Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΥΓΚΥΛΙΣΜΟ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Όλοι όσοι διάβασαν για την αυτοκτονία της 29χρονης κοπέλας στην Κύπρο,την οποία κακοποιούσε σεξουαλικά από 4 ετών ο ιερέας θετός της πατέρας, αγανάκτησαν τόσο από αυτό το κτήνος όσο και από όσα ειπώθηκαν στην Ιερά Σύνοδο της Κύπρου για να πέσει στα μαλακά ο παιδεραστής παπάς.

Μεταξύ των άλλων ο  Μητροπολίτης Κύκκου είπε :  το παράπτωμα διά το όποιον κατηγορείται ο π. Στυλιανός Σάββα δεν είναι ούτε μοιχεία, ούτε πορνεία, αλλά “συγκυλισμός” και θα πρέπει να εξετάσωμεν τι οι ιεροί κανόνες διαλαμβάνωσιν εις την περίπτωσιν ταύτην. 

Καθώς η λέξη συγκυλισμός μου ήταν άγνωστη έψαξα να δω τι λένε οι ιεροί κανόνες και γι΄αυτό  διάβασα τους Κανόνες του Ιωάννου του Νηστευτού και έτσι έγινα κοινωνός του τι είναι συγκυλισμός αλλά και του πως αντιμετωπίζει τα σεξουαλικά θέματα ένας άγιος της Χριστιανικής θρησκείας.

Μεταφέρω εδώ τους σχετικούς με το σεξ κανόνες με δικά μου λόγια.

 ΣΤ΄κανών. Αν την νύκτα πάθει κανείς ρεύση δεν μεταλαμβάνει εκείνη την μέρα, λέει τον ν΄ψαλμό του Δαβίδ και με 49 μετάνοιες καθαρίζει.

Ζ΄κανών, Αν όμως πάθει ρεύση την μέρα και ξύπνιος, δεν μεταλαμβάνει 7 μέρες και συνεχίζει με τα παραπάνω καθημερινά.

Η κανών. Αν όμως τραβήξει μαλακία δεν μεταλαμβάνει 40 μέρες, τρώει μόνο ψωμί και νερό και τραβάει 100 μετάνοιες καθημερινά.

Όσοι δε έχετε υποτιμήσει το προϊόν της μαλακίας, ο Άγιος Μελέτιος ο Ομολογητής θεωρεί πως κάνουν θυσία στον Διάβολο,το τιμιώτερον μέρος του σώματος των!

Θ΄Κανών. Εδώ τα πράγματα σκουραίνουν. Αν συνεννοηθούν δύο να τραβήξει μαλακία ο ένας στον άλλο η ξηροφαγία γίνεται 80 μέρες μαζί με 100 μετάνοιες καθημερινά.

Εδώ ανήκει και ο συγκυλισμός είτε μεταξύ δύο ανδρών, είτε δύο γυναικών, είτε με άνδρα και γυναίκα χωρίς να υπάρχει κανονικό πήδημα.

Είναι δε κατά το βάρος της αμαρτίας αναμέσον  μαλακίας και πορνείας, της μεν μαλακίας μεγαλύτερος της δε πορνείας μικρότερος.

Ι΄Κανών. Αν τώρα τράβαγε κανείς μαλακία πριν να γίνει παπάς χωρίς να ξέρει ότι αυτό που κρέμεται στα σκέλια του είναι μόνο για κατούρημα και για να κάνει παιδιά, εφαρμόζοντας πρώτα τον κανόνα Η΄ θα έχει την ευτυχία να τον κάνουν ιερέα.

Αφού όμως τον κάνουν ιερέα και ξανατραβήξει μια μαλακία για ένα χρόνο παύει να ιερουργεί, αν δε έχει γλυκαθεί και τραβήξει 2-3 ακόμα μαλακίες τότε από παπάς γίνεται αναγνώστης.

ΙΑ΄Κανών. Όσο για τις γυναίκες που μπαλαμουτιάζονται και φιλιούνται με άνδρες ισχύει ο Η΄κανών για την μαλακία.

ΙΒ΄Κανών. Εάν κάποιος  μοναχός ή λαϊκός πορνεύσει δεν κοινωνεί 2 χρόνια, καθημερινά πρέπει να κάνει 250 μετάνοιες και μετά την 9^η ώρα της ημέρας του επιτρέπεται μόνο ξηροφαγία, δηλαδή ψωμί και νερό. Αν δεν τα κάνει θα απέχει της κοινωνίας όπως όρισαν οι θείοι Πατέρες.

ΙΓ΄Κανών Ο μοιχός δεν κοινωνεί για 3 χρόνια και κάνει ότι προβλέπει ο προηγούμενος Κανών.

ΙΔ΄Κανών. Τώρα αν πηδήξει κανένας την αδελφή του κάνει τα ίδια με παραπάνω μόνο που οι μετάνοιες από 250 γίνονται 500!

ΙΕ΄και ΙΣΤ΄Κανόνες .Αν πηδήξει την νύφη του  ή την πεθερά του τα ίδια αλλά εδώ με σκόντο στις μετάνοιες, μόνο με 300 !

ΙΖ΄Κανών. Οι γυναίκες όταν έχουν περίοδο δεν κοινωνούν για 7 μέρες.

Οι νταβραντισμένοι δε που τις πηδάνε αυτές τις μέρες επειδή τα παιδιά που θα γεννηθούν σε αυτές τις περιπτώσεις  είναι συνήθως ασθενή και λωβά, θα πρέπει απλά και χριστιανικά να λιθοβολούνται!

ΙΗ΄Κανών. Και φτάσαμε στην αρσενοκοιτία που είναι δύο ειδών: η μία όταν μερακλής άνδρας πηδάει από πίσω την γυναίκα του και η δεύτερη όταν αυτό γίνεται μεταξύ δύο ανδρών.

Μην νομίσετε όμως ότι και εδώ δεν υπάρχουν διαβαθμίσεις  Στους άνδρες πιο αμαρτωλός είναι ο ενεργητικός από τον παθητικό, αλλά ο χειρότερος  είναι αυτός που κάνει και τα δύο! Γενικότερα δε η σειρά  βαρύτητας του αμαρτήματος εξαρτάται από τον κώλο! Το βαρύτερο αμάρτημα είναι με την γυναίκα του, ελαφρύτερο με ξένη γυναίκα και ακόμα ελαφρύτερο με άνδρα!   

Τρία χρόνια λοιπόν χωρίς μετάληψη, να κλαίει για τις αμαρτίες του, πείνα όλη μέρα και ξηροφαγία από την εσπέρα και βέβαια 200 μετάνοιες καθημερινά. Αν δε δεν τα τηρήσει 15 χρόνια κομμένη η μετάληψη.

