όλους τους εκατάγγειλα, μονάχος θ’ απομείνω
Ακούνε Σπίρτζη και γελούν, τρολάρουν «Σπίρτζη χώστα»
μόνη με υπερασπίζεται η Εύη Καρακώστα.

Μάνα θα μείνω υπουργός, άλλη δουλειά δεν έχω
και σφίγγοντας τα δόντια μου τον πόνο θα αντέχω.

 Και το δεύτερο:(τσαμπουκαλεμένη μάνα) : "Μην κλαις αγόρι μου γλυκό"
----------------------------------------------------------------------------------

Μην κλαις αγόρι μου γλυκό, αγόρι παινεμένο.
Τι θα λεγε ο Άρης μας αν σ' έβλεπε κλαμμένο;
Σούφρωσες τα χειλάκια σου με δάκρυα στα μάτια,
εσένα σου φορτώσανε των ξένων τα γινάτια.

Ό,τι μπορούσες το καμες, τα στήθια σου ασπίδα
φάλαινα ειν' οι δανειστές κι εσύ μικρή μαρίδα.
Σ' ανάγκασαν λεβέντη μου να τους τα δώκεις όλα
μακάρι αντις για Ελληνικό να τους κερνούσες φόλα.

Σφούγγιξε τα ματάκια σου γλυκό μου κλαψοπούλι
και ζώσου πάλι στ΄άρματα, κάντο όπως στο Σούλι.
Κλείσου αγορίνα μου εσύ στου Ελληνικού το πάρκο
κι ετοιμάσου πάραυτα για της ψυχής το μπάρκο.

Κάμε το σαν τον Σαμουήλ, που είπε κι ο Καμμένος
μπουρλότο βάλε, κάψε το, αντάρτης δηλωμένος.
Για να σκιαχτούν οι δανειστές κι η Lamda και ο Λάτσης
που νόμισαν οι ανόητοι γιουσούφι πως θα κάτσεις.

Φαντάζομαι τον Άρη μας πώς θα σε καμαρώσει
σαν σε θωρήσει δίπλα του ονόρε θα σου δώσει
Να το τιμήσεις Χρήστο μου το κάδρο στο γραφείο
άλλο ειν' το γραφείο υπουργού και άλλο το πορνείο.

Θα χω να λέω στις φίλες μου πως είχα γιο αντάρτη
κι όχι ραγιά στα τέσσερα με την ψυχή του σκάρτη.
Αγόρι έκαμα εγώ, δεν έκαμα κορίτσι.
Κλαψομουνιές κι υπογραφή θυμίζουνε Κυρίτση.

ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΟΠΑΝΕΣ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ "ΗΣΣΟΝΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ"

Τέρμα οι ανέφελες μέρες της σχολικής ζωής που οι περισσότεροι είχαμε περάσει όταν κάνοντας την πρώτη μας επανάσταση στην εξουσία γονέων και σχολείου κάναμε τότε σκασιαρχείο, σήμερα πλέον κοπάνα, από το σχολείο με την ελπίδα ότι οι γονείς μας δεν θα το πάρουν χαμπάρι..

Τώρα πλέον με e-mail ή με sms θα ειδοποιούνται πάραυτα οι γονείς!

Στα 6 χρόνια που πέρασα στο Γυμνάσιο για πρώτη φορά κοπάνα έκανα στην 5η Γυμνασίου, δηλαδή στην πραγματικότητα στην 3η Γυμνασίου γιατί ακόμα τότε είχε μείνει η παλιότερη ονομασία των τάξεων όταν το Γυμνάσιο ήταν 8τάξιο.

Το σχολείο μου, το  Α΄Πρότυπο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών, που βρίσκεται στην Πλάκα, στεγαζόταν ακόμα τότε στο παλιό ιστορικό του κτήριο στην οδό Σχολείου  πριν να μεταφερθούμε στην οδό Ηπίτου, όπου βρίσκεται  σήμερα το Λύκειο .

 Στις φωτογραφίες με αυτή την σειρά τα δύο αυτά κτήρια.

Στο πρώτο σήμερα  στεγάζεται το Πολιτιστικό Σωματείο “Eλληνικοί Χοροί” Δώρας Στράτου και στο δεύτερο το 1ο Πρότυπο Πειραματικό Γενικό Λύκειο Αθηνών - Γεννάδειο.

Οι πρώτες κοπάνες έγιναν την χρονιά που στο πρώτο εξάμηνο αρχίσαμε Άλγεβρα, την οποία λόγω και του ανεπαρκούς καθηγητού μας αλλά και της γενικότερης απέχθειας μου για τα Μαθηματικά, από την αρχή την πήρα πολύ άσχημα.(ίσως τα πράγματα να ήσαν διαφορετικά αν είχαμε μια καθηγήτρια σαν της φωτογραφίας!)

Ήταν βέβαια και η εποχή  που εκτός από την παραφιλολογία της ηλικίας (Μάσκα, Μυστήριο, Μικρός Ήρως κτλ) είχα αρχίσει να ανακαλύπτω την γοητεία της λογοτεχνίας με αποτέλεσμα αντί να μελετάω τα ανιαρά μαθήματα του σχολείου, να διαβάζω ακόμα και 4-5 βιβλία την εβδομάδα, τόσο από την οικογενειακή βιβλιοθήκη όσο και από τις βιβλιοθήκες φίλων μου.

Όπως ήταν επόμενο, τα μαθήματα του σχολείου έρχονταν σε 2η ή και 3η μοίρα, μιας και η μόνη φιλοδοξία  που είχα  ως μαθητής  ήταν να μην μείνω μετεξεταστέος, καθώς είχα πετύχει  πασαλείβοντας τα μαθήματα να περνάω τις τάξεις  !

Έτσι λοιπόν μια και το μάθημα της Άλγεβρας είχε την ατυχία να είναι την τελευταία διδακτική ώρα,  κρυβόμουνα συχνά στα αποχωρητήρια και μόλις άνοιγε η πόρτα της αυλής  αντί να χασμουριέμαι στην αίθουσα διδασκαλίας έκανα ωραίες βόλτες στα τόσο ενδιαφέροντα αξιοθέατα που έχει η Αθήνα στα μάτια ενός 15χρονου παιδιού.

Ευτυχώς η απουσία μου δεν γινόταν αισθητή γιατί όπως  γράφω και στο ποστ μου  ΟΤΑΝ Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ ! εφάρμοζα την σοφή αρχή  του "λάθρα βιώσαι" η οποία βασίζεται στην απόλυτα λογική σκέψη πως όταν  δεν σε ξέρουν οι καθηγητές τόσο λιγότερες φορές θα σε σηκώσουν στο μάθημα για να καταλάβουν πόσο αδιάβαστος είσαι, όταν μάλιστα στην τάξη υπάρχουν, όπως τότε, 60 μαθητές! Έτσι ο Αθεόφοβος κατάφερε, να τον σηκώνουν στο μάθημα μόνον  όταν είχε την ατυχία ο καθηγητής να δει στον κατάλογο ότι δεν είχε εξεταστεί σε όλο το τρίμηνο.

