1-ΑΙΜΟΣΤΑΓΕΙΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΠΟΥ ΑΓΙΑΣΑΝ Μέγας Κωνσταντίνος και Θεοδόσιος Α΄ ο Μέγας.

 Ο Μ. Κωνσταντίνος προσφέρει στην Παναγία την οχυρωμένη Κωνσταντινούπολη και ο Ιουστινιανός την Αγία Σοφία (ψηφιδωτό από τον ναό)

Στην χριστιανική θρησκεία, για να ανακηρυχτεί κανείς άγιος στο παρελθόν ή θα πρέπει να τον έχουν σκοτώσει ή αντίστροφα αυτός να έχει σκοτώσει αρκετούς.

Με αυτό τον τρόπο  μεγάλοι δολοφόνοι της ιστορίας έχουν γίνει άγιοι γιατί προσέφεραν στην εξάπλωση και ενδυνάμωση της Ορθοδοξίας ΑΕ.

Οι δύο αυτοί Αυτοκράτορες του Βυζαντίου δεν είχαν ελληνική καταγωγή, όπως και πολλοί άλλοι μετέπειτα.

Ο Κωνσταντίνος δεν γνώριζε Ελληνικά. Ο Θεοδόσιος ήταν Ισπανός, «ευγενής εξ Ιβήρων» σύμφωνα με τον Λέοντα τον Γραμματικό.

Όλοι όσοι αγιοποιημένοι βυζαντινοί αυτοκράτορες αναφέρονται εδώ και στο επόμενο,καταπολέμησαν με θρησκευτικό μένος και φανατισμό κάθε τι που είχε σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό γιατί θεωρούσαν πως σχετίζεται με την θρησκεία του 12θεου.

 Μετά την απελευθέρωση όμως της Ελλάδας, η εκκλησία προσπάθησε και σε σημαντικό βαθμό πέτυχε, να δημιουργήσει το ιδεολόγημα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, της σύμφυρσης δηλαδή των δύο άκρως αντιθέτων εννοιών του ελληνισμού και του χριστιανισμού!  

Και ας έλεγε ο Παύλος Καλιγάς στην Ελληνική Εθνοσυνέλευση το 1864:  «ποτέ το έθνος το ελληνικόν δεν ανέμιξε θρησκείαν και πολιτείαν»

Από την εποχή λοιπόν του Βυζαντίου άγιοι έχουν ανακηρυχτεί οι εξής αιμοσταγείς αυτοκράτορες:

 Μέγας Κωνσταντίνος Α’ (272-337)

Καταγόταν από την σημερινή  Νις στην Σερβία.

Στην σημερινή εποχή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας κατ΄εξοχην οικογενειακός σίριαλ κίλερ.

Ο πεθερός του και πεθερός του πατέρα του, Μαξιμιανός είχε συλληφθεί και βρέθηκε απαγχονισμένος, αλλά ο Κωνσταντίνος υποστήριζε πως αυτοκτόνησε.(309-310)

Όταν νίκησε τον αδελφό της γυναίκας του Μαξέντιο, αυτός πνίγηκε στον Τίβερη. Ο Κωνσταντίνος διέταξε και ανέσυραν το πτώμα, το αποκεφάλισαν και περιέφεραν το κεφάλι σε παλούκι στην Ρώμη.(312)

Αφού είχε νικήσει τον σύζυγο της αδελφής του Κωνσταντίας και συναυτοκράτορα  Λικίνιο, τον  έθεσε  αρχικά σε κατ΄οίκο περιορισμό αλλά λίγο αργότερα τον καταδίκασε σε θάνατο (325-326), όπως και τον γιό του τον 11χρονο Λικινιανό (326)

Δολοφόνησε  επίσης τον άνδρα της αδελφής του Μαξέντιου Αναστασίας, Βασσιανό (314-315) .

Δολοφόνησε και την γυναίκα του Φαύστα, κατ΄ εντολή της μητέρας του Ελένης. Την ζεμάτισε μέσα σε καζάνι με καυτό νερό ή λάδι (326 ή 327μΧ)

To 326 o Κωνσταντίνος διέταξε τη δολοφονία του μεγαλύτερου γιου του Κρίσπου, από την πρώτη γυναίκα του. Τον αποκεφάλισε (ή έπνιξε, ή δηλητηρίασε κατ’ άλλους).

Δεν γλύτωσε βέβαια την εκτέλεση και η γυναίκα του Κρίσπου.

Τον διδάσκαλο, φιλόσοφο, σύμβουλο και στενό του φίλο Σώπατρο  τον φόνευσε αφού επινόησε και προφασίστηκε ψευδείς κατηγορίες.(321).

Ο Κωνσταντίνος βαπτίστηκε χριστιανός την μέρα του θανάτου του.

Η μητέρα του Ελένη ήταν κόρη ξενοδόχου στην Μυσία και ο Επίσκοπος του 4ου αιώνα Αμβρόσιος Μεδιολάνων  την αποκαλεί «stabularia», γυναίκα δηλαδή η οποία εργαζόταν σε πανδοχείο (χαρακτηρισμός μάλλον με αρνητική απόχρωση τη μακρινή εκείνη εποχή), ενώ ο εκκλησιαστικός ιστορικός Φιλοστόργιος, στην Εκκλησιαστική του Ιστορία, την κατηγορεί ότι ήταν «κοινή γυναίκα», όχι πολύ διαφορετική από τις πόρνες. 

Αυτή ώθησε τον γιό της Κωνσταντίνο να σκοτώσει την γυναίκα του Φαύστα.

Όπως είναι γνωστό οι Ρωμαίοι εκείνη την εποχή έκαιγαν όλους τους σταυρούς μετά τις εκτελέσεις γιατί αποτελούσαν εστίες μόλυνσης.

Το πώς λοιπόν 4 αιώνες μετά την σταύρωση του Χριστού η Αγία Ελένη βρήκε τον Τίμιο Σταυρό μας το περιγράφει  ο συγγραφέας, Διπλωμάτης, Ακαδημαϊκός, Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του 1974 και γενικός διευθυντής της ΕΡΤ Άγγελος Βλάχος, στο βιβλίο του  («Μια φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης Δ΄τόμος-1985): «Όποιος διαβάσει το χρονικό (απόκρυφο υποθέτω) της ανακαλύψεως του Τ.Σταυρού από την Αγία Ελένη, φρικιά από τα απάνθρωπα βασανιστήρια που μεταχειρίστηκε η αγία για να αναγκάσει τρεις Εβραίους να της αποκαλύψουν το μέρος. Τρεις μέρες τους βασάνιζε κάνοντας το χριστιανικό της καθήκον….τους θανάτωσε όταν της είπαν την αλήθεια αφού τους είχε σπάσει τα κόκκαλα και τους είχε παντοιοτρόπως τσουρουφλίσει…».

Ο Κωνσταντίνος και η Ελένη ανακηρύχτηκαν από την εκκλησία ως άγιοι και ισαπόστολοι και εορτάζεται από τους Ορθοδόξους η μνήμη τους στις 21 Μαϊου.

Η Καθολική Εκκλησία δεν αναγνωρίζει τον Κωνσταντίνο ως άγιο και εορτάζει την Αγία Ελένη στις 18 Αυγούστου.

Θεοδόσιος Α’ ο Μέγας (379-395)

Το 380 κηρύσσει όλες τις θρησκείες εκτός νόμου, πλην της Χριστιανικής, και αρχίζουν οι καταστροφές ναών και ιερών ,ενώ πάνω στα θεμέλια τους κτίζονται εκκλησίες. Δίνει εξουσιοδότηση στον επίσκοπο Μεδιολάνου Αμβρόσιο να καταστρέψει όλους τους ναούς των Εθνικών. Ο χριστιανικός όχλος κινείται ενάντια στον ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα καταστρέφοντας τα πάντα γύρω τους. Ο 95χρονος Ιεροφάντης του ναού Νεστόριος οδηγείται στην πυρά και έτσι έρχεται το τέλος  των Ελευσίνιων Μυστηρίων.

Το 381 με τον Θεοδοσιανό Κώδικα καταδικάζονται σε θάνατο όσοι προσφέρουν θυσίες στο 12θεο και τους κατάσχεται η περιουσία.

Το 382  ο Θεοδόσιος διορίζει Ύπαρχο Ανατολής τον Μάτερνο Κυνήγιο, ο οποίος μαζί με επισκόπους και καλογέρους  ξεκινά διωγμούς στη Βορ. Ελλάδα και την Μ. Ασία με σφαγές και την καταστροφή συγχρόνως και το κάψιμο όλων των ελληνικών βιβλίων.

Στην περιοχή του δυτικού Ισραήλ λειτούργησε στρατόπεδο συγκέντρωσης για ειδωλολάτρες η Σκυθόπολις, ένα κατά τον χαρακτηρισμό του Ροϊδη  χριστιανικόν κρεουργείον στο οποίο  συνεδρίαζον ευσεβείς δικασταί, αμιλλώμενοι τις πλείονας ειδωλολάτρας να οπτήσει επί εσχάρας, να βράση εντός ζέοντος ελαίου ή να κατακόψη μεληδόν. 

Τον Δεκέμβριο του 390 μ.χ. ο χριστιανός Γότθος στρατηγός Βοθέριχος αρχηγός της Ρωμαϊκής φρουράς της Θεσσαλονίκης, προσπαθώντας να επιβάλλει με την βία τον Χριστιανισμό στους Έλληνες κατοίκους της πόλεως, βρίσκεται αντιμέτωπος με την εξέγερση του λαού ο οποίος σκοτώνει πολλούς από αυτούς τους μισθοφόρους.

Ο Θεοδόσιος για να κατευνάσει τα πνεύματα καλεί τον λαό στον Ιππόδρομο, για να δουν δήθεν ιπποδρομία και όταν ο κόσμος πηγαίνει εκεί κλείνουν τις πόρτες και αρχίζει το μακελειό. 

«Τους θέρισαν όλους! Σαν καλαμιές στον θερισμό. Μέσα σε λίγες ώρες έσφαξαν 15.000 άνδρες. γυναίκες, παιδιά γέροντες….» γράφει ο Θεοδώρητος Κύρου στην «Εκκλησιαστική Ιστορία».

Τέλος το 391 ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος, Άγιος κατά την Ορθόδοξη Κοπτική εκκλησία, μαζί με όχλο χριστιανών και μοναχών σκοτώνουν Εθνικούς και καταστρέφουν το Σαράπειο και συμμετέχουν στην καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. 

Έτσι ο Θεοδόσιος επέβαλλε τον χριστιανισμό απαγορεύοντας την θρησκεία των Εθνικών και καταστρέφοντας τους ναούς της.

Για όλα αυτά η εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του τιμάται στις 17 Ιανουαρίου.

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΕΊΝΑΙ ΡΕΤΣΙΝΙΑ!

Αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγνώμη για όσα έχω γράψει στο ποστ μου  Η "ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ" ΓΙΑ ΤΑ "ΕΙΔΙΚΑ" ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΩΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ για τον σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού στην  Γενική Γραμματεία του πρωθυπουργού  στο Μαξίμου κ Καρανίκα. Τουλάχιστον αυτός  είναι  απόφοιτος τουριστικών επιχειρήσεων από τα ΤΕΙ Λάρισας και ο άνθρωπος , όπως και ο κολλητός του Υπουργού που θα πάει την Ελλάδα στην Σελήνη κ Πετσίτης, έχουν τιμήσει  στο παρελθόν το τίμιο επάγγελμα του σερβιτόρου.

Φαίνεται όμως ότι εν όψει καλοκαιριού και της αναμενόμενης μεγάλης προσέλευσης τουριστών έχει αρχίσει να υφίσταται έλλειψη σερβιτόρων για να προσληφθούν σε κυβερνητικές θέσεις, συν το γεγονός ότι ήδη συγγενείς, φίλοι και γνωστοί των Συριζαίων πολιτικών, έχουν από καιρό διοριστεί.

Έτσι φτάσαμε στην πρόσληψη στο Γραφείο Τύπου της Γενικής Γραμματείας του Πρωθυπουργού της κ Ρούμπου ετών 24, που βάσει του βιογραφικού της έχει τα εξής καταπληκτικά προσόντα:

Ονομάζομαι Κωνσταντίνα – Μαρία (Νάντια) Ρούμπου, γεννήθηκα το 1995 στο Κερατσίνι και μεγάλωσα στην Αμφιάλη. Τελείωσα το 2ο Γελ. Κερατσινίου. Από τα μαθητικά μου χρόνια ανέπτυξα πολιτική δράση. Εκπροσώπησα την Β’ Πειραιά στη ΙΖ σύνοδο της βουλής των εφήβων, συμμετείχα σε ρητορικούς αγώνες, οργανώθηκα στην αντικαπιταλιστική αριστερά όπου δραστηριοποιήθηκα για 2 χρόνια .Παράλληλα, υπήρξα συντονιστικό-ιδρυτικό μέλος της ΚΕΕΡΦΑ Κερατσινίου (κίνηση ενωμένοι ενάντια στον ρατσισμό και την φασιστική απειλή) απ’το 2012 που δημιουργήθηκε. Άρθρα και δημόσιες τοποθετήσεις μου έχουν δημοσιευτεί στο μαθητικό περιοδικό Anticapitalista και στην εφημερίδα «Εργατική Αλληλεγγύη. 

Η διορισθείσα μπορεί μεν να μην διαθέτει κανένα πτυχίο, διαθέτει όμως την σωστή αντίληψη ότι σε αυτή την χώρα, που η αριστεία είναι ρετσινιά, δεν χρειάζεται να μάθεις οτιδήποτε, γιατί δεν θα χαθείς  αν έχεις χωθεί από νέος στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το πολύ να δυσκολευτεί λίγο με την ορθογραφία στην θέση που διορίστηκε αλλά σίγουρα θα έχει την σημαντική βοήθεια των ειδήμων, όπως ο Καρανίκας.

Το μόνο που φοβάμαι είναι, με τόσους νεαρούς μπάτσους που φυλάνε   τον Τσίπρα, μην ερωτευθεί κανένα και μόλις αυτός φύγει από την κυβέρνηση να βρεθεί και στον άσσο και με άντρα μπάτσο!

ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ ΦΑΣΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΟΥΡΟΥ

Το Σάββατο στα ΝΕΑ ο Σταμάτης Φασουλής δημοσίευσε ένα κείμενο-καταπέλτη για το πολυσυζητημένο βίντεο της Δούρου στο οποίο ξυρίζεται.

Όντας κλειδωμένο στην διαδικτυακή σελίδα της εφημερίδας, αναγκάστηκα να το αντιγράψω από την έντυπη. Αντιγράφοντας το, αισθάνθηκα την ίδια με αυτόν αγανάκτηση για αυτή την αθλιότητα, ενώ ταυτόχρονα δεν μπόρεσα να παραλείψω ούτε μια φράση από το συνταρακτικό αυτό κείμενο, καθώς οι σκηνές φρίκης που είδαμε στο Μάτι ξαναπέρναγαν μπροστά από τα μάτια μου.

Είμαι σίγουρος ότι στις εκλογές του Μαΐου οι ψηφοφόροι θα κάνουν, καλύτερα από τον κάθε μπερμπέρη, ένα ουσιαστικό κόντρα ξύρισμα στην κυρία αυτή.

Ξύρισμα κόντα, παρακαλώ.   

Τρέχει σαν τρελό αυτό το άθλιο βιντεάκι με την κυρία Δούρου να ξυρίζεται και με πασαλειμμένη την μούρη σαπουνάδες. Με την πρώτη ματιά είχα την εντύπωση πως αυτογιαουρτώθηκε η περιφερειάρχης, ένα απαλό αυτομαστίγωμα για να απαλύνει τις όποιες ενοχές της. Αλλά όχι. Δεν ήταν γιαούρτι αυτό που στόλιζε την παρειά της.

Ήταν αφρός ξυρίσματος. Μάλιστα. Ξουριζότανε η κυρία. Και για ποιο λόγο. Για να αποδείξει με τον τρόπο της ότι όλα είναι «ξουρίες» όπως λέγανε παλιά τα παντός είδους ψέματα. Και για να μην έχουμε καμία απορία, μας το είπε και εις την αγγλικήν.

-Μην ακούτε fake news μην διαδίδετε fake news.

Fake news είναι λοιπόν οι εκατό νεκροί που έχει στην πλάτη της και διώκεται γι΄αυτό. Και μιλάω για το Μάτι και όχι για την Μάνδρα, γιατί φρόντισε να υποβάλλει μήνυση η ίδια κατά παντός υπευθύνου. Δηλαδή εναντίον του εαυτού της. Εκτός εάν δεν θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο και μάλλον έχει δίκιο.

Απόλυτο.

Αλλά το Μάτι fake news; Εκατό άνθρωποι να καίγονται ζωντανοί με ένα θάνατο φρικτό, να βρίσκουν οι διασώστες τα πτώματα, μια έμορφη καμένη μάζα που μόνο από το ντι-εν-έι μπορούσαν να διαπιστώσουν την ταυτότητα του, κορίτσια εφηβάκια να πέφτουν φλεγόμενα στον γκρεμό, μάνες να γίνονται ολοκαύτωμα για να σώσουν τα παιδιά τους, ηλικιωμένοι που δεν έπνιξε ο καπνός να πνίγονται στην θάλασσα ,δεκαεπτά άνθρωποι σφιχταγκαλιασμένοι να γίνονται κάρβουνο, και, και και …

Όλα αυτά είναι fake;

Fake είστε εσείς κυρία υποψήφια. Εσείς και η ιδεολογία σας και το κατ΄ ευφημισμόν πλεονέκτημα σας. Και όλα αυτά που μας λέγατε και κάνατε από την πρώτη στιγμή που μας κάτσατε στον σβέρκο.

Ας μου συγχωρεθεί ο τόνος, σε λίγο θα μοιάζει με τους πολακισμούς σας, αλλά δεν έχω δει τέτοια ανήθικο, απρεπές, σιχαμένο, αναιδές, ρυπαρό, ανίερο, βλάσφημο, χυδαίο και αποτρόπαιο βίντεο στην ζωή μου.

Ντροπή, ντροπή.

Και δεν φτάνει που ξουρίζατε τα ανύπαρκτα γένια σας, χασκογελάγατε  και από πάνω.

Δεν έχετε γένια κυρία μου, γιατί όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια,  και εσείς δεν είχατε τα χτένια, τα κότσια, το κουράγιο να πάτε στην καμένη γη που ακόμα μυρίζει καμένη σάρκα ανθρώπινη, να παρασταθείτε , να παρηγορήσετε, να ακούσετε τον πόνο αυτών των ανθρώπων, να ακουμπήσετε ένα δάκρυ, να αγκαλιάσετε την χήρα, τα ορφανά, τους έρημους ανθρώπους που χάσανε σε μια στιγμή τον κόσμο όλο.

Αντ΄ αυτού κάθεστε και γυρίζετε ταινιάκια σαν χαζοχαρούμενη ανεύθυνη νέα και μας συμβουλεύετε κι από πάνω. Μην ακούμε και μη διαδίδουμε fake news.

Δεν έχουμε ανάγκη τις συμβουλές σας, κυρία Δούρου. Την υπευθυνότητα σας θέλαμε και δεν την είχαμε, κι ούτε ποτέ θα την έχουμε, γιατί δεν φαίνεστε να την επιθυμείτε.

Κι ύστερα μιλάμε για το σκάνδαλο Πετσίτη.

Ποιόν Πετσίτη και Ξεπετσίτη.

Την ξετσιπωσιά, γι αυτήν να μιλήσουμε. Την ξετσιπωσιά. Όλα τα άλλα είναι λόγια και μικροπολιτικές.

Την ξετσιπωσιά.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΑΙΔΟΙΑ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΓΕΡΟΠΑΡΑΛΥΜΕΝΟΣ ΥΘΛΟΣ

Δεν είχα ποτέ μου πρόβλημα με την αθυροστομία και συμφωνώ απόλυτα με τον Λορέντζο Μαβίλη, που είχε  πει, πολύ σωστά, πως δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα αλλά μόνο χυδαίοι άνθρωποι.

Το έναυσμα για να γράψω το σημερινό κείμενο μου το έδωσε ένα άρθρο στην Lifo με τίτλο  Αιδοίο στο δωμάτιο: η σεξιστική ακράτεια του Παπαδόπουλου και η εμετική «υποκλοπή» του Δανίκα.

Σε αυτό η Πωλίν Κόκλα κατηγορεί τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, ότι : σεξιστής ήταν πάντα και πως : έχει ένα εμμονικό παραλήρημα γύρω από τα αιδοία που δεν αξίζει καν να το λες σεξιστικό. Είναι απλώς γηρατειά και αφού τον στολίσει δεόντως περιλαμβάνει και τον Δανίκα, που του πήρε την συνέντευξη, γράφοντας:

Το σκάνδαλο σε αυτή την νοσηρή συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο Πρώτο Θέμα, δεν είναι ο γηραιός στιχουργός, που έχει πια το ακαταλόγιστο. Είναι ο δημοσιογράφος που συνειδητά τον διέσυρε και η εφημερίδα που δημοσίευσε τον γεροπαραλυμένο ύθλο τους.  

(Με έντονα γράμματα στο κείμενο και όσοι δεν είναι τόσο εγγράμματοι όπως η συντάκτρια του και δεν γνωρίζουν, όπως και εγώ, τι σημαίνει ύθλος δεν χρειάζεται να ανοίξουν λεξικό,το ανοιξα εγώ και σημαίνει φλυαρία, μωρολογία, φληναφία, ανοησία.)

Για να δούμε λοιπόν τι ενόχλησε την συντάκτρια του λιβέλου στην Lifo.

Μερικά αποσπάσματα:

Το «αιδοίο» γι’ αυτόν (τον Λ.Παπαδόπουλο)  είναι ό,τι τα εικονίσματα για κάθε αληθινά αφοσιωμένο χριστιανό. Και η γυναίκα γι’ αυτόν είναι η υψηλότερη κορυφή στην πυραμίδα των δικών του αξιών και αναγκών. Χωρίς οξυγόνο θα αντέξει. Χωρίς νερό θα προσπαθήσει. Χωρίς πρωτεΐνες θα επιβιώσει. Χωρίς γυναίκα και χωρίς αιδοίο είναι νεκρός! 

Σε μια δεξίωση του τότε διευθυντή των ΝΕΩΝ Λέοντα Καραπαναγιώτη στην οποία ήταν καλεσμένος ο Ανδρέας  και ο Παπαδόπουλος:

Με το που μπήκε ο Παπανδρέου (χωρίς τη Δήμητρα γιατί η σύζυγος του Λέοντα, η Ελένη Καραπαναγιώτη, το γένος Βαλαωρίτου, ούτε ήθελε να τη βλέπει στα μάτια της). Με το που μπήκε λοιπόν και κάθισαν απέναντι, ο Λευτέρης λέει στο ίνδαλμά του: «Κύριε Πρόεδρε, γ@@εiς;». «Οχι, δεν είπα “κύριε Πρόεδρε”, είπα: “πρόεδρε γ@@εiς;”». 
-Κι αυτός λάτρης του ιδίου σπορ. Μωρέ, γ@@@@σε ασυστόλως και διαρκώς, Μέγας μ@@@@κιας! 

Κοκκινίσατε; Τι μας λέτε καλέ. Σας αρέσει να τα ακούτε και να τα λέτε στις συντροφιές, αλλά δεν γουστάρετε να τα διαβάζετε στην εφημερίδα; Υποκρισία. Ε, λοιπόν, ο Λευτέρης όπως τα λέει με τους φίλους του, έτσι και στις συνεντεύξεις του. Αμάν πια!

Και για την σχέση Ανδρέα-Δήμητρας:

-Και η Δήμητρα; Ηταν μια πάρα πολύ ωραία γυναίκα. Κάποια στιγμή βρέθηκαν μαζί στο ίδιο αεροπλάνο. Ωραίο μ@@νί. Του την έπεσε. Ο Ανδρέας ήταν μ@@@@κιας. Εσύ δηλαδή δεν θα πήγαινες μαζί της; Ασε με τώρα...

-Δεν θα την παντρευόμουν! Τι να κάνουμε; Την ερωτεύτηκε. Εγώ ξέρεις πόσα χρόνια είμαι παντρεμένος με τη Ράια; Από το 1976, δηλαδή 43 χρόνια. Την ερωτεύτηκα. Γι’ αυτό είμαι και θα είμαι μαζί της για πάντα. Το ίδιο συνέβη και στον Ανδρέα. Και πού ’σαι... Αυτός ο άνθρωπος που έκανε εκείνο το αλησμόνητο νεύμα σαν να έλεγε «έλα έξω» στη Δήμητρα από το αεροσκάφος που τους έφερνε από τον Λονδίνο, αυτός λοιπόν είχε μεγάλα α@@@δια.

Και αφού έχει εξηγήσει τους δεσμούς του με το ΠΑΣΟΚ, λέει και για την Μυρσίνη Λοΐζου: «Την έχω βαφτίσει. Είναι μ@@@@@σμένη. Ηταν πάρα πολύ όμορφο και έξυπνο παιδί. Αλλά φοβάμαι πως έμπλεξε. Κυρίως έμπλεξε με τον άντρα της. Και έβγαλε μια κακία. Πάντα ήταν εναντίον του ΠΑΣΟΚ».

Δεν θα μπορούσε μια συνέντευξη με τον γνωστό αθυρόστομο Λευτέρη Παπαδόπουλο να μην τελειώσει με ένα τολμηρό σατυρικό στίχο του:

Εκεί που πήγαινα για λούτσα

 σκάει στον κώλο μου μια π@@τσα.

 Κοιτάζω μπρος κοιτάζω πίσω

 ποιος με γ@@εί να εντοπίσω.

Αλλά κανείς και πουθενά.

Και η σούφρα μου να με πονά.

Ας δούμε λοιπόν και ποιοι άλλο διακατέχονται από γεροπαραλυμένο ύθλο.

Προφανώς η σεμνότυφη συντάκτρια της Lifo θα θεωρεί ότι ο Αριστοφάνης έχει και αυτός  γεροπαραλυμένο ύθλο όταν στην Λυσιστράτη γράφει:

 Δύσκολο μεν, μα τους δίδυμους θεούς,

να πέφτουν για ύπνο οι γυναίκες δίχως ψωλή, μόνες,

 έλα όμως που γι' αυτό χρειαζόμαστε εξάπαντος ειρήνη

ή στις Όρνιθες:

 Κι αν σε κανέναν από σας του 'ρχότανε χεσίδι,

 δεν θα 'χεζε το ρούχο του, ωσάν τον Πάτροκλείδη,

 μα θα πετούσε στα ψηλά με βιάσι του μεγάλη,

 να 'κλανε, να ξεθύμαινε και να ξανάρθη πάλι.

 Και αν κανένας από σας να 'ναι μοιχός τυχαίνη,

 και στο Βουλευτικό ιδή το σύζυγο να μένη

 της γυναικός, αυτός μπορεί γοργό φτερό να βάλη,

να την γαμήση γρήγορα και να ξανάρθη πάλι.

Φαντάζομαι δε από πόσο έντονο  γεροπαραλυμένο ύθλο θα είχε καταληφθεί ο Εμπειρίκος όταν έγραφε στον Μεγάλο Ανατολικό:

Η Γκρέτα, καταφανώς εν μεγάλη διεγέρσει διατελούσα, χωρίς την παραμικράν προφύλαξιν, ανέσυρε εν ριπή οφθαλμού το φόρεμά της, και, αποκαλύπτουσα, προς στιγμήν, ένα θαυμάσιον και προεξέχον πολύ, εν μέσω ολίγων αραιών τριχών μουνί (δεν έφερε σκελέαν), ήνοιξε τούς μηρούς της, έθεσε την κούκλαν μεταξύ αυτών, και καλύπτουσα πάλιν το ερωτικόν της όργανον, έσφιξε τούς μηρούς της, και ήρχισε να κινήται ζωηρώς, ζωηρότατα, επί του καθίσματός της, κατά τρόπον που εφανέρωνε ότι ηυνανίζετο με πάθος, τρίβουσα μανιωδώς το αιδοίον της, επί της κεφαλής και των μαλλιών του κομψού ανθρωπομόρφου ομοιώματος, επιδιώκουσα με αφάνταστον ζέσιν να επιφέρη τοιουτοτρόπως την έκχυσιν του ερωτικού χυμού της, αδιαφορούσα τελείως, και, ίσως, τερπομένη επιπροσθέτως, από το γεγονός ότι εξετέλει την τόσον άσεμνον, άλλα και τόσον χαριτωμένην αυτήν πράξιν δημοσία.

Άραγε θα θεωρούσε  εμμονικό παραλήρημα γύρω από τα αιδοία αν διάβαζε στην ποιητική συλλογή του αντιπροέδρου της Βουλής και βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ τους στίχους του:

«ενώναμε τα αιδοία μας καταργώντας την εσοχή της και την εξοχή μου / κατακτώντας την παλινόρθωση του ανδρόγυνου / όπου ο άνδρας αποκτά αιδοίο χωρίς εξοχή και η γυναίκα εσοχή με πλήρωση / Έτσι που ο άνδρας γράφεται πλέον με Αλφα κεφαλαίο και η γυναίκα με Θήτα κεφαλαίο».

Και αν ο Λ. Παπαδόπουλος μιλάει για αιδοία ο Βάρναλης χωρίς περιστροφές μιλάει για τα  Μουνάκια σε ένα ποίημα, που εξυμνεί με τρυφερότητα L΄origine du monde, κατά τον Gustave Courbet (πρωταγωνιστής και αυτός με την ζωγραφική του, στον κλασσικό πλέον γεροπαραλυμένο ύθλο του, εδώ και πάνω από ενάμιση αιώνα!)

Μουνάκια φλογισμένα σαν τα ρόδα

Σαν του νεοφούρνιστου ψωμιού τη θραψερή ζεστοβολιά

Μες τα τρεμόπαχα μεριά σας

που ονειρεύεστε νυχτιές οργιακές

Παρθενικά μουνάκια!

αργοσαλεύουν τα χειλάκια

τα χνουδωτά!

Σαν γαρούφαλλων ανεμόσειστα φυλλάκια

Σαν στοματάκια διψασμένα

από ποια δίψα;

Και κάπου κάπου αργοκυλά

στων διακαμένων σας χειλιών την άκρη

της βαρβατίλας καβλομύριστο ένα δάκρυ!

Τέλος η λάτρις των αρχαίων λέξεων, μπορεί να ξεπεράσει για λίγο την πουριτανική σεμνοτυφία της και να μάθει για μελλοντική της χρήση, pour épater le bourgeois, πχ τι σημαίνει Σκιμαλίζω, όπως γράφω εδώ ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απολαύσει και την πιπεράτη σατιρική ποίηση του Σεφέρη στα Εντεψίζικα.

 Άλλος ένας, μαζί με τους παραπάνω,  που είχε γράψει ένα γεροπαραλυμένο ύθλο!

ΕΝΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝ ΜΠΑΡ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτές τις μέρες διαβάζω το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Απόστολου Δοξιάδη, Ερασιτέχνης Επαναστάτης (ΙΚΑΡΟΣ 2018) και σε ένα σημείο γράφει ότι την εποχή της χούντας που σπούδαζε στην Αμερική, βρέθηκε σε ένα ελληνικό σπίτι στο οποίο ο αυτοεξόριστος ποιητής Στρατής Χαβιαράς διάβασε στην ομήγυρη ένα ποίημα που τον εντυπωσίασε πολύ γιατί αντιπροσώπευε την γενιά του

Ήταν το ποίημα   Αμέρικαν μπαρ στην Αθήνα του Λευτέρη Πούλιου που πρωτοδημοσιεύτηκε  στην  Ανεξάρτητη Έκδοση Έξη ποιητές το 1971  και μετά στο  Ποίηση 2, 1973 και σήμερα στον τόμο Ποιήματα. Επιλογή 1969-1978 των εκδ. Κέδρος.

Ο Δοξιάδης το παραθέτει ολόκληρο στο βιβλίο του.

Αμέρικαν μπαρ στην Αθήνα

Ανάμεσα στα περιπλανώμενα, βιαστικά, ηλίθια, πρόσωπα
του δρόμου, σε είδα απόψε Κωστή Παλαμά,
σεργιανίζοντας πάνω κάτω στη μεθυσμένη μου απογοήτευση,
γυρεύοντας μια πόρνη κάτω ή έναν φίλο ή την ανάσταση.
Τι βιτρίνες και τι φεγγάρι! άνθρωποι λογής λογής
βολτάρουν τη νύχτα, και σιδερένια σκυλιά που κορνάρουν,
γάτες στους σκουπιδοντενεκέδες και συ παραμυθά Βερν
τι γύρευες στην είσοδο της πολυκατοικίας;
Νιώθω τις σκέψεις σου Κωστή Παλαμά, άμυαλε
γεροξεφαντωτή καθώς έμπαινες μέσα στο μπαρ
γλυκοκοιτάζοντας τις πουτάνες και πίνοντας ένα
διπλό ουίσκι. Σ” ακολούθησα μέσα από ομίχλες
από τσιγάρα και χάχανα λόγω των γυναικείων
μαλλιών μου. Κάθισα να με κεράσεις
πάνω στο σανιδένιο πάγκο. Δίπλα σε μια σειρά
καθισμένα αγάλματα.
Είμαστε οι ζωντανότεροι τούτης της νύχτας.
Οι χαφιέδες μάς κοιτάζουν καχύποπτα και
τα φώτα σβήνουνε σε μια ώρα.
Ποιος θα μάς κουβαλήσει στο σπίτι;
Κωστή Παλαμά, έρημε φωνακλά, άσωτη
κλήρα  μου. Τι ρωμιοσύνη δασκάλευες με φωτιά
και βουή, αναβασμένος στην κορφή της ελπίδας,
όταν ξαφνικά η νύχτα πετάχτηκε σαν μαχαίρι
απ΄τη θήκη. Κι απόμεινες στην καρέκλα
παράλυτος με τ” όραμα μιας αυγούλας
που άχνιζε.
Νιώθω σκολιαρόπαιδο που του΄ λαχε στραβόξυλο
δάσκαλος. Καιρό λογάριαζα μαζί σου πως
θα τα πω. Φριχτό γερασμένο σκυλί πάμε
να ξεράσουμε τα΄ αποψινό μας μεθύσι,
σ΄ όλες τις πόρτες των κλειστών βιβλιοπωλείων.
Πάμε να κατουρήσουμε όλα τ΄ αγάλματα
της Αθήνας, προσκυνώντας μονάχα του
Ρήγα. Και να χωρίσουμε ο καθένας στο
δρόμο του σαν παππούς και εγγονός που
βριστήκανε. Φυλάξου καλά απ΄ την τρέλα
μου γέρο, όποτε μού τη δώσει θα
σε σκοτώσω.

Ούτε τον ποιητή ούτε το ποίημα του ήξερα, με εντυπωσίασε και μένα και για τον λόγο αυτό έψαξα και βρήκα μερικά στοιχεία  τόσο για τον ποιητή όσο και για το Αμέρικαν μπαρ στην Αθήνα, που όπως φαίνεται στους πιο σχετικούς από εμένα στην ποίηση, είχε προκαλέσει ιδιαίτερη αίσθηση στην εποχή του και σχολιασμό.

Ο Λευτέρης Πούλιος γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα. Πολύ νέος,17 ετών το 1961 , δημοσίευσε ποίημα του στην Αυγή αλλά η ουσιαστική του παρουσία στα γράμματα εγκαινιάστηκε με την συλλογή του Ποίηση.

Αρχικά ήταν κομμουνιστής, αλλά γύρω στο 1968 προσχώρησε στα κυρίαρχα, ιδίως στο εξωτερικό τότε, ρεύματα της ψυχεδέλειας  και της beat ποίησης της μεταπολεμικής Αμερικής και εξελίχτηκε σε  ποιητή του underground της δεκαετίας του ΄60 και του ΄70.

Στις 12 Απριλίου 1970 εκδίδει τετρασέλιδη εφημερίδα με τίτλο Απολογία και υπότιτλο Λογοτεχνικά θέματα και προβλήματα, με τιμή πώλησης 5 δρχ., γραμμένη εξ ολοκλήρου από τον ίδιο. 

Στα χρόνια της Δικτατορίας συμμετείχε στην έκδοση των Νέων κειμένων 2,των Έξι ποιητών (1971) και της Κατάθεσης ΄73.

Ακολούθησαν τα έργα: Ποίηση 2 (1973), Ποίηση 1,2 (1975), Ο γυμνός ομιλητής (1977), Το αλληγορικό σχολείο (1978), Τα ποιήματα. Επιλογή, 1969-1978 (1982), Ενάντια (1983), Τα επουσιώδη (1988), Αντί της σιωπής (1993),Το διπλανό δωμάτιο (1998) Μωσαϊκό (2001), Συλλαβές για τον άνεμο (2003), Το θεώρημα (2005).

Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ακτή, Ausblicke, Τραμ, Χρονικό, κ.ά. 

Όπως σημειώνει ο Αλέξης Ζήρας, η ποίηση του Λευτέρη Πούλιου χαρακτηρίζεται από σαρκασμό και ειρωνική στάση απέναντι στα γλωσσικά και κοσμοθεωρητικά στερεότυπα. Ο οξύς και γεμάτος μεταφορές και ρητορικές εκλάμψεις ποιητικός του λόγος συγγενεύει με τη beat ποίηση της μεταπολεμικής Αμερικής. Μετά το 1980 στρέφεται σε μια υπαρξιακή-οντολογική θεματική, όπου οι αλληγορίες συρρικνώνονται σε σύμβολα και η χειμαρρώδης ροή των εικόνων σε μια πιο κατασταλαγμένη αναζήτηση του ουσιώδους...
Πήρε το Κρατικό βραβείο ποίησης το 2008.

Το Αμέρικαν μπαρ στον τίτλο του ποιήματος δεν αποκλείεται να το έβαλε σκόπιμα ο ποιητής, χρησιμοποιώντας την γνωστή και δημοφιλή από το 1964, ατάκα του Παπαγιαννόπουλου από την ταινία  Η Βίλλα των Οργίων  απ΄όπου και το βίντεο στην αρχή της ανάρτησης.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε τον ίδιο τον ποιητή να το απαγγέλλει και να αναφέρει ότι εμπνεύστηκε το ποίημα του από το «Ένα Σουπερμάρκετ στην Καλιφόρνια» του Ginsberg

Για να γίνει ευχερής η σύγκριση παραθέτω σε μετάφραση /επιμέλεια της  Κλεοπάτρας Λυμπέρη το ποίημα του Ginsberg.

Όσοι θέλουν να διαβάσουν το ποίημα στα Αγγλικά υπάρχει εδώ.

«Ένα Σουπερμάρκετ στην Καλιφόρνια»

Τι σκέψεις κάνω για σένα απόψε, Oυώλτ Oυίτμαν, έχοντας πριν

περπατήσει στα δρομάκια κάτω από τα δέντρα, με πονοκέφαλο, αμήχανος, κοιτάζοντας τ’ ολόγιομο φεγγάρι.

 Μες την πείνα και την κούρασή μου, ψάχνοντας να βρω εικόνες, μπήκα

στο σουπερμάρκετ φρούτων, το φωτισμένο με νέον, αναπολώντας τα δικά σου κατεβατά.

 Τι ροδάκινα και τι μισοσκόταδα! Ολόκληρες οικογένειες να ψωνίζουν

τη νύχτα! Διάδρομοι γεμάτοι συζύγους! Μαμάδες στα αβοκάντο, μωρά

στις ντομάτες! – κι εσύ, Γκαρθία Λόρκα, τι έκανες εκεί κάτω στα καρπoύζια;

  Σε είδα, Ουώλτ Ουίτμαν, άκληρο, μοναχικό γερογραφιά, να σκαλίζεις

τα κρέατα στο ψυγείο και να ρίχνεις πονηρές ματιές στα μπακαλόπαιδα.

  Σ’ άκουσα να ρωτάς για κάθε τι: Ποιος σκότωσε τις χοιρινές μπριζόλες;

Πόσο πάνε οι μπανάνες; Eίσαι τ’ αγγελούδι μου;

 Περιπλανιόμουν ανάμεσα στους γυαλιστερούς σωρούς από κονσέρβες,

ακολουθώντας εσένα και στη φαντασία μου, μ’ ακολουθούσε ο ντετέκτιβ

του μαγαζιού.

Δρασκελίσαμε μαζί τους φαρδιούς διαδρόμους μες τη μοναχική μας

φαντασίωση, τρώγοντας αγκινάρες, βάζοντας χέρι σε κάθε κατεψυγμένη

λιχουδιά κι αποφεύγοντας πάντα τον ταμία.

 Πού πηγαίνουμε, λοιπόν, Ουώλτ Ουίτμαν; Οι πόρτες κλείνουν σε μια

ώρα. Κατά πού δείχνει η γενειάδα σου απόψε;

 (Αγγίζω το βιβλίο σου, ονειρεύομαι την οδύσσειά μας στο σουπερμάρκετ και νιώθω γελοίος.)

 Θα περπατάμε ολονυχτίς στους ερημικούς δρόμους; Tα δέντρα αθροίζουν σκιά τη σκιά, τα φώτα σβήνουν στα σπίτια, θα ’μαστε κι οι δυό μόνοι.

 Θα σουλατσάρουμε αναπολώντας τη χαμένη Αμερική της αγάπης,

προσπερνώντας γαλάζια αυτοκίνητα στις λεωφόρους, τραβώντας για το

σιωπηλό εξοχικό μας;

 Ω, ακριβέ μου πατέρα, με τη γκρίζα γενειάδα, μοναχικέ γεροδάσκαλε

του θάρρους, ποια Αμερική είχες όταν ο Χάρος σταμάτησε τα κουπιά

κι εσύ βγήκες έξω σε μια όχθη που κάπνιζε και στάθηκες κοιτάζοντας

τη βάρκα να χάνεται στα μαύρα νερά της Λήθης;

 Τέλος το 1975 ο Ντίνος Χριστιανόπουλος δημοσίευσε στην Διαγώνιο μια αρκετά δηλητηριώδη κριτική για το ποίημα του Πούλιου και την οποία παραθέτω παρακάτω.

ΕΝΑ ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΥΡΣΙΝΗ

Είναι ενδιαφέρον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θεώρησε αναγκαίο να αποσύρει την υποψηφιότητα της Μυρσίνης Λοΐζου, μετά από όσα φρικαλέα είχε δημοσιεύσει στο διαδίκτυο (τα έχω δημοσιεύσει στο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ), αλλά έπρεπε να βγει στην φόρα η καταδίκη της σε φυλάκιση για την απάτη με την σύνταξη της μάνας της, για να εξαναγκαστεί από μόνη της να παραιτηθεί.

Το θέμα σε αυτήν ιστορία δεν είναι μόνο η Μυρσίνη, αλλά η ποιότητα των ανθρώπων που επιλέγει για υποψηφίους του ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και αυτών που διορίζει ή συσχετίζεται μαζί τους.

Απλά αναφέρω μερικά από τα ονόματα άλλων διακεκριμένων  γυναικών, όπως γράφω στο ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που τιμούν ή τίμησαν με την παρουσία τους τον ΣΥΡΙΖΑ όπως την αλήστου μνήμης πρόεδρο της Βουλής Ζωή (αφ ότου έφυγε οι αστυνομικοί μπορούν να κατουρούν στην Βουλή!)), την Νάντια Βαλαβάνη στο Υπουργείο Οικονομικών, που όλως τυχαίως η μάνα της απέσυρε τα λεφτά της πριν τα capital controls, την κ. Τασία με τους μετανάστες που μετά την ηλιοθεραπεία τους εξαφανίζονται ή την παρασκευάστρια γεμιστών κ.Φωτίου που με αγανάκτηση αναφώνησε το ιστορικό :Μα καλά απατεώνες είμαστε;

Αλλά επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διακριθεί στην επιλογή και τον διορισμό αξιόλογων προσώπων που παρά τις προσωπικές τους απόψεις ότι η καριέρα είναι χολέρα έχουν κάνει καριέρα στον στρατηγικό σχεδιασμό, όπως ο σύντροφος σερβιτόρος Καρανίκας και μερικοί άλλοι, για τους οποίους γράφω στο ποστ   Η "ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ" ΓΙΑ ΤΑ "ΕΙΔΙΚΑ" ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΩΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ

Φαίνεται δε ότι όποιος διαπρέψει στο σερβίρισμα, αποκτά προσόντα για ευρύτερη προώθηση, όπως ο νταβραντισμένος σύντροφος και φίλος του υπουργού Παππά, Πετσίτης (ΠΕΤΣΙΤΗΣ: ΓΑΜΑΩ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΚΑΘΕ ΝΤΑΒΑΤΖΉ!)

Όλα αυτά, αλλά και πλήθος από άλλα  άτομα που στελεχώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα φοβερά προσόντα που διαθέτουν (οι περισσότεροι στην αφισοκόλληση), δεν έχουν δυστυχώς ένα βασικό προσόν που είναι απαραίτητο για την βελτίωση του αριστερού προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει στραπατσαριστεί τα 4 χρόνια στην εξουσία με την συγκατοίκηση με το ακροδεξιό ΑΝΕΛ.

Και αυτό είναι να είναι γνήσιοι γόνοι κάποιου ευρύτερα γνωστού παλιού κομμουνιστή, όπως ήταν ο πρόωρα χαμένος Μάνος Λοΐζος που πέθανε στην Μόσχα.  

Για την επιλογή λοιπόν της Μυρσίνης Λοΐζου ως υποψήφιας ευρωβουλευτού, που το μόνο προσόν που είχε για αυτή την θέση ήταν ότι είναι κόρη του πατέρα της και την εξέλιξη αυτής της ιστορίας, έγραψε Κώστας Καίσαρης το άρθρο   

Γόνοι κομμουνιστών κι ό,τι κάτσει

Ένα αριστερό κόμμα, ένα κόμμα αρχών υποτίθεται, να κάνει τις επιλογές του αέρα πατέρα. Ψαρεύουμε στα θολά νερά γόνους κομμουνιστών κι ό,τι κάτσει. Αν στραβώσει, ψάχνουμε γι' άλλα παιδιά ΕΑΜιτών και ΕΛΑΣιτών

«Πες μου πώς γίνεται». Και δεν λέμε για τους στίχους του Μανώλη Ρασούλη που μελοποίησε ο Μάνος Λοΐζος. Και δεν αναφερόμεθα στο πώς γίνεται να εισπράττεις τη σύνταξη της πεθαμένης της μάνας σου. Και να θέλεις να βγεις ευρωβουλευτίνα. Γίνεται. Η Μυρσίνη όμως είναι το έλασσον. Το μείζον είναι επιλογή. Ντομάτες να ψωνίσεις στη λαϊκή θα είσαι προσεκτικός. Θα τις κοιτάξεις κι από κάτω.

Μην είναι χτυπημένες. Μην είναι ζουληγμένες. Κι επιλέγεις υποψήφιους ευρωβουλευτές αέρα πατέρα; Στο ό,τι κάτσει; Αυτοί που επέλεξαν τη Μυρσίνη κυβερνάνε. Με την ίδια προχειρότητα. Την ίδια ευκολία. Την ίδια ανευθυνότητα. Και πόνταρε το συνεργείο – ΣΥΡΙΖΑ σε κουτσό άλογο. Μουλάρι ο Αστραχάν, για να θυμηθούμε τον Θανάση Βέγγο. Στα κουτιά έμεινε. Δεν ξεκίνησε καν.

Θράσος

«Τρελή κι αλλοπαρμένη»; Για να επιστρέψουμε στον Ρασούλη. Κι ακόμα χειρότερη. Την πιάνουνε με τη γίδα στη πλάτη κι απαντάει στην επιστολή παραίτησής της «δεν θα περάσει ο φασισμός». Πέραν της κουτοπονηριάς και θράσος. Αντί για συγγνώμη, επιτίθεται. Ζητάει και τα ρέστα από πάνω. Η από το πουθενά και εκ του μηδενός Μυρσίνη. Που εις το όνομα του πατρός και μόνο στόχευε καριέρα στις Βρυξέλλες. Δεν γινότανε να γλιτώσει όμως.

Την κάνανε τσακωτή, την κρεμάσανε στα μανταλάκια και τέλος. Με τη Μυρσίνη ωστόσο να μην το βάζει κάτω με τίποτα.

«Θα στέκομαι με όλες μου τις δυνάμεις στον αγώνα για μία δίκαιη κοινωνία, σε κάθε επίπεδο και σε κάθε πεδίο είτε είναι η πολιτική, είτε είναι ο δρόμος».

Σύνταξη

«Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία» είχε γράψει η Κωστούλα Μητροπούλου κι είχε συνθέσει ο Μάνος Λοΐζος. Ο δρόμος της εν λόγω Μυρσίνης ποιος είναι; Τι άλλο έχει κάνει στη ζωή της; Πέρα από το να εισπράττει τα πνευματικά δικαιώματα από τα τραγούδια του πατέρα της και τη σύνταξη της θανούσης μητέρας της. Ποια είναι η παρουσία της; Ποιοι είναι οι κοινωνικοί της αγώνες; Ούτε καν το επάγγελμά της δεν ξέρουμε. Κι όλ’ αυτά δεν είναι ζητήματα που αφορούν την ίδια. Το φιάσκο – Μυρσίνη λιγότερο έχει να κάνει με την κόρη του συνθέτη και πολύ περισσότερο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενα αριστερό κόμμα, ένα κόμμα αρχών υποτίθεται, να κάνει τις επιλογές του αέρα πατέρα. Ψαρεύουμε στα θολά νερά γόνους κομμουνιστών κι ό,τι κάτσει. Αν στραβώσει, ψάχνουμε γι’ άλλα παιδιά ΕΑΜιτών και ΕΛΑΣιτών.

Κοτσάνα

«Στη δουλειά και στον αγώνα κόντρα πάμε στο χειμώνα» έχει γράψει ο Φώντας Λάδης κι έχει συνθέσει ο Μάνος Λοΐζος Ο ΣΥΡΙΖΑ με ποιους θέλει να πάει κόντρα στο χειμώνα; Με τον Πέτρο Κόκκαλη; Που, όπως λένε οι ίδιοι, δεν θα τον εμφανίσουν σαν τον γιο του Σωκράτη. Αλλά σαν τον εγγονό του Πέτρου Κόκκαλη. Του κομμουνιστή. Του υπουργού Υγείας της Κυβέρνησης του Βουνού. Και δεν αποκλείεται άλλωστε, όπως εύκολα (και μάταια όπως αποδεδείχθηκε τελικά) αποκήρυξε η Μυρσίνη το παρελθόν της και τις αναρτήσεις της στο Διαδίκτυο («βγαίναμε και γράφαμε ό,τι κοτσάνα μας ερχόταν») να κάνει κάτι ανάλογο κι ο Πέτρος. Να «αποκηρύξει» αν χρειαστεί τα έργα και τις ημέρες του πατέρα του. Και να αναφέρεται στο ένδοξο παρελθόν του παππού του.