ΙΘ΄Κανών. Αν τώρα κάποιος παιδεραστής διέφθειρε παιδάκι 7 ετών το συγχωρούμε μεν που το διέφθειραν,αλλά δεν μπορεί να γίνει παπάς!

Αν όμως εδέχθη την ρεύσιν του σπέρματος μόνον εις τα μηρία του χωρίς να έμβη δηλαδή ο καυλός εις τον αφεδρώνα του (συγκυλισμός) τότε μπορεί να γίνει!

Όλα τα παραπάνω μπορεί να φαίνονται το λιγότερο φαιδρά ή κωμικοτραγικά στην εποχή μας, δεν παύουν όμως να περιλαμβάνονται στο Πηδάλιον που είναι το επίσημο και σε ισχύ μέχρι και σήμερα «Ποινολόγιο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας και συντάχθηκε το 1793 από δυο λόγιους μοναχούς, τον Νικόδημο τον Αγιορείτη και τον ιερομόναχο Αγάπιο. Εκδόθηκε αρχικά στη Λειψία το έτος 1800.

Ο Ιωάννης ο Νηστευτής, όπως διαβάζω στο Πηδάλιον, 6 μήνες δεν ήπιε νερό! (μην είστε άπιστοι Άγιος είναι!), και στα 13 ½ χρόνια που ήταν πατριάρχης  δεν έφαγε παρά ει μη γούλαν του μαρουλιού, ή ολίγον πεπόνι, ή σταφύλι, ή σύκα και ύπνον δε ολιγώτατον και μεμετρημενον ελάμβανε.

Και όσοι δεν πιστεύετε τα περί νηστείας είμαι σίγουρος ότι θα πιστεύσετε πως άμα είσαι άγιος και έχεις ξεχάσει να πεις πριν να πεθάνεις ορισμένα πράγματα σε κάποιον με ένα θαύμα διορθώνεις την αμέλεια σου!

΄Ετσι διαβάζουμε στο Πηδάλιον : ότι νεκρός ών, εσηκώθη, και αντεφίλησε τον Έπαρχον Νείλον, όστις επήγε να τον ασπασθή, κατά το σύνηθες, ως νεκρόν, και λόγια τινα είπεν εις το αυτί του, πάντων βλεπόντων με έκπληξιν.!

ΠΩΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

Το πρόβατο που φεύγει από το κοπάδι μπορεί να το φάει ο λύκος, αλλά το πρόβατο που θα μείνει στο μαντρί θα το φάει οπωσδήποτε ο βοσκός. Κι αν δεν το φάει ο ίδιος ο βοσκός, περιμένουν ανυπόμονα εκατομμύρια στόματα σ' όλη τη γη να το καταβροχθίσουν. Ανήκουν σ' όλα τα θρησκευτικά δόγματα και κατοικούν σ' όλες τις ηπείρους. Ο αγώνας είναι άνισος.

Αυτή είναι ή εισαγωγή στο άρθρο Το αρνί ξανασταυρώνεται που δημοσιεύτηκε στις 14-4-1996 από την ομάδα Ιός στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ  ( εδώ και εδώ)  Από αυτό μεταφέρω εδώ μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου)

Θαμπωμένοι από τη λευκότητα της προβιάς και την ηπιότητα της συμπεριφοράς του, οι άνθρωποι ταύτισαν από πολύ νωρίς το πρόβατο με την αγνότητα και την καλώς εννοούμενη αθωότητα. Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις που το πρόβατο χρησιμοποιήθηκε ως συνώνυμο της ηλιθιότητας ("προβάτου προβατότερον" έλεγαν οι αρχαίοι για να χαρακτηρίσουν το άκρον άωτον του κρετινισμού), οι μεσογειακοί λαοί το θεώρησαν από πολύ νωρίς σύμβολο της θριαμβεύουσας άνοιξης, σημάδι της αναγέννησης της ζωής και της ήττας του θανάτου.( θανατώνοντας τα!) Στο σημείο, όμως, αυτό οι άκακοι συμβολισμοί οδηγούνταν σε αιματηρές συνέπειες: Οι ίδιοι λόγοι που καθιστούσαν το νεογέννητο αρνί αρχετυπικό σύμβολο της αθωότητας το μετέτρεπαν και στο κατ' εξοχήν θύμα, το ζώο που έπρεπε να θυσιαστεί για να εξασφαλίσει τη σωτηρία

Έτσι, μόνον ο θάνατος ενός αρνιού μπορούσε να επιτρέψει στον Διόνυσο να γυρίσει στη χώρα των ζωντανών. Αλλά όχι μόνον σε αυτόν. Με μια σταθερότητα που συναντάται σπανίως στην ιστορία της ανθρωπότητας, το αρνάκι -συνήθως του γάλακτος- αποτελεί το ζώο της θυσίας τόσο για τους εβραίους όσο και για τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους. Ένα ζώο που θυσιάζεται σε κάθε ευκαιρία, αλλά κυρίως τις γιορτές που συνδέονται με την ανανέωση της φύσης ή την αναγέννηση θεού και ανθρώπων: ιουδαϊκό Πάσχα, χριστιανικό Πάσχα, θυσία του Ραμαζανιού (το περίφημο κουρμπάν που χρησιμοποιείται στη Μέση Ανατολή και ως τρυφερή προσφώνηση του πραγματικού φίλου).

To  “Έιντ αλ-Αντά”, ή “Γιορτή της Θυσίας” ή «Κουρμπάν Μπαϊράμ» στα τούρκικα, είναι ιδιαίτερα σημαντική γιορτή των μουσουλμάνων προς τιμή της προθυμίας του Αβραάμ να θυσιάσει το πρωτότοκο γιο του και έτσι μετά την πρωινή προσευχή θυσιάζεται ένα αρνί σε ανάμνηση αυτής της φρικαλέας  ιστορίας. 

Τον Αβραάμ τιμούν και οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες.

Μαζικές θυσίες αμνών συνόδευαν συχνά τα εξαιρετικά γεγονότα, όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη: Ο Δαβίδ, για παράδειγμα, προσέφερε θυσία χιλίων αμνών κατά την ενθρόνιση του γιου του Σολομώντα, ενώ ο ίδιος ο Σολομών θυσίασε στα εγκαίνια του Ναού περισσότερα από εκατόν είκοσι χιλιάδες πρόβατα. 

Όμως όπως με τρυφερότητα θα έσφαζε τον γιό του ο Αβραάμ για να ευχαριστήσει τον μοβόρο θεό του, έτσι και τα αρνιά πρέπει να σφαγούν μεν αλλά  με τις σωστές προϋποθέσεις:

Σύμφωνα με τη σύνοψη των εβραϊκών νόμων από τον Steven Weintraub, "το κρέας που θα φαγωθεί πρέπει να έχει σφαγεί με ιδιαίτερο τρόπο (Δευτερονόμιο 12: 20). Πρέπει να έχει προηγηθεί προσευχή. Το ζώο πρέπει να σφαγεί με τρόπο που να μην του προκαλέσει μεγάλο πόνο. Ένα κοφτερό μαχαίρι χρησιμοποιείται για να κόψει δια μιας τον οισοφάγο, την τραχεία, την καρωτίδα και τη σφαγίτιδα φλέβα".