Μόνο ένας αντιπαθέστατος φιλόλογος με είχε πάρει χαμπάρι και είχε πει στον πατέρα μου  όταν είχε έρθει στο σχολείο για να μάθει πως πάει το βλαστάρι του: Είναι της ήσσονος προσπαθείας!

Το ατυχές  όμως τελικά αποτέλεσμα  από τις κοπάνες, ήταν η καταστροφική βαθμολογία του πρώτου εξαμήνου. Α΄τρίμηνο 9, Β΄τρίμηνο 9, γραπτές εξετάσεις  3, τελική βαθμολογία Α εξαμήνου 6!

Ευτυχώς οι γονείς μου δεν είχαν τις ανησυχίες που έχουμε οι σημερινοί γονείς και δεν τους απασχολούσαν ιδιαίτερα οι σχολικές μου επιδόσεις μιας και μέχρι τότε δεν είχαν κάποιο πρόβλημα παρά το ότι ήμουνα της  "ήσσονος προσπαθείας"

Έτσι δεν πήραν χαμπάρι την θριαμβευτική αυτή βαθμολογία η οποία μου δημιούργησε για πρώτη φορά στην ζωή μου άγχος πως θα καταφέρω να μην μείνω μετεξεταστέος για να περάσω ένα ανέμελο καλοκαίρι χωρίς διαβάσματα.

Αυτό το 6 πάντως ήταν το καλύτερο μάθημα που πήρα στην ζωή μου και με βοήθησε αργότερα να περάσω στους 11 πρώτους στο Πανεπιστήμιο !

Γιατί για  πρώτη φορά συνειδητοποίησα πως με τα πασαλείμματα δεν γίνεται τίποτα και αν δεν στρώσεις  κώλο δεν πετυχαίνεις στον σκοπό σου.

Στο Β΄ εξάμηνο αρχίσαμε Γεωμετρία, η οποία μου άρεσε κιόλας , αλλά λόγω της βαθμολογίας του Α΄εξαμήνου,παρά το γεγονός ότι λόγω του διαβάσματος που είχα ρίξει "έσκισα" όσες φορές με σήκωσε ο καθηγητής, βλέποντας αυτός το 6ρι μου έβαλε και στα δύο τρίμηνα από ένα  φτωχό 10, με αποτέλεσμα να πρέπει να γράψω για 18 για να περάσω, ό τελικά και εγένετο, προς μεγάλη του κατάπληξη!

Σε μεγαλύτερη τάξη του Γυμνασίου με ένα φίλο μου και νυν κουμπάρο, αποφασίσαμε μια μέρα ότι θα κάνουμε κοπάνα και θα πάμε να δούμε 2 γκραν γκινιόλ ταινίες που έπαιζε από τις 10 το πρωί το ΜΟΝΤΙΑΛ.

(Σχετικά με αυτόν τον κινηματογράφο γράφει ο Πέτρος Μανταίος εδώ)

Ήταν η εποχή που μετά την επιτυχία του Δράκουλα με τον Κρίστοφερ Λή παιζόντουσαν ένα σωρό ταινίες με βρυκόλακες τις οποίες προτιμούσε το νεανικό κοινό της εποχής.

Μέχρι να πάει 10 η ώρα, που άρχιζε η πρωινή προβολή, κρυφτήκαμε στον Εθνικό κήπο προσέχοντας να μην πέσουμε στην διαδρομή ενός καθηγητή που τον διέσχιζε καθημερινά και είχε δει στο παρελθόν άλλους κοπανατζήδες και μετά κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου προσέχοντας να μην πέσουμε στον πατέρα μου που μπορούσε να κυκλοφορεί στο κέντρο, φτάσαμε στον κινηματογράφο. Σε αυτόν απολαύσαμε μαζί με άλλους σκασιάρχες μαθητές από τα γυμνάσια της Αθήνας, αλλά και τους διάφορους αργόσχολους των πρωινών προβολών, τις δύο ταινίες .

Επειδή η κοπάνα 2-3 από κάθε τάξη ήταν σύνηθες καθημερινό φαινόμενο, κανένα από τους καθηγητές δεν τον απασχολούσε το γεγονός, γιατί και λόγω του αριθμού των μαθητών στις τάξεις αυτή δεν γινόταν αισθητή.

Έλα όμως που την ημέρα που την είχαμε εμείς κοπανήσει, την ίδια ιδέα είχαν κάπου 10 μαντράχαλοι από την τάξη μας!

Έτσι την επομένη βρεθήκαμε όλοι στο γραφείο του Γυμνασιάρχη παραταγμένοι σε μια σειρά και αυτός άρχισε, ξεκινώντας από τον πρώτο, να ρωτάει  γιατί δεν είχαμε  έρθει στο σχολείο.

Το πρόβλημα με τον Γυμνασιάρχη ήταν ότι ο ατυχής ήταν αλλήθωρος και έτσι ενώ κοιτούσε τον πρώτο στην σειρά απαντούσε ο τρίτος γιατί αυτόν φαινόταν ότι κοιτούσε, με αποτέλεσμα να επικρατήσει μια χάβρα και ελαφρά θυμηδία, με κατάληξη να θυμώσει και να ζητήσει να του φέρουμε την επομένη χαρτί από τον κηδεμόνα μας.

Άντε τώρα να πεις στον πατέρα σου ότι είχες κάνει κοπάνα και να υποστείς και όλη την σχετική ανάκριση γιατί την έκανες, που πήγες, με ποιόν ήσουν παρέα κτλ μαζί με όλες τις πιθανές κυρώσεις .

Οπότε ο Αθεόφοβος σκέφτηκε ότι εδώ γλυτώσαμε φτηνά το μπερντάχι από το 6  τώρα θα κωλώσουμε για ένα κωλόχαρτο;

Πήρε λοιπόν ένα λευκό χαρτί έβαλε ημερομηνία και έγραψε από κάτω:

Βεβαιώ ότι ο υιός μου λόγω ελαφράς εμπυρέτου βρογχίτιδος απουσίασε  δικαιολογημένα χθες από το σχολείο.

Ο κηδεμών  του και μια τσίφρα από κάτω!

Είχα δει και από άλλες φορές ότι κανένας καθηγητής δεν τα διάβαζε και απλώς τα μάζευαν και τα έβαζαν σε ένα ντοσιέ.

Άντε τώρα μέσα στον σωρό να βρουν ποιος  είναι αυτός ο ανώνυμος μαθητής με την εμπύρετο βρογχίτιδα!

Η δεύτερη φορά που κινδύνευσα να μείνω μετεξεταστέος ήταν στην τελευταία τάξη.

