Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ISIS

Στις πρόσφατες φονικές επιθέσεις στο Παρίσι διαπιστώθηκε  πως  αυτοί που τις εκτέλεσαν είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Γαλλία και το Βέλγιο, σε περιοχές πόλεων που έχουν από καιρό  γκετοποιηθεί.

Η γκετοποίηση όμως, από ότι φαίνεται, δεν τους  οδηγεί σε πολιτικοποίηση  που πιθανόν θα κατέληγε  σε ακραίες και ταυτόχρονα επαναστατικές κατευθύνσεις.  

Όντας απολιτικοί  για να διαφύγουν  τελικά από το ασφυκτικό περιβάλλον που μεγάλωσαν οδηγήθηκαν  στην θρησκεία, που όπως όλες  οι μονοθεϊστικές, επαγγέλλεται  μια καλύτερη ζωή μετά τον θάνατο.

Το Κοράνι, όπως η Βίβλος και το Ταλμούδ, βιβλία γραμμένα πριν χιλιάδες χρόνια με τις αναχρονιστικές πια σήμερα αντιλήψεις της εποχής τους , αποτελούν ιερά κείμενα περιέχοντας το δόγμα της κάθε θρησκείας από αυτές.

Ως εκ τούτου αφ΄ενός μεν δεν επιδέχονται από το ιερατείο οποιαδήποτε αλλαγή ή εκσυγχρονισμό, αφ΄ετέρου δε πολλοί φανατικοί οπαδοί τους  θεωρούν υποχρεωτική την κατά γράμμα εφαρμογή των αναγραφόμενων σε αυτά.

Και ο μεν χριστιανισμός αφού πέρασε δια πυρός και σιδήρου τους  ειδωλολάτρες για να τους εκχριστιανίσει,  μετά τον μεσαίωνα οδηγήθηκε  από τον διαφωτισμό στο να  απεμπολήσει  τον βίαιο προσηλυτισμό, τουλάχιστον στην Ευρώπη.  

Αντίθετα το Ισλάμ αφού μεγαλούργησε στο παρελθόν στον πολιτισμό, δείχνοντας επίσης σημαντική ανοχή στις άλλες θρησκείες, έφτασε στις μέρες μας  με ένα ακραίο τμήμα του να εκφράζεται από τους τζιχαντιστές.

Το πρόβλημα  σήμερα στην Ευρώπη είναι ότι οι υπάρχουσες μουσουλμανικές κοινότητες στα διάφορα μέρη δεν έχουν πετύχει να ενσωματωθούν στην υπόλοιπη κοινωνία των πόλεων που ζουν, γιατί ούτε μεν οι ίδιοι το επιθυμούν αλλά ούτε και οι ντόπιοι τους αποδέχονται εύκολα.

Όλο αυτό το κλίμα εκμεταλλεύονται μερικοί θρησκευτικοί τους ηγέτες και φανατίζουν ορισμένους νέους που αναζητούν λύση των προβλημάτων τους στα τζαμιά.

Είναι χαρακτηριστικά αυτά που δήλωσε πριν ένα χρόνο  με περισσή κυνικότητα ο αδίστακτος ιμάμης του Λονδίνου, Αντζέμ Χουντάρι (Anjem Choudary).

«Η τρομοκρατία του εχθρού είναι για να είμαστε ειλικρινείς αναπόσπαστο κομμάτι του Ισλάμ. Αυτό είναι κάτι που ισχύει, πρέπει να το ενισχύσουμε και να το υπηρετήσουμε μέσα από τη Τζιχάντ» 

«Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι οι Μουσουλμάνοι στον πόλεμο δεν διαχωρίζουν τους στρατιώτες από τους πολίτες, γιατί ακόμα και αυτοί οι πολίτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Είναι αυτοί που ψηφίζουν επικεφαλής της χώρας τους τον Ομπάμα για να έρχεται μετά αυτός να βομβαρδίζει τα σπίτια μας» 

Και όπως  ο Κατρούγκαλος  διαχώρισε την βία σε "καλή" και "κακή", έτσι και αυτός την διαχωρίζει, στο παραλήρημα του, σε αυτή που είναι «υπέρ της ζωής» και σε αυτή που είναι «κατά».

Συγκεκριμένα δήλωσε πως :«πιστεύω ότι υπάρχουν δύο μορφές βίας. Αυτή που χρησιμοποιείται κατά της ζωής και αυτή που επιστρατεύεται για να την υπερασπιστεί. Ξέρουμε πολύ καλά ότι πρέπει να τρομοκρατήσουμε τον εχθρό μας για να διασφαλίσουμε την ταχύτερη λήξη του πολέμου. Για αυτό το λόγο οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους κάνουν ό,τι κάνουν, ώστε να φοβίσουν τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους στη Συρία και το Ιράκ».

«Από την άλλη υπάρχει και η τρομοκρατία που είναι ενάντια στη ζωή, όπως είναι οι βομβαρδισμοί και τα πυρηνικά όπλα, το δόγμα σοκ και δέος που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ ισοπεδώνοντας το Ιράκ» 

Ακολουθώντας προφανώς κάποιο αντίστοιχο θρησκευτικό ινστρούχτορα και οι δολοφόνοι του Παρισιού αιματοκύλισαν το Παρίσι.

 Η επιλογή των στόχων δεν ήταν τυχαία

Το 10ο και το 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, περιλαμβάνουν περιοχές όπου η καλλιτεχνική έκφραση βρίσκει το χώρο της και διαθέτουν νυχτερινή ζωή, που προσελκύει  πλήθος νέων που απολαμβάνουν τη βραδιά στα μπιστρό, τις μπρασερί και τα μπαράκια  Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν αποκτήσει την ονομασία «bobo», από το συνδυασμό των λέξεων «bohemian bourgeois». Ήθελαν έτσι να χτυπήσουν ένα τρόπο ζωής που τα αναχρονιστικά κείμενα του Κορανίου τον θεωρούν αμαρτωλό.

Χαρακτηριστικά το Ισλαμικό Κράτος στην ανακοίνωση ανάληψης ευθύνης για τις επιθέσεις έγραψε ότι «οι τοποθεσίες επελέγησαν προσεκτικά, όπως το Μπατακλάν όπου συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες ειδωλολάτρες σε μια γιορτή ανωμαλίας».
Αντίστοιχα η επίθεση στο Stade de France είχε προφανή στόχευση αφενός το πλήθος του κόσμου αφετέρου δε να δώσει ένα  «μήνυμα» στον παρευρισκόμενο εκεί πρόεδρο της Γαλλίας.

Στόχευαν τελικά  αφ΄ενός στον σύγχρονο τρόπο ζωής και διασκέδασης των ανθρώπων, που δεν είναι σύμφωνος με την μουσουλμανική θρησκεία, αλλά και στην τρομοκράτηση των απλών πολιτών και των κυβερνήσεων τους.

Αυτό που δεν χωράει το διαβρωμένο από την θρησκεία μυαλό τους είναι ότι οι κυβερνήσεις των Ευρωπαϊκών κρατών είναι ισχυρές και το μόνο που πετυχαίνουν τέτοιες ενέργειες είναι τα κτυπήματα στον ISIS να γίνουν αποτελεσματικότερα, ενώ ταυτόχρονα πετυχαινουν να γιγαντώνονται οι ακροδεξιές μειοψηφίες και οι επιθέσεις τους στους συμπατριώτες τους με τελικό αποτέλεσμα  την μεγαλύτερη περιθωριοποίηση τους .