Αν δε νομίζετε το ότι το τραγανιστό αρνάκι της σούβλας με την συνοδεία του κοκορετσιού είναι απλά ένα εκλεκτό και νόστιμο έδεσμα έχετε απόλυτα λάθος!  Ο Αρχιμ. ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ στο περισπούδαστο κείμενο του  "Ο συμβολισμός του πασχαλίου αμνού", Αθήναι 1937,μας επεξηγεί με σαφήνεια και ευλάβεια τι  σημαίνει κάθε κοψίδι που τρώτε!

Η περί βρώσεως του πασχαλίου αμνού εντολή του Θεού περιέχει ειδικές διατάξεις. Ούτω:

 α) πρέπει ο αμνός να είναι εψημμένος "οπτός εν πυρί". Μήπως ταύτα διότι ο Χριστός, ο "αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του Κόσμου", πάσχων επί του Σταυρού, ως αντιπρόσωπος της ενόχου ανθρωπότητος, εδέχθη επάνω Του τους κεραυνούς της θείας Δικαιοσύνης, το πνευματικόν εκείνο πυρ, δι' ού κατέκαυσε την αμαρτίαν;

β) Πρέπει να φάγουν το αρνίον χρησιμοποιούντες άζυμον άρτον. Ο Χριστός, θυσιασθείς επί του Σταυρού κατέστη και η απαραίτητος τροφή των πιστών, μεταδίδων την ζωήν του καθαράν, τελείως αγίαν (δηλουμένην δια του αζύμου άρτου).

 γ) Πρέπει να φάγουν το αρνίον το εψημμένον και διαμελισμένον κατά τα τμήματά του. Πρέπει να φάγουν "την κεφαλήν αυτού (του αρνίου) μετά των ποδών αυτού και μετά των εντοσθίων αυτού" (εδ.9). Ο χριστιανός, ο λυτρωθείς διά του αίματος του αρνίου πρέπει να φάγη την κεφαλήν, ν' αποκτήση τον νουν του Χριστού, τον τρόπον του σκέπτεσθαι, φωτιζόμενος υπό του Πνεύματος του Κυρίου. Αλλ' ο χριστιανός πρέπει να φάγη και τα σπλάγχνα του αρνίου. Είναι τα σπλάγχνα του Χριστού, ο εσωτερικός κόσμος των αγίων αισθημάτων και επιθυμιών του Κυρίου. Επί πλέον δε ο χριστιανός πρέπει να "φάγη και τους πόδας του αρνίου". Εχων ως πρότυπον τον Χριστόν να κατευθύνη τους πόδας του επί της οδού, ην ο Κύριος ημών εβάδισεν, ρυθμίζων την ζωήν αυτού κατά το υπόδειγμα της ζωής Εκείνου.

Επειδή δε στην εποχή του πρώιμου Χριστιανισμού τον Χριστό εμφάνιζαν σε ζωγραφικές στις κατακόμβες και τους πρωτοχριστιανικούς ναούς ως πρόβατο, η ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδος που συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από το 680 μέχρι το 681  στον ΠΒ' Κανόνα της  (Ερμηνεία, "Πηδάλιον", Εν Ζακύνθω, 1864) το απαγόρευσε λέγοντας:

Επειδή μερικοί ζωγραφίζουσι, τον μεν Χριστόν, ως πρόβατον και Αμνόν, τον δε Πρόδρομον δεικνύοντα αυτόν με τον δάκτυλόν του και λέγοντα: Ιδέ ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του Κόσμου, δια τούτο προστάζει ο παρών Κανών, το τοιούτον εις το εξής να μη γίνεται, αλλά να ζωγραφίζεται ο Χριστός, ως άνθρωπος τέλειος, κατά τον ανθρώπινον χαρακτήρα, ίνα δια του ανθρωπίνου είδους ερχόμεθα εις ενθύμησιν της εν σαρκί πολιτείας αυτού, και του πάθους, και του θανάτου, και της διά τούτων γενομένης σωτηρίας του Κόσμου. Διότι τους μεν παλαιούς εκείνους του νόμου τύπους τιμώμεν καθ' ό επροεικόνιζαν την αλήθειαν του Ευαγγελίου και της χάριτος, από τους οποίους ένας ήτο και ο εν τω Πάσχα σφαγιαζόμενος Αμνός, εις εικόνα Χριστού παραλαμβανόμενος, του αληθινού Αμνού, του αίροντος την αμαρτίαν του Κόσμου. Τώρα δε οπού ήλθεν η αλήθεια αυτή και τα πράγματα, μάλλον τον τύπον προτιμώμεν, αυτόν και υποδεχόμεθα.

Τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί και αντίθετοι του εθίμου του αρνιού του Πάσχα που προτείνουν μάλιστα και εναλλακτικά του κρέατος χορτοφαγικά εδέσματα.

Πρωτοπόρος όμως σε αυτό ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα και αρχές του 20ού, ο φυτοφάγος σοσιαλιστής Πλάτων Δρακούλης  (1858 - 1942) ο οποίος προπαγάνδιζε  ένα "αναίμακτον Πάσχα", οπότε τον περιέλαβε  ο Νουμάς  το 1909 και έγραψε με σκωπτικό τρόπο : "Ο φιλόσοφος χορτοφάγος κ. Πλ. Δρακούλης μαζί με τους περισσότερο χορτοφάγους και λιγώτερο φιλόσοφους συντρόφους του, αντί αρνί έφαγε χόρτα τη Λαμπρή, και το τελαλήσανε όλες οι εφημερίδες. Οταν κανείς τυραγνιέται από την τρομερή αρρώστεια που λέγεται ρεκλαμομανία, και σανό ακόμα είναι ικανός να φάει, για να γίνει κουβέντα για δαύτονε". (Αναφέρεται στο: Π. Μουλλάς, "Ο λόγος της απουσίας", ΜΙΕΤ, Αθήνα 1992, σ. 338-39).

Και τώρα που γίνατε ειδικοί στο πως, και γιατί  σφάζουμε τα αρνιά και τι συμβολίζει το κάθε κοψίδι που τρώμε, μερικές οδηγίες για να ξέρουμε και τι αγοράζουμε.

Οι όροι που χρησιμοποιούνται για το χαρακτηρισμό των σφαγίων των προβάτων κατά τον κρεοσκοπικό έλεγχο, είναι οι εξής:

"ΑΜΝΟΣ ΓΑΛΑΚΤΟΣ": Το σφάγιο αρνιών ή αρνάδων ηλικίας μέχρι 4 μηνών.