Τον στριφνό καθηγητή που εύστοχα μεν είχε πάρει χαμπάρι ότι ήμουνα της ήσσονος προσπαθείας, αλλά αντιμετώπιζε τους μαθητές σαν εχθρική απειλή, είχα την ατυχία να τον έχω σε αυτήν Ιστορία και Λατινικά. Παρ΄ολίγο λοιπόν να με αφήσει μετεξεταστέο τότε βάζοντας μου  και στα δύο από ένα 9ρι (το καθίκι!)!

Ευτυχώς ο υποδιευθυντής, ένας σπάνιας αξίας φιλόλογος ονόματι Κοφινάς  που με συμπαθούσε για τα  σχόλια που του έκανα  στην Αντιγόνη που μας την δίδασκε από λογοτεχνική μετάφραση, του είπε τι πας να κάνεις αυτός ετοιμάζεται για Ιατρική.

Όταν είχαν βγει τα αποτελέσματα των εισαγωγικών πέτυχα τον στριφνό στην Μητροπόλεως κάτω από το υπουργείο Παιδείας στην Μητροπόλεως.

Ήταν τότε σε εκείνο το κτήριο που για να μην χάσει φράγκο η Εκκλησία της Ελλάδος που της ανήκε, "έθαψε" το γραφικό εκκλησάκι  της Αγίας Δύναμης στην στοά του.

Τον είδα  να έρχεται, χωρίς το σύνηθες ξυνισμένο ύφος του, με χαμόγελο στα χείλη και το χέρι του έτοιμο να με συγχαρεί για την επιτυχία μου στις εισαγωγικές ,καθώς αυτή αντανακλούσε βέβαια και στο σχολείο και τους καθηγητές της .

Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στην ζωή μου που μόλις τον είδα του γύρισα εμφανώς την πλάτη και έφυγα αφήνοντας τον άναυδο. 

Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΣΠΑΓΚΟΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ , ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΣΤΑΝΙΕΤΕΣ

Στο καινούργιο πολυσέλιδο βιβλίο (680σελ)  του Μίκη Θεοδωράκη,  Διάλογοι στο Λυκόφως .90 συνεντεύξεις (Ιανός) υπάρχει και μια σπαρταριστή διήγηση του από τα παιδικά του χρόνια που μου θύμισε και μια αντίστοιχη δική μου που απετέλεσε και ένα από τα πρώτα μαθήματα που πήρα για τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους.

Αλλά αρχικά η αφήγηση του αειθαλούς Μίκη από τότε που ήταν 10 ετών και την εποχή που ο πατέρας ως δημόσιος υπάλληλος έπαιρνε μεταθέσεις για διάφορες πόλεις της Ελλάδας. (από εδώ)

Στα Γιάννενα πήγα στην πρώτη και δεύτερη τάξη του Δημοτικού. Με τα άλλα παιδιά δεν είχα πρόβλημα. Ίσως γιατί ήσαν κι αυτά αφελή όπως κι εγώ, όπως εξάλλου όλη η Ήπειρος, που πέρασαν χρόνια για να γίνουν κι αυτά ικανά να πιάνουν πουλιά στον αέρα, όπως οι υπόλοιποι Έλληνες.

Στο Αργοστόλι τα πράγματα ήταν προχωρημένα. Όταν βγήκα στη γειτονιά να παίξω με τα γειτονόπουλα, φάνηκε αμέσως η μεγάλη διαφορά μου. Όλα τα παιδιά μαζί, με μια σκέψη, κατάλαβαν ότι είμαι βλάκας! Μόλις άνοιξα το στόμα μου, η βαριά ηπειρώτικη προφορά μου τα έκανε να γελούν και να βεβαιωθούν για την κατωτερότητά μου. Κλείστηκα έντρομος στο σπίτι, έως ότου αποφάσισα να αντεπιτεθώ. Ο θείος μου, πρόξενος στην Αλεξάνδρεια, μου είχε στείλει ένα δώρο εντυπωσιακό: ένα αεροπλανάκι! Στην ουσία δεν ήταν παρά ένα ποδήλατο με τρεις ρόδες, φτερά αεροπλάνου και έναν έλικα που γύριζε μαζί με τις ρόδες. Κάθε απόγευμα τα παιδιά κατέβαιναν στην προκυμαία, στην πλατεία Μέτελα, να παίξουν ποδόσφαιρο ή να ψαρέψουν. Πήρα λοιπόν το αεροπλανάκι μου και κατέβηκα στην πλατεία καμαρωτός καμαρωτός. Τα παιδιά έμειναν άφωνα. Είχα πάρει την εκδίκησή μου!

Ένα απόγευμα, όμως, ύστερα από λίγες μέρες, δεν μου έδωσαν καμία σημασία· ανεβασμένα στο παραπέτο, έριχναν έναν σπάγκο στη θάλασσα και κάθε λίγο φώναζαν όλα μαζί: «Είναι μεγάλο! Πρόσεχε μη σου φύγει!». Είχαν και δυο-τρεις κουβάδες, όπου δήθεν έριχναν τα ψάρια που έπιαναν, χωρίς φυσικά να μπορώ εγώ να τα δω. Αυτό συνεχίστηκε για μερικές μέρες.

Κάποιο απόγευμα που κατέβηκα, όπως πάντα, στην προκυμαία με το αεροπλανάκι μου αποφάσισα να σταματήσω δίπλα τους ενώ εκείνα φώναζαν: «Είναι πολύ μεγάλο! Δέκα οκάδες! Προσέξτε!».

Εγώ, βαρύς Ηπειρώτης όπως ήμουν, ρώτησα:

«Μα πώς πιάνετε τόσο μεγάλα ψάρια;».

Τότε ένα παιδί μού δείχνει ένα κουβάρι σπάγκο και μου λέει:

«Αυτός ο σπάγκος είναι μαγικός. Αυτός τα πιάνει».

«Μου τον δίνεις;» του λέω.

«Κι εσύ τι θα μου δώσεις;».

«Ο,τι θέλεις».

«Θέλω το αεροπλάνο σου».

Του δίνω λοιπόν το αεροπλανάκι μου και παίρνω χαρούμενος τον μαγικό σπάγκο, με τον οποίο θα έπιανα πολύ μεγάλα ψάρια. Όταν γύρισα στο σπίτι, η μαμά μου με ρώτησε:

«Πού είναι το αεροπλάνο σου;».

Τότε εγώ, περήφανος, της δείχνω το κουβάρι και της λέω:

«Το έδωσα και πήρα αυτόν τον μαγικό σπάγκο!».

Η μαμά μου έμεινε άφωνη κι αργότερα ο πατέρας μου, όταν

πληροφορήθηκε την ιστορία του σπάγκου, και όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι... Από τότε ως τώρα!

Μονάχα εγώ παρέμεινα μέχρι σήμερα αμετανόητος και περήφανος, χωρίς να έχω αντιληφθεί ακόμα τη γενική θυμηδία που προκαλεί στους γύρω μου η ταύτισή μου με τον μαγικό σπάγκο...