Βέβαια η πλειονότητα των μουσουλμάνων δεν είναι τρομοκράτες  και αξίζει τον κόπο να δει κανείς στο παρακάτω βίντεο πως ένα νέο παιδί έδεσε τα μάτια του, και στάθηκε με τα χέρια ανοιχτά στην πλατεία Δημοκρατίας, στο κέντρο του Παρισιού, θέλοντας να αγκαλιάσει όσους Γάλλους πολίτες θρηνούσαν για τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Παρασκευής. 

Μια επιγραφή κάτω από τα πόδια του, ανέγραφε: «Σάς εμπιστεύομαι, εσείς με εμπιστεύεστε; Τότε αγκαλιάστε με!». Πολλοί από τους συγκεντρωμένους  έσπευσαν να τον αγκαλιάσουν.

ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ

Προχθές είδα την φετινή αμερικανική ταινία Χωρίς Διέξοδο (No Escape ) στην οποία ένα ζεύγος αμερικανών με τα δύο τους παιδιά προσπαθούν να διαφύγουν  από τους διώκτες τους και για να σωθούν θα πρέπει να περάσουν στο ασφαλές γι΄αυτούς έδαφος του Βιετνάμ!

Όσοι ζούσαμε τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ακόμα θυμόμαστε τις σκηνές του 1975 με την βιαστική  αποχώρηση με ελικόπτερα των αμερικανών άπό το Βιετνάμ όταν έπεσε τελικά η Σαϊγκόν στα χέρια των Βιετκόγκ.

Για να κατανοήσει κανείς όμως το πως, μέσα σε 17 μόνο χρόνια,  οι Βιετναμέζοι εξομάλυναν τις σχέσεις τους με τους Αμερικανούς, παρά τα 30 χρόνια εμπόλεμης κατάστασης, αρκεί να διαβάσει το παρακάτω απόσπασμα από το ποστ μου  VΙ-ΒΙΕΤΝΑΜ -ΣΑΪΓΚΟΝ ,ΚΟΥ ΤΣΙ, ΔΕΛΤΑ ΠΟΤΑΜΟΥ ΜΕΚΟΓΚ.:

Συγκλονιστική ήταν επίσκεψη στο War Remnants Museum. Έχουν ενδιαφέρον οι αλλαγές του ονόματος του Μουσείου ανάλογα με την εξέλιξη των σχέσεων της χώρας με τους Αμερικανούς. Ξεκίνησε ως "The House for Displaying War Crimes of American Imperialism and the Puppet Government"(εννοούν την αμερικανόφιλη κυβέρνηση του Ν.Βιετνάμ) μετά ονομάστηκε Museum of American War Crimes, στην συνέχεια War Crimes Museum και τέλος το 1993 έλαβε την σημερινή ονομασία και έτσι ικανοποιήθηκαν τελικά οι Αμερικανοί!

Δεν πρέπει βέβαια να λησμονεί κανείς ότι το  Βιετνάμ, ή ορθότερα η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ, είναι η 2η πολυπληθέστερη χώρα με κομμουνιστικό καθεστώς στον κόσμο!

Αυτές  λοιπόν οι ριζικές αλλαγές στις σχέσεις πρώην εμπόλεμων χωρών μπορεί να γίνονται στις σχέσεις του Βιετνάμ με τις ΗΠΑ αλλά στην Ελλάδα που ως γνωστόν τηρούμε τας παραδόσεις, πάνω από 40 χρόνια εξακολουθούμε να κάνουμε πορεία στην Αμερικανική Πρεσβεία και να φωνάζουμε απτόητοι και σταθερά όπως πχ πρόσφατα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μ.Μπαλαούρας:

Φονιάδες των Λαών, Αμερικάνοι!

Και άντε μέχρι να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ την διακυβέρνηση της χώρας με τις  αμερικανόδουλες κυβερνήσεις που είχαμε στο παρελθόν να φωνάζαμε, δικαιολογημένα κατά  την αριστερά, κατά των Φονιάδων των Λαών.

Τώρα όμως που οι ανέλαβαν οι πούροι δημοκράτες, της για πρώτη και δεύτερη φορά Αριστεράς, που δεν είναι βέβαια ξενόδουλοι σαν τους προηγούμενους, και είναι αυτοί που ευχαρίστησαν  του Αμερικανούς για την βοήθεια τους στις διαπραγματεύσεις με την Μέρκελ, ενώ επίσης  το πρωθυπουργικό ζεύγος βγήκε όλο χαμόγελα φωτογραφία με τον πρόεδρο των ΗΠΑ,  πάλι θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία να φωνάζει για Φονιάδες των Λαών έξω από την Αμερικανική πρεσβεία;

Θα μου πει βέβαια κανείς πως εδώ βγήκαν στους δρόμους οι Συριζαίοι για να διαδηλώσουν ενάντια στην κυβέρνηση τους, εδώ θα κωλώσουν ώστε να αφήσουν έτσι ανενόχλητους τον Λαφαζάνη την Κωνσταντοπόύλου και την λαϊκή αγωνίστρια Ραχήλ αλλά και τον Κουτσούμπα να αγωνίζονται εναντίον των Αμερικανών αλλά και όλων των ξένων που μας επιβουλεύονται (πλην Ρώσων βεβαίως);

Ύστερα πως να απεμπολήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα εδώ και 40 χρόνια κεκτημένα δικαιώματα των αντιεξουσιαστών να κάψουν κανένα αυτοκίνητο, να σπάσουν  καμιά βιτρίνα ή  τράπεζα και να δημιουργήσουν έτσι  Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση κατά την ρήση του Μάο θαυμαστής του οποίου είναι ο Τσίπρας.

Επειδή η άνευ πλέον νοήματος και συνεχώς εκφυλιζόμενη πορεία του Πολυτεχνείου κάποτε πρέπει να σταματήσει, ήδη εδώ και 5 χρόνια έχω εξηγήσει  ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ :

 Προσωπικά πιστεύω πως σήμερα μια σεμνή τελετή στο Πολυτεχνείο χωρίς πανό και κομματικούς διαχωρισμούς, όπως ήτανε και τότε, με όλο τον κόσμο ενωμένο θα ξαναέφερνε πίσω όσους σαν και μένα απέχουμε από την πορεία αλλά στην μνήμη μας το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να ζει.
Μέχρι τότε απλά θα τιμώ από το σπίτι μου όλο αυτό τον κόσμο που αγωνίστηκε τότε, και θα υπενθυμίζω σε όσους δεν ξέρουν τους νεκρούς εκείνης της εποχής που μπορεί να τους διαβάσει κανείς σε ένα παλιότερο ποστ που έχω γράψει. ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ

Στο Πολυτεχνείο όπως και προχθές στο Παρίσι δολοφονήθηκαν αθώοι και ανυποψίαστοι άνθρωποι.

Οι χουντικές σφαίρες δεν διαφέρουν σε τίποτα από των φανατικών ισλαμιστών.

Και οι δύο αυτές μαζικές δολοφονίες συντάραξαν όλο τον κόσμο.

                                                              ΑΡΚΑΣ

Σκεφτείτε λοιπόν πόσο σημαντικό και με παγκόσμια απήχηση θα ήταν, αντί της μίζερης πορείας μετά την τελετή που γίνεται στο Πολυτεχνείο με την εκφώνηση των ονομάτων των θυμάτων, ο κόσμος αντί να συνεχίσει με πορεία να παρέμενε για λίγη ώρα εκεί σιωπηλός με ένα αναμμένο κερί στο χέρι για τους νεκρούς του Παρισιού που δεν είναι πλέον νεκροί μόνο της Γαλλίας αλλά ολόκληρης της Ευρώπης στην οποία θέλουμε να ανήκουμε.