"ΑΜΝΟΣ": Το σφάγιο αρνιών ή αρνάδων ηλικίας μεγαλύτερης των 4 μηνών και μέχρι της πτώσης των δύο μέσων νεογιλών δοντιών.

"ΖΥΓΟΥΡΙ": Το σφάγιο προβάτων από τη στιγμή της πτώσης των δύο μέσων νεογιλών τομέων μέχρι της πτώσης των δύο πρώτων παραμέσων.

"ΠΡΟΒΕΙΟΝ": Το σφάγιο θηλυκού ζώου από την πτώση των δύο πρώτων παραμέσων νεογιλών και έπειτα.

"ΚΡΙΟΣ": Το σφάγιο αρσενικού ζώου από την πτώση των δύο πρώτων παραμέσων νεογιλών και έπειτα.

Μερικές αναρτήσεις από προηγούμενα Πάσχα.

Μία γλαφυρή περιγραφή  από το προπέρσινο σούβλισμα του αρνιού στον φούρνο

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΡΦΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΝΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Ένα απάνθισμα από πασχαλιάτικες γελοιογραφίες

ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΜΕΖΕΔΑΚΙΑ!

ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΜΕΖΕΔΑΚΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟ 4ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Το πρώτο Πάσχα με όλο τον θίασο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επί σκηνής

ΜΕΡΙΚΑ ΔΥΣΠΕΠΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΜΕΖΕΔΑΚΙΑ

Ένα πασχαλινό ευθυμογράφημα και η ανεπιτυχής πρόβλεψη για την 2α παρουσία του πατέρα Μάξιμου.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΘΕΟΣΕΒΟΥΜΕΝΟΥ ΑΜΝΟΥ

και μερικές εικόνες από Πάσχα στο Μεξικό-Γουατεμάλα

ΜΕΞΙΚΟ-ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ Ένα ταξίδι ζωής.

Επίσης ένας σαφής οδηγός για όσους θέλουν να μεταλάβουν.
ΕΑΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΝΑ ΜΕΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ  

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΧΕΖΕΙΝ ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ !

Όταν το 1989 βρέθηκα για πρώτη φορά στη Ινδία μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση η μυρουδιά κατουρίλας που υπήρχε σε όλο το Δελχί, όπως επίσης πηγαίνοντας με το τραίνο στην Άγκρα η εικόνα Ινδών να χέζουν χωρίς κανένα πρόβλημα κοντά στην σιδηροδρομική γραμμή, χαζεύοντας μάλιστα τα τραίνα που περνούσαν,όπως ήδη  έχω γράψει στο ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΣ !

Ήταν εύλογο να σκεφτεί κανείς ότι η έλλειψη αποχωρητηρίων  οδηγούσε τους ανθρώπους να κατουρούν και να χέζουν όπου βρουν.

Το 2012 που την ξαναεπισκέφτηκα  ή εικόνα  ήταν σαφώς καλύτερη, οπότε σκέφτηκα ότι στα χρόνια που πέρασαν οι συνθήκες υγιεινής  πρέπει να  είχαν βελτιωθεί.

Σκέφτηκα δε πως και στην Ελλάδα δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια που το αποχωρητήριο στα χωριά ενσωματώθηκε στην κατοικία.

Στις αρχές της 10ετίας του 70, όταν βρισκόμαστε σε Αγροτικό Ιατρείο στην Κρήτη, στο νεόκτιστο σπίτι που νοικιάσαμε και είμαστε οι πρώτοι ενοικιαστές, το αποχωρητήριο ήταν έξω από το σπίτι σε ένα βεραντάκι.   

Παρά το γεγονός ότι είμαι φανατικός κινηματογραφόφιλος  σπανίως βλέπω ινδικές ταινίες παραγωγής  Bollywood.

Όμως πρόσφατα μου κίνησε το ενδιαφέρον μια ταινία από εκεί, για την οποία τον Δεκέμβριο 2017 ο Bill Gates ανέφερε πως είναι ένα από τα έξι θετικά πράγματα που συνέβησαν αυτήν την χρονιά.

Η ταινία  Toilet - Ek Prem Katha (2017) διαρκείας 2 ½ ωρών, είναι μια σατυρική κωμωδία για την υποστήριξη των κυβερνητικών εκστρατειών για τη βελτίωση των συνθηκών υγιεινής, με έμφαση στην εξάλειψη της αφόδευσης σε ανοιχτούς χώρους, ειδικά στις αγροτικές περιοχές.

Η ταινία είχε 3 υποψηφιότητες στην 63η Τελετή Απονομής των Κινηματογραφικών Βραβείων Filmfare, συμπεριλαμβανομένων αυτού της Καλύτερης ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Narayan Singh και Καλύτερου Ηθοποιού για τον Akshay Kumar.

Το στόρυ της είναι απλό. Ο Keshav είναι ένας χωρικός που έχει μείνει ανύπαντρος επειδή ο πατέρας του, που είναι ένας πολύ συντηρητικός και προληπτικός ιερέας, πιστεύει πως το ωροσκόπιο του γιου του έχει κάτι αρνητικό που τον καθιστά άτυχο. Αναγκάζεται  λοιπόν από τον πατέρα του να παντρευτεί μία μαύρη δαμάλα, για να του φύγει η κακοτυχία!.

Λίγο καιρό μετά, ο Keshav συναντά μια μορφωμένη κοπέλα τη Jaya, την ερωτεύεται και τελικά την πείθει να τον παντρευτεί. Όμως το σπίτι του Keshav δεν διαθέτει τουαλέτα ενώ η Jaya, που δεν είναι συνηθισμένη να κάνει την ανάγκη της στο ύπαιθρο, δυσανασχετεί γιατί είχε μεγαλώσει σε σπίτι με αποχωρητήριο.

Η λύση του να κατασκευάσει ένα στο σπίτι του συναντά την έντονη αντίθεση του πατέρα του, αλλά και των χωριανών του, που θεωρούν  ότι αυτό αντίκειται  στην παράδοση της θρησκείας τους και στα έθιμα τους!

Η «παράδοση» δε είναι οι γυναίκες του χωριού να κρατιούνται όλη την μέρα και το βράδυ να πηγαίνουν όλες μαζί στις καλαμιές για να κάνουν τις ανάγκες τους κρατώντας στο ένα χέρι μια λάμπα και στο άλλο το δοχείο με τα ούρα της ημέρας !

Η εικόνα της κοινωνίας που βλέπουμε στην ταινία είναι εξωπραγματική για τα δικά μας μάτια.