Εγώ γεννήθηκα στην καρδιά της Αθήνας στην οδό Πειραιώς, λίγο πιο πάνω από την Πλατεία Κουμουνδούρου και για την οποία έχω γράψει το ποστ μου Η ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ

Όταν ήμουν αρκετά μικρότερος από την ηλικία που αφηγείται την ιστορία του ο Μίκης, δηλαδή  σε προσχολική, ήρθε μια μέρα ο πατέρας μου στο σπίτι και κρατούσε στα χέρια του ένα παιδικό κόκκινο ξύλινο αυτοκινητάκι.

Του το είχε δώσει ένας φίλος του, που το παιδί του είχε πια μεγαλώσει και δεν χώραγε πια να μπει μέσα.

Η κατασκευή του ήταν τελείως απλή με κόντρα πλακέ και βέβαια δεν είχε καμία σχέση με τα πολύ όμορφα που υπάρχουν σήμερα.

Όμως εκείνη την εποχή, που το καλύτερο παιχνίδι από αυτά που θυμάμαι πως  είχα, ήταν ένα ξύλινο κανονάκι με ξύλινες σφαίρες που τις πέταγε όταν  τράβαγες ένα ελατήριο που είχε από πίσω , το αυτοκινητάκι αυτό φάνταζε στα παιδικά μου μάτια σαν να μου χάριζαν μια Κάντιλακ! 

Μπορεί σήμερα σχεδόν όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας να έχουν από ένα τέτοιο παιχνίδι αλλά  μέχρι τότε δεν είχα  ξαναδεί άλλο παιδί να έχει κάτι τέτοιο, στις 3 πλατείες που με πήγαινε η μάνα μου να παίξω με άλλα παιδιά  .

Αυτές εκτός από την πλατεία Κουμουνδούρου, που ήταν κοντά στο σπίτι μας, ήταν η πλατεία Βικτωρίας, που  κοντά έμενε μία ξαδέλφη μου και η πλατεία Συντάγματος που έμενε μια άλλη.

Εκείνα τα χρόνια, που στο κέντρο της Αθήνας κατοικούσαν όλοι οι συγγενείς και φίλοι μας, αυτές ήσαν και τόποι αναψυχής των περιοίκων και των παιδιών τους.

Έτσι λοιπόν εμφανίστηκα μια μέρα στην πλατεία Κουμουνδούρου οδηγώντας το όχημα όλο καμάρι, σαν γύφτικο σκεπάρνι!

Η εμφάνιση μου στην πλατεία μπορεί να συγκριθεί  μόνο με την αντίστοιχη των στρατηγών όταν έμπαιναν  θριαμβευτές στην Ρώμη!

Η πολυπληθής πιτσιρικάδα που έπαιζε εκεί έμεινε έκθαμβη και άρχισε να τρέχει από πίσω μου παρακαλώντας να τους το δώσω να κάνουν και αυτοί μια βόλτα.

Μεταξύ των αιτούντων βόλτα ήταν και ένας μάγκας που είχε στο χέρι του  δύο καλογυαλισμένα ξυλάκια με ένα δάκτυλο του ανάμεσα και τα έπαιζε ρυθμικά και με τέχνη σαν καστανιέτες . Αφού έκανα μια φορά τον γύρο του θριάμβου στην πλατεία, ακολουθούμενος συνεχώς από τους ζηλόφθονες πιτσιρικάδες, επειδή μου είχαν γυαλίσει οι καστανιέτες είπα στον καστανιτοφόρο μάγκα ότι θα του δώσω το αυτοκινητάκι για βόλτα με αντάλλαγμα μετά τα ξυλάκια .

Αφού έκανε την βόλτα του με μένα να τρέχω από πίσω, το μετά δεν ήρθε ποτέ, γιατί το έβαλε στα πόδια και βέβαια δεν μπορούσα να τον κυνηγήσω γιατί ίσως να του έπαιρνα τις καστανιέτες αλλά θα ήταν αμφίβολο αν θα ξανάβλεπα πλέον την Κάντιλακ.

Η ιστορία αυτή απετέλεσε ένα μεγάλο μάθημα για μένα.

Μέχρι τότε πίστευα, βάσει των αρχών της οικογένειας που είχα γαλουχηθεί, ότι όλοι οι άνθρωποι όταν λένε κάτι ο λόγος του είναι συμβόλαιο.

Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη και διδακτική μου επαφή με την πραγματικότητα  και απετέλεσε ένα πραγματικό μάθημα ζωής για να εμπιστεύομαι ανθρώπους που ξέρω και να είμαι επιφυλακτικός σε αγνώστους μου.

Α, επίσης ποτέ μου  δεν κατάφερα να παίξω καστανιέτες!

ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

Όπως διαβάζω στο ΒΗΜΑ στο πρόσφατο Βιομηχανικό Συνέδριο που διοργάνωσε ο ΣΕΒ με θέμα «Ισχυρή βιομηχανία για καινοτομία, ανάπτυξη και δουλειές» αναδείχθηκαν τρία κύρια συμπεράσματα.

-Το πρώτο και σημαντικότερο συμπέρασμα ήταν ότι στην Ελλάδα καταγράφεται τα τελευταία χρόνια μια ιστορικά πρωτοφανής και μοναδική στον ευρωπαϊκό χώρο αποεπένδυση η οποία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με συμβατικά εργαλεία πολιτικής. Κάθε χρόνο απαξιώνονται περίπου 14 δισ. ευρώ παγίων επενδεδυμένων κεφαλαίων που δεν αναπληρώνονται με νέες επενδύσεις.

-Το δεύτερο μήνυμα του Συνεδρίου ήταν ότι για να ανακάμψει η ελληνική οικονομία και ταυτόχρονα να αλλάξει χρειάζεται πολλές και καλές επενδύσεις σε δραστηριότητες με εξαγωγικό κυρίως προσανατολισμό και υψηλότερη τεχνολογική αξία. Σε δραστηριότητες, δηλαδή, όπου παραδοσιακά υστερούμε και συνδέονται άμεσα με τη βιομηχανική παραγωγή.

-Το τρίτο συμπέρασμα ήταν ότι οι επενδύσεις αυτές θα πρέπει να  είναι  πρωτίστως ιδιωτικές. Οι δημόσιοι πόροι δεν αρκούν για να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη της βιομηχανίας και κατ' επέκταση της οικονομίας.

Μήπως μπορεί κανείς να θυμηθεί έστω και μια ιδιωτική επενδυτική προσπάθεια , που να μην πολεμήθηκε από  τον ΣΥΡΙΖΑ πριν την διακυβέρνηση της χώρας από αυτόν αλλά και μετά;

Έπρεπε η Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας να ρίξει ένα γερό χαστούκι στις ιδεοληψίες του Σκουρλέτη για να πάρει την άδεια να συνεχίσει τις εργασίες της η Ελληνικός Χρυσός στην Χαλκιδική ενώ αντίστοιχη περίπτωση ήταν οι γελοιότητες του Δρίτσα με την Cosco για να μην θυμηθούμε τον Μπαλτά που ανακάλυψε αρχαία στην περιοχή Αφάντου και πάγωσε την επένδυση εκεί, το Ελληνικό, τα αεροδρόμια  και μια σωρεία από άλλες επενδύσεις που συστηματικά πολέμησε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ιδεοληψία από την οποία κατέχονται πολλά από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι θα έρθουν κάποιοι περίεργοι επενδυτές, όπως πχ ο μακαρίτης ο Τσάβες ή οι Σύροι πρόσφυγες κατά Μάρδα !!, οι οποίοι θα επενδύσουν  τα λεφτά τους στην Ελλάδα, θα κερδίσουμε εμείς από την επένδυση και αυτοί βέβαια θα χάσουν!