Ξέρω βέβαια πως τέτοιες προτάσεις μόνο άνθρωποι με ανοικτά μυαλά και διάθεση για ριζικές αλλαγές μπορούν να τις υλοποιήσουν και δυστυχώς δεν βλέπω κανένα τέτοιο σήμερα στο προσκήνιο της χώρας.

Αντίθετα βλέπω μια χώρα όπως την περιγράφει με μεγάλη ενάργεια ο Δημοσθένης Κούρτοβικ στο εξαιρετικό κείμενο του Οι πόλεμοι της παρακμής:

Η Ελλάδα είναι ένα αυτοκίνητο που μαρσάρει διαρκώς κολλημένο στο τέλμα.

Και καθώς μαρσάρει και ξαναμαρσάρει, οι επιβάτες του λες και το πήραν απόφαση ότι δεν θα ξεκολλήσει ποτέ, το έριξαν στον καυγά για το τι ήταν αυτό που έπαθαν οι παππούδες τους. Γενοκτονία ή εθνοκάθαρση;

Πόλεμος λέξεων, δηλαδή, ανάμεσα σε δύο όρους που σημαίνουν και οι δύο ένα μαζικό έγκλημα...

.......................

Ας θυμηθούμε, χωρίς να βασανίσουμε πολύ την μνήμη μας, ότι ενώ η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έμπαινε στο τελικό στάδιο της αποσύνθεσης της και ετοιμαζόταν να γίνει υποτελής των Οθωμανών , ρίχτηκε σε μια φανατισμένη διαμάχη για το αν φως στο όρος Θαβώρ ήταν "κτιστόν" ή "ακτιστον"  

Έτσι κολλημένοι στις υπάρχουσες ιδεοληψίες θα επαναλαμβάνεται αυτή η εκτός τόπου και χρόνου πορεία για να αυτοεπιβεβαιώνεται η Αριστερά του Τίποτα.

Έχω γράψει στο παρελθόν τις αναμνήσεις μου από το Πολυτεχνείο στο ποστ μου  17 ΝΟΕΜΒΡΗ –ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ  

Απλά για να θυμηθούμε εκείνες τις μέρες αξίζει να δούμε ένα γνήσιο αμοντάριστο ντοκουμέντο για το Πολυτεχνείο, που τράβηξε τότε  ένας γνήσιος αριστερός που δεν εξαργύρωσε αργότερα την συμβολή του στον αντιδικτατορικό αγώνα,  ο Κώστας Ζηρίνης.

Σχετικά για το φίλμ έχει δηλώσει εδώ.

Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΚΛΑΡΙΝΟΥ

Για τις μουσικές μου προτιμήσεις έχω γράψει το 2008 το ποστ  ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Επίσης στο ποστ μου της 30-12-2006 ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΠΕΤΟΒΕΝ ,Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΕΓΩ.  γράφω για την αποτυχημένη  προσπάθεια της μάνας μου να με μυήσει στις μουσικές της προτιμήσεις::

.... η τρίτη πίεση της μητέρας μου ήταν να ακούω κλασσική μουσική που ήταν φανατικός λάτρης και όποτε άνοιγε το ραδιόφωνο μόνο αυτήν άκουγε.
Η πίεση αυτή πιθανόν σε αντίδραση προς τις μητρικές παραινέσεις ,με οδήγησε να μου αρέσει η μουσική των μαύρων και να απορρίπτω οποιαδήποτε άλλη μουσική.
Αισθανόμουνα έκτοτε ότι ήμουν κοντύτερα μουσικά με τους μαύρους μεταξύ Λουϊζιάνα και Τζώρτζια, σαν να είχα γεννηθεί εκεί, γεγονός που φαίνεται και από την μουσική του προφίλ μου.
Κάπου όμως στα 14 ξυπνώντας ένα απόγευμα ,από τον έκτοτε απαραίτητο για μένα μεσημεριανό ύπνο, άνοιξα το ραδιόφωνο και έπεσα σε ένα δημοτικό τραγούδι με ένα καταπληκτικό κλαρίνο που μίλησε κατ΄ ευθείαν στην ψυχή μου.
Ένα παραπέτασμα προκατάληψης από εκείνη την στιγμή κατέρρευσε μονομιάς και έγινε ή Αποκάλυψη μέσα μου.
Η ΜΟΥΣΙΚΗ είναι μία και είναι η καλή ή κακή.
Έκτοτε ,χωρίς να απαρνούμαι τον γενέθλιο μουσικό μου τόπο, ακούω όλα τα είδη της μουσικής.
Μπορώ να αρχίσω από Etta James,να συνεχίσω με Αλεξίου, να μπει συνέχεια Τσιτσάνης ,να ακολουθήσει η Ξανθίππη Καραθανάση σε τραγούδια της Μακεδονίας και να κλείσει η μουσική πανδαισία με Μπάχ η και Πετρολούκα Χαλκιά.

Με την ίδια ευχαρίστηση μπορώ να παρακολουθήσω την μία μέρα συναυλία του Solomon Burke (εδώ και εδώ) και την άλλη συναυλία με τα πολυφωνικά συγκροτήματα της Ηπείρου.
Ένα πράγμα δεν αντέχω. Όλο αυτό τον μουσικό συρφετό που μας έχει κατακλύσει τώρα τελευταία.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν όταν διάβασα για την μουσική συνάντηση στο ΜΕΓΑΡΟ Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΚΛΑΡΙΝΟΥ με τους κορυφαίους δεξιοτέχνες του, τον 81 ετών σήμερα "πατριάρχη" Πετρο-Λούκα Χαλκιά, και τους Νίκο Φιλιππίδη, Γιώργο Κοτσίνη και Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο αμέσως έκλεισα με το ιντερνέτ εισιτήριο.

 Η μουσική αυτή παράσταση είχε επί σκηνής την εικόνα ενός κέντρου με την λαϊκή του ορχήστρα όπως και φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία.

Όπως γράφει ο Γιώργος Σκίντζας:

Η είσοδος και η επικράτηση του κλαρίνου στον χώρο της ελληνικής δημοτικής μουσικής αποτελεί μια μικρή... εποποιία! Είναι ένα πολύ διδακτικό παράδειγμα-απόδειξη για το πώς η δύναμη της μουσικής διαπερνά τα σύνορα, τις ετικέτες και τις προκαταλήψεις. Το δυτικό κλαρινέτο της συμφωνικής ορχήστρας (εφεύρεση του Ντένερ στη Νυρεμβέργη στις αρχές του 18ου αι.) κυριολεκτικά μεταμορφώθηκε όταν ήρθε στην Ελλάδα μέσω...Τουρκίας, μόλις στα μέσα του 19ου αιώνα με τους γύφτους λαϊκούς οργανοπαίκτες, ενώ παράλληλα έκανε την είσοδό του στη χώρα και από τη Δύση μέσα από τις μπάντες των Επτανήσων και των Βαυαρών».