Ενώ όλοι έχουν από ένα σύγχρονο smartphone στα χέρια, το ζεύγος είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να έχει την πατρική συναίνεση για να παντρευτεί,θα ζήσει βέβαια στην πατρική στέγη, οι δε γυναίκες θεωρούν αυτονόητη την ανδρική εξουσία αλλά και τους παραδοσιακούς τρόπους ζωής. Όλα αυτά παρά το γεγονός ότι και  οι δύο πατεράδες του ανδρόγυνου ανήκουν στους βραχμάνους, κάστα που είναι και η πιο υψηλή  στους Ινδούς και στην οποία ανήκουν μόνο οι ιερείς και οι λόγιοι. (σχετικά με τον ρόλο που παίζουν οι  κάστες γράφω στο Α΄ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ και στο ΜΗΠΩΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΜΟΥΣ;)

Ο ταλαίπωρος Keshav μεταφέρει καθημερινά την γυναίκα του στο σταθμό του τραίνου, για να προλάβει να πάει στις τουαλέτες του τα 7΄που αυτό σταθμεύει εκεί, μέχρι την μέρα που η Jaya κλείνεται  στην τουαλέτα γιατί δεν ανοίγει η πόρτα και το τραίνο φεύγει! Αγανακτισμένη τότε και αυτή επιστρέφει στο πατρικό της. Απελπισμένος  ο Keshav  κλέβει μια χημική τουαλέτα από ένα κινηματογραφικό συνεργείο και βέβαια τον συλλαμβάνουν.

Τελικά μετά από διάφορα επεισόδια με κρατικές ρεμούλες και μπλέξιμο με την αργοκίνητη γραφειοκρατία  στην κατασκευή δημοτικών αποχωρητηρίων το αγαπημένο ζευγάρι καταλήγει να κάνει αίτηση διαζυγίου.

Έτσι η ταινία θίγει ένα άλλο θέμα ταμπού για την Ινδία, το διαζύγιο.

Αυτό αποτελεί ένα κοινωνικό στίγμα για την γυναίκα αλλά και για την κοινότητα του χωριού οπότε το θέμα αποκτά ευρεία δημοσιότητα!. Η Ινδία έχει ένα από τα μικρότερα ποσοστά  διαζυγίων στον κόσμο μόλις 1,1% των γάμων!

Όπως καταλαβαίνετε τελικά η ταινία έχει happy end και παρά το ότι κινηματογραφικά είναι αρκετά απλοϊκή  απετέλεσε ένα blockbuster στην Ινδία αποδίδοντας  από τον Αύγουστο 2017 παγκοσμίως  33 εκ. δολάρια.

Η επιτυχία της ταινίας με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσα μεγάλα προβλήματα μπορεί να κρύβει μια χώρα τα οποία το περαστικό μάτι του τουρίστα δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τα αντιληφθεί.

Μια ενδιαφέρουσα άποψη του γιατί υπάρχει το πρόβλημα με το δημόσιο χέσιμο στην Ινδία υπάρχει εδώ, επιβεβαιώνοντας μάλιστα όσα έγραψα στην αρχή για τις εικόνες που βλέπει κανείς από τα τραίνα.

Εδώ όλη η ταινία με αγγλικούς υπότιτλους.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΣΗΡΙΑΛ

Τα αμερικανικά τηλεοπτικά σίριαλ, αλλά και οι ταινίες, καθώς απευθύνονται σε ποικίλους θεατές εκφράζουν βασικά την κυρίαρχη άποψη που έχει το αμερικανικό κοινό  για διάφορα θέματα.

Έτσι πχ όταν βλέπουμε αμερικανικά σίριαλ ή φιλμ που έχουν ως θέμα το Βιετνάμ ή το Ιράκ μπορεί να εκφράζονται απόψεις κατά της συμμετοχής της Αμερικής σε αυτούς τους πολέμους, οι πρωταγωνιστές όμως πάντα εμφανίζονται να έχουν αγωνιστεί εκεί ή και πεθάνει, για κάποιο καλό σκοπό, αφού προηγουμένως  μάλιστα τις περισσότερες φορές έχουν εκφράσει την άποψη πως αγωνίζονται για την ελευθερία και την δημοκρατία που αντιπροσωπεύει η χώρα τους!

Αντίστοιχα επίσης σύμμαχοι των ΗΠΑ είναι πάντα το Ισραήλ, η Βρετανία, η Γαλλία, οι χώρες του ΝΑΤΟ, η Νότιος Κορέα, τα Εμιράτα κτλ ενώ οι εχθρικές ενέργειες  συνήθως προέρχονται από την Ρωσία, το Ιράν, την Βόρειο Κορέα και από μουσουλμανικές χώρες.

Μερικές φορές λοιπόν  παρακολουθώντας ορισμένα σίριαλ, που έχουν θέμα που σχετίζεται με την πολιτική των ΗΠΑ,  διαπιστώνεις και ποιες είναι οι επικρατούσες  αντιλήψεις  στην κοινή γνώμη σχετικά με την πολιτική που έχουν ακολουθήσει οι διάφορες χώρες, γιατί βέβαια οι σεναριογράφοι  βασίζουν σε αυτές και την πλοκή του σίριαλ ώστε να αποκτά και αληθοφάνεια.

Μέχρι τώρα λοιπόν η Τουρκία εμφανιζόταν ως μια χώρα που μπορεί να μην διακρίνεται τόσο για το δημοκρατικό της πολίτευμα και ίσως σε αυτήν  να κρύβονται σε διάφορες υποθέσεις και τρομοκράτες,  αλλά σε κυβερνητικό επίπεδο ανήκει στους συμμάχους  και βοηθά τις ΗΠΑ.

Το Designated Survivor είναι ένα πολιτικό θρίλερ που παίζεται σήμερα στις ΗΠΑ και το βασικό του στόρι είναι πως ο Kiefer Sutherland  είναι ο μόνος επιβιώσας υπουργός από μια τρομοκρατική έκρηξη στο Καπιτώλιο. Σε αυτήν  σκοτώθηκε όλη η ηγεσία των ΗΠΑ, οπότε αναλαμβάνει  αναγκαστικά αυτός από δευτεροκλασάτος υπουργός την Προεδρία της χώρας. Βέβαια εδώ ο πρόεδρος είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτόν στο House of cards. 

Αντίθετα λοιπόν  με αυτές τις επικρατούσες αντιλήψεις που ανέφερα παραπάνω, στο πρόσφατο 7o επεισόδιο της δεύτερης σαιζόν του  Designated Survivor, που προβλήθηκε στις ΗΠΑ στις 15 Νοεμβρίου 2017,  ο υποτιθέμενος Τούρκος  πρόεδρος  με το όνομα Τουράν που έχει πάει στην Ουάσιγκτον, απεικονίζεται από μάλλον  αντιπαθή ηθοποιό, να υπονομεύει το Πρόεδρο των ΗΠΑ με στημένο επεισόδιο εμπλέκοντας τον γιο του προέδρου. ΄Ετσι προσπαθεί να εκβιάσει τις ΗΠΑ να εκδώσουν στην Τουρκία τον δημοκρατικό αρχηγό της αντιπολίτευσης που τον θεωρεί τρομοκράτη και υπεύθυνο απόπειρας πραξικοπήματος με 97 νεκρούς .Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου που έχει άσυλο στις ΗΠΑ και ο ηθοποιός που τον υποδύεται έχει ιδιαίτερα συμπαθή εμφάνιση.