Με μια φράση του, ό όχι και τόσο συμπαθής Βγενόπουλος τα λέει όλα:

Δεν υπάρχουν κακοί κερδοσκόποι, όπως επίσης επειδή χρησιμοποιούμε τη λέξη κερδοσκόπος, έχετε ακούσει ποτέ να υπάρχει η λέξη χασοσκόπος;

Στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας ο πάντα έγκυρος στα γραφόμενα του  Γιάννης Μαρίνος, στο άρθρο του  Έχουν γνώση οι φύλακες ή μόνο αυταπάτες; μας πληροφορεί τι γίνεται σε αντίθεση με μας στην γειτονική μας Τουρκία.

 Όπως πληροφορείται ο αναγνώστης της εφημερίδας «Φλόγα της Μακεδονίας» (Ιανουάριος - Μάρτιος 2016), το κολοσσιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, ύψους 5,9 δισ. δολαρίων, που εξαγγέλθηκε πρόσφατα στην Τουρκία θα αναλάβουν να υλοποιήσουν σχεδόν στο σύνολό του (4,5 δισ.) εγχώριες αμυντικές βιομηχανίες. Μια απλή σύγκριση με την ανυπαρξία μιας έστω και στοιχειωδώς υπολογίσιμης βιομηχανικής υποδομής στη χώρα μας προκαλεί κατάθλιψη και βαριά ανησυχία. Σκεφθείτε ότι, ενώ εμείς μετά βίας παράγουμε κάποια πυρομαχικά και στρατιωτικά οχήματα, η Τουρκία αναπτύσσει παραγωγή ακόμη και μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) και άρχισε τη ναυπήγηση ελικοπτεροφόρου - αεροπλανοφόρου που θα φέρει και επτά αμερικανικά αεροσκάφη F-35B σταθερής απονήωσης - προσνήωσης (ως το 2018 θα έχει παραλάβει 100 τέτοια πολεμικά αεροσκάφη από τις ΗΠΑ). Εμείς εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στην τρίτη γενιά μαχητικών αεροσκαφών, ενώ η τουρκική αεροπορία σε λίγους μήνες θα εντάξει στο δυναμικό της τα πρώτα μαχητικά πέμπτης γενιάς! Η «Φλόγα της Μακεδονίας» (υπεύθυνος ο μαχητικός αντιστράτηγος ε.α. Ναούμ) μας πληροφόρησε ότι το ημέτερο ΓΕΑ προσπαθεί να προωθήσει την προμήθεια νέων αεροσκαφών, την αναβάθμιση των Mirage και F-16 που διαθέτουμε με ραντάρ το οποίο εντοπίζει τα «αόρατα» αεροσκάφη και την αγορά μεταχειρισμένων F-15. Σχέδια όμως για το απώτερο μέλλον, ελλείψει χρημάτων.

Για να παρηγορηθούμε όμως αντί για όπλα και επενδύσεις εμείς έχουμε στο πλευρό μας ολόκληρους αρχηγούς κρατών με τους οποίους ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ενισχύει την άμυνα της χώρας, το Άγιο Φως, τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας και το υπερόπλο την Παναγία του Σουμελά!

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΛΑΣΤΑ ΠΤΥΧΙΑ

Διαβάζοντας  την σχετική ειδησεογραφία με τον σάλο που έχει δημιουργηθεί για τα πλαστά πτυχία με τα οποία έχουν διοριστεί άτομα στο Δημόσιο και τις αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ  προσπάθησα να καταλάβω ποια είναι η αλήθεια και τι είναι  σωστό να γίνει.

Το 2005 διαπιστώθηκε πως ορισμένα ιδιωτικά Τεχνικά-Επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια χορηγούσαν πτυχία με υψηλή βαθμολογία  σε μαθητές τους , ή ακόμα χειρότερα χορηγούσαν πτυχία σε άτομα που δεν είχαν καν παρακολουθήσει μαθήματα σε αυτά !

Έτσι όπως φαίνεται οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι απόφοιτοι αυτών των σχολών, ήσαν αντίθετοι με τις απόψεις περί αριστείας του Μπαλτά γιατί  κατέληγαν αριστούχοι!

Σαφώς η ευθύνη για αυτή την απαράδεκτη κατάσταση βαρύνει την κρατική μηχανή που όφειλε με ελέγχους να μην αφήσει να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση.

Τελικά το Υπουργείο όταν πήρε χαμπάρι το τι γίνεται, ανέστειλε την λειτουργία αυτών των ΤΕΕ  και στο άρθρο 24 του ν.3577/2007 που πέρασε  τότε η Γιαννάκου προβλέπεται ότι  όσοι είχαν πάρει πτυχίο τα σχολικά έτη  2004−2005, 2005−2006, 2006−2007 και 2007−2008 από αυτά τα ΤΕΕ θα προσέλθουν σε πτυχιακές εξετάσεις και μόνο αυτοί οι βαθμοί θα ληφθούν υπόψη για το πτυχίο.

  Η λογική αυτής της διάταξης βασιζόταν  στο ότι δεν ήταν εφικτό να διαπιστωθεί εάν ένας πτυχιούχος από αυτές τις σχολές είχε:

1-Καλόπιστα εγγραφεί σε αυτήν, την είχε παρακολουθήσει και είχε βαθμολογηθεί με την αξία του

2-Είχε πληρώσει για να του βάλουν 20 ή

3-Δεν είχε καν παρακολουθήσει μαθήματα και είχε αγοράσει το πτυχίο!

Μαριέττα Γιαννάκου
10 Μαρτίου 2004    19 Σεπτεμβρίου 2007  
Ευριπίδης Στυλιανίδης
19 Σεπτεμβρίου 2007    8 Ιανουαρίου 2009  
Άρης Σπηλιωτόπουλος
8 Ιανουαρίου 2009    7 Οκτωβρίου 2009  
Άννα Διαμαντοπούλου  

7 Οκτωβρίου 2009    7 Μαρτίου 2012  
Γεώργιος Μπαμπινιώτης
7 Μαρτίου 2012    17 Μαΐου 2012    

(Από  11-11-2011 έως 17-5-2012 κυβ. Παπαδήμου)
Αγγελική - Ευφροσύνη Κιάου υπηρεσιακή
17 Μαΐου 2012    21 Ιουνίου 2012
 Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος
21 Ιουνίου 2012 μέχρι 9-6-14

Ανδρέας Λοβέρδος

9-Ιουνίου 2014 μέχρι 25 Ιανουαρίου 2015

Αριστείδης Μπαλτάς

27 Ιανουαρίου μέχρι 28 Αυγούστου 2015

Αγγελική - Ευφροσύνη Κιάου

28-8-2015 μέχρι 22-9-2015  Υπηρεσιακή

Νίκος Φίλης

23-9-2015 έως σήμερα

Οι παραπάνω είναι όσοι διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας από τότε και  δεν εφάρμοσαν τον νόμο που θέλει να εφαρμόσει ο Φίλης τώρα.