«Μπόρεσε να αναδειχτεί μέσα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα σε όργανο εθνικό σύμβολο της στεριανής μουσικής παράδοσης, επειδή ακριβώς πέρασαν σε αυτό τα πιασίματα, οι τεχνικές παιξίματος του ζουρνά και της φλογέρας και προσαρμόστηκε έτσι με επιτυχία στο ύφος και στο ήθος της ντόπιας μουσικής παράδοσης. Στις κομπανίες οι επαγγελματίες λαϊκοί μουσικοί έδωσαν εξαίρετα δείγματα μιας νέας επεξεργασίας του δημοτικού μέλους, μέσα από τη δεξιοτεχνία που ανέπτυξαν τόσο στη δακτυλοθεσία όσο και στον τρόπο φυσήματος αλλά και στη χρήση των χειλιών και της γλώσσας, με μιαν αφάνταστη ποικιλία από μελωδικά και ρυθμικά στολίδια. Έτσι, το ξένο - δυτικό - κλασικό όργανο πολιτογραφήθηκε πλέον ως "ελληνικό" και μεταλλάχτηκε στα χέρια των πρακτικών λαϊκών οργανοπαικτών, επιβεβαιώνοντας τη δύναμη της ελληνικής παράδοσης να αφομοιώνει και να μεταπλάθει τις ξένες επιδράσεις».

Ουσιαστικά η μουσική αυτή παράσταση ήταν ένας φόρος τιμής σε όλους τους σημαντικούς παίκτες κλαρίνου που διακρίθηκαν κατά τον μεσοπόλεμο στην Ήπειρο, την Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο.

Την παρουσίαση τους έκανε, με ενδιάμεσα σχόλια, ο εθνομουσικολόγος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Λάμπρος Λιάβας, ενώ στην γιγαντοοθόνη εμφανιζόταν ή φωτογραφίες τους ή παλιές φωτογραφίες από γλέντια αλλά και μερικές από ταφές στις οποίες  πάνω από τον τάφο του  νεκρού τον αποχαιρετούσε ο γλυκός ήχος του κλαρίνου.

Έτσι ακούσαμε και μάθαμε για την ζωή και την τέχνη  αλλά και τις τεχνικές και τα ύφη παιξίματος που διαμόρφωσαν τις παραδοσιακές σχολές κλαρίνου από τους  Κώστα Καραγιάννη, Κίτσο Χαρισιάδη,  Κώστα Γιαούζο,  Γιάννη Κυριακάτη, Γιώργο Ανεστόπουλο  Χαράλαμπο Μαργέλη,  Μήτσο Μπατζή αλλά και για τον κορυφαίο τραγουδιστή από την Κούλουρη Γιώργο Παπασίδερη,  μέγας θαυμαστής του οποίου ήταν ο συντοπίτης του, αλλά μακαρίτης και αυτός κουμπάρος μου.

Όπως ανέφερε ο Λιάβας, ο Παπασίδερης ήταν ο πιο υψηλά αμειβόμενος  τραγουδιστής δημοτικών τραγουδιών και για κάθε ηχογράφηση εισέπραττε 1000δρχ, μεγάλο ποσό για τον μεσοπόλεμο.

Σε μια μόνο μέρα ηχογράφησε 30 τραγούδια και με το ποσό αυτό προίκισε την αδελφή του!

Αναφέρω ξεχωριστά τον Νίκο Ρέλια γιατί είναι και ο εκτελεστής  το 1936 του γνωστού σήματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας το οποίο, όπως αναφέρει ο Χρήστος Μιχαηλίδης, με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα φυγαδεύτηκε στο BBC για να  μην πέσει στα χέρια τους και ο πληθυσμός της υπαίθρου πιστέψει ότι ακούει ραδιόφωνο της Εθνικής Διοίκησης. 

(Σχετικά με τον Τσοπανάκο  έχω γράψει στο ποστ ΟΤΑΝ Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ !)

Επίσης ξεχωριστά αναφέρω  τον Νίκο Καρακώστα γιατί στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε την παρόμοια παρουσίαση του από τον Λιάβα με τους ίδιους ακριβώς καλλιτέχνες του κλαρίνου όπως στην συναυλία . Είναι από την εκπομπή '' ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣ '' που προφανώς απετέλεσε το πρόπλασμα της χθεσινής παρουσίασης.

Υπήρξαν επίσης αναφορές στην ιστορία μερικών τραγουδιών όπως πχ  ο Οσμαντάκας. Αυτός ήταν από την Κονίσπολη  στα ελληνοαλβανικά σύνορα της εποχή της τουρκοκρατίας και ως αντικαθεστωτικός είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Σαν τελευταία επιθυμία  πριν την εκτέλεση του ζήτησε να χορέψει. Η παράδοση τον θέλει να χορεύει 3 μέρες συνέχεια με αποτέλεσμα να του δοθεί τελικά χάρη! 

Θα ήταν παράλειψη μου να μην αναφέρω ότι στην  επιτυχία  της όλης εκδήλωσης ήταν μεγάλη και η συμβολή του λαογραφικού Χορευτικού Ομίλου "Χοροπαιδεία"

Ένα τεράστιο σύνολο χορευτών  με διάφορες τοπικές ενδυμασίες συνόδευσε πολλά από τα τραγούδια με  χορό δίνοντας έτσι την αίσθηση ότι βρίσκεται κανείς σε ένα κέντρο και διασκεδάζει.

Στο τέλος της παράστασης οι χορευτές κατέβησαν στην πλατεία ενώ οι μουσικοί στην σκηνή έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους καταχειροκροτούμενοι από τον κόσμο που είχε μείνει ενθουσιασμένος από το θέαμα και το ακρόαμα

Δεν πρέπει κανείς να παραλείψει τους μουσικούς που συνόδευαν τους 4 δεξιοτέχνες του κλαρίνου και οι οποίοι ήσαν στο λαγούτο ο Κώστας Φιλιππίδης και ο  Θωμάς Κωνσταντίνου, στο σαντούρι ο Κλέαρχος Κορκόβελος και στα κρουστά ο Κώστας Μερετάκης.

Τέλος ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και για τους Βασίλη Σερμπέζη και Θωμά Κωνσταντίνου που τραγούδησαν με πηγαίο ταλέντο μερικά από τα τραγούδια. 

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΧΑΣΙΣΟΔΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ

Μιας και τελείωσε το μακροσκελές τελικά έπος των αναμνήσεων μου από την θητεία μου στο Ναυτικό ήρθε σήμερα η ώρα να παραχωρήσω το μπλογκ μου σε ένα ιδιαίτερα αγαπητό μου φίλο που μου έκανε την τιμή να μου στείλει δύο  απολαυστικά του κείμενα με δικές του  αναμνήσεις από την εφηβεία του.

Σήμερα δημοσιεύω το πρώτο.

Έχω και στο παρελθόν δημοσιεύσει ποστ με  κείμενο του,  στις  2-7-15  το ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΙΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ - 2 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΟΧΙ   αλλά και αλλά δύο κείμενα του στα δικά μου ποστ (6-7-15) ΠΡΩΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ  και (13-7-15) ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!

Επειδή  είναι γέννημα θρέμμα του Παλαιού Φαλήρου του έχω αφιερώσει το ποστ μου   ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΦΑΛΗΡΟ το οποίο, ανέλπιστα για μένα φαίνεται ότι ενδιέφερε πολλούς και  έχει δεχτεί μέσα σε 2 χρόνια πάνω από 3000 επισκέψεις όπως επίσης και πολλές προσθήκες.

Το κείμενο του το παραθέτω χωρίς καμία δική μου διόρθωση. 

Πρόσθεσα μόνο στο κείμενο τις φωτογραφίες και λίγα σχόλια στο τέλος.

Σήμερα η εγγονή μου με ρώτησε τι είναι το χασίσι.

