Ο ΑΣΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

Από ότι φαίνεται όσο πιο απίθανη είναι μια ψευδής είδηση ή πληροφορία, τόσο πιο εύκολο είναι να την πιστέψουν οι άνθρωποι. Έτσι λοιπόν δημιουργούνται οι αστικοί μύθοι. Ο Αστικός μύθος (urban legend) είναι μια ιστορία η οποία δίχως να αληθεύει ή να επαληθεύεται, αναπαράγεται, κυκλοφορεί ανάμεσα στον κόσμο και γίνεται ευρέως πιστευτή και μάλιστα άκριτα γιατί συνήθως πατάει σε κάποια αδυναμία τού κόσμου, πολύ συχνά στην εθνική περηφάνια ή στην έλλειψη κριτικής σκέψης. Ο Νίκος Σαραντάκος προσφυώς αυτούς τους μύθους τους έχει βαφτίσει "λερναίους", για την ευκολία με την οποία κάθε τόσο ξεπηδούν από εδώ κι από κει, παρά τις αλλεπάλληλες ανασκευές τους. Από τους πιο παλιούς και διαδεδομένους είναι πως όταν κάποτε ψηφίστηκε στις ΗΠΑ ποια γλώσσα θα είναι η επίσημη, τα αρχαία Ελληνικά χάσαν από τα αγγλικά για μία μονάχα ψήφο. Έτσι, παραλίγο οι Αμερικάνοι να μιλούσαν αρχαία! Οι περισσότεροι μέσα στην εθνικοπατριωτική τους έξαρση δεν έκαναν την απλή σκέψη πως θα ήταν δυνατόν όλοι αυτοί οι μετανάστες να μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους σε μια γλώσσα που δεν την γνώριζε κανένας τους ! Πιο πρόσφατο είναι το Hellenic Quest δηλαδή ένα πρόγραμμα εκμάθησης ελληνικών που το παρήγαγε η Apple και το διαφημίζει το CNN, ότι η ελληνική είναι η μοναδική «νοηματική γλώσσα» με 70 εκατομμύρια λεκτικούς τύπους και ότι οι υπολογιστές του μέλλοντος θα επικοινωνούν στα αρχαία ελληνικά. Ο μύθος αναπαράγεται ακατάπαυστα συνεχώς μέχρι σήμερα ακόμα και σε τηλεοπτικές εκπομπές! Ευτυχώς ακόμα πιο πρόσφατα το ανώνυμο e-mail, με τα γνωστά αποτελέσματα, το οποίο, υποτίθεται, είχε συντάξει υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος και δήθεν ενημέρωνε επιχειρηματίες, εμπόρους, λογιστές, καταθέτες και άλλους ότι επίκεινται συγκλονιστικά γεγονότα στην οικονομία, με κατάρρευση, πτώχευση και αιφνιδιαστική επιστροφή στο καθεστώς της δραχμής, είχε ημερομηνία λήξης την 25η Μαρτίου. Εκεί δε που πολλοί, ακόμα και αν εκφράζονται αμφιβολίες για την αλήθεια της είδησης, την πιστεύουν χωρίς δεύτερη σκέψη είναι όταν αφορά το ανθρώπινο σώμα. Πριν 2 χρόνια πάρα πολλοί ανατρίχιασαν διαβάζοντας πως στο Περού σκότωσαν πάνω από 60 ανθρώπους, με κίνητρο να αφαιρέσουν το λίπος από τις σορούς τους και να το πουλήσουν σε προφανώς σατανικές εταιρίες που παράγουν καλλυντικά! Ευτυχώς βέβαια που σύντομα διαπιστώθηκε πως αστυνομικοί είχαν επινοήσει αυτό το σενάριο προκειμένου να συγκαλύψουν αποδείξεις για την ανάμιξη αστυνομικών σε σειρά παράνομων δολοφονιών. Όμως ο αστικός μύθος πως αρπάζουν και σκοτώνουν ανθρώπους και παιδιά για να τους πάρουν όργανα έχει εδραιωθεί τόσο πολύ που αναγράφεται πλέον σαν υπαρκτό δεδομένο άσχετα αν δεν έχει βρεθεί ποτέ κανένα πεταμένο πτώμα χωρίς όργανα. Σε αυτή την παρανοϊκή ιστορία έχουν συμβάλλει τα μέγιστα και οι διάφορες ταινίες που βρίσκουν πιασάρικο το θέμα . Πρόσφατα είδα την ταινία Inhale (2010) με γονείς που ψάχνουν στην παρανομία να βρουν πνευμόνια για το παιδί τους μπλέκοντας με συμμορία που θα σκοτώσει κάποιο άλλο παιδί για του αφαιρέσουν τα πνευμόνια! Αλλά ακόμα και γνωστοί σκηνοθέτες όπως ο Stephen Frears με το Βρώμικα όμορφα πράγματα (Dirty Pretty Things-2002) δεν διστάζουν να σκηνοθετούν απίθανα σενάρια με ανθρώπινες καρδιές να ανακαλύπτονται πεταμένες στον απόπατο δωματίου ξενοδοχείου στο οποίο βέβαια γίνονται και αφαιρέσεις νεφρών για να πουληθούν! Η ιστορία λοιπόν αυτή ξεκίνησε ως εξής: Το πρώτο δημοσίευμα περί εμπορίου οργάνων ενεφανίσθη στην Ονδούρα, στις 2/1/87, στην εφημερίδα La Tribuna. Η πηγή ήταν ο Γεν. Γραμματέας του Συμβουλίου Κοιν. Υποθέσεων Leonardo Villeda Bermudez, ο οποίος την επόμενη μέρα στην El Heraldo και στις 5/1/87 στη La Tribuna αρνήθηκε κατά κατηγορηματικό τρόπο αυτά που του απεδόθησαν δηλώνοντας ότι απλώς είχε ακούσει κάποιες φήμες γι΄ αυτές τις δραστηριότητες. Ο Γραμματέας ακολούθως απηλλάγη των καθηκόντων του, μετά από παρέμβαση του Προέδρου της Ονδούρας, με αποτέλεσμα την ενοχοποίηση του Προέδρου για ανάμειξη στο εγκληματικό εμπόριο, ενώ το πιο λογικό είναι να πιστέψουμε ότι ζήτησε την παραίτηση του ανθρώπου, που ήταν έστω και έμμεσα υπεύθυνος για ένα τέτοιο σκάνδαλο. Για την Ονδούρα η υπόθεση έκλεισε σχεδόν αμέσως τοποθετούμενη στο αρχείο, το σκάνδαλο όμως άρχιζε το παγκόσμιο ταξίδι του το οποίο ,συνεχίζεται και σήμερα. Το σκάνδαλο με τα χρόνια έχει αυξηθεί σε μέγεθος και δύναμη σε απίστευτο βαθμό, χωρίς εν τούτοις καμία απόδειξη που να το στηρίζει. Οι εφημερίδες όλων σχεδόν των χωρών του κόσμου ανακυκλώνουν τη φήμη χρησιμοποιώντας ως πηγές άλλα, προηγούμενα δημοσιεύματα, χωρίς καμία να αναφέρει την κατηγορηματική άρνηση του Γραμματέα και την έλλειψη οποιουδήποτε αποδεικτικού στοιχείου. Θα ήταν πολύ χρονοβόρο και ανιαρό να αναφερθούμε σε όλα αυτά τα δημοσιεύματα (με τίτλους όπως ¨Παιδικές καρδιές για πούλημα¨ και άλλα παρόμοια), τα οποία έχουν απασχολήσει ακόμα και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρώπης, και την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (Π.Ο.Υ.) Σχετικά με τον παραλογισμό αυτής της φημολογίας ήδη από το 2006 έχω γράψει το ποστ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΑΕ όπου με κοινή λογική μπορεί κανείς να διαπιστώσει γιατί οι φήμες αυτές είναι ασύστατες. Όμως ο αστικός αυτός μύθος αναπαράγεται συνεχώς από πλήθος ανεύθυνων ιστολογίων διανθισμένος και με υποτιθέμενες πραγματικές ιστορίες, χωρίς βέβαια ονόματα ή αναφορά στο που, και πότε έγιναν, όπως η παρακάτω ιστορία: Ένα μικρό αγόρι γύριζε στο σπίτι του από το σχολείο όταν συναντάει μια ευγενική γιαγιά που το παρακαλεί να πάει ένα γράμμα στην αδερφή της που είναι τρία τετράγωνα πιο κάτω γιατί της έχουν κόψει το τηλέφωνο. Ο μικρός παίρνει το γράμμα αλλά πρώτα σταματάει στο σπίτι του και τα λέει στην μάνα του.Η μάνα ανοίγει το γράμμα και έντρομη διαβάζει τέσσερις λέξεις ΠΑΡΤΕ ΤΟΥ ΤΑ ΝΕΦΡΑ!Η αστυνομία που πήγε στο σπίτι της υποτιθέμενης αδερφής της γιαγιούλας βρήκε έναν πάγκο διαμορφωμένο για εγχειρήσεις σύνεργα και μία μπουκάλα με αναισθητικό αέριο. Από πολλούς η ιστορία αυτή θεωρείται ως πραγματική και βέβαια προέρχεται από τον παραπάνω αστικό μύθο. Δυστυχώς δε και δημοσιογράφοι μεγάλων εφημερίδων τον αναπαράγουν ανεξέλεγκτα κατά τον ίδιο τρόπο χωρίς να κάνουν τον στοιχειώδη κόπο να τον ελέγξουν. Έτσι διαβάζουμε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: ..ούτε ομάδες του υποκόσμου να σε ψάχνουν ως ανταλλακτικό, να σου κάνουν μια μεταμοσχευσούλα αναγκαία σε κάποιον «σπουδαίο», χρησιμοποιώντας την εικαζόμενη συναίνεση. Οι τερατολογίες δε που δημοσιεύονται στο ιντερνέτ φθάνουν και στο κωμικό σημείο να διαβάζεις πως στην Αμερική κλέβουν ακόμα και πτώματα που αν το κάνεις κομμάτια μπορείς να πιάσεις μέχρι 250000 δολάρια!, αφού μόνο η παλάμη(που προφανώς μουντζώνει αυτόν που τα γράφει) αξίζει 270-670 ευρώ ! Μπορεί βέβαια όλα αυτά να προκαλούν την θυμηδία σε ανθρώπους που διαθέτουν τον κοινό νου, αλλά δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος του κόσμου δεν τον διαθέτει. Αυτό είχε σαν συνέπεια μετά την διασπορά αυτών των μύθων ελάχιστοι να είναι εγγεγραμμένοι στη λίστα των εθελοντών δοτών (μόλις το 0,9% των πολιτών). Οι δωρεές οργάνων το 2010 μειώθηκαν σε σχέση με το 2008 κατά 58%! Έτσι αντί οι μεταμοσχεύσεις στην Ελλάδα να αυξάνουν ελαττώνονται με αποτέλεσμα το 2010 να γίνουν μόνο 135 επεμβάσεις , λιγότερες και από το 2001, το πρώτο έτος αναφοράς του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, που είχαν ανέλθει σε 186. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα στον Εθν. Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων να περιμένουν 850 με 900 ασθενείς για μεταμόσχευση νεφρού, ενώ 50 με 70 για ήπαρ και 20 για καρδιά. Αντίστοιχα ο αριθμός λήψεως οργάνων που έχει προβεί την τελευταία 5ετια το πρώτο σε δωρητές νοσοκομείο της χώρας, που είναι το Πανεπιστημιακό του Ηρακλείου, είναι απογοητευτικός. Αυτές ήσαν το 2010 7, το 2009 1!, το 2008 (θρίαμβος) 11, και το 2006 και 2007, 8. Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο σε ό,τι αφορά την πρόθεση, μόνο το 43% των Ελλήνων δηλώνουν πρόθυμοι να γίνουν δωρητές. Ωστόσο, στην ερώτηση «έχετε ποτέ συζητήσει το θέμα της δωρεάς οργάνων με την οικογένειά σας», θετικά απαντά το 32% των Ελλήνων, ενώ μόλις το 14% δηλώνει ενήμερο για την εθνική νομοθεσία αναφορικά με τη δωρεά οργάνων και τη μεταμόσχευση. Στην ερώτηση «ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους δεν επιθυμείτε να γίνετε δωρητές οργάνων», το 45% των Ελλήνων απάντησαν ότι δεν εμπιστεύονται το σύστημα, το 31% απάντησαν ότι φοβούνται την «εκμετάλλευση» του ανθρωπίνου σώματος, ενώ το 10% επικαλέστηκε θρησκευτικούς λόγους. Επιπρόσθετα δυστυχώς το 30% των συγγενών αρνείται να προχωρήσει στη δωρεά. Τελειώνοντας λοιπόν αυτή την σειρά των αναρτήσεων που προκάλεσε το νομοσχέδιο για τις μεταμοσχεύσεις, θέλω να τονίσω ότι και εδώ, όπως το ίδιο και σε όλες τις χώρες του πολιτισμένου κόσμου, άσχετα από το σύστημα που έχουν για αυτές , δεν υπάρχουν ούτε πρόκειται να υπάρξουν γιατροί σε νοσοκομείο που θα αφαιρούσαν ποτέ όργανα, όταν θα βρισκόντουσαν αντιμέτωποι με την σαφή άρνηση των συγγενών του ασθενούς. Τέλος ο νόμος, εφ΄όσον ψηφιστεί, πιστεύω ότι ουσιαστικά αποσκοπεί στην νομική κατοχύρωση αφαίρεσης οργάνων στις λίγες περιπτώσεις που υπάρχει δότης χωρίς να εμφανίζονται συγγενείς όπως επίσης και στις περιπτώσεις που οι συγγενείς δεν γνωρίζουν τι επιθυμούσε ο ασθενής και εμφανίζονται διστακτικοί να πάρουν μόνοι τους απόφαση για να δώσουν την άδεια. Τα προηγούμενα σχετικά ποστ: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑ ΣΩΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΕΘΝΩΣ ΙΣΧΥΟΝΤΑ

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΕΘΝΩΣ ΙΣΧΥΟΝΤΑ

Διαβάζω πολλά σχετικά με το σχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις που δείχνουν ότι οι περισσότεροι χωρίς να το έχουν διαβάσει εκφράζουν από απλές αμφιβολίες μέχρι τερατώδεις φοβίες και παρανοήσεις.
Για τον λόγο αυτό παραθέτω μερικά από τα άρθρα με ιδιαίτερη σημασία που ίσως λύσουν αρκετές αμφιβολίες ,φοβίες και παρανοήσεις παρά το ότι ήδη με το προηγούμενο ποστ μου σχεδόν έχω διευκρινίσει αυτά τα θέματα.
Άρθρο 6
1. Οι δαπάνες για την αφαίρεση, τη συντήρηση, τη μεταφορά και τη μεταμόσχευση των οργάνων βαρύνουν τον ασφαλιστικό οργανισμό του λήπτη ή του υποψήφιου λήπτη. Εάν αυτός είναι ανασφάλιστος καλύπτονται από ειδική πίστωση......
Είναι σαφές λοιπόν πως ΟΛΟΙ άσχετα από την οικονομική τους κατάσταση καλύπτονται πλήρως.
Επίσης εκ των πραγμάτων ένα όργανο που έχει αφαιρεθεί στο α νοσοκομείο στην Ελλάδα ή το εξωτερικό και μέσω του Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων μεταφέρεται στο β νοσοκομείο ,που στην λίστα του μεταμοσχευτικού του τμήματος υπάρχει ο κατάλληλος δέκτης, είναι αυτονόητο ότι δεν είναι δυνατόν να αποτελέσει αντικείμενο οικονομικής συναλλαγής.
Στην Ευρώπη η διακίνηση των μοσχευμάτων γίνεται από χώρα σε χώρα από 3 Οργανισμούς.
Eurotransplant: Αυστρία, Βέλγιο, Κροατία, Γερμανία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες και Σλοβενία.
Scandiatransplant: Ισλανδία Νορβηγία, Φιλανδία, Δανία και Σουηδία. Balttransplant: Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία.
Άρθρο 9
6. Όταν ο θεράπων ιατρός διαγνώσει νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους και εφόσον η λειτουργία ορισμένων οργάνων διατηρείται με τεχνητά μέσα, υποχρεούται να προβεί από κοινού με έναν αναισθησιολόγο και ένα νευρολόγο ή νευροχειρουργό στη σύνταξη πιστοποιητικού θανάτου. Στην πιστοποίηση του θανάτου δεν συμμετέχει ιατρός που ανήκει στη μεταμοσχευτική ομάδα. Στη συνέχεια, ο θεράπων ιατρός υποχρεούται να ενημερώσει σχετικά, χωρίς καθυστέρηση, τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων και τους Συντονιστές Μεταμοσχεύσεων, προκειμένου να ενημερωθεί εάν το ενήλικο, θανόν πρόσωπο έχει δηλώσει την άρνησή του να γίνει δωρητής οργάνων μετά θάνατον. Εάν ο θανών είναι ανήλικος ο θεράπων ιατρός υποχρεούται να ενημερώσει σχετικά, χωρίς καθυστέρηση, τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων και τους Συντονιστές Μεταμοσχεύσεων και ταυτόχρονα μεριμνά, για την ανεύρεση των προσώπων που είναι αρμόδια να συναινέσουν στην αφαίρεση των οργάνων, για την ενημέρωσή τους και τη λήψη της συναίνεσής τους. Μόνο αν πρόκειται να γίνει μεταμόσχευση συνεχίζεται η τεχνητή υποστήριξη του θανόντος προσώπου.
Πλην της σαφήνειας της διαδικασίας, θα πρέπει να τονιστεί ότι ένα άτομο με νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους είναι ένας νεκρός που συντηρείται στην ζωή για την δυνατότητα λήψης υγιών οργάνων.
Εάν λοιπόν για διάφορους λόγους δεν γίνει αφαίρεση οργάνων διακόπτεται η λειτουργία των μηχανημάτων γιατί η διατήρηση εν ζωή ενός φυτού είναι άνευ νοήματος.
Οι ελάχιστες περιπτώσεις που μετά από μεγάλο διάστημα ασθενείς απέκτησαν ξανά επαφή δεν είχαν νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους και ακριβώς γι΄αυτό τον λόγο τους διατηρούσαν όλο αυτό το διάστημα με μηχανική υποστήριξη.
Άρθρο 15 (άρθρο 9 Οδηγίας 2010/45/ΕΕ)
1. Οι μεταμοσχεύσεις ιστών και οργάνων διενεργούνται αποκλειστικά σε ειδικά προς τούτο οργανωμένες μονάδες, τις «Μονάδες Μεταμόσχευσης» νοσηλευτικών ιδρυμάτων ν.π.δ.δ. ή ν.π.ι.δ. κοινωφελούς και μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.
Είναι σαφές λοιπόν ότι κερδοσκοπικού χαρακτήρα ιδιωτικές κλινικές ΑΠΟΚΛΕΙΟΝΤΑΙ εκ προοιμίου.
Άρθρο 19
1. Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων τηρεί Εθνικό Μητρώο στο οποίο εγγράφει κάθε υποψήφιο λήπτη, αφού πρώτα πιστοποιηθεί ότι είναι κατάλληλος για μεταμόσχευση.
3..... Κριτήρια για την κατάταξη στο Εθνικό Μητρώο αποτελούν το είδος του οργάνου που πρόκειται να μεταμοσχευθεί, η ομάδα αίματος του υποψήφιου λήπτη, η ιστοσυμβατότητα, ο χαρακτήρας του επείγοντος της επέμβασης, ο χρόνος αναμονής, η ηλικία, το σωματικό βάρος, η εγγύτητα του τόπου λήψης του μοσχεύματος προς τον τόπο μεταμόσχευσης. Αν τα κριτήρια είναι ισοδύναμα, προηγούνται τα πρόσωπα που δεν έχουν δηλώσει την αντίθεσή τους στην αφαίρεση των οργάνων τους μετά θάνατον, πριν παρουσιασθεί για αυτά η ανάγκη της μεταμόσχευσης.
Άρθρο 25
Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων
στ. Συνεργάζεται με αντίστοιχους οργανισμούς και μεταμοσχευτικά κέντρα κρατών- μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τρίτων χωρών για την προμήθεια και ανταλλαγή μοσχευμάτων.
Και εδώ γίνεται σαφές πως η όλη διαδικασία διάθεσης οργάνων γίνεται μέσω του Οργανισμού και ΟΧΙ μεταξύ αυτού που κάνει την λήψη και αυτού που κάνει την μεταμόσχευση.
Το θλιβερό είναι ότι μπορεί μεν τα διάφορα μπλογκ να γράφουν ότι τους κατέβει αλλά από σοβαρούς δημοσιογράφους περιμένεις να τους διακρίνει περισσότερη σοβαρότητα και έρευνα όταν γράφουν για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα διαμορφώνοντας έτσι και την κοινή γνώμη και δημιουργώντας φοβίες με την άκριτη αναπαραγωγή των γραφομένων τους σε διάφορα μπλογκ.
Μετά τα παραπάνω καταλαβαίνει κανείς πόσο απαράδεκτα είναι αυτά που γράφει ο Δ.Παπαίωάννου στην Ε του Σαββάτου : Ας έχουμε και ένα-δύο φακελάκια στην τσέπη μη τυχόν και γίνει καμιά στραβή, δηλαδή έχει την ανάγκη της καρδούλας μας κανένας ευαίσθητος εκατομμυριούχος και ο ιατρός εμφανισθεί επιλήσμων και μας εικαζοσυναινέσει.
επίσης : «Μόνο αν πρόκειται να γίνει μεταμόσχευση συνεχίζεται η τεχνητή υποστήριξη του θανόντος προσώπου». Δηλαδή αν και θανών υποστηρίζεται με τεχνητά μέσα. Μήπως ο νεκρός δεν είναι και τόσο νεκρός αλλά, φευ!, νεκροζώντανος;
ή το χειρότερο με την αναπαραγωγή της ηλιθιότητας για την οποία έχω γράψει στο ποστ μου ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΑΕ . ...ούτε ομάδες του υποκόσμου να σε ψάχνουν ως ανταλλακτικό, να σου κάνουν μια μεταμοσχευσούλα αναγκαία σε κάποιον «σπουδαίο», χρησιμοποιώντας την εικαζόμενη συναίνεση

Αλλά ας δούμε τι γίνεται και στις υπόλοιπες χώρες σχετικά με το θέμα αυτό .
Μεταφέρω λοιπόν ένα απόσπασμα από ένα άρθρο του ιατρού Β. Καίσαρη που εργάζεται στην Αυστρία.
Από την εποχή της Bασίλισσας ("Aυτοκράτειρας") Mαρίας Θηρεσίας (βασίλευε από το 1740 έως το 1780) είναι υποχρεωτική η νεκροψία σε άτομα που αποβιώνουν σε δημόσιο νοσοκομείο[1].
(Παρεμπιπτόντως για την Μαρία Θηρεσία είχα γράψει στο παρελθόν ένα ποστ με τίτλο ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΡΓΑΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΙΔΟΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΘΗΡΕΣΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ )
Mε βάση αυτή τη νομοθετική ρύθμιση και μετά από σχετικές τροποποιήσεις δόθηκε στην επιστήμη η δυνατότητα της άμεσης ανεύρεσης των απαιτούμενων οργάνων. Στην Aυστρία δεν χρειάζεται η συναίνεση των συγγενών για τη λήψη οργάνων από εγκεφαλικά νεκρούς δότες. H αφαίρεση οργάνων αποκλείεται μόνο εάν ο δότης έχει δηλώσει γραπτώς την αντίρρησή του[2]. H ιατρική δεοντολογία συνιστά βεβαίως μία συζήτηση με τα συγγενικά πρόσωπα του δότη. Oι δηλώσεις κατά της αφαίρεσης οργάνων καταχωρούνται σε μια λίστα "αρνήσεων“, την οποία οφείλει να συμβουλευτεί το εκάστοτε νοσοκομείο προτού αφαιρέσει όργανα από έναν εγκεφαλικά νεκρό. Eάν παραλειφθεί αυτή η διαδικασία, π.χ. λόγω τεχνικών δυσκολιών, δεν είναι παρ’ όλα αυτά ξεκάθαρο, εάν τον υπεύθυνο ιατρό ή το νοσοκομείο βαραίνει κάποια ευθύνη. H νομοθετική αυτή αβεβαιότητα προέρχεται από το γεγονός ότι ο βασικός νόμος απαγορεύει τη βεβήλωση της νεκρικής γαλήνης και κάθε σχετική επέμβαση και αφαίρεση οργάνων είναι αυτή καθαυτή παράνομη. H τροπολογία του 1982 εισάγει όμως, ότι η διατήρηση της ζωής ή/και βελτίωση της υγείας ενός ανθρώπου προηγείται της τήρησης της σωματικής ακεραιότητας ενός νεκρού[3]. Aυτή η κατάσταση και ο χειρισμός δεν εξαιρεί μη-Aυστριακούς δότες. Eάν ένας ξένος καταστεί εγκεφαλικά νεκρός κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη χώρα, επιτρέπεται η αφαίρεση οργάνων[4]. Επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει η δυνατότητα αναζήτησης μίας λίστας αρνήσεων, συνιστάται να ερωτηθούν οι τυχόντες συγγενείς του νεκρού, εφόσον αυτό είναι δυνατόν. Από το 1982 δεν έχει υπάρξει καμία καταγγελία και συνεπώς, καμία καταδίκη για παράνομη αφαίρεση οργάνων στην Aυστρία.
Υπολογίζοντας τις μεταμοσχεύσεις ανά 1 εκ. κατοίκων παρατηρούμε ότι η Aυστρία βρίσκεται στην πρώτη θέση με 87 μεταμοσχεύσεις, στη δεύτερη το Bέλγιο και το Λουξεμβούργο - που έχουν νομοθετήσει επίσης τη λύση της λίστας άρνησης -
1. Constitutio Criminalis Theresiana 1769, Wien, Trattner 1769, Wien, E. Kwiatowski: Die Constitutio Criminalis Theresiana 1903.Σημ. συγγρ.: Eκείνη την εποχή υπήρχαν μόνο δημόσια νοσοκομεία και θεραπευτήρια σε μοναστήρια.
2. 19 Iουνίου 1982 - Novelle zum Krankenanstaltengesetz, Bundegesetzblatt Nr. 273/1982. 62a Krankenanstaltengesetz.
3. Regierungsvorlage 969 Beilage NR XV, Gesetzgebungsperiode 2.
4. Art. 49 Bundesverfassungsgesetz.
Και επειδή διάβασα και τερατολογίες σχετικά με τον αριθμό των οργάνων που θα αφαιρούνται ας δούμε ποιό είναι αυτό το ποσοστό στην Αυστρία μια χώρα που έχει πληθυσμό λίγο μικρότερο από την Ελλάδα
Tο 1999 λοιπόν υπήρξαν στην Aυστρία 25 δότες ανά 1 εκατομμύριο κατοίκων.
Εκτός λοιπόν από την Αυστρία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο αντίστοιχους νόμους έχουν στην Ευρώπη η Γαλλία και η Ισπανία δίνοντας το δικαίωμα στους συγγενείς του νεκρού να αρνηθούν.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη (2009), για την υπάρχουσα διεθνώς κατάσταση οι χώρες που εφαρμόζεται η εικαζόμενη συναίνεση (presumed consent) του νεκρού είναι, εκτός από αυτές που αναφέρθηκαν : Αργεντινή, Βουλγαρία, Ελβετία( σε 15 καντόνια), Κόστα Ρίκα, Κροατία, Τσεχία, Φιλανδία, Ουγγαρία, Ισραήλ, Λετονία, Ιταλία, Νορβηγία, Παναμάς, Πολωνία, Πορτογαλία, Σιγκαπούρη, Σλοβακία, Σλοβενία, Σουηδία.
Στην Αυστρία λαμβάνονται όργανα και χωρίς την συγκατάθεση των συγγενών, ενώ σε πολλές γίνεται ενημέρωση των συγγενών και στην παρένθεση από τις παρακάτω είναι το ποσοστό των αρνούμενων συγγενών να δώσουν την συγκατάθεση τους. Βέλγιο(>10%), Βουλγαρία, Γαλλία, Ιταλία(10-20%), Νορβηγία, Ισπανία(21%), Σουηδία(50%)
Στην Κόστα Ρίκα με την ανανέωση της ταυτότητας μπορεί να δηλώσει κανείς ότι αρνείται να γίνει δότης, στον Παναμά εάν δεν το έχει αρνηθεί ο ίδιος μπορούν οι συγγενείς μέσα σε 6 ώρες από τον θάνατο.
Γραμματείες αρνουμένων να γίνουν δότες υπάρχουν στην Γαλλία, την Ουγγαρία, την Ιταλία, την Ολλανδία, την Πολωνία, την Πορτογαλία, την Ρουμανία, και την Σουηδία.

Εγγεγραμμένοι ως Δότες είναι στην Ολλανδία το 37% του πληθυσμού , ενώ το 63% δηλώνει ότι επιθυμεί να αποφασίσουν οι συγγενείς του, στην Αγγλία το 25% και στην Νέα Ζηλανδία αναγράφεται αν είσαι δότης στην άδεια οδήγησης .
Τέλος θέλω να τονίσω ότι δεν έχω καμία σχέση με τις μεταμοσχεύσεις και ούτε, ευτυχώς, κανένας δικός μου συγγενής ή έστω φίλος έχει τέτοια ανάγκη.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑ ΣΩΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ

Το τελευταίο διήμερο δεν είχα σερφάρει στο ιντερνέτ και έτσι δεν είχα διαβάσει τα γραφόμενα σχετικά με το σχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις .
Το πρώτο σχετικό ποστ που διάβασα ήταν του Δείμου του πολίτη και διαβάζοντας το έχω μείνει κατάπληκτος από τις αντιρρήσεις που υπάρχουν σε ένα απόλυτα σωστό σχέδιο νόμου.
Είπα να γράψω ένα σχόλιο αλλά τελικά μου προέκυψε ένα σεντόνι οπότε προτίμησα να το ανεβάσω στο δικό μου μπλογκ.
Συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφει ο Evan T στο σχόλιο του στο ποστ του Δείμου και το μεταφέρω ατόφιο .
Αλλού είναι το πρόβλημα, παίδες, που δημιουργεί αυτό το νομοσχέδιο. Μέχρι τώρα αν ήσουν καλός άνθρωπος πήγαινες και γινόσουνα δωρητής οργάνων και σου έλεγε μπράβο η νοσοκόμα. Άμα ήσουν αδιάφορος, δεν πήγαινες, αλλά η αδιαφορία δεν είναι ιδιαιτέρως κατακριτέα, ειδικά στην Ελλάδα.Τώρα το κράτος σου λέει: "Άμα είσαι κωλάνθρωπος και δε θες μετά θάνατον να σώσεις ανθρώπους που μπορείς, έλα να το δηλώσεις εγγράφως...ότι είσαι κωλάνθρωπος." και ο υπάλληλος που θα δέχεται την αίτηση θα σε κοιτάει ενδεχομένως με στραβό μάτι.
Δεν φλεγόμαστε για τα δικαιώματα των πτωμάτων μας, ούτε για την αυτοδιάθεση 80 κιλών κρέατος που προορίζεται για σάπισμα ή καύση.
Άλλωστε το δικαίωμα να πάρουμε τα όργανά μας στον τάφο υπάρχει ακέραιο με μία απλή δήλωση. Όχι. Να είμαστε εγωιστές και παράλογοι θέλουμε χωρίς να μπορεί να το μάθει ο περίγυρος... αυτό το δικαίωμα υπερασπιζόμαστε.
(Θα εξαιρέσω από αυτή την κριτική τους αντιρρησίες λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων).
*sarcasm mode* Πώς τολμάει το κράτος να θέλει να υπογράψεις χαρτί ότι είσαι εγωιστής και αδιαφορείς για το συνάνθρωπο; Και να σε κάνει να ξεκουβαληθείς από το σπίτι ή και να χάσεις μία ή δυο ώρες από τη δουλειά για να πας σε δημόσια υπηρεσία και να το παραδεχθείς; Αδιανόητο!Οπότε θέτω το ερώτημα σε νέα βάση. Αυτό που τριγυρίζουμε στις συζητήσεις για το νομοσχέδιο και κανείς δε συγκεκριμενοποιεί είναι αυτό:
"Έχει το δικαίωμα το κράτος να σε κάνει να παραδεχθείς εγγράφως ότι είσαι παραλόγως εγωιστής και ατομιστής;
"Διατυπωμένο έτσι, τολμώ να πω πως "ΟΧΙ".
Οπότε πρέπει να βρεθεί μια λύση για να μπορεί να δηλώσει ο καθένας την αντίθεσή του στο να χρησιμοποιηθούν τα όργανά του εύκολα, γρήγορα και όσο το δυνατόν πιο ανώνυμα. Τώρα δε σαρκάζω: Ο κάθε πολίτης ΕΧΕΙ το δικαίωμα να είναι κωλάνθρωπος χωρίς να μπορεί να το μάθει ο οποιοσδήποτε.
Στα παραπάνω θα προσέθετα και την προσωπική μου θέση που ενώ δεν θα είχα καμιά αντίρρηση να χρησιμοποιήσουν όργανα μου όταν πεθάνω από τεμπελιά και αν θέλεις και αδιαφορία δεν έχω δηλώσει εθελοντής γιατί ίσως γνωρίζω ότι αν τους το ζήταγαν οι δικοί μου άνθρωποι δεν θα είχαν αντίρρηση.
Ίσως πάντως λόγω αγνοίας έχουν γίνει μερικές παρανοήσεις σε σχέση με την πραγματικότητα.
1-Δεν πρόκειται εκ των πραγμάτων να αφαιρούνται όργανα από όλα τα πτώματα.
Σήμερα ο μέσος όρος ζωής στην Ελλάδα είναι 77 ετών οι άνδρες και 82 οι γυναίκες(κορακοζώητες πάντα!).
Αυτό σημαίνει ότι ουσιαστικά η πλειονότητα των πτωμάτων δεν διαθέτουν όργανα υγιή για μεταμόσχευση οπότε αποκλείονται από την διαδικασία. Σε αυτά προστίθενται και τα πτώματα όλων αυτών που πεθαίνουν σε νεώτερη ηλικία από παθολογικές αιτίες, νεοπλάσματα ή έπασχαν από μεταδοτικές ασθένειες όπως ηπατίτιδα, AIDS κτλ
2-Από όσα διάβασα διαπίστωσα πως πάρα πολλοί πιστεύουν πως η αφαίρεση των οργάνων θα είναι κάτι σαν χασάπικο που θα έχει ένα ψυγείο που όχι μόνο θα φυλάει όργανα προς μεταμόσχευση, μέχρι και πέη κατά την Cynical, για όσους προφανώς δεν έχει αποτέλεσμα το Viagra, αλλά και θα τα εμπορεύονται !Προφανώς βέβαια αυτό θα το κάνει, όπως γράφει η, τις περισσότερες φορές με σωστές απόψεις Cynical, ο κατάπτυστος Λοβέρδος που με το εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων που με το έτσι θέλω θα αποσπά από τον καθένα μας θα εξασφαλίσει πόρους για τη συνέχιση της λειτουργίας του δημόσιου συστήματος υγείας !
Η έννοια του Πτωματικού δότη σημαίνει πως πρόκειται για άτομο με διαγνωσμένο εγκεφαλικό θάνατο, που ήδη νοσηλεύεται σε ΜΕΘ, βρίσκεται υπό μηχανική υποστήριξη της αναπνοής και άμεση παρακολούθηση και υποστήριξη της αιμοδυναμικής και μεταβολικής τους κατάστασης, μέχρις ότου ληφθεί η απόφαση για την αφαίρεση των οργάνων.
Από κει και πέρα η κατανομή των μοσχευμάτων στους υποψήφιους λήπτες του Εθνικού Μητρώου διενεργείται αναλόγως με το όργανο που μεταμοσχεύεται και βάσει κριτηρίων όπως η ομάδα αίματος, η ιστοσυμβατότητα, το ιατρικώς πιστοποιούμενο επείγον της επέμβασης, ο χρόνος αναμονής, η ηλικία, το σωματικό βάρος και η εγγύτητα του τόπου λήψης του μοσχεύματος προς τον τόπο μεταμόσχευσης.
Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων είναι αυτός που διαθέτει για τα επείγοντα περιστατικά ειδικό κατάλογο υποψηφίων ληπτών οι οποίοι έχουν προτεραιότητα στη λήψη μοσχεύματος.
Εδώ πρέπει να τονιστεί πως δυστυχώς από ανεπάρκειες του συστήματος πολλά μοσχεύματα δεν λαμβάνονται και με το σημερινό καθεστώς από ελλείψεις οργάνωσης, ιατρικού δυναμικού και κακού συντονισμού των εμπλεκομένων.
3-Είναι σαφές βέβαια ότι όλη αυτή η διαδικασία της διάθεσης οργάνων ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΓΟΡΟΠΩΛΗΣΙΕΣ και βασίζεται ουσιαστικά στα κριτήρια που αναφέρθηκαν παραπάνω. Ένα νεφρό που πχ αφαιρέθηκε στην Αθήνα μπορεί να μεταφερθεί στην Θεσσαλονίκη που υπάρχει ο ασθενής με την ίδια ιστοσυμβατότητα.
Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πόσο αβάσιμη και αστήρικτη είναι η φοβία και η υποψία ότι θα πεθάνουν κάποιον για να δώσουν τα όργανα του σε κάποιον που θα πληρώσει να τα πάρει.
Για αυτή την ανοησία αλλά και για την άλλη ευρέως κυκλοφορούσα πεποίθηση πως σκοτώνουν ανθρώπους για να τους πάρουν τα όργανα είχα γράψει στο παρελθόν το ποστ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΑΕ .
4-Τα παραπάνω πιστεύω ότι αποδεικνύουν ότι ουσιαστικά τα όργανα που πρόκειται να ληφθούν, αναγκαστικά είναι από ένα μικρό αριθμό υγιών ατόμων που η αιτία θανάτου τους είναι κυρίως ατυχήματα και στα οποία έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος. Οι τραυματίες αυτοί βρίσκονται συνήθως σε μονάδες εντατικής θεραπείας, οι οποίες εκ των πραγμάτων δεν έχουν σχέση με τις χειρουργικές μονάδες μεταμοσχεύσεων, αλλά συνδέονται μόνο με τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων μέσω και του οποίου και διακινούνται τα μοσχεύματα.
Για όσους δεν το γνωρίζουν οι μονάδες εντατικής θεραπείας που βρίσκονται στα διάφορα νοσοκομεία, κάνουν τις εισαγωγές των ασθενών μέσω ΕΚΑΒ και όχι απευθείας. Αυτό σημαίνει πως αν πχ ακόμα και αν ένας ασθενής νοσηλεύεται στο α νοσοκομείο που διαθέτει μονάδα και έχει ανάγκη νοσηλείας σε μονάδα, είναι αρκετά πιθανό να μεταφερθεί στο κενό κρεβάτι της μονάδας του β νοσοκομείου.
Τα σχετικά με τον εγκεφαλικό θάνατο και την πρακτικώς ακολουθούμενη διαδικασία για τις μεταμοσχεύσεις ,περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο το παρακάτω κείμενο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας που ἀντικρύζει τὶς μεταμοσχεύσεις, ὅπως καὶ κάθε τι ποὺ σχετίζεται μὲ τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν πάλη του μὲ τὸν θάνατο, μὲ ἰδιαίτερη συμπάθεια, κατανόηση καὶ αἴσθημα σοβαρότητος.
῾Ο ἐγκεφαλικὸς θάνατος ἀποτελεῖ γεγονὸς ὁριστικῆς καὶ ἀνεπίστρεπτης καταστροφῆς τοῦ ἐγκεφάλου καὶ κατάσταση πλήρους ἀπώλειας αἰσθήσεων καὶ συνειδήσεως. Κατ' αὐτὸν ἡ ἀναπνευστικὴ λειτουργία συντηρεῖται μόνον μηχανικά, ἡ δὲ διακοπὴ τῆς τεχνητῆς ὑποστηρίξεως ὁδηγεῖ σὲ σχεδὸν ἄμεση παύση καὶ τῆς καρδιακῆς λειτουργίας.
Αὐτὸ ποὺ στὴν οὐσία κάνει ἡ τεχνητὴ ὑποστήριξη τῆς ἀναπνοῆς εἶναι ὅτι προσωρινὰ ἀναχαιτίζει τὴν διαδικασία ἀποσυνθέσεως τοῦ σώματος ὄχι ὅμως καὶ τὴν ἀναχώρηση τῆς ψυχῆς.
῾Ο ἐγκεφαλικὸς θάνατος πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ διαφοροποιηθεῖ ἀπὸ τὴν φυτικὴ κατάσταση -ποὺ συνήθως ὀνομάζεται «κλινικὸς θάνατος». Κατ' αὐτήν, τὸ ἐγκεφαλικὸ στέλεχος λειτουργεῖ καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον δὲν ἀπαιτεῖται τεχνητὴ ὑποστήριξη. ᾿Επειδὴ ὑπάρχει πάντοτε ὁ κίνδυνος -σὲ μεμονωμένες εὐτυχῶς περιπτώσεις-, ἀπροσεξίας, λάθους ἢ καὶ ἀσέβειας πρὸς τὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου, ἡ ᾿Εκκλησία μαζὶ μὲ τὴν πλειοψηφία τοῦ ἰατρικοῦ καὶ νοσηλευτικοῦ κόσμου καὶ τῶν ἁρμοδίων κοινωνικῶν φορέων, ἀπαιτεῖ τὴν ἐξασφάλιση τῆς ἀκριβοῦς τηρήσεως τῶν διεθνῶς ἀποδεκτῶν κριτηρίων διαγνώσεως τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου. ῎Ετσι:
α) εἶναι ἀπαραίτητη ἡ τεκμηριωμένη καὶ σαφὴς διαπίστωση τῶν αἰτίων τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου.
β) ῾Η πιστοποίηση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου πρέπει νὰ γίνεται ἀπὸ ἐπιτροπὴ εἰδημόνων ποὺ νὰ μὴν ἔχουν καμμία σχέση ἐξαρτήσεως ἀπὸ τὶς μεταμοσχευτικὲς ὁμάδες καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὑφισταμένων κλινικῶν καὶ ἐργαστηριακῶν κριτηρίων.
γ) Τὰ κριτήρια τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου δὲν εἶναι ἐπαρκῆ ἂν εἶναι μόνον κλινικά. Πρέπει νὰ προστεθοῦν καὶ ἐργαστηριακά (ἀξονικὴ τομογραφία καὶ ἕνα ἠλεκτροεγκεφαλογράφημα) ὥστε νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ, κατὰ τὸ δυνατόν, ὄχι μόνο ἡ παύση τῶν λειτουργιῶν τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους, ἀλλὰ καὶ τοῦ φλοιοῦ.
῞Οπου δὲν ὑπάρχει ἐμφανὴς αἰτία ἐγκεφαλικῆς βλάβης πρέπει νὰ ἐπαναλαμβάνονται οἱ ἐξετάσεις γιὰ μεγαλύτερη ἐπιβεβαίωση, ἀκόμη κι ἂν αὐτὴ ἡ καθυστέρηση ὁδηγεῖ σὲ ἀπώλεια τῶν ὀργάνων.
δ) Πρὶν ἀπὸ τὶς δοκιμασίες τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου θὰ πρέπει νὰ ἔχουν προηγηθεῖ οἱ βιοχημικὲς ἐξετάσεις ποὺ νὰ παρουσιάζουν φυσιολογικὲς τιμὲς (ὄχι οὐρία οὔτε ἠλεκτρολυτικὲς διαταραχές).
᾿Επίσης, γιὰ νὰ ἐλεγχθεῖ ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος πρέπει νὰ ἔχουν παρέλθει τουλάχιστον 24 ὧρες ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τοῦ συμβάντος.
Για την ακρίβεια η διάγνωση του εγκεφαλικού θανάτου τίθεται από τρεις γιατρούς ειδικούς και έμπειρους σ’ αυτό το θέμα, οι οποίοι δεν ανήκουν σε καμιά μεταμοσχευτική ομάδα και οι οποίοι είναι: α) Ο θεράπων ιατρός (εντατικολόγος) του «ασθενούς», β) ένας νευρολόγος ή νευροχειρουργός και γ) ένας αναισθησιολόγος.
5-Με την ψήφιση αυτού του νόμου σταματάει ευτυχώς και η άκρως επώδυνη και ψυχοφθόρα διαδικασία της λήψης της συγκατάθεσης από του συγγενείς για την λήψη οργάνων την ώρα του μεγάλου πόνου όταν τους ανακοινώνουν τον θάνατο του ανθρώπου τους, και αποφεύγονται έτσι όλες αυτές οι θλιβερές συζητήσεις και αντιγνωμίες που μπορεί να προκύψουν όταν οι συγγενείς δεν συμφωνούν όλοι.
Βέβαια στην πρακτική του εφαρμογή δεν πιστεύω πως σε περίπτωση που οι συγγενείς αρνούνται την λήψη οργάνων από τον άνθρωπο τους το ιατρικό προσωπικό θα προχωρούσε σε αυτή αδιαφορώντας για τις αντιρρήσεις αυτές.
Ίσως πάντως θα έπρεπε να προστεθεί στο νόμο πως όταν οι συγγενείς α και β βαθμού αρνούνται εγγράφως την λήψη οργάνων αυτή να μην γίνεται.
6-Σχετικά με την νομική άποψη πως με τον νόμο αυτό το νεκρό σώμα θα ανήκει κατ' αρχήν στο κράτος θα έλεγα πως μετά το θάνατο μας αυτό ανήκει στα σκουλήκια και αυτό πάλι για 3 μόνο χρόνια σε νοικιασμένο χώμα, για όσους δεν διαθέτουν οικογενειακό τάφο.
Επίσης σε σχέση με το σύνταγμα που γράφει ο αγαπητός μου thinks σε σχόλιο του στο ποστ του Δείμου, κοίταξα τα σχετικά άρθρα που αναφέρει και δεν βρήκα ότι το σχέδιο έρχεται σε αντίθεση με καμία από αυτές. Συγκεκριμένα:
Άρθρο 5 παρ 2 αναφέρεται σε απόλυτη προστασία της ΖΩΗΣ ,τιμής ,ελευθερίας δηλαδή σε ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ανθρώπους και όχι σε πτώματα.
Άρθρο 9Α αναφέρεται στη συλλογή προσωπικών δεδομένων η οποία όμως ελέγχεται από ανεξάρτητη αρχή. Πχ τα ιστορικά των ασθενών στα νοσοκομεία.
Άρθρο 13 παρ1 και 2 Αναφέρεται στην ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης. Η άρνηση του να γίνεις δότης δεν προϋποθέτει να δηλώσεις αν είναι για θρησκευτικούς ή άλλους λόγους.
Άρθρο 109 παρ1 αναφέρεται ότι δεν επιτρέπεται μεταβολή περιεχομένου διαθήκης.
Τέλος ένα εξαιρετικά ενημερωμένο και κατατοπιστικό πόστ είναι το Δωρεά-οργάνων-φοβία του apeleytheros που αξίζει να το διαβάσουν όσοι ενδιαφέρονται για το θέμα.

DANNY'S WAKE-ΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Μερικές φορές αν ακολουθήσει κανείς την παρόρμηση του βγαίνει τελικά κερδισμένος! Έτσι και εγώ ακολούθησα σήμερα την παρόρμηση μου να πάω να δώ μια θεατρική παράσταση για την οποία δεν ήξερα τίποτα και δεν είχα ακούσει και τίποτα και μάλλον μέσα στο πλήθος των θεατρικών παραστάσεων δεν θα έπαιρνα χαμπάρι ούτε πότε ανέβηκε ούτε πότε κατέβηκε, όπως συμβαίνει με ένα σωρό άλλες αξιόλογες παραστάσεις που χάνουμε μέσα από τον τεράστιο και εξωπραγματικό αριθμών θεατρικών έργων που ανεβαίνουν στην Αθήνα.
Την παρόρμηση αυτή την προκάλεσε ένα ευγενικό e-mail που πήρα χθες και διαβάζοντας το μου κίνησε το ενδιαφέρον για την παράσταση που μου πρότεινε.
Το e-mail έγραφε τα εξής:

Αγαπητέ Αθεοφοβε,
Ειμαι πιστή αναγνώστρια και φανατική θαυμάστρια του blog σας.
Παίρνω το θάρρος για αυτό το e-mail από το γεγονός ότι συχνά αναφέρεστε σε αυτό σε θεατρικές παραστάσεις που έχετε παρακολουθήσει.
Θα ήθελα λοιπόν να στρέψω την προσοχή σας σε μια παράσταση, προσπάθεια νέων ανθρώπων που πιστεύω ότι θα άξιζε της προσοχής σας!
Πρόκειται για την παράσταση DANNY'S WAKE που παίζεται στο Θέατρο Ακαδήμεια στην Ακαδημία Πλάτωνος, Μαραθωνομάχων 8 κάθε Παρασκευή και Σάββατο.
Σίγουρα θα παίζεται τα επόμενα 2 ΠαρασκευοΣάββατα και ίσως αν έχουν καλή πορεία να συνεχίσουν και μετά το Πάσχα.
Η τιμή του εισιτηρίου δεν είναι απαγορευτική, η είσοδος έχει 15 ευρώ.
Αν και τα παιδιά είναι φίλοι, δυστυχώς δεν έχω το θάρρος να ζητούσα ίσως κάποια πρόσκληση. Άλλωστε η πρόθεση μας είναι να στηρίξουμε κάποιες δημιουργικές απόπειρες σε δύσκολους καιρούς!
Αν νομίζετε ότι θα σας δοθεί η ευκαιρία και θα είχατε την διάθεση, θα χαιρόμουν να είχα την άποψη σας σχετικά με την παράσταση.DANNY’S WAKE του Jim Sweeney A’ βραβείο Fringe Festival Εδιμβούργου, 1999 Μαύρη κωμωδία Για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το «Danny’s Wake» είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Άγγλου ηθοποιού και συγγραφέα Jim Sweeney .
Το «Danny’s Wake» είναι μια μαύρη κωμωδία και ανεβαίνει σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση και μόνο για 10 παραστάσεις, την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011 στο Θέατρο Ακαδήμεια, (Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημία Πλάτωνος, τηλ: 210-5125.600) σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και σκηνοθεσία Τάσου Αλατζά.
Ο Μπίλλυ είναι υδραυλικός. Ο Πάτρικ είναι καθηγητής. Ο Ντάννυ είναι....νεκρός. Ο Μπίλλυ και ο Πάτρικ πρέπει να ξενυχτήσουν τον Ντάννυ όλο το βράδυ πριν την κηδεία του. Ήταν και οι τρεις οι καλύτεροι φίλοι μέχρι που τελείωσαν το σχολείο. Από τότε δεν έχουν ξανασυναντηθεί. Ο Πάτρικ παντρεύτηκε κι έφυγε. Ο Μπίλλυ παντρεύτηκε, χώρισε και έμεινε. Το μόνο που τους ενώνει είναι η παιδική τους ηλικία. Κατά την διάρκεια της νύχτας οι δύο «φίλοι» θα προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν, θα ξεδιπλώσουν τις ζωές του, θα θυμηθούν τα παλιά, θα γελάσουν, θα πιούν, θα τσακωθούν. Οι παλιές πληγές θα ανοίξουν και οι ανησυχίες τους θα βγουν στο φως. Μέσα σε μια νύχτα θα δούμε την πραγματική τους ζωή, που έκρυβαν τόσα χρόνια.
Σκηνικά - κουστούμια: Ελένη Καραμέρου Ηθοποιοί: Μάνος Τριανταφυλλάκης (Μπίλλυ), Τάσος Αλατζάς (Πάτρικ) Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Χώρος: Θέατρο Ακαδήμεια, Μαραθωνομάχων 8, Ακαδημία Πλάτωνος (100 μ. από τη διασταύρωση Λεωφ.Αθηνών-Καβάλας με την Σπ. Πάτση) Κρατήσεις: τηλ: 210-5125.600 (Ώρες ταμείου 10πμ-6μμ, Παρ.-Σάβ.10πμ-9.00μμ)
Παραστάσεις: Παρασκευή και Σάββατο στις 9.15μμ (από Παρ. 18 Μαρτίου έως Σάβ. 16 Απριλίου)
Εισιτήρια: 15 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτητικό), ατέλειες Θέσεις θεάτρου: 130 Διάρκεια: 70 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Σας ευχαριστώ για το χρόνο που μου αφιερώσατε!

Αφού μελέτησα λοιπόν τον χάρτη βρέθηκα το βραδάκι στον Κολωνό συνοικία που στα παιδικά μου χρόνια πηγαίναμε συχνά με την γιαγιά μου να επισκεφτούμε την αδελφή της που έμενε εκεί και μερικές φορές να παρακολουθήσουμε και το ποικίλο πρόγραμμα που είχε τότε ένα θερινό αναψυκτήριο στην Λένορμαν το ΑΚΡΟΝ.
Η πρώτη έκπληξη ήταν το ίδιο το θέατρο Ακαδήμεια που είναι ένας άκρως καλόγουστος λειτουργικός και με μεράκι φτιαγμένος χώρος .
Ο φόβος μου πηγαίνοντας στο θέατρο ήταν να μην βρεθώ σε καμιά αντίστοιχη δυσάρεστη θεατρική εμπειρία σαν και αυτή που είχα στα φοιτητικά μου χρόνια.
Ένας μετέπειτα πολύ γνωστός και πετυχημένος ηθοποιός και σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, ήταν οικογενειακός μας γνωστός και όταν απέκτησε άγνωστος τότε θέατρο, μας είχε γράψει τους δικούς σαν συνδρομητές του θεάτρου οπότε πληρώντας ένα ποσό στην αρχή της σαιζόν μπορούσες να δείς όλα τα έργα που θα ανέβαιναν κατά την διάρκεια της .
Οι δικοί μου έδιναν σε μένα τα εισιτήρια, όποτε με ένα φίλο μου πήγαμε σε μία παράσταση που οι θεατές ήσαν δυστυχώς λιγότεροι από τους ηθοποιούς επί σκηνής.
Το έργο ήταν τότε πρωτοποριακό, μεγάλη όμως κινηματογραφική επιτυχία μετά, αλλά καθώς κανένας δεν είχε αγοράσει πρόγραμμα δεν ξέραμε πότε τελείωνε μια πράξη και πότε είχε διάλειμμα.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα σε μια διακοπή να έρθει η ταξιθέτρια και να μας ειδοποιήσει ότι το έργο είχε τελειώσει οπότε καταντροπιασμένοι σηκωθήκαμε και φύγαμε!
Εδώ λοιπόν ήταν η δεύτερη έκπληξη!
Το θέατρο ήταν σχεδόν γεμάτο κυρίως με νέους με πλειοψηφία, όπως πάντα των γυναικών.
Η τρίτη έκπληξη ήταν η ίδια η παράσταση!
Οι δύο νέοι ηθοποιοί είχαν μπει στο πετσί του ρόλου τους και είχες την αίσθηση πως έβλεπες υπαρκτά πρόσωπα σε πραγματικές καταστάσεις παρά την εξόχως σουρεαλιστική ατμόσφαιρα του έργου .
Βέβαια είχαν να ερμηνεύσουν ένα εξαιρετικά πνευματώδες θεατρικό έργο με συνεχή ευρήματα και ατάκες που μπορεί μεν να αναφέρονται στις σχέσεις των δύο ατόμων και του νεκρού από τα παιδικά και νεανικά τους χρόνια, αλλά ταυτόχρονα έθιγαν εκτός από τις σχέσεις ανδρών και γυναικών και τις υπάρχουσες μεταξύ τους ταξικές διαφορές. Ακριβώς σε αυτά τα σατιρικά στοιχεία βασίζεται το έργο για να προκαλέσει το γέλιο του θεατή χωρίς να καταφεύγει στις συνήθεις ευκολίες της φαρσοκωμωδίας και της επιθεώρησης.
Ελπίζω πως το έργο θα ξεπεράσει τον προγραμματισμένο αριθμό παραστάσεων γιατί το αξίζει και βέβαια εκτός από τους συντελεστές της παράστασης από την οποία φύγαμε με φτιαγμένη την ψυχική μας διάθεση θέλω να ευχαριστήσω και την διαδικτυακή φίλη που με παρακίνησε να την δώ.

ΕΝΑ ΣΑΤΙΡΙΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ ΠΟΥ ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

Ο μεγάλος μας συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης πέθανε μετά από νοσηλεία δύο μηνών στην εντατική σε ηλικία 89 ετών. Δεν θα γράψω τίποτα σχετικό για την ζωή και το έργο του γιατί ήδη έχουν γράψει πολλοί ,και όποιος θέλει να ενημερωθεί σχετικά μπορεί να διαβάσει στα παρακάτω μπλογκ. http://roadartist.blogspot.com/2011/03/blog-post_30.html και http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2011/03/rip-1922-2011.html Μια πτυχή του ταλέντου του Καμπανέλλη, όχι τόσο γνωστή, είναι ότι διέθετε και ένα διαβρωτικό χιούμορ που μπορείτε να το διαπιστώσετε σε ένα σύντομο διήγημα του που δημοσιεύτηκε προδικτατορικά, στις 24-1-1964 στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και στο οποίο σατιρίζει την άποψη ορισμένων τότε ότι μόνο μια δικτατορία μπορεί να μας σώσει! Κλικάροντας στην φωτογραφία το κείμενο γίνεται ευανάγνωστο. Photo: © E.KE.BI, 2001. Ορδόλης

Η ΛΙΒΥΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΚΤΙΚΟΛΕΞΑ

Η εποχή μας διακρίνεται από έλλειψη ηγετών στην Ευρώπη με προσωπικότητα και ικανότητες, ακόμα και στο στοιχειώδες επίπεδο του να κάνουν μερικές απλές επάλληλες σκέψεις για το τι συνέπειες θα έχουν οι πράξεις τους.
Όταν βλέπεις πχ τόσα χρόνια να επιπλέει ένας ανεκδιήγητος Πορνόγερος στην Ιταλία ή ο Γάλλος Κούγιας λόγω προσωπικότητας και αναστήματος στην Γαλλία, κοντεύεις πλέον να πιστέψεις ότι ήταν αναπόφευκτο η Ελλάδα να έχει ηγέτες του διαμετρήματος ενός Καραμανλή και μετά καπάκι ενός Παπανδρέου.
Βέβαια και στην υπερδύναμη, που ένα σημαντικό ποσοστό από τους πολίτες της είναι η Σάρα η Μάρα και το κακό συναπάντημα αφού θαυμάζουν μια Πέιλιν, δεν θα μπορούσαν να έχουν καλύτερο ηγέτη από κάποιον που παλινωδεί συνέχεια σαν τον Ο' Μπάμια.
Όλα αυτά λοιπόν τα φρούτα που τους αρέσουν τα αρκτικόλεξα και μας αποκαλούν PIGS (Portugal, Italy, Greece, Spain) μιας και πήραν με το μέρος τους την Ιταλία θα μπορούσαμε και μείς να τους ονομάσουμε FRUIT (FRance,USA,ITaly) αν και το FUCK (France, USA, Canada, Katar) θα ήταν εξίσου περιεκτικό.
Αυτά λοιπόν τα FRUIT, FUCK την ατυχία μου που έλεγε και η μακαρίτισσα η Μαλβίνα, τα έπιασε ο πόνος για τους Λίβιους αμάχους των αντικαθεστωτικών που τους βομβαρδίζει ο Καντάφι με δολοφονικές βόμβες οπότε άρχισαν και αυτοί να βομβαρδίζουν δημοκρατικά τους καθεστωτικούς αμάχους με ανθρωπιστικές βόμβες για να μην μείνουν και αυτοί παραπονεμένοι.
Βέβαια είναι από όλους αντιληπτό πως τα FRUIT, όπως ακριβώς δεν προτίθενται αφιλοκερδώς να βοηθήσουν οικονομικά τα PIGS αλλά προφανώς σκοπεύουν να τα ξεζουμίσουν με ανθρωπιστικά δάνεια, δεν τους έπιασε η κωλοπιλάλα να σώσουν τους αμάχους της Λιβύης αλλά τις εταιρείες πετρελαίου τους από τον Καντάφι.
Και αυτό έγινε ακριβώς μετά την συνέντευξη που έδωσε ο παρανοϊκός Τσαμαχίριος στην γερμανική τηλεόραση και ορθά κοφτά ξεκαθάρισε πως τα FRUIT θα πρέπει πλέον να τρέξουν να βρουν πετρέλαιο αλλού, γιατί θα δίνει μόνο στα BRIC (Brazil, Russia, India,China)
Aκριβώς για αυτό τον λόγο τα BRIC, σε αντίθεση με τα FRUIT και τα PIGS, που αναγκάστηκαν με μαύρη διάθεση να συναινέσουν και αυτά στους ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς, ήσαν οι τέσσερις FUCK από τις πέντε αποχές στο ψήφισµα 1973 του ΟΗΕ.(France, USA, Canada, Katar).
Πάντως μέχρι τώρα δεν έχει ξαναγίνει τέτοια τραγική επέμβαση σε ξένα χωράφια με τα FRUIT ή FUCK να βομβαρδίζει ο καθένας ανοργάνωτα όπου βρει, χωρίς να ξέρει τι και ποιόν υποστηρίζει ακριβώς σε μια εμφύλια διαμάχη, τα PIGS (χωρίς το Ι) να μην θέλουν αλλά να εξαναγκάζονται να βοηθούν, τα BRIC να αντιτίθενται αλλά μόνο στα λόγια και τα λαμόγια ΜΕRD ,που θυμίζουν την περίφημη λέξη του Καμπρόν, να παίζουν το δικό τους παιχνίδι.
Ποιά είναι τα ΜΕRD ; Μα ποιά άλλα από Merkel και ERDogan !

Μόλις δε αυτή την στιγμή που γράφω βλέπω στην τηλεόραση και εκείνη την σουφρόστομη Χίλαρυ να μας ενημερώνει πως επιτέλους θα αναλάβει στην ουσία τους ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς η φιλανθρωπική οργάνωση του ΝΑΤΟ.
Το τραγικό δε είναι πως ονόμασαν όλη αυτή την επίθεση Αρχή της Οδύσσειας χωρίς να καταλαβαίνουν πως είναι πράγματι η αρχή μιας Οδύσσειας για όλη την Ευρώπη !
Ως γνήσιοι ανιστόρητοι δεν γνωρίζουν ότι ο Οδυσσέας μέχρι να γυρίσει στην Ιθάκη έκανε αρκετά χρόνια περιπλανώμενος.
Δεν σκέφτηκαν λοιπόν πως οι αντίθετοι αυτού που τελικά θα επικρατήσει στην Λιβύη, μαζί με κάνα εκατομμύριο Αιγύπτιους που δούλευαν εκεί, θα αρχίσουν περιπλανώμενοι να προσπαθούν να μπουν στην Ευρώπη σαν λαθρομετανάστες.
Δεν σκέφτηκαν πως όπως ακριβώς στο Ιράκ έτσι και στην Λιβύη, πριν να εισβάλουν δεν υπήρχε μουσουλμανικός φονταμενταλισμός ο οποίος αναπτύσσεται όταν οι μουσουλμάνοι βλέπουν τους Ευρωπαίους σαν τους παλιούς σταυροφόρους, όπως και στην πραγματικότητα εδώ που τα λέμε είναι, να εισβάλουν στις χώρες τους.
Αλλά ποιός περιμένουμε να τα σκεφτεί αυτά ο γεροραμολί που το μόνο που σκέφτεται είναι με το κάτω κεφάλι πως θα τον ακουμπήσει σε κανένα ξέκωλο, ή ο άλλος που όλη του η φροντίδα είναι να μεγαλώνει τα τακούνια του για να φτάσει το ύψος της Κλάρας ενώ κινδυνεύει να βρεθεί στις εκλογές τρίτος μετά την κόρη του Λεπέν;
Η τραγική δε κωμωδία θα είναι πως όλοι αυτοί οι αξιοθρήνητοι μνηστήρες των πετρελαίων δεν αποκλείεται να βρεθούν να ξαναγλύφουν κάτω από μια τέντα η τον ίδιο τον αδίστακτο Καντάφι ή κάποιον αντίστοιχο Κανταφίσκο που μπορεί να μην έχει πλέον αεροπορία στον αέρα αλλά θα έχει για χρόνια σίγουρα φτηνό και καλό πετρέλαιο κάτω από τα πόδια του!

Γ΄ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ-ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Μετά την αποχώρηση του από την πρωθυπουργία ο Λογοθετόπουλος επέστρεψε στην έδρα του στο Πανεπιστήμιο και όταν οι Γερμανοί κατακτητές φεύγουν από την Ελλάδα, διαφεύγει μαζί τους στην Γερμανία.
Ο Λογοθετόπουλος προφανώς κρύβεται κάπου στην Γερμανία η οποία δεν έχει ακόμα συνθηκολογήσει, οπότε όταν συνέρχεται στις 20-2-1945 το Ειδικό Δικαστήριο δοσιλόγων Πρωθυπουργών και Υπουργών, δικάζεται ερήμην και στις 31-5-1945 καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη.

Το δικαστήριο ήταν ποινικό και το αποτελούσαν 6 τακτικοί δικαστές και 3 λαϊκοί και η κατηγορία ήταν ότι «ανέλαβαν τον σχηματισμόν κυβερνήσεως τη συγκαταθέσει των εχθρών της Πατρίδος» γιατί με την υπ' αρ. 6/20-1-1945 Συντακτική Πράξη της Κυβέρνησης Πλαστήρα ,αποκλείσθηκε ο χαρακτηρισμός των κατοχικών κυβερνήσεων ως de facto κυβερνήσεων, όπως είχε χαρακτηριστεί επί κατοχής με την υπ' αρ. 97/1942 απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας. Απόφαση στην οποία με θάρρος μειοψήφησαν τότε 5 από τους 11 δικαστές μεταξύ των οποίων οι μετέπειτα πρόεδροι του Σ.Ε. Π. Πουλίτσας, Σ. Σολιώτης και Χ. Μητρέλιας.

Μετά την καταδίκη του, από ότι φαίνεται, είναι και ο μόνος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών που έχει χάσει την θέση του λόγω της συνεργασίας του με τους Γερμανούς.(18)

Η Γερμανία στις 8-5-1945 έχει πλέον συνθηκολογήσει άνευ όρων (19) και αρχίζουν εκεί οι συλλήψεις των συνεργασθέντων με τους Γερμανούς.
Γράφει λοιπόν ο Λογοθετόπουλος στο βιβλίο του Ιδού η Αλήθεια :« Άμα τη εισόδω του Αμερικανικού Στρατού κατά Μάϊον 1945 εις Vilshofen, μικράν πόλιν της Βαυαρίας, εις ήν εξήσκουν το επάγγελμα του ιατρού δια να πορίζομαι τα προς το ζήν, έσπευσα και ετέθην εις την διάθεσιν των Αμερικανικών Αρχών»

Βέβαια 3 μήνες μετά τον Μάιο που αναφέρει ότι παραδόθηκε , στις εφημερίδες της 26-8-1945 διαβάζουμε πως τον συνέλαβαν οι Αμερικανοί :
..ούτος κατώρθωνεν, επί αρκετόν καιρόν να κρύπτεται, μεταβαίνων από του ενός μέρους της Γερμανίας είς το άλλο. Όταν συνελήφθη εφόρη στολήν Γερμανού αξιωματικού δια να κρύψη την πραγματικήν του ταυτότητα. Προεκλήθησαν όμως ωρισμέναι υπόνοιαι εναντίον του και κατά την επακολουθήσαν αυστηράν ανάκρισιν απεκαλύφθη, ότι επρόκειτο περί του Κουίσλιγκ της Ελλάδος, ότι ούτος προητοιμάζετο να αναχωρήση υπό άλλην ψευδή ταυτότητα δια την Αργεντινήν και ότι είχε φροντίσει προηγουμένως να διαβιβάση ποσόν πολλών χιλιάδων χρυσών λιρών εις κάποιαν γνωστήν του γυναίκα εις την Γαλλίαν
Είναι προφανές λοιπόν, ότι γνωρίζοντας την απόφαση του ειδικού δικαστηρίου, δεν θα επιθυμούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα και να εκτίσει την ποινή του.
Μεταφέρθηκε από τους Αμερικανούς αεροπορικώς στην Θεσσαλονίκη και κρατήθηκε στο 4ο Αστυνομικό τμήμα όπου κάποιος από τους παλαιούς μαθητές του του πήγε τροφή και χρήματα.

Στις 29-8-1945 διαβάζουμε στις εφημερίδες πως ο προϊστάμενος της σωφρονιστικής διοικήσεως του υπουργείου Δικαιοσύνης θα μεταβεί στην Θεσσαλονίκη για να παραλάβει τον Λογοθετόπουλο μαζί με άλλους δοσίλογους.
Η μεταφορά όμως αυτή θα γίνει τελικά μετά 6 μήνες στις 5-2-1946.
Τον Μάρτιο του 1945 δικάστηκε και καταδικάστηκε ο Ιάσων Μανδηλάρης σε 20 χρόνια φυλακή, ο οποίος ήταν διερμηνέας και βασανιστής των Ες Ες.

Στην δίκη του Μανδηλάρη και ενώ ο Ν.Λούρος κατέθετε τα της συλλήψεως του από τα Ες Ες όπου, αν και του δηλώθηκε πως θα αφεθεί ελεύθερος αυθημερόν, τον ενέκλεισαν τελικά στο Χαϊδάρι, ο Μανδηλάρης αποκάλυψε πως ο Λούρος συνελήφθη και κρατήθηκε κατόπιν εντολής και επιμονής του Γ. Ράλλη και πως η εντολή διαβιβάστηκε στα Ες Ες από τον γιατρό Χριστοδουλάκο. Ο Λούρος δήλωσε πως από την πρώτη στιγμή την σύλληψη του απέδωσε σε ενέργειες άλλων προσώπων, προφανώς υπονοώντας τον Λογοθετόπουλο.

Βάσει αυτής της μαρτυρίας στις 22-2-1946 ο Λογοθετόπουλος δικάζεται εκ νέου στο Γ΄Ειδικό δικαστήριο δοσίλογων μαζί με τον Γ.Ράλλη ,πρόεδρο του ΕΕΣ και αδελφό του κατοχικού πρωθυπουργού Ι. Ράλλη και τον ιατρό Γ.Χριστοφοράκο που αναφέρεται πως είναι ο πατέρας του γνωστού Μιχάλη Χριστοφοράκου.(Στις φωτογραφίες 25,26 εκ δεξιών προς τα αριστερά Λογοθετόπουλος, Χριστοφοράκος, Ράλλης)

Η κατηγορία είναι πως είναι υπεύθυνοι για την σύλληψη από τους Γερμανούς και την φυλάκιση στο Χαϊδάρι των καθηγητών της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Χωρέμη και Ν.Λούρου και βασίζεται στην παραπάνω κατάθεση του διερμηνέα των Ες Ες Ιάσωνα Μανδηλάρη κατά την δίκη του .
Οι Γερμανοί τους συνέλαβαν με την κατηγορία της διαθέσεως φαρμάκων του ΕΕΣ στους αντάρτες ο δε Γερμανός ανακριτής ανέφερε στον Λούρο πως η καταγγελία έγινε από σημαίνοντα πρόσωπα και για λόγους επαγγελματικής αντιζηλίας.
Το δικαστήριο πάντως αθώωσε πλήρως τον Λογοθετόπουλο και τον Ράλλη και λόγω αμφιβολιών τον Χριστοφοράκο.

Στο βιβλίο του Χθές , ο Ν. Λούρος θεωρεί τον Λογοθετόπουλο υπεύθυνο της σύλληψης του από τους Γερμανούς και την μεταγωγή του αρχικά στην Μέρλιν για ανάκριση και μετά την κράτηση του στο Χαϊδάρι, γράφοντας ότι:Ο διερμηνέας που συνόδευε τους στρατιώτες που με συνέλαβαν κατέθεσε ,άλλωστε στην δίκη του ως δοσιλόγου όπου καταδικάστηκε σε είκοσι χρόνια φυλακή, ποιός ήταν ο καταδότης μου. Η πληροφορία αυτή του διερμηνέα οδήγησε σε νέα δίκη τον καταδικασμένο ήδη σε θάνατο προκάτοχο πρωθυπουργό, όπου διάφοροι μάρτυρες κατέθεσαν εναντίον του, αλλά εγώ τουλάχιστον δεν θέλησα να τον επιβαρύνω περισσότερο.(Εσφαλμένα γράφει για θανατική ποινή ενώ καταδικάστηκε σε ισόβια)
Ο ίδιος ο Λογοθετόπουλος αντίθετα γράφει ότι ο Λούρος και ο Χωρέμης :αφέθησαν ελεύθεροι κατόπιν ενεργού επεμβάσεως μου και παραθέτει και ολόκληρη σειρά συλληφθέντων από της αρχές κατοχής που ελευθερώθηκαν μετά από επέμβαση του στους Γερμανούς.
Εκτός των παραπάνω οι πιο γνωστοί είναι ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Κων. Τσαλδάρης ,ο Δ. Γληνός, ο Αιμ. Βεάκης, ο Α.Ζάννας και ο τότε φοιτητής Ιατρικής γιός του καθηγητού Μουτούση και πατέρας των ηθοποιών αδελφών Μουτούση που ανήκε στην οργάνωση " 'Ιερά Ταξιαρχία"
Το 1948 ο Λογοθετόπουλος έγραψε το βιβλίο Ιδού η Αλήθεια εκθέτοντας τις απόψεις του σχετικά με την διακυβέρνηση του και τις προς τους Γερμανούς, εν πολλοίς άκαρπες, προσπάθειες του για άμβλυνση των δεινών του λαού από την κατοχή.
Είναι προφανής η ενόχληση του από τον χαρακτηρισμό του από πολλούς ως Κουίσλιγκ.
Ο Βίντκουν Κουίσλιγκ ήταν Νορβηγός αξιωματικός, ιδρυτής φασιστικού κόμματος, που είχε έρθει σε επαφή με τον Χίτλερ το 1939 και συνέργησε μαζί του για την κατάληψη της χώρας του από τους Γερμανούς , όταν δε αυτοί την κατέλαβαν το 1940, διορίστηκε από αυτούς πρωθυπουργός. Εκτελέστηκε μετά την απελευθέρωση στις 24-10-1945.
Αναφέρει λοιπόν πως στην κατάθεση του Γεωργίου Παπανδρέου, ως μάρτυρα κατηγορίας στην δίκη των δοσίλογων, αυτός είχε δηλώσει ότι : εις άλλας χώρας υπήρχον Κουίσλιγκ οίτινες ήσαν πράκτορες του εχθρού, εις την Ελλάδα όμως δεν υπήρξαν, διότι η Ελλάς έκαμεν καθολικήν αντίστασιν κατά των εισβολέων και δεν υπήρξεν ουδεμία προσυνεννόησις μετά αυτών.

Επίσης αναφέρει απόσπασμα από το βιβλίο "Το Μήλο της Έριδος" του Συνταγματάρχη Κρις Γουντχάουζ αρχηγού της Συμμαχικής αποστολής στα Ελληνικά βουνά, που γράφει πως: ουδείς Έλλην καταλαβών ανώτερον αξίωμα υπήρξε "Κουίσλιγκ". Ο όρος ούτος αρμόζει μόνον εις εκείνους οι οποίοι συνωμώτησαν με τον εχθρόν προ της Κατοχής (29,Ελευθερία 22-6-48)
Βέβαια δεν παραθέτει την εν συνεχεία άποψη του ιδίου για αυτόν, όταν αναφέρεται στα κίνητρα που είχαν οι 3 κατοχικοί πρωθυπουργοί για την ανάληψη της εξουσίας.
Γράφει ο Γουντχάουζ:.. όχι μόνον συνεμμερίζετο την πλάνην αυτήν(ότι δηλαδή ο Άξων είχε κερδίσει τον πόλεμο), αλλά είχε και προσωπικάς φιλοδοξίας: η γερμανική του εκπαίδευσις, η Γερμανίς συζυγός του και αι φιλογερμανικαί συμπάθειαί του παρείχον λόγους να προσδοκά επικερδή σταδιοδρομίαν , υπό γερμανική αιγίδα ως πράκτωρ της Νέας Τάξεως.
Βέβαια το μόνο που δεν προσδοκούσε ο Λογοθετόπουλος ήταν μια επικερδής σταδιοδρομία στην ηλικία των 64 ετών !
Ήταν από τους πιο διακεκριμένους καθηγητές της Ιατρικής στην Αθήνα αλλά και στο εξωτερικό, είχε διατελέσει πρύτανης του Πανεπιστημίου και είχε μεγάλη προσωπική περιουσία είναι δε χαρακτηριστικό το δημοσίευμα του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ στις 6-7-46 που μιλά ότι μόνο το δημόσιο του πληρώνει 16 εκατομμύρια για νοίκια στα κτήρια του!

Πάντως και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος εξεταζόμενος ως μάρτυς κατηγορίας είχε πεί πως: Δεν ήτο μεν Κυβέρνησις τύπου Κουίσλιγκ αλλά υπήρξε πολιτικόν σφάλμα ο σχηματισμός Κυβερνήσεως κατοχικής.
Στην φυλακή ο Λογοθετόπουλος παρέμεινε από τον Φεβρουάριο 1946 έως τις 2 Ιανουαρίου 1951 οπότε και αποφυλακίστηκε μετά από απονομή χάριτος λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του.
Το Μαιευτήριο Αλεξάνδρα ,που η ιδέα ανέγερσης του υπήρχε από το 1888, και είχε θέσει ο Λογοθετόπουλος τον θεμέλιο του λίθο ως πρύτανης του Πανεπιστημίου το 1933, έγινε τελικά εφικτό να αποπερατωθεί από τον προαιώνιο αντίπαλο του Ν. Λούρο που το εγκαινίασε πανηγυρικά με λαμπρότητα και επισημότητα στις 10-12-1954 παρουσία και του Λογοθετόπουλου.

Βέβαια ο Λούρος στην αναμνηστική πλάκα που τοποθετήθηκε στο Μαιευτήριο αναφέρει ότι το νοσοκομείο θεμελιώθηκε το 1937 διαγράφοντας πλήρως την τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου στις 23-8-1933 από τον Λογοθετόπουλο!
Πέθανε στις 6-7-1961 και ο θάνατος του πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων και με λάθος αναφορά πως ήταν διευθυντής στον Ευαγγελισμό.

Τα προηγούμενα:
Α- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ -ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ
Β- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - ΚΑΤΟΧΗ
.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Χρησιμοποίησα την παλιότερη γραφή της λέξης δοσίλογοι, όπως χρησιμοποιείται και στις τότε εφημερίδες, αντί του νεώτερου τύπου δωσίλογοι.
Κλικάροντας επάνω στις φωτογραφίες μεγαλώνουν και γίνονται τα αποκόμματα των εφημερίδων ευανάγνωστα.
.
ΠΗΓΕΣ
Βυζάντιος Π. Η ζωή ενός ζωγράφου. Αυτοβιογραφία .Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης,1994.
Γεωργακόπουλος Π. Καθηγητής Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (1878-1961)
Ο Γυναικολόγος «Πρωθυπουργός» Θέματα Μαιευτ.Γυναικολ.τ-3:244-249,2008
Λογοθετόπουλος Κ Ιδού η Αλήθεια. Αθήνα 1948
http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/20/oi-ellines-quisling-logothetopoulos/
Λούρου Ν Χθές Αθήνα Εκδόσεις Ελληνική Παιδεία 1981
Φραγκάκης Γ. Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος Ελλ.Μαιευτ.Γυναικολ.9:.95-97,1997

Β- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - ΚΑΤΟΧΗ

Με την κατάκτηση της χώρας ορκίζεται η κυβέρνηση Τσολάκογλου στις 30-4-1941 και ο Λογοθετόπουλος αναλαμβάνει Υπουργός Υγεινής και Κοινωνικής Προνοίας και στην συνέχεια και Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Ο Τσολάκογλου μαζί με τους στρατηγούς Μπάκο και Δεμέστιχα που ανέλαβαν υπουργοί στην κυβέρνηση του, δεν είχαν υπακούσει στις διαταγές του αντιστράτηγου Πίτσικα του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου και προχώρησαν στην συνθηκολόγηση γιατί πίστευαν ότι ήταν προτιμότερη μια "έντιμη" παράδοση στους Γερμανούς, λόγω της εμφανούς στρατιωτικής τους υπεροχής, γεγονός που ήταν αποδεκτό και σε ικανή μερίδα των αξιωματικών του στρατού που θαύμαζαν την συγκρότηση της πολεμικής μηχανής των Γερμανών.
Αντίθετα δεν ήταν αποδεκτό να συνθηκολογήσουν με τους Ιταλούς που τους είχαν κατατροπώσει στην Αλβανία.
Την κυβέρνηση αρνείται να την ορκίσει ο τότε αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος οπότε αφού τον απομακρύνει η εκτάκτως συγκλειθείσα Μείζων Σύνοδος αναλαμβάνει ως νέος αρχιεπίσκοπος ο Δαμασκηνός ο μετέπειτα Αντιβασιλεύς και Πρωθυπουργός.
Ο Σπύρος Μελάς στο διθυραμβικό άρθρο του για τον Τσολάκογλου «Ο Στρατηγός» (30 Απριλίου 1941) προτρέπει : Οι Έλληνες, όλοι ανεξαιρέτως, έχομεν καθήκον να τον συντρέξωμεν, ο καθένας από της πλευράς του, να εκπλήρωση την αποστολήν του. Ενωμένοι γύρω του, πειθαρχημένοι, ας εργασθούμε, στην κατεύθυνσι που επιβάλλουν οι πραγματικές καταστάσεις, για να διευκολύνουμε, όσο μπορούμε, την προσπάθεια του.

Ο Λογοθετόπουλος, όπως και πολλοί γερμανόφιλοι, πίστευε ότι οι ναζί θα στήριζαν την Ελλάδα στα πλαίσια μιας ενωμένης Ευρώπης υπό την κυριαρχία της Γερμανίας.
Όπως γράφει ο ίδιος στο βιβλίο του "Ιδού η Αλήθεια" ο μη σχηματισμός Ελληνικής Κυβέρνησης θα διευκόλυνε τα όνειρα του Μουσσολίνι για την αναγέννηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τον κίνδυνο η Ελλάδα να μεταβληθεί σε Ιταλικό Προτεκτοράτο και γι΄αυτό οι Γερμανοί επέμεναν στον σχηματισμό Ελληνικής Κυβέρνησης.
Γράφει δε πως εκβίαζαν τον Τσολάκογλου για τον σχηματισμό κυβερνήσεως με την απειλή πως δεν θα απελευθέρωναν τους 300.000 Έλληνες αιχμαλώτους που κρατούσαν.
Επίσης αναφέρει πως στην Γιουγκοσλαβία : Εκρατούντο δε καθ΄όλην την διάρκειαν του πολέμου εις Γερμανίαν μεν 12.000 αξιωματικοί και 380.000 οπλίται, εις Ιταλίαν δε 2.000 αξιωματικοί, άπαντες Παλαιοσέρβοι, καθόσον οι Κροάται έμειναν ελεύθεροι.Τέλος τονίζει πως στο Βέλγιο, την Ολλανδία και την Πολωνία που δεν σχηματίστηκε κυβέρνηση τοποθετήθηκαν Γερμανοί Γκαουλάιτερ :οίτινες ήσκουν την εξουσίαν των τρομοκρατικώς και κατά τρόπον απομυζητικόν δια τας υπ΄αυτών καταδυναστευόμενας χώρας.Τον καιρό που ήταν Αντιπρόεδρος του Τσολάκογλου, είχε μια συζήτηση με τον γνωστό ζωγράφο Περικλή Βυζάντιο ο οποίος την αναφέρει στην αυτοβιογραφία του.
Το απόγευμα ήμουνα σ’ ένα τσάι στης Κυρίας Νάζου, που είναι μια από τις πιο έξυπνες και δραστήριες γυναίκες των Αθηνών. Επρόκειτο να έρθει και ο Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως K. Λογοθετόπουλος, και ήθελα πολύ να τον ακούσω τι λέει για τη σημερινή κατάσταση και πώς βλέπει το μέλλον. Ο Λογοθετόπουλος μου ήταν γνωστός, όπως και στους περισσότερους Αθηναίους, από την ιατρική του ιδιότητα. Τον βρήκα γερασμένο, ιδίως πνευματικά. Άλλοτε είχε μάτια ζωηρά, που πρόδιναν κάποια θέληση και ενεργητικότητα. Τώρα ήταν μια φυσιογνωμία σβησμένη, με κόκκινα γύρω τα μάτια του σαν να ήταν δακρυσμένα, και το στόμα του είχε κυριολεκτικά μετακινηθεί από τον άξονά του. Ήμαστε πολύ λίγοι στο τραπέζι του τσαγιού, και αυτόματα η κουβέντα έπεσε στα γεγονότα. Ακούστηκε ότι αύριο πρόκειται να κοπούν τα τραμ. Ο Λογοθετόπουλος μας το βεβαίωσε, με την προσθήκη: – Αφού οι φίλοι μας οι Άγγλοι μας βουλιάξαν τα βαπόρια;

Τον ρώτησα πώς βλέπουν οι Γερμανοί τις επιχειρήσεις στη Ρωσία. – Πώς τις βλέπουν; Όπως είναι. Τραβιούνται πιο πίσω, να περάσει ο χειμώνας, για να ξαναεπιτεθούν την άνοιξη. Εγώ, μας είπε, νομίζω ότι τρελάθηκε όλη η Ελλάς να πιστεύει ότι είναι δυνατόν να νικηθεί η Γερμανία.

Του είπα πως αυτό είναι και η μόνη παρηγοριά μας, γιατί μόνον έτσι θα απελευθερωθούμε.– Με προσβάλλετε, μου λέει, αν νομίζετε ότι θα ελάμβανα μέρος στην Κυβέρνηση χωρίς να είμαι βέβαιος πως η Ελλάς θα εξέλθει ακεραία μετά τη νίκη της Γερμανίας. Η Γερμανία ούτε τη Βουλγαρία συμπαθεί, ούτε είναι ενθουσιασμένη με την Ιταλία, ώστε να καταστρέψει την Ελλάδα. Απεναντίας, η Ελλάς, που είναι ναυτικό κράτος, θα της είναι στο μέλλον χρησιμότατη ―αλλά πού αφήνει η αγγλική προπαγάνδα...

– Καλά, Κύριε Πρόεδρε, αλλά τι θα μας ωφελούσε αυτή τη στιγμή μια συναδέλφωση με τη Γερμανία; Το πολύ να μας επιστράτευε για τα χιόνια της Ρωσίας.

– Δε λέω για τώρα, μου απάντησε, αλλά για τον γελοίο τον Μεταξά που είπε το ΟΧΙ χωρίς να σκεφτεί.
Επειδή καταλάβαμε πως καμιά συζήτηση δεν ήταν δυνατή, αλλάξαμε θέμα. Η Κυρία Νάζου τού είπε:

– Κύριε Πρόεδρε, γιατί δεν προσέχετε περισσότερο τα εσωτερικά; Όλα έχουν ξεχαρβαλωθεί. Η Αστυνομία, τα Υπουργεία...

– Τι θέλετε να κάμω, κυρία μου, δεν μπορώ να βρω συνεργάτες. Όλοι οι Έλληνες είναι αγγλόφιλοι.
Επανέλαβα φωνογραφικώς ό,τι ειπώθηκε. Δεν άκουσα τίποτ’ άλλο, γιατί έφυγα. Η συζήτηση δεν άξιζε περισσότερο τον κόπο. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που βρήκαν οι Γερμανοί για να σχηματίσουν Κυβέρνηση. Ας σημειωθεί ότι από κοινωνική άποψη ο Λογοθετόπουλος είναι χίλιες φορές καλύτερος από τους άλλους. Είναι βέβαιο ότι προ ετών ουδέποτε θα δεχόταν να υπηρετήσει τέτοια υπόθεση. Αλλά ένα πρόωρο γήρας, μια πικραμένη εγωιστική φιλοδοξία, μια Γερμανίδα γυναίκα, τον έσπρωξαν να αναλάβει μια υπόθεση τόσο ανάξια και αντιπαθητική.Σε αυτό ακριβώς το πνεύμα, στην αρχή της κατοχής ένας ακόμα διακεκριμένος επιστήμων, σαν τον καθηγητή της χειρουργικής και ιατροφιλόσοφο Κωνσταντίνο Μέρμηγκα ,είχε δεχτεί να αναλάβει ως Δήμαρχος Αθηναίων αλλά βέβαια σύντομα σε λιγότερο από 3 μήνες, όταν διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει τίποτα παραιτήθηκε. Είναι χαρακτηριστικό δε ότι όταν του ζητήθηκε από τους Γερμανούς να τους δώσει 10 ονόματα Ελλήνων για εκτέλεση τους έδωσε ένα χαρτί που είχε γράψει 10 φορές το όνομα Μέρμηγκας!

Ο Λογοθετόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργός για μόνο ένα 4μηνο από 2-12-1942 έως 7-4-1943 και στο διάγγελμα του επί τη αναλήψει των καθηκόντων του είναι έντονη η προσπάθεια του να συσπειρώσει τον παραδοσιακό πολιτικό κόσμο της χώρας εναντίων των κομμουνιστών, καθώς πλέον έχει αρχίσει να αυξάνει η επιρροή του ΕΑΜ και της αντίστασης.(15 -η ορκωμοσία της κυβέρνησης)
Κατά την θητεία του βελτιώθηκε το επισιτιστικό πρόβλημα της Ελλάδας που είχε οδηγήσει σε τόσους θανάτους στον φοβερό χειμώνα το 1941-2 αποτέλεσμα της επίταξης των τροφίμων από τους Γερμανούς αλλά και από τον ναυτικό αποκλεισμό της χώρας από τους Βρετανούς που άρθηκε μετά τον Φεβρουάριο 1942.
Πέτυχε επίσης οι Γερμανοί να σταματήσουν τους Βούλγαρους που ζητούσαν από τους ελληνικούς πληθυσμούς της Ανατ. Μακεδονίας και Θράκης να αποκτήσουν εντός 6 μηνών την Βουλγαρική υπηκοότητα, ή αλλιώς να φύγουν από αυτές τις περιοχές.
Δυστυχώς οι εκκλήσεις του για την διάσωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης στις οποίες λέει: έρχομαι μίαν εισέτι φοράν διά τής παρούσης να παρακαλέσω υμάς, όπως επέμβετε και άνακληθώσι τά μέτρα εξολοθρεύσεως, άτινα ελήφθησαν εναντίον των είρημένων 'Ελλήνων πολιτών, ανερχομένων, ως γνωστόν, εις ικανάς δεκάδας χιλιάδων,δεν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Παταγώδη αποτυχία είχε επίσης η προσπάθεια πολιτικής επιστράτευσης των πολιτών για να εργαστούν στην Γερμανία μετά τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα και που είχαν τελικά σαν αποτέλεσμα τον εξαναγκασμό του σε παραίτηση ουσιαστικά σαν ανεπαρκή.
Κατά την διάρκεια της παντοδυναμίας του με μικροψυχία βρίσκει την ευκαιρία να απομακρύνει από το Μαιευτήριο Μαρίκα Ηλιάδη (Έλενας) τον ακαδημαϊκό του αντίπαλο, τον εξ ίσου διακεκριμένο, και επίσης γερμανοτραφή και εκλεγμένο σε νεότατη ηλικία σε θέση καθηγητού στην Γερμανία, Νικόλαο Λούρο.
Ο Λούρος ήταν Καθηγητής στην έδρα της Β΄Μαιευτικής και Γυναικολογικής Κλινικής , αλλά είχε αρνηθεί με επιμονή την πρόταση που του έγινε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση Τσολάκογλου.
Ο Λούρος περιγράφει στο βιβλίο του Χθές τα της αποχώρησης του, όπως και του καθηγητή Κόκκαλη (πατέρα του γνωστού Κόκκαλη της Ιντρακομ) ως εξής:
Ύστερα από λίγο, πήραν από τον Κόκκαλη κι από μένα τις διευθύνσεις των Κλινικών του «Άρεταιείου». Σχεδόν ταυτόχρονα, ο Λογοθετόπουλος διέλυσε παράνομα το Διοικητικό Συμβούλιο του Μαιευτηρίου «Μαρίκα Ηλιάδη» και εγκατέστησε εκεί το Δημόσιο Μαιευτήριο με όλο το επιτελείο του, αφού με έδιωξε φυσικά από τη διεύθυνση. Για λίγο καιρό ακόμα δεν πραγματοποιήθηκε και ή έξωση μου από το σπίτι μου, αλλά ήταν φανερό πώς δεν επρόκειτο ν' αργήσει.(Για τον Λούρο είχε κατασκευαστεί σπίτι στο «Μαρίκα Ηλιάδη» !)Τα αποχαιρετιστήρια στο Μαιευτήριο Μαρίκα Ηλιάδη ήταν συγκλονιστικά. Οι περισσότεροι από τους συνεργάτες μου παραιτήθηκαν, εκτός από ένα νέο υποβοηθό που τον είχα συμπαθήσει για την αθλητική του προϊστορία. αυτός έμεινε και συνεργάστηκε με τον Λογοθετόπουλο. Ο νέος ονομαζόταν Γρηγόριος Λαμπράκης!Βέβαια ο δεξιός Λούρος γράφει το δηλητηριώδες αυτό σχόλιο το 1981, όταν ήταν γνωστή πλέον η μετέπειτα αριστερή δράση του Λαμπράκη. Ο ίδιος ο Λούρος, που δεν διακρινόταν για το αμνησίκακο του χαρακτήρα του, το 1950 την εποχή της παντοκρατορίας του, έκανε τον Λαμπράκη υφηγητή!
Τέλος κατά την διάρκεια της κατοχής ο Λογοθετόπουλος πρότεινε σε πολλούς γιατρούς να μεταβούν για μετεκπαίδευση στην Γερμανία και την Αυστρία, με πληρωμένα όλα τους τα έξοδα με προφανή σκοπιμότητα.
Οι Γερμανοί ήθελαν να λειτουργήσουν τα νοσοκομεία τους στις πόλεις με γιατρούς από τις κατεχόμενες χώρες ώστε να μπορούν να στείλουν τους δικούς τους στα πολεμικά μέτωπα. Μερικοί δέχτηκαν την προσφερόμενη «μετεκπαίδευση» και απέκτησαν περγαμηνές για την μελλοντική τους ακαδημαϊκή εξέλιξη, στολισμένες όμως με σβάστικες, ορισμένοι δε από αυτούς παρέμειναν μονίμως εκεί.

Το προηγούμενο:
Α- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ -ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Η συνέχεια:
Γ΄ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ-ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Α- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ -ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Περνώντας μια μέρα από την οδό Μπουμπουλίνας μου ήρθε στο μυαλό η ιστορία του κτιρίου στον αριθμό 20-22 και η σχέση του με τον Λογοθετόπουλο.(1) Το κτίριο αυτό ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας κτίστηκε το 1932 από τον καθηγητή του ΕΜΠ Κ.Μπίρη για λογαριασμό ενός άλλου καθηγητή, αυτού της Ιατρικής, του μετέπειτα κατοχικού πρωθυπουργού Λογοθετόπουλου.

Το κτίριο αυτό(2,3) έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία γιατί στέγασε μεταπολεμικά διαδοχικά την έδρα της ΚΥΠ ενώ δίπλα ακριβώς, επί της οδού Μπουμπουλίνας 18, βρισκόταν η Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφαλείας (κατεδαφισμένη σήμερα) στην οποία έδρασαν οι βασανιστές της χούντας Μπάμπαλης, Λάμπρου και Μάλλιος και στην ταράτσα του βασάνιζαν τον Ανδρέα Λεντάκη εμπνέοντας έτσι τον συγκρατούμενο του Θεοδωράκη να γράψει τα συγκλονιστικά Τραγούδια του Ανδρέα (κτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα..)

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι στα μέσα του 80 το κτίριο της ΚΥΠ, που παρακολουθούσαν ένα πλήθος αριστερών, αγοράζεται από το ΚΚΕ που το χρησιμοποιεί για την κομματική οργάνωση της Αθήνας μέχρι το 1992 που το αγοράζει επί Μητσοτάκη, με ένα μάλλον υπερβολικό τίμημα, η Ντόρα για Υπουργείο Πολιτισμού!
Για περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε ένα ενδιαφέρον άρθρο της Ελευθεροτυπίας το οποίο όμως έχει μια μεγάλη ανακρίβεια!
Γράφει για τον Κ. Λογοθετόπουλο: …λίγο πριν από τον πόλεμο βρέθηκε να διευθύνει το μαιευτήριο « Αλεξάνδρα» ως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Λογοθετόπουλος διατέλεσε Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1932-1933.
Κατά την διάρκεια της πρυτανείας του όμως δεν μπορούσε να διευθύνει το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» γιατί αυτό δεν είχε ακόμα κτιστεί!
Απλά θεμελίωσε τότε το Δημόσιο Μαιευτήριο Αθηνών, δηλαδή το μετέπειτα Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» στις 23-8-1933.
Μετά την οφθαλμοφανή αυτή ανακρίβεια, έψαξα να βρω πότε χτίστηκε το Αλεξάνδρα και τελικά βρέθηκα με ένα σωρό στοιχεία για την εποχή και τον Λογοθετόπουλο με αποτέλεσμα να αποφασίσω να σας παραθέσω μερικά ιστορικά δεδομένα, σχετικά με την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Λογοθετόπουλου, από την ιατρική και πολιτική του δραστηριότητα.
Κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών διετέλεσαν καθηγητές της Μαιευτικής και Γυναικολογίας, κατά διαστήματα και αρκετές φορές ανάλογα με την επικρατούσα πολιτική κατάσταση, 3 αξιόλογοι γιατροί με ευρύτερη αναγνώριση τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό.

Ήσαν ο Νικόλαος Λούρος, (6) γιός του επίσης καθηγητού της Μαιευτικής και Γυναικολογίας και πολιτικού Κωνσταντίνου Λούρου. O N. Λούρος σε ηλικία 30 ετών είχε εκλεγεί έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και το 1935 , 37 ετών, καθηγητής στην Αθήνα, ήταν δε πολύγλωσσος,συγγραφέας του πρώτου ιατρικού βιβλίου που γράφτηκε στην Δημοτική, και άτομο ευρείας παιδείας και με διεθνή αναγνώριση.
Ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος είχε και αυτός πολυετείς σπουδές στο Μόναχο και υπηρεσία εκεί ως επιμελητής, με δικαίωμα διδασκαλίας φοιτητών, ήταν δε ικανότατος χειρουργός και επιστρέφοντας στην Ελλάδα ίδρυσε ιδιωτική κλινική 40 κλινών (μεγάλος αριθμός για την εποχή) που την παραχώρησε δωρεάν το 1913 για περίθαλψη τραυματιών των Βαλκανικών πολέμων.
Εξελέγη καθηγητής το 1922.

Ο Νικόλαος Πετσάλης τέλος εκτός από καθηγητής(1919) διετέλεσε και βουλευτής και γερουσιαστής είναι δε ο πατέρας του λογοτέχνη και ακαδημαϊκού Θανάση Πετσάλη-Διομήδη. Το Διομήδης το πρόσθεσε στο όνομα του ο Θανάσης μετά από την υιοθεσία του από τον θείο του Αλέξανδρο Διομήδη που μας έχει προσφέρει τον Βοτανικό Κήπο της Αθήνας.
Οι μεταξύ λοιπόν των 3 καθηγητών σχέσεις δεν ήσαν ποτέ καλές και είναι χαρακτηριστικό ότι 5 χρόνια μετά από την τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου του Αλεξάνδρα , το 1937, όταν ο τότε Υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως Αλέξανδρος Κορυζής, ζητά την γνώμη των αρμοδίων καθηγητών Μαιευτικής-Γυναικολογίας Ν.Πετσάλη, Κ. Λογοθετόπουλου και Ν.Λούρου για τα σχέδια του Μαιευτηρίου αναφέρεται ότι: Ήρχισαν τότε αι ατέρμονες συζητήσεις των τριών καθηγητών διαφωνούντων πλήρως ως προς το σχέδιον και δη τον προσανατολισμόν των θαλάμων αίτινες διήρκεσαν επί 2 περίπου έτη.
Από ότι φαίνεται απηυδισμένος από την φαγωμάρα των καθηγητών ο Κορυζής το 1939 αναθέτει στον Ν.Λούρο την σύνταξη του αρχιτεκτονικού προγράμματος από την πλευρά των ιατρικών απαιτήσεων. Είχε προχωρήσει ο σκελετός του κτιρίου προς την πλευρά της Βασιλίσσης Σοφίας αλλά η κατοχή σταμάτησε τις εργασίες και το γιαπί χρησιμοποιήθηκε αρχικά για στάβλος, ενώ μετά την απελευθέρωση καταλήφτηκε από 80 οικογένειες προσφύγων από την επαρχία οι οποίοι εγκαταστάθηκαν μέσα κτίζοντας πρόχειρους τοίχους. Τελικά το νοσοκομείο ολοκληρώθηκε μεταπολεμικά με την Αμερικανική βοήθεια.
Το «Αλεξάνδρα» λοιπόν είναι ουσιαστικά έργο του μεγάλου αντιπάλου του Λογοθετόπουλου , καθηγητού Νικολάου Λούρου και μετέπειτα ακαδημαϊκού, ο οποίος και το εγκαινίασε μετά από 20 και πλέον χρόνια ,από την θεμελίωση του , στις 10-10-1954.

Ο Λογοθετόπουλος ως καθηγητής Γυναικολογίας διατέλεσε διευθυντής από το 1922 έως το 1938 στο Αρεταίειο, και το 1938 μετατέθηκε στην Α΄Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική που στεγαζόταν τότε στο Δημόσιο Μαιευτήριο που βρισκόταν στην οδό Ακαδημίας 33, δηλαδή στο σημερινό Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων.
Ο Λογοθετόπουλος είναι ο βασικός θεμελιωτής της σύγχρονης Γυναικολογίας στην Ελλάδα και ο συγγραφέας του πρώτου σχετικού δίτομου συγγράμματος στην χώρα μας το οποίο απετέλεσε σταθμό για την εποχή του με αποτέλεσμα να μεταφραστεί στα γαλλικά και τα γερμανικά. Εκδόθηκε το 1928 με πλήθος εικόνων, εκ των οποίων πολλές έγχρωμες, τυπωμένο στην Γερμανία.

Ήταν ικανότατος χειρουργός γυναικολόγος και ο «καθ΄έλξιν αιμαστατικός επιπωματισμός» του είχε τύχει διεθνούς αναγνώρισης, ενώ επίσης είχε κληθεί σε μεγάλα πανεπιστημιακά κέντρα όπως στο Παρίσι, το Βερολίνο, την Λειψία και το Μόναχο, να επιδείξει τις δικές του νεότερες χειρουργικές τεχνικές και μεθόδους.
Είναι αυτός που εγκαινίασε την ραδιοθεραπεία το 1924 για τον καρκίνο της μήτρας στο Αρεταίειο, χάρις στην δωρεά του Ζαχάρωφ, εγκαινίασε δε επίσης τα εργαστήρια της Ιατρικής σχολής στο Γουδί, ίδρυσε το Λαϊκό Νοσοκομείο και εγκατέστησε πανεπιστημιακές κλινικές στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο.
Ως υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Τσολάκογλου ίδρυσε την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Κατά τα φοιτητικά χρόνια στην Γερμανία, παντρεύτηκε την κόρη της σπιτονοικοκυράς του για την οποία υπήρχε η φημολογία, που αναπαράγεται μέχρι σήμερα, πως ήταν αδελφή του Στρατάρχη von List .
Ο ίδιος γράφει (σελ 168) πως ο Παν.Κανελλόπουλος μάρτυς κατηγορίας στην δίκη των δοσίλογων: Ευτυχώς δεν έδωσε πίστιν και δεν κατέθεσεν εις το δικαστήριον και δι΄άλλας κυκλοφορούσας τότε σπερμολογίας ότι δηλαδή ήμην συγγενής εξ αγχιστείας μετά του στρατάρχου Λιστ εξ ου και το συμπέρασμα της Γερμανοφιλίας μου...
Προπολεμικά , η κατάληψη της εξουσίας από φασιστικά καθεστώτα στην Γερμανία ,την Ιταλία ,την Ισπανία ,την Πορτογαλία, το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου στην Ελλάδα και η έντονη γερμανοφιλία ιδίως σε όσους είχαν σπουδάσει στην Γερμανία οδήγησαν σε μια ευρεία αποδοχή των φασιστικών ιδεών στην άρχουσα τάξη στη χώρα μας. Ο Γκαίμπελς είχε αναγορευτεί πριν τον πόλεμο επίτιμος διδάκτωρ από το Πανεπιστήμιο Αθηνών όταν είχε έρθει στην Αθήνα όπου είχε γίνει δεκτός με ιδιαίτερες τιμές.
Η γερμανική του παιδεία κατά τα 13 χρόνια που έζησε εκεί και η γερμανίδα γυναίκα του, σίγουρα του δημιούργησαν την πίστη ότι οι ναζί θα νικήσουν στον πόλεμο και έτσι ως πρόεδρος του Ελληνογερμανικού Συνδέσμου ήταν από τους πρώτους που έτρεξαν αν συγχαρούν τον Γερμανό πρέσβη στις 27 Απριλίου 1941 μετά την είσοδο των Γερμανών στην χώρα.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Β- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - ΚΑΤΟΧΗ
Γ΄ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ-ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