Όπως δήλωσε η Γιαννάκου:

«Καταγγέλθηκαν επί θητείας μου σχολεία που δεν πληρούσαν τα κριτήρια, το υπουργείο επελήφθη αμέσως, έκανε έλεγχο, βρήκε παρατυπίες και επιβλήθηκαν ποινές. Φαίνεται πως από τότε δεν είχε ξαναγίνει έλεγχος».

Η μη εφαρμογή του νόμου είχε σαν αποτέλεσμα αρκετοί (πόσοι άραγε ακριβώς; είναι 2500;) να διοριστούν στο Δημόσιο χρησιμοποιώντας τα πτυχία αυτών των σχολών. Βέβαια και ο υπουργός δεν ξεκαθαρίζει πόσοι είναι αυτοί που έχουν διοριστεί στο Δημόσιο με ύποπτα πτυχία.

Η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ) καταγγέλλει ότι ύστερα από σύγκριση των τίτλων σπουδών ιδιωτικών ΤΕΕ με τους πίνακες διορισθέντων του διαγωνισμού 5Κ/2015 (ΦΕΚ 6/27-10-2015) του ΑΣΕΠ,  διαπίστωσε ότι υπάρχουν τουλάχιστον είκοσι κάτοχοι παράνομων τίτλων σπουδών οι οποίοι διορίζονται σε δημόσια νοσοκομεία της Αθήνας αλλά και της επαρχίας.

Το 2005 η ΟΙΕΛΕ είχε φέρει στο φως της δημοσιότητας την υπόθεση έκδοσης πάνω από 2.000 -«άριστων» μεν, πλαστών δε- τίτλων σπουδών από δύο ιδιωτικά ΤΕΕ της Αρτας.

Η υπόθεση αυτή συζητήθηκε στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Άρτας, με την γνωστή ταχύτητα  των Ελληνικών δικαστηρίων και αυτό  με την απόφαση του 62/2012 ζητούσε την οριστική παύση της δίωξης των κατηγορουμένων λόγω παραγραφής των πλημμελημάτων!

Είναι λοιπόν λογικό, έστω και καθυστερημένα, να εφαρμοστεί ο νόμος και όσοι μετά από τις δημόσιες εξετάσεις  έχουν μεγαλύτερη από 2 μονάδες διαφορά από τον βαθμό του πτυχίου που κατέθεσαν και έχουν ήδη διοριστεί,να απολυθούν.

Επίσης και αυτοί  που ενώ είχαν πάρει πτυχίο από δημόσιο ΤΕΕ με χαμηλή βαθμολογία και χρησιμοποίησαν πτυχίο από τα ιδιωτικά με υψηλότερη βαθμολογία θα πρέπει να απολυθούν πάραυτα χωρίς εξετάσεις, και πιθανώς να διωχτούν και για απάτη.

Για τον Φίλη και την μέχρι σήμερα πορεία του δεν έχω και την καλύτερη ιδέα, αλλά όταν έχει δίκιο πρέπει αυτό να του το αναγνωρίζει κανείς.

Κάτι αντίστοιχο γράφω και στο ποστ μου:

Ο ΦΙΛΗΣ, Η ΛΕΣΒΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ OI ΕΛΠΙΔEΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ 

Δεν μπορείς λοιπόν να τον κατηγορείς και ιδίως η ΝΔ, γιατί αποφάσισε, έστω και μετά 9 χρόνια αδρανείας,  να εφαρμόσει τον νόμο που η ίδια είχε ψηφίσει!

Προσωπικά δεν έχω σχέση με αυτές τις σχολές ούτε γνωρίζω και κανένα που να έχει πάρει από εκεί πτυχίο.

Αν ασχολήθηκα με αυτό το θέμα είναι γιατί  πιστεύω πως κάποτε σε αυτό το κράτος πρέπει σταματήσει ο άκρατος λαϊκισμός και η δημιουργία εντυπώσεων με κύριο σκοπό την  κομματική εκμετάλλευση.  

Θέλω τέλος να επισημάνω ότι χάρις στον λαϊκισμό που έχει δηλητηριάσει την ελληνική κοινωνία, από την παραπάνω λίστα όσων διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας μόνο δύο πέρασαν σημαντικά νομοσχέδια για την Παιδεία, η Γιαννάκου και η Άννα Διαμαντοπούλου.

Και οι δύο είναι εκτός Βουλής και τα νομοσχέδια τους φρόντισαν οι επόμενοι να τα κατακρεουργήσουν για να εξυπηρετηθούν διάφορα και ποικίλα συμφέροντα.

ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥ ΣΤΗΒ ΤΖΟΜΠΣ!

Όπως γράφω στο ποστ μου  ΠΕΡΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ :

Έχω αναφέρει και στο παρελθόν την περίπτωση του Steve Jobs, του ιδιοφυούς ιδρυτή της Apple, που καθυστέρησε 9 μήνες να χειρουργήσει  ένα σπάνιο τύπο  καρκίνου του παγκρέατος. από τον οποίο θα μπορούσε  να έχει επιζήσει. Το διάστημα αυτό  αντίθετα κατέφυγε σε εναλλακτικές θεραπείες με φυτική διατροφή, βελονισμό, βότανα, δίαιτες, χυμούς, καθαρτικούς υποκλυσμούς μέχρι και σε μέντιουμ!  

Ο Steve Jobs ανήκε δυστυχώς στην όχι αμελητέα κατηγορία ασθενών που δεν θέλουν να παραδεχτούν την πραγματικότητα και τελικά όταν την αποδέχονται είναι αργά, γιατί πλέον τότε δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία.

Περιγράφοντας σαν άλλη Κασσάνδρα πριν 5 χρόνια τα 5 ψυχολογικά στάδια που περνάει ένας ασθενής με θανατηφόρο νόσημα έγραφα

στο ποστ μου  Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΑΠΟΨΗ καθώς τα συνέκρινα με την κατάσταση της Ελλάδας, ότι :

Το τελικό στάδιο που απομένει πλέον είναι  στάδιο της αποδοχής όπου ο ασθενής ανασυγκροτείται, βάζει τη ζωή του και τις σκέψεις του σε τάξη, βοηθάει και τους άλλους να αποδεχτούν την πραγματικότητα και είναι έτοιμος να δεχτεί πλήρως την βοήθεια που μπορούν να του προσφέρουν οι ειδικοί.