Της εξήγησα ότι είναι ένα ναρκωτικό που βγαίνει από τα φύλλα ενός φυτού ινδικής προέλευσης που λέγεται Ινδική Κάνναβη, με ειδική κατεργασία και πίεση φτιάχνουν το ΄τσικολάτο΄, μια σκληρή πλάκα που την τρίβουν μέσα στο τσιγάρο που καπνίζουν, και αποξηραίνουν τον ανθό της την ΄φούντα΄, που την ανάβουνε συνήθως σε ένα ποτήρι εισπνέοντας τον καπνό της.

Όταν μεγαλώσει θα της εξηγήσω ακόμα ότι η ινδική κάνναβη είναι ένα αυτοφυές κλωστικό φυτό με το όνομα Cannabis Sativa που από τις ίνες του έφτιαχναν παλιότερα σχοινιά, καραβόπανα, μουσαμάδες ζωγραφικής και πολλά άλλα είδη. Στην Ελλάδα η καλλιέργειά της σταμάτησε το 1920 με τον Νόμο 2107 για την καταπολέμηση των ναρκωτικών.

Τώρα θα σκεφτείτε τι σχέση έχω εγώ και η μεταπολεμική γενιά μου με τα χασίσια πού στην εποχή μας κυκλοφορούσαν σε άλλες γειτονιές;  Αν το ψάξετε λιγάκι θα δείτε ότι είχαμε μια έμμεση σχέση και μάλιστα μεγάλη…!

Το 1492 έφτασαν στην Αμερική  οι καραβέλες “Nina”, “Pinta” και “Santa Maria”  του Κολόμβου με πανιά από καραβόπανο φτιαγμένα στην Γένοβα από ίνες ινδικής κάνναβης και έτσι γνώρισε η Αμερική το καραβόπανο.

Το 1853 με τον πυρετό της μετανάστευσης για εύρεση χρυσού στα Δυτικά, ξεκίνησε από την Νέα Υόρκη ένας 24χρονος Βαυαρός εβραϊκής καταγωγής  ο Leb Strauss για το San Francisco, ένα χωριουδάκι τότε στην Καλιφόρνια, κουβαλώντας ένα μικρό stock από το εμπόρευμα του αδελφού του, μερικά τόπια καραβόπανο για τέντες και σκηνές των μετοίκων.

Οι δουλειές πήγαν καλά, το καραβόπανο γινόταν ανάρπαστο, ο Strauss άλλαξε το Leb στο πιο Αμερικάνικο «Levi» και λίγα χρόνια αργότερα σκέφτηκε να κατασκευάσει ολόσωμες φόρμες από τα κομμάτια του καραβόπανου που περίσσευαν για τους μεταλλωρύχους που έγιναν κι αυτές ανάρπαστες.

Το 1872 ένα πελάτης του ράφτης από την Νεβάδα, ο Jacob Davis, είχε βρει ένα τρόπο να στερεώνει με χάλκινα πιτσίνια τις τσέπες των παντελονιών από καραβόπανο που έραβε και έτσι δεν σχιζόντουσαν. Όταν του πρότεινε να συνεταιριστούν, πληρώνοντας ο Levi Srauss το κόστος της πατέντας των νέων παντελονιών με coper rivets , εκείνος το δέχτηκε και ξεκίνησε η πρώτη βιοτεχνία “Levi Strauss & Co”  με κωδικό πατέντας 501.

Τα πρώτα παντελόνια σε χρώμα μπεζ, πωλήθηκαν 13 δολάρια η ντουζίνα αλλά σύντομα άρχισαν παράπονα από πελάτες ότι ήταν άβολα και προκαλούσαν ερεθισμούς .

Τότε ο Levi αποφάσισε να σταματήσει την κατασκευή τους από το καραβόπανο και να εισάγει βαμβακερό ύφασμα από την Νίμη,  (στα γαλλικά de Nimes) που ονομάστηκε στα αμερικάνικα denim και στα ελληνικά δίμητο και έβαψε το νέο ύφασμα στο μπλε χρώμα της Γένοβας για να λερώνεται λιγότερο (Blue de Genes) που παραφράστηκε σε Blue Jeans)

To 1886 προστέθηκε στα Levis η δερμάτινη ετικέτα,  δύο άλογα να τραβούν ένα τζιν και το επόμενο αιώνα το τζιν ύφασμα άρχισε να κατασκευάζεται από δύο νήματα, μπλε στο στημόνι και λευκό στο υφάδι,  για να γίνει μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο το αγαπημένο ρούχο της αμερικάνικης εργατιάς.

Κομφορμισμός είναι η τάση συμμόρφωσης του ατόμου με τις κυρίαρχες αντιλήψεις και τα πρότυπα ζωής και συμπεριφοράς της κοινωνικής ομάδας. Κατά συνέπεια αντικομφορμισμός είναι ακριβώς το αντίθετο.

Αρχές του ‘50 ξεκίνησε η μόδα των τζινς από την αμερικανική νεολαία, σύμβολο της νέας γενιάς στην προσπάθεια της καθιέρωσης του αντικομφορμισμού, για να εξαχθεί η ιδέα και η μόδα στην Δυτική Ευρώπη,  με τελευταία εκείνη την εποχή την Ελλάδα όπου έφταναν (με ένα χρόνο καθυστέρηση στην Αθήνα και δύο χρόνια στην επαρχία) όλες οι τάσεις και τα κινηματογραφικά έργα που τις παρουσίαζαν .

 Χαρακτηριστικό της εποχής ήταν η ταινία ‘Η ζούγκλα του Μαυροπίνακα’ του 1955 που παίχτηκε στην Αθήνα το 1957 με το soundtrack των Bill Haley & The Comets, ‘ Rock Around The Clock ’ που έγινε το αγαπημένο όλης της νεολαίας, αλλά ακόμα πιο χαρακτηριστικό το φαινόμενο James Dean.

Είχε προηγηθεί η ταινία του Καζάν ‘ Το λιμάνι της Αγωνίας ‘ με τον Marlon Brando  που μας έδειξε για πρώτη φορά ένα νέο αντισυμβατικό κόσμο και όταν έφτασαν οι 3 ταινίες του James Dean με τα τζιν παντελόνια του στην Αθήνα ένα χρόνο μετά το τροχαίο το 1955, τον ερωτεύτηκαν καθυστερημένα όλες οι νεαρές και τον λάτρεψαν όλοι οι νεαροί που ακόμα κυκλοφορούσαν με μακριά σακάκια και γραβάτα ! 

Περίπου την ίδια εποχή εμφανίστηκαν και οι Teddy Boys  (τα παιδιά του Εδουάρδου) στο Λονδίνο.

Ήταν κάτι τσογλαναραίοι της υψηλής κοινωνίας που παρίσταναν τάχα τους αντικομφορμιστές, κυκλοφορούσαν με μακριά μαλλιά (2 πόντους πάνω από το κανονικό της εποχής) φορούσαν κάτι ψαλιδόκωλα κοντά σακάκια¹ και έκαναν διάφορες μαγκιές και αλητείες,  σοβαρά πταίσματα για την εποχή.

Το εγγλέζικο ντύσιμο των τεντιμπόηδων παρουσίαζε προβλήματα οικονομικά, γιατί τα ελληνόπουλα με τα γκρι φανελένια παντελόνια και το πουλοβεράκι ήταν αδύνατον με την μιζέρια της εποχής να μεταμορφωθούν σε Άγγλους …..Λόρδους  και έτσι υιοθετήθηκε μεν ο αγγλικός τεντιμποϊσμός, αλλά με αμερικάνικο ντύσιμο δε !

Να είμαστε όμως και σοβαροί. Όποιος έβαλε τζιν (τα βάλαμε όλοι) δεν έγινε και τεντιμπόης !

Βάλαμε τα τζινς γιατί μας άρεσαν, μας βόλευαν, γιατί ήταν στην μόδα, γιατί είμαστε μοντέρνοι, γιατί έτσι πιστεύαμε ότι θα τα φτιάξουμε με καμιά κοπέλα, και γιατί τελικά είμαστε απλά νέοι και πιστεύαμε ....(ακόμα δεν ξέραμε τι…)

Στην Ελλάδα υπήρχε η Πειραϊκή Πατραϊκή που έφτιαχνε ύφασμα τζιν και μάλιστα πολύ καλό που το ράβανε σε παντελόνια διάφορες μικρές βιοτεχνίες αλλά δεν ήταν αμερικάνικο και κανένας νεολαίος που σεβόταν τον εαυτό του δεν τα φόραγε.

Το τζιν έπρεπε να είναι γνήσιο αμερικάνικο  LEE,  WRANGLER, ή LEVI’S με το αντίστοιχο δερμάτινο label και εδώ άρχιζαν τα δύσκολα.

Καμία μαμά της εποχής δεν πλήρωνε 250 δραχμές για αμερικάνικο  τσουβάλι με τον κώλο της μαϊμούς (όπως το έλεγαν)²  όταν το ίδιο το ελληνικό κόστιζε 80 δραχμές και έτσι αναγκαζόμαστε να τα αγοράζουμε με δικά μας χρήματα μετά από αιματηρές οικονομίες.

Πηγαίναμε στον Πειραιά στο Δημοτικό, κατεβαίναμε την Φίλωνος στην αρχή που ήταν τα αμερικάνικα μαγαζιά και τα δοκιμάζαμε με τα σχετικά παζάρια .

(ακόμα θυμάμαι το νούμερό μου 30Χ32 και σήμερα μάλλον φορώ 50Χ30) …!

Περιχαρείς με το απόκτημα σφιχτά κάτω από την  μασχάλη και με τον φόβο των …κλεφτρονιών, πηγαίναμε δύο στενά πιο κάτω μέχρι την Τερψιθέα που άρχιζε η Τρούμπα να χαζέψουμε από μακριά, μόνο για την τιμή των όπλων.

Η Τρούμπα εκείνη την εποχή ήταν για εμάς Terra Incognita !

Από την 2^α Μεραρχίας και μετά περιπολούσαν κάτι νταβατζηδάκια που έδιωχναν όποιον δεν τους γέμιζε το μάτι για καμπαρέ ή για γυναίκα και κάτι ανεκδοτάκια που κυκλοφορούσαν ότι τάχα έλεγες με στέλνει ο …Γιάννης και πέρναγες (όλοι ξέρουν κάποιο Γιάννη)³ δεν πέρναγαν στην Τρούμπα γιατί εκεί οι μάγκες ζητούσαν και παρασύνθημα : Ποιος Γιάννης ;; και όποιος δεν ήξερε να κατονομάσει ακριβώς ποιος Γιάννης, έτρωγε μάπα σύννεφο !

Σήμερα δεν υπάρχουν ποια ούτε η Τρούμπα, ούτε τα αμερικάνικα μαγαζιά και τα καλά τζινς τα βρίσκει κανείς σε όλες τις μπουτίκ αφού τα έκανε μόδα από το 1970 ο Yves Saint Laurent.

Τα τζινς που φορούσαμε τότε ήταν όλα τους μακριά, το σημερινό στρίφωμα δεν ήταν στην μόδα και τα γυρίζαμε όλοι μας σε ρεβέρ εξωτερικό.

Με τον Νόμο 4000 που είχε ψηφίσει η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στις 5 Σεπτεμβρίου 1958, στους τεντιμπόηδες που συλλαμβάνανε και πριν από την διαπόμπευση,  μαζί με το κούρεμα με την ψιλή, τους ψαλίδιζαν και τα ρεβέρ των τζινς, αν φόραγαν τζιν ⁴ !    

Ο περιβόητος αυτός Νόμος που έγινε το φόβητρο της νεολαίας και η αιτία να ξεσηκωθεί όλος ο σκεπτόμενος κόσμος, ανέφερε μεταξύ άλλων ρητά :

- Τιμωρούνται όσοι προβαίνουν σε πράξεις εξύβρισης.

- Θα ασκείται δίωξη εναντίων των γονέων ανηλίκων τέκνων.

- Τα Αστυνομικά όργανα θα έχουν την ευχέρεια να ορίσουν τι συνιστά

   εξύβριση (!!!)

Αυτό το τελευταίο ήταν ότι χειρότερο περιείχε ο Νόμος γιατί κάθε Μπασκίνας μπορούσε να τον ερμηνεύσει κατά το δοκούν και με απλά λόγια με ένα στραβοκοίταγμα σε Μπασκίνα  φορώντας τζιν, βρισκόσουν μέσα !

Μπασκίνες λέγαμε τότε τους αστυφύλακες από το τουρκικό baskin (ανώτερος) αν και το σημερινό προσωνύμιο «Μπάτσος» , αυτός δηλαδή που δίνει μπάτσους, ταίριαζε καλλίτερα στην τότε κατάσταση.

Μεταπολεμικά όλη η ελληνική μπασκιναρία είχε άριστα εκπαιδευτεί να κυνηγάει τους αριστερούς μοιράζοντας μπάτσους (το λιγότερο) και το κυνήγι των τεντιμπόηδων ήταν γι΄ αυτούς παιχνιδάκι.

Για να θυμηθείτε μέχρι που έφτανε το αστυνομικό κράτος θα σας θυμίσω ότι ακόμα και μια εφημερίδα του μεσαίου χώρου όπως την Ελευθερία ,  την αγόραζες κρυφά και διπλωμένη στα τέσσερα από το περίπτερο από τον φόβο να μην χαρακτηριστείς αντιδεξιός  !

Σε εμάς όμως όλο αυτό το παιχνίδι κάπου μας άρεσε. Μας θύμιζε κλέφτες και αστυνόμους !

Μας άρεσε να προκαλούμε. Την κοινωνία. Τους γονείς μας. Όλους !

Μας άρεσαν τα μακριά μαλλιά μας, μας άρεσε που δεν μας άρεσε τίποτα !

Πηγαίναμε σινεμά στον Απόλλωνα στην γειτονία μας πάντα στον εξώστη, ξαπλώναμε με τα πόδια πάνω στην μπροστινή καρέκλα και στα διαλλείματα σπάζαμε πλάκα με κάτι συμβατικούς τύπους με το μαλλί κάργα στην μπριγιαντίνη, που φορώντας γυαλιά του ηλίου έκαναν τον γύρο της πλατείας ψάχνοντας τάχα την παρέα τους με σκοπό για να τους …. θαυμάσει ο κόσμος και κάτι χαζογκομενάκια που καθόντουσαν πάντα στα πρώτα καθίσματα και στα διαλλείματα πάθαιναν ..…συχνουρία και πηγαίνανε τουαλέτα για να θαυμάσει ο κόσμος τα φουστανάκια τους (τα τζιν τα έβαλαν τα κορίτσια πολλά χρόνια αργότερα) και τα τροφαντά μεσογειακά τους πιασίματα ! 

Η εικόνα αυτή που την είχαμε δει πολλές φορές μας γέννησε μία ιδέα :

«Είμαστε δυο, είμαστε τρείς, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» όπως θα έγραφε μερικά χρόνια αργότερα ο Θεοδωράκης αλλά προς το παρόν είμαστε μόνο τρεις που το αποφασίσαμε και επί τρείς βδομάδες κάναμε επιτελικά σχέδια για την επιχείρηση ζυγίζοντας τα υπέρ, τα κατά και τους αστάθμητους κινδύνους.

Το σχέδιο ήταν απλό ! Θα πηγαίναμε στο Αττικόν στην βραδινή παράσταση της Κυριακής που μάζευε τότε όλη την αφρόκρεμα της Αθηναϊκής κοινωνίας, κυρίες ντυμένες με τρουα-καρ μαύρα φουστάνια και γουναρικά, κυρίους με σκούρα κουστούμια, και στο διάλλειμα θα κάναμε μία θριαμβευτική είσοδο με τα τζιν μας και μποτάκια Ελβιέλα του μπάσκετ κάνοντας τον γύρο της πλατείας, δίνοντας μία γροθιά στο στομάχι του Αθηναϊκού Κατεστημένου !

 Εκείνη την νύκτα του Δεκέμβρη του 1959, μία μέρα πριν την επιχείρηση βρεθήκαμε στο Τμήμα.

Είμαστε κλεισμένοι σε ένα μακρύ σκοτεινό διάδρομο που στο βάθος υπήρχε μια πόρτα με τζάμι που συγκοινωνούσε με ένα γραφείο –προφανώς του αξιωματικού υπηρεσίας-  και καθόμουν πάνω σε ένα ξύλινο πάγκο.

Κοιτούσα τους συντρόφους μου στον απέναντι πάγκο με πρησμένα μούτρα και σκεφτόμουν ότι έτσι θα ήταν και τα δικά μου, όταν άκουσα την γνωστή φωνή της μάνας μου να λέει στο διπλανό δωμάτιο :

- Αφήστε τον σας παρακαλώ να φύγει. Είναι καλό παιδί, Ένα λάθος έκανε .

  Σας υπόσχομαι ότι δεν θα το ξανακάνει !

Και ο αστυνομικός (εδώ ταιριάζει ο Μπασκίνας) να της απαντά :

- Άσε με κυρά μου να κάνω την δουλειά μου. Όλες τα ίδια λέτε !

Ξύπνησα μούσκεμα στον ιδρώτα και έμεινα την υπόλοιπη νύχτα άγρυπνος.

Στις 9.00 το βράδυ ξεκινήσαμε την επιχείρηση και πέτυχε !

Θυμάμαι ακόμα την κατάμεστη βουερή αίθουσα να σωπαίνει σιγά-σιγά, 500 ζευγάρια μάτια να μας κοιτάνε έκπληκτα, τους θεατές του εξώστη να σκύβουν να δουν τι έπαθαν οι από κάτω και βουβάθηκαν, τα πόδια μου να τρέμουν

και μια κυριούλα στο ακριανό κάθισμα δίπλα στην έξοδο με μαύρο καπελάκι και βέλο, να σηκώνεται όρθια και να μου λέει επιτιμητικά :

-  Άντε να χαθείς αλητόπαιδο !

Τρία λεπτά κάναμε μέχρι την Σίνα, την αφετηρία των παλιών λεωφορείων για το Φάληρο, όπως  τραγούδησε πέντε χρόνια μετά ο Χατζής.

Μετά του Μακρυγιάννη άρχισα να ηρεμώ. Αισθανόμουν σαν κάποιος που πέρασε μέσα από ένα χωράφι που γνώριζε ότι ήταν ναρκοπέδιο και βγήκε σώος…!

Κατέβηκα 2 στάσεις πριν από σπίτι μου, βρήκα ένα δέντρο και για 5 λεπτά άδειαζα σαν αγελάδα την κύστη μου …

Ο Νόμος 4000 που έγινε διάσημος και από το σινεμά, μετά από μία λαμπρή πορεία που συνεχίστηκε επό Χούντας με τον καλλωπισμό διαφόρων μαλλιάδων και χίπηδων – άτομα επικίνδυνα για την κοινωνία μας, περιέπεσε σε αδράνεια με την μεταπολίτευση για να καταργηθεί επιτέλους το 1983 από το ΠΑΣΟΚ.

Δεν ξέρω αν εμείς είμαστε οι πρωτοπόροι^ι στην επιχείρηση ΆΤΤΙΚΟΝ΄ ή αν είχαν προηγηθεί και άλλοι ή πότε μας αντέγραψαν, παραμένει όμως το γεγονός ότι εμείς το τολμήσαμε και σήμερα διανύοντας την τρίτη 10ετία των –ηντα αναπολώ τον μακαρίτη τον Κολόμβο (που είχε ελληνική καταγωγή και η μισή υπογραφή του ήταν με ελληνικά γράμματα⁵) καθώς και τα χασισόδεντρα που έφτιαξαν τα πανιά του για να πάει στην Αμερική,  για να μπορέσω εγώ να ζήσω την δική μου EROICA  και να θυμάμαι τα δεκαέξι μου χρόνια και την εποχή που είχα διατελέσει ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ.

Σεπτέμβριος 2015

Θ.Φ.

ΣΧΟΛΙΑ

1-Ψαλιδόκωλα κοντά μάλλον εμείς τα φοράγαμε, οι τέντυ-μπόΰς της Αγγλίας ντύνονταν όπως φαίνεται στην φωτογραφία και το σκίτσο του Μ. Αργυράκη.

Το φαινόμενο των τέντυ-μπόΰς είχε φτάσει ακόμα και στην κομουνιστική  τότε Ρωσία όπου τους ονόμαζαν Στυλιάγκι.

 2-Για να είναι σικ ένα τζίν εκείνη την εποχή "έπρεπε"  να έχει ξεβαμμένο τον πισινό του και γι΄αυτό και καθόντουσαν όλοι σε τσιμεντένιες επιφάνειες και  έτριβαν τον κώλο τους επάνω σε αυτές!

3-Προφανώς αναφέρεται σε όσα έχω γράψει στο ποτ μου  ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ Ο ΦΟΡΤΣΑΚΗΣ!

4-Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες δεν ήταν αυτή συνήθης τακτική αλλά μπορεί να είχε γίνει μερικές φορές από αστυνομικούς με υπερβάλλοντα ζήλο.

5-Σχετικά μπορεί να διαβάσει κανείς για την υπογραφή του Κολόμβου εδώ.

Ο ΦΙΛΗΣ, Η ΛΕΣΒΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ OI ΕΛΠΙΔEΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

Τελειώνοντας  τις αναμνήσεις από την θητεία μου στο Ναυτικό, είχα σκοπό να δημοσιεύσω σήμερα  ένα ενδιαφέρον κείμενο που μου έχει στείλει από τον  καιρό ένας φίλος μου με τις δικές του αναμνήσεις, αλλά η σημερινή επικαιρότητα δεν μπόρεσε να με  αφήσει αδιάφορο.

Αναφέρομαι στον επακόλουθο σάλο από την   άκαιρη και αψυχολόγητη αναφορά  του, άνευ Πανεπιστημιακού Πτυχίου, υπουργού Παιδείας,  για την   μαζική εξόντωση  των Ποντίων. Όπως και  με τις προηγούμενες  δηλώσεις του   με τις πενταροδεκάρες  έχει αποδείξει πως  μιλάει  χωρίς να  σκέπτεται τις συνέπειες των λόγων του .

Σχετικά με την ουσία των δηλώσεων του  έχω γράψει στο facebook  ότι ο  Ανδρέας Πετρουλάκης έχει θέσει το θέμα της εξόντωσης των Ποντίων στην σωστή του βάση στο κείμενο του με τίτλο : Το δίκιο του Νίκου Φίλη

Επίσης μια ουσιαστική και εμπεριστατωμένη ανάλυση της διαφοράς μεταξύ γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης (μεταξύ 5:56' και  7:30')  έχει κάνει και ο Πέτρος Τατσόπουλος, ανεξάρτητος βουλευτής τότε Β΄Αθηνών, στην ομιλία του για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο στις 2/9/2014 στην Βουλή.

Όπως όμως, πολύ σωστά γράφει ο Λασκαράτος :

Ο κ.Φίλης δεν είναι αθώος, αλλά όχι για αυτά που του καταλογίζετε. Είναι συναυτουργός της γέννησης του υπό τον κ.Τσίπρα τέρατος ΣΥΡΙΖΕΛ, που φέρνει το τέλος της πολιτικής και των ιδεολογιών, που διαβρώνει, ασχημονεί και καταστρέφει συστηματικά, δυσφημίζοντας για δεκαετίες την Αριστερά και διαφθείροντας ανεπανόρθωτα τους πολίτες, που εθίζονται στην αντίληψη ότι όλα επιτρέπονται, ότι όλοι είναι ίδιοι. Ο κ.Φίλης δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται για τη σιωπή των συντρόφων του, για την έμμεση αποδοκιμασία του από το νάνο που είναι αρχηγός του, για τις κραυγές των ακροδεξιών συμμάχων του με πρώτη την κυρία Μακρή. Συμμετείχε στο στήσιμο αυτού του σκηνικού, με την ανοχή του ή τη συνενοχή του απέναντι στην νεοελληνική πρωτοτυπία των μιλιταριστικών μαθητικών παρελάσεων και των πανηγυριών στο Σύνταγμα, απέναντι στην παγκόσμια μοναδικότητα της ορκωμοσίας της Βουλής από τον αντιευαγγελικό αρχιεπίσκοπο, απέναντι στα κόκκινα χαλιά, στις παράτες και στα ελικόπτερα των ΑΝΕΞΕΛ, απέναντι στην απόλυτη άρνηση του πρωθυπουργού για νομοθέτηση οποιασδήποτε προοδευτικής θεσμικής μεταρρύθμισης, απέναντι στη συκοφαντική δαιμονοποίηση της Δύσης, απέναντι στα ανοίγματα στην αυταρχική Ανατολή, απέναντι στα προκλητικά ανοίγματα στη διεφθαρμένη εκκλησιαστική Ιεραρχία και προς τον υπόκοσμο της Χ.Α. Επί 9 μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνάει σαν κόμμα του αυριανισμού και της λαϊκής Δεξιάς. Έχει στρώσει το δρόμο και ο κ.Φίλης στη δημιουργία του παρανοϊκού σκηνικού, συμμετέχει στην ίδια ανίερη κυβερνητική συμμαχία με ανθρώπους σαν τον Χαϊκάλη, το Νικολόπουλο, τους Πάνο και Δημήτρη Καμμένο, μόλις προχτές συνεννοήθηκε θαυμάσια για νέες οπισθοδρομήσεις με τον Αρχιεπίσκοπο Λαυρεντιάδη, Κυριακίδη, Κατάρ, «Αλληλεγγύης-Αποστολής»-ΣΔΟΕ και Βουλιαγμένης. Δεν θυμάμαι ο κ.Φίλης να είχε δυσανασχετήσει δημόσια όταν ο αρχιρασοφόρος μιλούσε άπρεπα για τις κυρίες Ρεπούση και Αναγνωστοπούλου, αριστερές καθηγήτριες της Ιστορίας, ο καλόγερος του Βοιωτοπεδίου που δεν βρήκε μισή λέξη να αποδοκιμάσει τους Ελληνορθόδοξους Σατανιστές σαν τον Μιχαλολιάκο, το Λαγό, τον Παναγιώταρο και τον Κασιδιάρη και τους ιερείς που ευλογούν τις φωλιές τους.

Κατάφερε έτσι ο Φίλης να δώσει την ευκαιρία χθες στους χρυσαυγίτες να πουλήσουν φτηνό πατριωτισμό, ο οποίος βέβαια εκδηλώθηκε με τον μόνο τρόπο που  μπορούν να τον εκφράσουν οι με χαμηλό IQ οπαδοί τους.

Γρονθοκοπώντας τον Κουμουτσάκο.

Προφανώς δε φαίνεται ότι έχουν ενστερνιστεί τις απόψεις Κατρούγκαλου περί καλής και κακής βίας  και έτσι θεωρούν πως υπάρχουν καλές και κακές γενοκτονίες. Καλή των Εβραίων και κακή των Ποντίων!

Η επιλογή του Φίλη για την θέση του υπουργού Παιδείας από τον Τσίπρα επιβεβαιώνει  πάντως  την άποψη του προκατόχου του πως η αριστεία είναι ρετσινιά!

Ευτυχώς αυτή την ρετσινιά δεν την έχει ο πρωθυπουργός μας και φροντίζει συνεχώς να μας το υπενθυμίζει τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό.

Μετά την εικόνα του αδιάβαστου μαθητή στις απλές ερωτήσεις του Κλίντον στο εξωτερικό, απέδειξε και  στην Ελλάδα ότι δεν έχει την ρετσινιά ούτε στην γραμματική, λέγοντας του Αιγαλέου και εκτίθουν, ούτε στα στοιχειώδη μαθηματικά του Γυμνασίου, με το  Κάναμε στροφή 360 μοιρών προς την αντίθετη κατεύθυνση!, αλλά ούτε και στην Γεωγραφία, με τα νησιά Λέσβο και Μυτιλήνη για την οποία διατηρώ και επιφυλάξεις αν θα μπορεί να την γράψει με την σωστή της ορθογραφία!

Και μετά από όλα αυτά ήρθε και ο συνέταιρος στην δεύτερη φορά αριστεροακροδεξιάς κυβέρνησης να προσθέσει μια νότα προοδευτικότητας στον στρατό με την εικόνα των αγίων του σώματος στις στρατιωτικές στολές !

Αναρωτιέμαι βέβαια αν  οι άθεοι θα μπορούν να βάζουν το παρακάτω σήμα στην στολή τους;

Ευτυχώς μέσα σε αυτή την θλιβερή πραγματικότητα που ζούμε υπάρχει και μια είδηση που μας δίνει ελπίδα πως σε αυτή την χώρα υπάρχει μια νέα γενιά που, όπως σε όλο τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, όχι μόνο δεν θεωρεί την αριστεία ρετσινιά αλλά την επιδιώκει και καταφέρνει και να την κατακτήσει παρά το ότι η πολιτεία όχι μόνο δεν την βοηθά αλλά και την αποτρέπει!  

Πρωταθλήτρια κόσμου αναδείχθηκε η Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και απέσπασε οκτώ βραβεία στον Παγκόσμιο Γύρο του διεθνούς πανεπιστημιακού διαγωνισμού Foreign Direct Investment International Arbitration Moot 2015, που έγινε στο Λονδίνο, από τις 29 Οκτωβρίου έως την 1η Νοεμβρίου.

Η ομάδα των προπτυχιακών φοιτητών της Νομικής, κατακτώντας την πρώτη θέση, ξεπέρασε πανεπιστήμια όπως το Harvard University, το Georgetown University και το King's College του Λονδίνου. 

Εύγε τους!