Είναι προφανές εδώ ότι ή έμπνευση του σεναριογράφου προήλθε από το πάγιο αίτημα της Τουρκίας να της εκδώσουν τον Γκιουλέν.

Στους διαλόγους επίσης μεταξύ των δύο, ακούγεται ότι ο Τούρκος ξόδεψε 20 εκ δολάρια για κατασκευή βίλας, και ότι δημοσιογράφοι εκδιωχθείσαν  και κάποιοι δολοφονήθηκαν στην Τουρκία.

Η αναφορά για κατασκευή βίλας 20 εκ δολαρίων είναι σαφής συσχετισμός με την κατασκευή του νέου Προεδρικού Μεγάρου  του Ταγίπ Ερντογάν που ξεπέρασε σε κόστος κατασκευής τα 270 εκατ. ευρώ. 

Τέλος η απειλή του Τούρκου προέδρου είναι πως  δεν αξίζετε τις βάσεις μας ίσως τις αξίζει η Ρωσία!

Όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς είναι εμφανείς οι ομοιότητες  με την πολιτική του Ερντογκάν που έχει δημιουργήσει παγκοσμίως έντονες αντιδράσεις  οπότε όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω έχουν ιδιαίτερη αληθοφάνεια τόσο στο αμερικανικό κοινό όσο και στο διεθνές.

Και όλα αυτά πριν 4 μήνες και πριν να υπάρχει και η πρόσφατη καταδίκη της πολιτικής του από την ΕΕ.

Η πολιτική του σουλτάνου της Τουρκίας έχει πλέον δημιουργήσει ένα δυσμενές διεθνές κλίμα τόσο γι΄αυτόν όσο  και για την χώρα του.

Δυστυχώς όμως μπορεί στα σήριαλ η εικόνα της Τουρκίας να είναι κακή στην πραγματική όμως ζωή η χώρα αυτή δεν παύει στο να αποτελεί βασικό στοιχείο στους στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ λόγω της θέσης της και των πυρηνικών βάσεων που έχουν  σε αυτήν και που δύσκολα μπορούν να αντικαταστήσουν.  

Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Όσο είμαστε νέοι αυτό που μας απασχολεί είναι το μέλλον το οποίο δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται να μας επιφυλάξει. Όσο όμως μεγαλώνουμε τότε μιας και τα περιθώρια της μελλοντικής μας  ζωής στενεύουν αρχίζει αντίστοιχα να μας απασχολεί το παρελθόν. Επειδή δε το δικό μας το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι αρχίζει να μας απασχολεί το παρελθόν των προγόνων μας. Οπότε ουσιαστική πηγή για να το μάθουμε είναι οι γονείς και οι παππούδες με τις γιαγιάδες. Όμως τις περισσότερες φορές έχουν ήδη αμφότεροι αποδημήσει εις τόπον χλοερόν και αναψύξεως  και έτσι δυστυχώς περιοριζόμαστε στις αναμνήσεις που έχουμε ακούσει από αυτούς όταν ήσαν στην ζωή. Δυστυχώς δε πάλι όταν τις ακούγαμε  αυτές τις διηγήσεις  είτε βαριόμαστε να τις ακούμε ή τις βρίσκαμε τότε παντελώς αδιάφορες και δεν δίναμε ιδιαίτερη προσοχή ή δεν είχαμε την περιέργεια να μάθουμε  περισσότερες λεπτομέρειες.

Υπάρχουν δε και περιπτώσεις που ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς μας  δεν μας έχουν αναφέρει κάτι σχετικό για τους προγόνους τους.

Χαρακτηριστικά ο πατέρας μου, που είχε μείνει ορφανός όταν θήλαζε, δεν θυμάμαι ποτέ να μου έχει διηγηθεί  κάτι σχετικά για τον παππού και την γιαγιά του. Αντίθετα η γιαγιά μου, μάνα του πατέρα μου, είχε να διηγηθεί ιστορίες από τι δικό της σόι και μάλιστα πριν χρόνια απέκτησα και ένα πλήρες γενεαλογικό  δέντρο αυτής της πλευράς που φτάνει στα χρόνια του 1700! Βέβαια, δεν το είχε φτιάξει κάποιος της οικογένειας αλλά  ένας μεθοδικός Εγγλέζος  που παντρεύτηκε μια άγνωστη σε μένα ξαδέλφη του πατέρα μου, ρωτώντας με επιμονή  και για χρόνια όλους τους εν ζωή συγγενείς της γυναίκας του.

Γράφοντας λοιπόν  ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ α΄μέρος. και β΄μέρος  και διαβάζοντας τα σχετικά για τον Μαμούρη (1797-1867) θυμήθηκα ότι η μάνα μου είχε αναφέρει μερικές φορές το όνομα του.

Δεν θυμάμαι πλέον αν έλεγε πως ανήκε στους προγόνους, αλλά αυτό που θυμάμαι σαφώς είναι το γεγονός ότι είχε βαφτίσει την προγιαγιά μου Αθηνά στην Ακρόπολη και πως το κύπελλο της φωτογραφίας είναι από αυτά τα βαφτίσια.

Από αυτήν την προγιαγιά Αθηνά υπάρχουν δύο φωτογραφίες. Μία σε νεαρή ηλικία με στολή Αμαλίας και μια σε προχωρημένη.

Ήταν η μητέρα του παππού μου για τον οποίο έχω γράψει σχετικά στα ποστ  ΜΟΝΤΕΛΑ ΠΛΟΙΩΝ ,ΜΟΝΤΕΛΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΠ΄ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ. και ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ

Η νεώτερη φωτογραφία έχει βγει στο φωτογραφείο Γαζιάδη στον Πειραιά. Αυτό ήταν στην Πλατεία Θεμιστοκλέους και είχε ανοίξει το 1887. Αν στην νεανική φωτογραφία είναι γύρω στα 30 ο Μαμούρης  θα πρέπει να την βάφτισε κάπου στην τελευταία δεκαετία της ζωής του, που αποτελούσε πλέον διακεκριμένο μέλος της τότε κοινωνίας..

Η άθλια συμμετοχή του στην δολοφονία του Ανδρούτσου δεν είχε γίνει ακόμα γνωστή.

Ήδη επί Καποδίστρια είχε ονομαστεί πεντακοσίαρχος , πολέμησε δε με τον Ρ. Τσωρτς στην εκστρατεία για την απελευθέρωση της Δυτικής Στερεάς και είχε διακριθεί στην μάχη της Πέτρας τον Σεπτέμβριο 1829.

Επί  Όθωνος  παρέμεινε στον στρατό και έφτασε τον βαθμό του αντιστράτηγου ενώ κατά την περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856) ήταν υπασπιστής του Όθωνα και Στρατιωτικός Διοικητής της Στερεάς Ελλάδας. Ο Όθωνας έφυγε από την Ελλάδα το 1862.

Η σχέση του με την Γαλαξιδιώτικη οικογένεια του παππού μου πιθανόν να υπήρχε  λόγω του ότι καταγόταν από την Δρέμισα (σήμερα Πανουργιάς)  Και τα δυο σήμερα ανήκουν στον Δήμο Δελφών.

Τέλος ερώτημα είναι  σε ποιο μέρος της Ακρόπολης έγινε η βάπτιση.

Ήδη μετά το 1844 τα σπίτια και τα κτίσματα των Τούρκων που υπήρχαν στην Ακρόπολη είχαν γκρεμιστεί .Μόνο ο φράγκικος Πύργος  γκρεμίστηκε αργότερα, το 1874.

Δεν αποκλείεται ο Μαμούρης  που το 1825 είχε γίνει Φρούραρχος της Ακρόπολής,  να είχε διατηρήσει εκεί κάποιο χώρο σε αυτήν. Εκκλησία πάντως δεν υπήρχε στην Ακρόπολη αν και ακόμα και στα χρόνια που με βάφτισαν βαφτίσια γινόντουσαν  συνήθως στα σπίτια, όπως τα δικά μου για τα οποία έχω γράψει στο: ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ή ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΝΙΞΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ!

ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ β΄μέρος

Αλυσοδεμένος και με ράκη για ρούχα ξαναβρίσκεται στην Αθήνα ο Ανδρούτσος μόνο που αυτή την φορά αντί να τον δοξάζουν τον βρίζουν, τον καταριούνται και τον φτύνουν. Φυλακίζεται στον φράγκικο πύργο της Ακρόπολης* στα Προπύλαια.
Προσπαθούν δε με ξυλοδαρμούς, πείνα δίψα και αϋπνία να τον κάνουν να τους πει που έχει κρύψει τον θησαυρό του Αλή Πασά που πίστευαν  πως του τον  είχε εμπιστευτεί και ο οποίος βέβαια δεν βρέθηκε ποτέ.

Εν τω μεταξύ εισβάλει στην Πελοπόννησο ο Ιμπραήμ οπότε η κυβέρνηση προ της επερχόμενης πανωλεθρίας απελευθερώνει τον Κολοκοτρώνη και του αναθέτει την αρχιστρατηγία του Μοριά και διατάζει την μεταφορά του Ανδρούτσου στην Ακροκόρινθο για τον δικάσουν εκεί.

Η γενική αμνηστία των φυλακισμένων αγωνιστών είναι προ των πυλών οπότε ο Γκούρας στέλνει οργισμένος επιστολή στην κυβέρνηση λέγοντας: «Με βάλατε στον χορό να φάω τους φίλους μου, να κάνω οχτρούς και τώρα εσείς βιάζεστε να τους κάνετε πάλι φίλους. Θα σιγουράρω κι εγώ τη φαμίλια μου στην Ευρώπη και θα φυλάξω το κεφάλι μου, αφού θα ζήσουν ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι».

Ο Γκούρας προβλέποντας την βέβαιη οργή του Ανδρούτσου αν τον απελευθέρωναν στέλνει στον υποτακτικό του Μαμούρη σημείωμα στο οποίο γράφει «πούλα το λάδι πριν πέσει η τιμή»

Αυτή είναι στην ουσία  η εντολή δολοφονίας  του Ανδρούτσου.

Τα μεσάνυχτα 3 προς 4 Ιουλίου 1825  οι Ιωάννης Μαμούρης, Παπα-Κώστας Τζαμάλας ,  Μήτρος της Τριανταφυλλίνας και ο στρατιώτης Θεοχάρης από το Λιδωρίκι, δολοφονούν τον Ανδρούτσο αφού προηγουμένως  τον βασανίζουν  και του συνθλίβουν τους όρχεις με περιστροφή τους, πετάνε στην συνέχεια το πτώμα του από τον πύργο. Για να φανεί πως σκοτώθηκε καθώς  προσπαθούσε  να δραπετεύσει κρέμασαν ένα φθαρμένο σχοινί.

Όπως γράφει ο εχθρικά διακείμενος στον Οδυσσέα  Δ Σουρμελής: Ο εκτελεστής του θανάτου ήτο ιερεύς στρατιωτικός, όστις εξεδικήθη εναντίον αυτού, διά το προς τους ιερείς μίσος, καταδρομήν και κακά, πραχθέντα υπ' εκείνου.

Στην Εφημερίδα των Αθηνών δημοσιεύεται η επίσημη εκδοχή για τον θάνατο του:

Περί τας 5 ώρας της νυκτός κρεμιέται ο Οδυσσεύς από τα υψηλά του Φράγκικου Πύργου Κούλια της Ακρόπολης με τριχιαίς η οποία φαίνεται ότι ήταν από τα γαϊδούρια όπου ανέβαιναν εις το Κάστρον, παλαιαίς κατά  κακήν του τύχην αι τριχιαίς και αδύναταις.

Έτσι έχοντας ζωσμένην εις την μέσην του την μια τριχιά και προτού φτάσει εις τα μέσα του Πύργου, κατεβαίνοντας αυτή σπα και πίπτει ο άθλιος …θύμα ελεεινόν της κακοβουλίας και πανουργίας του ..

Μετά την εύρεση του πτώματος στο λιθόστρωτο έδαφος της Απτέρου Νίκης  καλούν γιατρό για στην έκθεση αυτοψίας.

Επειδή όμως η έκθεση αυτή δείχνει σημεία στραγγαλισμού την σχίζουν.

Η δεύτερη έκθεση, γραμμένη στα ιταλικά, συντάχτηκε απ΄τον ιταλό γιατρό Vitali υποπρόξενο του Βασιλείου της Νάπολης στην Αθήνα και μιλάει για θάνατο εκ πτώσεως.

Γράφει ο υποπρόξενος:

Είδα το πτώμα του Οδυσσέα και παρατήρησα κάταγμα του κροταφικού οστού…Το ύψος του πύργου Κούλια, απ΄τον οποίον κατεκρημνίσθη είναι 108 ποδών (33μέτρα). Τα δε θραύσματα του κροταφικού, προσβάλοντα τον εγκέφαλον, έφεραν, επέφεραν αυτοστιγμεί τον θάνατον άξιον εις κακούργον και προδότην (!!!)…

Μετά  73 χρόνια από το θάνατο του Οδυσσέα, στις 25 Δεκεμβρίου του 1898, δημοσιεύεται στην εφημερίδα «ΚΑΙΡΟΙ» η αφήγηση ενός αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας του Οδυσσέα, του ταγματάρχη της Φάλαγγας  Κωνσταντίνου Καλατζή. Την αφήγηση είχε διασώσει ο δικηγόρος Σπ. Φόρτης ο οποίος θυμόταν καλώς πότε του την διηγήθηκε ο γέρων πλέον τότε Καλατζής:
Ήτο η Τρίτη των Χριστουγέννων του 1863 έτους ημέρα, ενθυμούμε καλώς την εποχήν την εσημείωσα διότι μοι επροξένησε βαθειά αύτη εντύπωσιν και φρίκην εξ όσων κατ’αυτήν ήκουσα και απεμνημόνευσα.

Τη επιμόνω  παρακλήσει του Φόρτη διηγήθηκε  ο Καλατζής:
…ακούστε πως συνέβη του στρατηγού ο θάνατος. Από καιρόν τον είχαν φυλακίσει εις την μεγάλην της Ακροπόλεως Κούλιαν. Του είχαν βάλει εις τα χέρια και τα πόδια σίδερα με μπάλαις  βαριαίς .Τροφήν δεν του έδιδαν τακτικά ούτε καλήν ούτε στρώμα. Όταν εγώ τον είδα εις την φυλακήν ήτο ανάλλαγος , λερωμένος κουρελιασμένος με ένα κοντοκάππι και με τον ιστορικόν του καλογηρόσκουφον λυγδωμένον από την λέραν.

Την νύκτα εκείνην οπού εχάθη εγώ ήμουν σκοπός εις την πόρτα της Κούλιας.

Οι 4 δολοφόνοι τον αντικατέστησαν στην σκοπιά και τον έστειλαν για ύπνο αλλά αυτός  υποπτευθείς απαίσια δια τον στρατηγόν κρύφτηκε και παρακολούθησε τα γενόμενα και άκουσε τον Οδυσσέα να τους λέει:

Ωρέ ξέρω καλά ποιος σας έστειλε σας εδώ και γιατί ήρθατε τέτοια ώρα εδώ μέσα. Δε  μ΄ λύνετε τόνα μου χέρι να σας δείξω ποιος είμαι και πως με λένε;Αυταίς εδώ τις σαπιοκοιλιαίες   δεν τις συνερίζομαι, μα εσύ μωρέ Γιάννη γιατί:

Εις ταύτα αμέσως , ως ενόησα  εκ της ταραχής η οποία ηκολούθησεν,επετέθησαν κατά του δεσμίου. Ήκουσα το βόγγημα, τους αναστεναγμούς  και το μούγκρισμα του λιονταριού εκείνου και η καρδιά μου εραγίζετο. Και μετά ταύτα σιωπή τέλεια..

Την επόμενη μέρα πήγε και είδε το πτώμα του νεκρού και δίνει την εξής περιγραφή:
«Το στόμα του ήταν καταματωμένον, το επάνω και κάτω χείλος του ήταν κομμένα σαν δαχτυλίδι στρογγυλά, σα να τα χτύπησε κανείς, να τα 'κοψε με το στόμα ντουφεκιού ή πιστόλας. Ο λαιμός του είχε μαυρίλαις και σημάδια από νύχια. Εστάλη ένας άλλος ιατρός να κάμη νεκροψίαν και έκθεσιν περί του θανάτου του. Εμαθα δε ότι επειδή επιστοποίησεν ότι ο θάνατος προήλθεν εκ βίας, διότι τα σημεία αυτής ήσαν φανερά, έσχισαν την έκθεσιν αυτού και έκαμαν άλλη διά της οποίας εβεβαιούτο ότι του στρατηγού ο θάνατος προήλθεν εκ πτώσεως αυτού από μέρους υψηλού»

Ο νεκρός Οδυσσέας τάφηκε σαν το σκυλί στο μικρό Ναό των Ασωμάτων στους πρόποδες της Ακροπόλεως και μετά από οκτώ χρόνια η γυναίκα του πραγματοποίησε εκταφή των οστών, τα οποία κατέθεσε σε κάποιον από τους ναούς της πόλης. 
Τελικά μετά 40 χρόνια από τον θάνατο του το 1865 το κράτος δικαίωσε τον Ανδρούτσο, όταν έγινε με μεγάλη επισημότητα και στρατιωτικές τιμές η μετακομιδή των οστών του στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου σήμερα υπάρχει ο τάφος του, αφού προηγήθηκε νεκρώσιμη ακολουθία στην Μητρόπολη.

Στην εφημερίδα ΕΛΠΙΣ του Φεβρουαρίου 1865 μετά μια εβδομάδα διαβάζουμε:
Ο Κωλέττης ηθέλησε να άρη εκ του μέσου τον μόνον οπλαρχηγόν, τον μεγίστην εξασκούντα επί των Ρουμελιωτών επιρροήν, ήν ήθελε να έχη προνόμιον ο ίδιος. Αναμφισβητήτως ο Οδυσσεύς ήτο ο άνθρωπος όστις ηδύνατο να συγκεντρώσει εις τα χείρας του την εξουσίαν του,διότι οι στρατιωτικοί ηγέτες του παρεχώρουν τα πρωτεία, και να την μεταχειριστή προς όφελος της πατρίδος, ως την μετεχειρίσθη κατόπιν ο Καραϊσκάκης.Ο βίαιος αυτού θάνατος απήλλαξε τον Κωλέττην ισχυρού κατά της φιλοδοξίας του προσκόμματος, εστέρησεν όμως της πατρίδος ανδρός εμπειροπολέμου, ανδρείου και οξυδερκούς.

Στις 15 Ιουλίου 1967 ο στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος, μετέφερε με πολεμικό σκάφος στην Πρέβεζα μεταλλικό κουτί με τα οστά του Οδυσσέα Ανδρούτσου από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Τα οστά τοποθετήθηκαν στη βάση του αγάλματος που υπάρχει στην ομώνυμη πλατεία του, και του οποίου τα αποκαλυπτήρια έγιναν με μεγαλοπρεπή τελετή την ίδια ημέρα.

ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ α΄μέρος.

*Ο Φράγκικος Πύργος στην Ακρόπολη κατεδαφίστηκε το 1874. Είχε τετράγωνο σχήμα. Τον Ανδρούτσο τον φυλάκισαν στο κάτω μέρος του πύργου της Ακρόπολης.

Μερικές αναρτήσεις μου σχετικές με την 25η Μαρτίου.

ΤΟ 1821, Ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ, ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ.

 Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ

ΕΙΧΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ; 

 Η 25 ΜΑΡΤΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΜΑΤΙ 

ΕΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, Ο ΠΑΛΑΙΩΝ, Ο ΠΑΤΡΩΝ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΟΔΗΣΣΟΣ

Η ΜΥΚΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ

Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 5- Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

H 25η ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