Θα έλεγα πως σε αυτό το στάδιο θα καταλήξουμε αν τελικά φτάσουμε στην   χρεοκοπία ελεγχόμενη ή  ανεξέλεγκτη , οπότε τότε αναγκαστικά θα αναγκαστούμε να επιβιώσουμε με ανασυγκρότηση των δαπανών μας με τα μειωμένα οικονομικά μας , την αποδοχή πλέον από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της πραγματικότητας χωρίς παπαρολογίες και  φληναφήματα του τύπου δεν πληρώνω( θα πληρώσουν κάποιοι άλλοι από τον Άρη !), το χρέος να πληρώσει το κεφάλαιο ( ποιός έχει αντίρρηση, αλλά πως;) και θα πάω να επαναδιαπραγματευθώ τα δάνεια (εσένα περιμένανε!)

Έτσι καταλήξαμε μετά από 7 μήνες αναποτελεσματικής διαπραγμάτευσης, μετά από απώλεια 200.000 θέσεων εργασίας, με capital controls στις τράπεζες, υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας για 99 χρόνια, με κόφτες αλλά και   με ταυτόχρονη χρέωση  ακόμη  85 δις για να καταλήξει επιτέλους ο πρωθυπουργός να καταλάβει ότι όσα έλεγε για σκίσιμο μνημονίων, κατάργηση του ΕΜΦΙΑ, 13 μισθό κτλ ήσαν  αυταπάτες!

Δηλαδή ακριβώς το αντίστοιχο του Steve Jobs που πίστευε ότι θα θεραπεύσει τον καρκίνο με φυτική διατροφή, βελονισμό, βότανα, δίαιτες, χυμούς, καθαρτικούς υποκλυσμούς και την προσφυγή  σε μέντιουμ! 

Με δύο λόγια όλο το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν αντίστοιχο με τις παραπάνω "θεραπείες"! 

Βέβαια οι περισσότεροι που δεν τον ψήφισαν πίστευαν και πιστεύουν ότι δεν είχε αυταπάτες αλλά όσα έλεγε ήταν μια γνήσια εξαπάτηση του κόσμου για ψηφοθηρία.

Δεν χρειαζόταν να είναι κανείς Κασσάνδρα για να γράψει αυτά που έγραφα   στις 9-12-2014 πριν τις εκλογές για πρόεδρο της Δημοκρατίας :

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να πουλάει το παραμύθι της ακύρωσης ή έστω της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου ποντάροντας σε αυτούς που περιγράφει με ενάργεια ο  Χρήστος Χωμενίδης:
Πώς να αναθεματίσω τον άνεργο, που η απελπισία του γίνεται τυφλή οργή; Πώς να κοιτάξω αφ’ υψηλού τον ημιαγράμματο, που πιάνεται από παραμύθια για διεθνείς ανθελληνικές συνομωσίες και για μαγικές λύσεις και εμπιστεύεται όποιους τον κοροϊδεύουν πιο ανενδοίαστα μέσα στα μούτρα του; 

Στην άλλη περίπτωση, αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο Μηλιός θα εξηγήσει, με αγωνιστική έξαρση και υπερηφάνεια, στους κερδοσκόπους δανειστές μας ότι θα σχίσουν τα μνημόνια, θα διαπιστώσει με έκπληξη ότι τα  ταμεία δεν γεμίζουν με μεγαλοστομίες  γιατί  ούτε οι Κινέζοι ούτε ο Πούτιν δεν έχουν σκοπό να μας δανείσουν και δυστυχώς και εκείνος ο Τσάβες πέθανε νωρίς.

Αναγκαστικά λοιπόν ο Τσίπρας θα καταφύγει στον Σαμαρά για να του δείξει τις ειδικές εκείνες ασκήσεις κωλοτούμπας με τις οποίες μπαίνεις στο Ζάππειο αντιμνημονιακός και βγαίνεις αγκαλιά με ένα μνημόνιο.

Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι η βαρύτατη και επώδυνη θεραπεία που κατέληξε να υπογράψει ο Τσίπρας  θα έχει τελικά αποτέλεσμα και δεν θα καταλήξει οι ξένοι δανειστές μας λένε πάνω από το πτώμα της Ελλάδας η θεραπεία πέτυχε αλλά ο ασθενής απέθανε!

Και εδώ ένα απολαυστικό μικρό ποτ πουρί από τις "αυταπάτες" του Τσίπρα αφιερωμένο σε όσους τον ψήφισαν.

ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ! Β΄ Μαρίκα Παλαίστη

Η δεύτερη πασίγνωστη, όμως μόνο στην Ελλάδα τραγουδίστρια, είναι η Μαρίκα Παλαίστη. Η Παλαίστη  σε αντίθεση με την  Τζένκινς ήταν στα νιάτα της καλή υψίφωνος. Γεννημένη το 1888 στον Πόντο και παντρεμένη με Ρώσο  εγκαταστάθηκε στην Μόσχα. Πήρε χρυσό μετάλλιο στο ωδείο του Κιέβου όπου σπούδασε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Όπερα της Μόσχας.

 Ακολούθησε διεθνή καριέρα με πολλές εμφανίσεις όχι μόνο την Ρωσία αλλά και στην Ευρώπη. Μετά τον θάνατο του άντρα της και των δυο παιδιών της πήγε και τραγούδησε στην Αμερική και μετά την Ρωσική επανάσταση εγκαταστάθηκε τελικά στην  Ελλάδα. Εδώ άνοιξε  σχολή φωνητικής ενώ παράλληλα συμμετείχε σε λυρικές παραστάσεις και έδινε και συναυλίες.

Λεπτομερέστερη αναφορά για την βιογραφία της στο εξωτερικό  υπάρχει εδώ.
Στον προπολεμικό τύπο μετά την εγκατάσταση της στην Ελλάδα υπάρχουν σποραδικές αναφορές για συναυλίες της.

Μετά την απελευθέρωση διαβάζουμε ότι στις 20-10-1946 θα δώσει την αποχαιρετιστήριο συναυλία της στον Παρνασσό.

Προφανώς είχε ήδη αρχίσει να χάνει την φωνή της γεγονός που απ΄ότι φαίνεται πρέπει να είχε ταυτόχρονη επίδραση και στην ψυχική της ισορροπία γιατί η  μετέπειτα πορεία της την οδήγησε στο να συγκαταλέγεται πλέον στους χαρακτηριστικούς γραφικούς τύπους της Αθήνας στις δεκαετίες 50 και 60.

Η Παλαίστη  μόλις οι γυναίκες απέκτησαν στην Ελλάδα το δικαίωμα ψήφου, ιδρύει το Ανεξάρτητο Δημοκρατικό Κόμμα Γυναικών!
Όποτε αρχίζει να απασχολεί συχνότερα τον ημερήσιο τύπο και διαβάζουμε συχνά πλέον τόσο για την πολιτική της δράση όσο και για τις ταραχώδεις συναυλίες που έδινε.

Αφού λοιπόν απέκτησε την προεδρία του κόμματος επακολούθησε ο πατροπαράδοτος αγιασμός  και στην συνέχεια προσφορά στους παρισταμένους βερμούτ και μπατόν σαλέ!

Και αρχίζει πλέον να συνδυάζει τους πολιτικούς της λόγους με δημόσιες ομιλίες αλλά και με ρεσιτάλ με άριες στα οποία γίνεται πανδαιμόνιο από τα πλήθη που πηγαίνουν πληρώνοντας μάλιστα και ακριβό εισιτήριο για να κάνουν πλάκα φωνάζοντας διάφορα περιπαικτικά συνθήματα  όπως «Οι σπογγαλιείς Αθηνών μαζί σου», «Μαρίκα σώσε τα λουκάνικα», «Βαράτε την με λουκουμόσκονη», «Στον μολυβένιο ουρανό μια κατσαρίδα τρέχει, μου φαίνεται πως βρέχει» ή να καταργηθεί η τρύπα στις δεκάρες!
Τον Ιούνιο του 1957, 70 ετών πλέον, έπεσε και χτύπησε στο κεφάλι και την μετέφεραν σε κωματώδη κατάσταση στον Ευαγγελισμό.  Γερό κόκαλο όμως γρήγορα ανέρρωσε και σε λίγους μήνες έδωσε την παρακάτω συναυλία.

Μια άκρως επεισοδιακή συναυλία  ήταν και αυτή στο ΙΝΤΕΑΛ όπου ένας εξοργισμένος θεατής της επετέθη γιατί είχε πει ότι αφιερώνει το επόμενο τραγούδι της στον φυλακισμένο τότε Γλέζο.
Γλαφυρές περιγραφές από το ρεσιτάλ υπάρχουν τόσο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ όσο και στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ της Αιγύπτου!

Στην παραπάνω συναυλία στο ΙΝΤΕΑΛ αυτός που προκάλεσε το επεισόδιο αποκαλύφθηκε μετά από ενάμιση μήνα σε συνέντευξη που είχε δώσει το προεδρείο του Γ΄Πανσπουδαστικού Συνεδρίου για τα επεισόδια που είχαν γίνει στα γραφεία της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ από Εκοφίτες, ότι ήταν ο γραμματέας του συνεδρίου Χ.Φύσσας που ανήκε στην νεολαία της ΕΡΕ. Πρέπει να  είναι ο ίδιος που μετέπειτα είχε εκλεγεί βουλευτής του ιδίου κόμματος.

Μη σεβόμενα δε τα ανάκτορα την μοναδική, τότε, γυναίκα πρόεδρο πολιτικού κόμματος δεν έκαναν δεκτή την επιθυμία της να την δεχτεί ο βασιλιάς.

Η Παλαίστη ως πολυσύνθετο ταλέντο γράφει τραγούδια, όπως το Πάντοτ΄εσύ, που το αφιερώνει  στην μεγαλύτερη της τελευταίας γενιάς καλλιτέχνιδα Αλίκη Βουγιουκλάκη (1959) αλλά και ποιήματα, ενώ  ταυτόχρονα ως άτομο με δημοκρατικές αρχές, θαυμάζει τον Λουμούμπα και ενθουσιάζεται με τον άθλο του Γκαγκάριν.Γι΄όλα αυτά μας ενημερώνει ανελλειπώς ο Ελευθερόστομος στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Όμως ούτε στην Ικαρία που πήγαινε για τα ιαματικά της λουτρά δεν μπορούσε να αποφύγει τους ενθουσιώδεις θαυμαστές της με αποτέλεσμα  αυτός ο θαυμασμός να έχει άκρως δυσμενές αποτέλεσμα και στην φωνή της, όπως είπε σε συνέντευξη της στο ΕΜΠΡΟΣ.

Πριν  τις εκλογές "βίας και νοθείας" του Οκτωβρίου 1961 εξαγγέλει την έκδοση εφημερίδας την οποία θα διευθύνει και θα γράφει και το κύριο άρθρο!

Ο Ρουπακιάς που αναφέρει ήταν ένα χωρικός  στο χωριό Ανέζη Φιλιππιάδος που τον σκότωσε μετά από συμπλοκή  ένας χωροφύλακας που είχε πάει εκεί με  3 εντάλματα συλλήψεως για οφειλή 180 δραχμών στην Αγροτική Τράπεζα.

Τον Ιανουάριο του 1962 δίνει ακόμα μια ιστορική συναυλία μπροστά σε 600 άτομα που είχαν πληρώσει από 100 δραχμές εισιτήριο για να κάνουν πλάκα σε μια γυναίκα 75 χρονών με διαταραγμένη προσωπικότητα.

Στις εκλογές της 3 Νοεμβρίου 1963, στις οποίες εκλέχτηκε η ΕΚ  και παρά το ακριβό για τότε παράβολο για τα οικονομικά της , η Παλαίστη απτόητη έλαβε μέρος έχοντας αλλάξει την ονομασία του κόμματος της σε Δημοκρατικό κόμμα Εργαζομένου Λαού.

Νέα πάλι συναυλία και η ίδια ξανά  εικόνα επικρατεί στην αίθουσα μετά την εμφάνιση της  με μαύρο ποδήρες βελούδινο φόρεμα στολισμένο με μαύρη νταντέλα και ετόλ στους ώμους. Αυτή είναι και η τελευταία συναυλία της που αναφέρεται στον ημερήσιο τύπο.

Η Παλαίστη από νέα έγραφε και βιβλία παντός είδους και με  το τελευταίο της  με τίτλο "Τι είναι ο έρωτας και γίνεται συχνά φονιάς;"  ασχολείται στην επιφυλλίδα του στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  ο Σπ.Γιαννάτος.

Οι τελευταίες αναφορές σε αυτήν, αλλά και οι τελευταίες της φωτογραφίες είναι του 1966, η πρώτη σε άρθρο της Σώτιας Τσώτου και η δεύτερη από την παρουσία της στην δίκη του ΑΣΠΙΔΑ.

Ο Πρετεντέρης εμπνεύστηκε από την Μαρίκα Παλαίστη τον ρόλο της Κλημεντίνης στο ραδιοφωνικό σήριαλ Το ημερολόγιο ενός Θυρωρού που με μεγάλη επιτυχία κράτησε η Σαπφώ Νοταρά. Χάρις σε αυτόν το ρόλο, μιας τέως τραγουδίστριας της Όπερας, γνώρισε και το ευρύτερο κοινό τον συνθέτη Διονύσιο Λαυράγκα από τις συχνές αναφορές που έκανε η Κλημεντίνη γι΄αυτόν.

Τον Φεβρουάριο 1970 η Παλαίστη πέθανε σε ηλικία 82 ετών.

 (ΜΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΛΙΚ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ)

Το προηγούμενο:

ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ! Α΄ Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς