ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ ΣΤΟ ΗΘΙΚΟ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Πριν 16 χρόνια, τότε που ήταν αρκετά ισχυρό το αίσθημα ότι υφίσταται ηθικό πλεονέκτημα στην αριστερά,  εξέφραζα το ερώτημα ΠΟΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ; 
Ήδη όμως μετά από 7 μήνες διακυβέρνησης από την αριστερά, δημοσίευσα το ποστ ΤΟ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ όπως και μετά από δύο χρόνια που ήταν στην εξουσία το ποστ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ.

Στην δε άκρα αριστερά η γελοιοποίηση του «ηθικού πλεονεκτήματος» γίνεται προφανής αν δει κανείς πως αντιμετωπίζουν το ίδιο γεγονός σε διάφορες εποχές και ανάλογα με την τότε ιδεολογική γραμμή του κόμματος!( Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ 1821 ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ)
Έκτοτε και άλλοι έχουν δυστυχώς διαπιστώσει πως δεν υφίσταται πλέον το περίφημο και πολυδιαφημισμένο από την αριστερά «ηθικό της πλεονέκτημα». 

Χαρακτηριστικά αναφέρω το άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη Το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς  και το άρθρο του Θανάση Κ. Το…”Ηθικό Πλεονέκτημα” και η Δυστοπία της Τοξικής Αριστεράς
Πρόσφατα ο Κώστας Κούρκουλος δημοσίευσε το άρθρο Το ηθικό μειονέκτημα της Αριστεράς στο οποίο με ιδιαίτερα αναλυτικό τρόπο επεξηγεί γιατί έχει γίνει αυτό.
Το δημοσιεύω ολόκληρο και οι επισημάνσεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου.

«Στους νικητές αρκεί η νίκη», ψέλλιζε ο Σπύρος Μαρκεζίνης, βλέποντας τους νικητές του εμφυλίου, τυφλωμένους από το μίσος, να κανιβαλίζουν πάνω στους ηττημένους και να τους μετατρέπουν σε μάρτυρες. Διότι αυτός ήξερε πολύ καλά πως, σε μία θρησκευόμενη χώρα στην οποία η εκκλησία γιορτάζει ολόκληρο πάνθεον αγιοποιημένων μαρτύρων, οι μάρτυρες θα ήταν τελικά οι ηθικοί νικητές.
Και πράγματι, επιτελέστηκε ακόμη μία «πανουργία» της ιστορίας. Αφού, λόγω της στάσης των νικητών, οι ηττημένοι αγιοποιήθηκαν. Και ως άγιοι της ιστορίας, την «έγραψαν» κι από πάνω. Έτσι, η ήττα στο πεδίο της μάχης μετατράπηκε σε ιδεολογικό και ηθικό θρίαμβο των ηττημένων. Βεβαίως, στην ιδεολογική και ηθική κυριαρχία της Αριστεράς έπαιξε σημαντικό ρόλο και η ποιότητα των νικητών. Και δεν εννοούμε μόνον τον εσμό των δωσιλόγων και μαυραγοριτών, οι οποίοι ήταν δευτερεύουσα αριθμητικά ομάδα, αλλά κυρίως τη λούμπεν φιλοβασιλική παράταξη.
Και όπως ήταν φυσικό, ως προϊόν της ηθικής κυριαρχίας της Αριστεράς προέκυψε και το αντίστοιχο ιδεολόγημα: ήταν το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς. Το οποίο, μετά και την αδιάκριτη προληπτική δίωξη των αριστερών από τη χούντα, εγκαταστάθηκε στη συλλογική μας συνείδηση και έκτοτε την υπερκαθορίζει. Δεν είναι τυχαίο ότι, όποιος εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης του «ηθικού πλεονεκτήματος», κατέκτησε και το δικαίωμα να ορίζει ως υπέρτατος κριτής κεντρικές μας «σημασίες», όπως: ποιος είναι «με το λαό», ποιος είναι «εχθρός του λαού» κ.ο.κ. Και όχι μόνον, αλλά απένειμε στον εαυτό του και την εξουσία να απαγορεύει την κριτική στις πράξεις του και στις διακηρύξεις του, αφού οι άγιοι δεν κρίνονται.

Η περίπτωση του ΚΚΕ, το οποίο εμφανίζεται ως απώτερος ιδιοκτήτης του «ηθικού πλεονεκτήματος», είναι εφιαλτική. Διότι, με την εκμετάλλευσή του, απέκτησε την ασυλία να ενοχοποιεί και να απαγορεύει κάθε κριτική για τις πράξεις και τις διακηρύξεις του. Και όχι μόνον, αλλά πέτυχε να επιβάλει ακόμη και στους αντιπάλους του να ονομάζουν «συνέπεια» την εκ μέρους του παρανοϊκή εμμονή σε ό,τι διαψεύστηκε και «αγωνιστική συμπεριφορά» οποιαδήποτε πράξη δολιοφθοράς επιχειρεί κατά της οικονομίας της χώρας!
Ανακύπτει όμως το ερώτημα: είναι πραγματικό το «ηθικό πλεονέκτημα» που απονεμήθηκε στην Αριστερά ή πρόκειται για φαντασίωση; Το πρώτο που πρέπει να εκκαθαριστεί, είναι τι όρισε η σταλινική Αριστερά ως ηθική. Η απάντηση είναι γνωστή: την ταύτιση με αυτό που ονόμασε «σκοπούς της ιστορίας». Οι οποίοι δεν είναι τίποτε άλλο από την εκ μέρους της κατάκτηση της εξουσίας, με όλα τα μέσα, στο όνομα μιας συγκεκριμένης «κοινωνικής τάξης». Την οποία «κοινωνική τάξη» μας διαβεβαιώνει ότι εκπροσωπεί, χωρίς όμως ποτέ να επιδείξει τη σχετική «εξουσιοδότηση». Που πάει να πει πως τόσο οι  «σκοποί της ιστορίας», όσο και η εκ μέρους της «εκπροσώπηση» συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης είναι μία φαντασίωση της σταλινικής Αριστεράς. Όπου, ως μοναδική «απόδειξη» για τη βασιμότητα της φαντασίωσής της, επικαλείται την ίδια τη φαντασίωσή της!
 

Συνεχίζοντας, ό,τι υπηρετεί το «σκοπό της ιστορίας», δηλαδή την κατάκτηση της εξουσίας από την Αριστερά, είναι η εκπλήρωση της ανώτατης ηθικής. Γι’ αυτό, ακόμη και τα εγκλήματα –αν υπηρετούν τον συγκεκριμένο σκοπό– ονομάζονται «ηθική».
Έτσι, «ηθική» ήταν τα σαρανταπεντάρια της 17 Νοέμβρη, διότι σκότωναν για να «επιταχύνουν» την πραγμάτωση των «σκοπών της ιστορίας». Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κουφοντίνας στο βιβλίο του μιλάει συνεχώς για την «αίσθηση της   ιστορίας», την οποία δήθεν διαθέτει. Και όχι μόνον, αλλά ως «μυημένος» λαμβάνει και μηνύματα από το μέλλον, αφού –όπως λέει– αφουγκράζεται τη «βουή της ιστορίας». Με άλλα λόγια,  δηλώνει ότι «ακούει φωνές» από το μέλλον. Είναι οι «φωνές» που θεωρεί ότι του δίνουν το δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο των άλλων.  

«Ηθική» είναι, επίσης, η μεγαλύτερη επιχείρηση εξαπάτησης που γνωρίσαμε ποτέ, η οποία εξαπολύθηκε από τη σημερινή νεοσταλινική Αριστερά. Και είναι «ηθική» επειδή υπηρετεί την άνοδο αλλά και τη διατήρησή της στην εξουσία.  Δεν είναι τυχαίο ότι η «ηθική» αυτή επέτρεψε τα πάντα. Έτσι, είδαμε να αλλάζει το νόημα των λέξεων, προκειμένου να καταργηθεί η διαφορά αλήθειας – ψέματος. Μέχρι τέτοιου σημείου μάλιστα ώστε να μετατρέπεται στα χέρια τους η γλώσσα από όργανο επικοινωνίας σε εργαλείο τεχνητής πρόκλησης αντανακλαστικών. Να εκπίπτει δηλαδή σε «παυλωφική γλώσσα». Το χειρότερο όμως ήταν ότι, για πρώτη φορά στην ιστορία μας, το ψέμα που εκφέρεται από αυτούς, δεν είναι ψέμα, αλλά ο «θρίαμβος της αλήθειας», αφού υπηρετεί τη μοναδική «αλήθεια» που είναι η εξουσία της Αριστεράς. Και δεν έχει τελειωμό η έκπτωση. Διότι, για να επιβληθούν οι παραλογισμοί αυτοί, καταργήθηκαν και οι κανόνες της λογικής. Έτσι, σε ό,τι λέγεται, δεν υπάρχουν πια προκείμενες και συμπέρασμα, όπως «ανόητα» δίδασκε ο Αριστοτέλης, αλλά μόνον συμπέρασμα. Το οποίο ορίζουν και επιβάλλουν αυθαίρετα αυτοί, με την εξουσία του «ηθικού πλεονεκτήματος». Γι’ αυτό άλλωστε, προσπαθούν να δημιουργήσουν μία κοινωνία απ’ όπου θα έχουν εξοριστεί ακόμη και οι ερωτήσεις.

Η ταύτιση όμως της ηθικής με τους «σκοπούς της ιστορίας», δηλαδή με μια εξωτική ηθική, συνεπάγεται την κατάργηση της ηθικής των ανθρώπων, δηλαδή της ίδιας της ηθικής. Έτσι «καταργήθηκαν» ως μικροαστικές αγκυλώσεις που εμποδίζουν την εκπλήρωση των σκοπών της ιστορίας όλοι οι κανόνες της ανθρώπινης ηθικής. Μέχρι τέτοιου σημείου μάλιστα, ώστε ανήχθη σε καθήκον ακόμη και η συγκάλυψη σεξουαλικών εγκλημάτων κατά γυναικών, με την απλή μετονομασία της σε «πολιτική ωριμότητα»! (Δεν θα επιδοθούμε σε απαρίθμηση παρεκτροπών, διότι  δεν υπάρχει πτυχή ή κανόνας της ανθρώπινης ηθικής που δεν παραβιάστηκε).
Και όλα αυτά διότι, καθηλωμένοι στα Ζητήματα λενινισμού του Στάλιν, δεν έμαθαν ποτέ το προφανές: ότι μόνον οι άνθρωποι έχουν σκοπούς.

 Και ότι οι σκοποί των ανθρώπων, οι αξίες τους και οι σημασίες τους είναι αποκλειστικά δικές τους δημιουργίες. Άρα, ως δημιουργοί των σκοπών τους, είναι αυτοί που τους θέτουν. Αντίθετα, η ιστορία δεν έχει σκοπούς. Η ιστορία δεν σκέφτεται, δεν σχεδιάζει, δεν συνωμοτεί. Άλλωστε, αναφέρεται στο τελεσίδικο παρελθόν. Γι’ αυτό ακριβώς «η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι πράξεις των ανθρώπων, που επιδιώκουν τους δικούς τους σκοπούς» (Κ. Μαρξ – Φ. Ένγκελς, Η Αγία Οικογένεια). Και επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν σκοποί της ιστορίας, «δεν υπάρχει επιστήμη των μελλόντων και των ενδεχομένων». Γι’ αυτό και ζητούμενο πάντοτε είναι η ικανότητα να καταλαβαίνει κάποιος μέσα στο «χάος των γεγονότων και των πληροφοριών […] περί τίνος πρόκειται», όπως επισήμαινε ο Κορνήλιος Καστοριάδης.
Ώσπου η ύπαρξη σκοπών της ιστορίας αποδείχτηκε αυταπάτη. Δεν ήταν όμως αυταπάτη αλλά πραγματικότητα, η δολοφονία της ηθικής, η οποία διαπράχθηκε χάριν της αυταπάτης. Έτσι, μετά την αποκάλυψη της αυταπάτης, έμειναν και χωρίς αυταπάτες και χωρίς ηθική. Κι αυτό τους «έλυσε τα χέρια». Και τους επιτρέπει πλέον να ενεργούν με μοναδικό «προσόν» την έλλειψη κάθε ηθικής αναστολής, ως τυπικοί κυνικοί της εξουσίας. Με άλλα λόγια, το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς εξέπεσε σε ηθικό μειονέκτημα.

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση. 

OI 200 ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ROLLING STONE

To σημαντικότερο περιοδικό μουσικής, το Rolling Stone, το 2008 δημοσίευσε για πρώτη φορά τη λίστα με τους 100 καλύτερους τραγουδιστές και όπως γράφει για να την καταρτίσουν χρησιμοποίησαν   μια περίτεχνη διαδικασία ψηφοφορίας που περιλάμβανε τη συμβολή γνωστών μουσικών. Τα αποτελέσματα στράφηκαν προς την κλασική ροκ και τραγουδιστές από τη δεκαετία του '60 και του '70.
Τώρα 14 χρόνια μετά, συντάχθηκε από το προσωπικό και τους βασικούς συντελεστές του, μια νέα λίστα με 200 τραγουδιστές στους οποίους συμπεριλήφθηκαν και μη αγγλόφωνοι, των τελευταίων 100 ετών ποπ μουσικής.
Τονίζουν δε πως είναι η λίστα των Μεγαλύτερων Τραγουδιστών και όχι η Λίστα των Καλύτερων Φωνών, αναφέροντας χαρακτηριστικά τον Ozzy Osbourne πως δεν έχει αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι θα αποκαλούσαν καλή φωνή!
Σε όλες τις περιπτώσεις, αυτό που είχε μεγαλύτερη σημασία για το περιοδικό ήταν η πρωτοτυπία, η επιρροή, το βάθος του καταλόγου ενός καλλιτέχνη και το εύρος της μουσικής του κληρονομιάς.
Από τους 200  της λίστας  γνωρίζω τους 121 και αυτοί βρίσκονται στην λίστα που δημοσιεύω. Από αυτούς έχω  ακούσει έστω και ένα δικό τους τραγούδι. Οι 30 που είναι με κόκκινα γράμματα είναι τραγουδιστές που μου αρέσουν ιδιαίτερα και έχω δικούς τους δίσκους και CD.
Για τις μουσικές μου προτιμήσεις έχω γράψει το 2008 το ποστ  ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ
Το νούμερο μετά το όνομα του τραγουδιστή είναι η θέση που κατείχε στην προηγούμενη λίστα του 2008, εφ΄όσον βέβαια βρισκόταν σε αυτήν.
Το βελάκι μετά το όνομα δείχνει αν έχει ανέβει/κατέβει στην φετινή σε σχέση με την παλιότερη.
Κάτω από ορισμένα ονόματα υπάρχουν σχετικά με αυτούς κείμενα που έχω δημοσιεύσει εδώ, στο παρελθόν.
Παρά το γεγονός ότι η νέα λίστα είναι διπλάσια από αυτήν του 2008, υπάρχουν κατά την γνώμη μου απαράδεκτες παραλείψεις σημαντικών τραγουδιστών που σε αυτήν δεν έχει περιληφθεί.
Αναφέρω χαρακτηριστικά με την θέση που βρίσκονταν το 2008:
 97 Joe Cocker, 96 B.B. King, 95 Patti LaBelle, 93 Annie Lennox, 90 The Everly Brothers, 87 Don Henley, 86 Art Garfunkel, 82 Tom Waits, 81 John Lee Hooker, 80 Frankie Valli, 78 Sly Stone,70 Gregg Allman, 67 Jerry Lee Lewis, 57 Eric Burdon, 47 Jim Morrison, 43 George Jones, 33 Steve Winwood, 20 Smokey Robinson
 Για τον Jerry Lee Lewis έχω γράψει το ποστ: Η ΤΑΡΑΧΩΔΗΣ ΖΩΗ ΤΟΥ JERRY LEE LEWIS
Επίσης βρίσκω τραγική παράλειψη να είναι εκτός και στις δύο λίστες, ο Ben E. King, o Fats Domino o Tim Backley , (ενώ βρίσκεται και στις 2 λίστες ο σημαντικά  κατώτερος γιός του Jeff Buckley) και  o Bo Diddley για τον οποίο έχω γράψει το: BO DIDDLEY –Ο ORIGINATOR ΠΕΘΑΝΕ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ
Τέλος επίσης λείπει και ο μεγάλος της folk μουσικής Pete Seeger για τον οποίο έχω γράψει τα παρακάτω ποστ: ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ  και  ΜΟΝΟ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΗΤ ΣΙΝΓΚΕΡ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΤΟΥ.
 
 ΟΙ 121 ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ 200
 
189 Joan Baez

188 Fela Kuti

187 Bonnie Raitt ↓                  50

185 Alicia Keys

183 Solomon Burke ↓              89
       SOLOMON BURKE
        SOLOMON BURKE-BLUES BROTHERS- ΘΡΙΑΜΒΟΣ !!
        ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ    ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

177 Iggy Pop ↓                       75

175 Lana Del Rey

174 Buddy Holly ↓                  48

173 Marianne Faithfull

171 Odetta

168 Debbie Harry

166 Morrissey↓                       92

163 Bobby “Blue” Bland↓         44

162 Françoise Hardy

161 Brenda Lee

160 Mercedes Sosa

159 Mississippi John Hurt

154 Dion ↓                             63

151 Martha Reeves

150 Bryan Ferry

149 Wanda Jackson

147 Barbra Streisand

146 Ruth Brown

145 PJ Harvey

140 Bono ↓                            32

138 Merle Haggard ↓              77

133 Neil Young ↓                    37

132 Loretta Lynn

131 Jeff Buckley ↓                 39

124 Robert Johnson

122 Donna Summer

121 Jackie Wilson ↓               26

120 Charlie Rich

118 John Fogerty ↓               72

117 Patti Smith↓                   83

116 Chet Baker

114 Chrissie Hynde

112 Ozzy Osbourne

109 Roger Daltrey↓               61

108 Caetano Veloso

107 Lou Reed ↓                    62

104 Aaron Neville

103 Leonard Cohen

102 Taylor Swift

101 Gladys Knight ↓              51

100 Elton John ↓                   38

99 Clyde McPhatter

98 Bob Marley ↓                   19

96 Chuck Berry↓                   41
      Ο ΤΣΑΚ ΜΠΕΡΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΔΑ

93 Stevie Nicks

92 Anita Baker

88 Jimmie Rodgers

87 Diana Ross

86 Michael Jackson

85 Johnny Cash ↓                 21

83 Amy Winehouse

81 João Gilberto

79 Emmylou Harris

78 Janis Joplin ↓                   28

77 Bruce Springsteen           36

76 Wilson Pickett ↓               68

74 Patti LaBelle↑                  95

72 Muddy Waters↓                53

7Roy Orbison ↑                     13

69 Youssou N’Dour

68 Rihanna

65 Minnie Riperton

64 Björk ↓                             60

63 Robert Plant ↓                   15

62 George Michael

61 Umm Kulthum

59 Howlin’ Wolf ↓                    30

58 Lady Gaga

57 Brian Wilson ↓                    52

56 Barry White
55 Tina Turner ↓                     17

54 Willie Nelson  ↑                   88

53 Miriam Makeba

52 Mick Jagger ↓                     16

50 Joni Mitchell ↓                     42

49 Rod Stewart ↑                     59

47 Linda Ronstadt

46 Mavis Staples ↑                   56

45 Ella Fitzgerald

44 James Brown ↓                   10

41 Etta James ↓                       22

39 Louis Armstrong
      Ο ΛΟΥΙΣ ΑΡΜΣΤΡΟΓΚ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

38 Curtis Mayfield ↑                 40

37 Van Morrison ↓                   24

35 Dusty Springfield  ↔           35

33 Bessie Smith

32 David Bowie ↓                     23

31 Luther Vandross ↑               54

30 Hank Williams ↓                  27

29 Chaka Khan

28 Mahalia Jackson ↓               25

27 Dolly Parton ↑                     73
      ΕΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

26 Paul McCartney ↓                11

23 Smokey Robinson

22 Adele

21 Nina Simone ↑                    29

20 Marvin Gaye ↓                      6

19 Frank Sinatra

18 Celia Cruz

17 Elvis Presley ↓                      3

16 Prince ↑                              30

15 Bob Dylan↓                          7
      H PATTY SMITH ΜΕ ΕΜΦΑΝΕΣ ΤΡΑΚ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ ΤΟΥ BOB DYLAN

14 Freddie Mercury  ↑               18

13 Patsy Cline↑                         46

12 John Lennon ↓                       5

11 Little Richard ↓                    12
      ΤΟ TUTTI FRUTTI, Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΡΟΚ

10 Al Green

9 Otis Redding  ↓                        8

 

8 Beyoncé

7 Stevie Wonder ↑                      9

6 Ray Charles ↓                          2

5 Mariah Carey ↑                      79

4 Billie Holiday

3 Sam Cooke ↓                          4

2 Whitney Houston ↑                34

1 Aretha Franklin  ↔                  1
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά έγκριση.
 

4-ΜΙΚΡΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΑΠΟΨΕΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

 Ο Ανδρέας Λασκαράτος στα Θρησκευτικά στο βιβλίο του Tα μυστήρια της Kεφαλονιάς, 1856.
Αν ο Χριστός οργίσθηκε τόσο επειδή οι Εβραίοι εμπήκανε στο Ναό να πουλήσουν’ πιτσούνια, πόσο δεν ήθελε οργισθή τώρα να βλέπη τους Χριστιανούς να χτιούνε Ναούς για να πουλούνε θρησκεία!

Ο μοναδικός Γούντι Άλεν στην ταινία του Ζέλιγκ (1983)
 Είμαι 12 ετών, συναντώ τυχαία μπροστά μου μια συναγωγή. Ρωτάω τον ραβίνο ποιο είναι το νόημα της ζωής. Μου το λέει, αλλά στα εβραϊκά. Δεν καταλαβαίνω εβραϊκά. Τότε μου λέει ότι θα με χρεώσει 600 δολάρια για μαθήματα εβραϊκών»

Ο πρώην μπειζμπολίστας και μετέπειτα ευαγγελιστής ιεροκήρυκας Billy Sunday  (1862-1935)
Το να πηγαίνεις στην εκκλησία δεν σε κάνει χριστιανό, όπως το να πηγαίνεις σε γκαράζ δεν σε κάνει αυτοκίνητο.
 
Την πατρότητα του διεκδικούν δύο.
1- Ο William Sloane Coffin (1924-2006)  Πιανίστας και πράκτορας της CIA που αργότερα έγινε Πρεσβυτεριανός πάστορας και ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές των ανθρώπινων δικαιωμάτων,στις δεκαετίες του 60 και του 70 και η
2-διάσημη Βρετανίδα συγγραφέας Βιρτζίνια Γούλφ:
Λένε συχνά ότι η Εκκλησία είναι ένα δεκανίκι. Φυσικά είναι δεκανίκι. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν είσαι κουτσός;
 
Ο Αμερικανός συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος Ambrose Bierce (1842-1914) μας δίνει τον ορισμό της Λειψανοθήκης:
(τα αυτιά του γαϊδάρου του Μπαλαάμ που γράφει είναι από  μια ιστορία θαύματος που υπάρχει στο  Τορά και την Αγία Γραφή )
 Ένα δοχείο για ιερά αντικείμενα όπως κομμάτια του τιμίου σταυρού, παΐδια αγίων, τα αυτιά του γαϊδάρου του Μπαλαάμ, το πλεμόνι του πετεινού που κάλεσε τον Πέτρο να μετανοήσει, κλπ. Οι λειψανοθήκες είναι συνήθως από μέταλλο, και διαθέτουν κλειδαριά για να μην βγαίνουν τα περιεχόμενά τους και κάνουν θαύματα σε ακατάλληλες στιγμές. 

Ο Robert G. Ingersoll (1833-1899) ήταν δικηγόρος, συγγραφέας και ρήτορας υπέρ του αγνωστικισμού και έτσι είχε αποκτήσει το παρατσούκλι «ο μεγάλος Αγνωστικιστής» και γι΄αυτό και έχει πει:
Η εκκλησία λέει πως η γη είναι επίπεδη, αλλά εγώ γνωρίζω πως είναι στρογγυλή, γιατί έχω δει τη σκιά στο φεγγάρι, και έχω περισσότερη εμπιστοσύνη σε μία σκιά παρά στην εκκλησία. 
 
Λάβρος κατά της χριστιανικής εκκλησίας ο Friedrich Nietzsche (1844-1900):
«Καταδικάζω τον Χριστιανισμό.
Απαγγέλλω κατά της χριστιανικής Εκκλησίας την εσχάτη όλων των κατηγοριών.
Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη διαφθορά …
Μετέβαλε κάθε αξία σε απαξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, καθετί έντιμο σε αχρειότητα.
Τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη κατάρα και διαστροφή, το μεγαλύτερο εκδικητικό ένστικτο, που προκειμένου να επιβληθεί χρησιμοποίησε κάθε μηχανορραφία και υποχθόνιο μέσο, δεν δίστασε μπροστά σε καμιά μικροπρέπεια.
Τον ονομάζω το ανεξίτηλο στίγμα της ανθρωπότητας»…
 
Ο δε σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς επισημαίνει :
 «Η Εκκλησία αρνείται πάντοτε την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της».
 
Ο δε Δαλαΐ Λάμα
Δεν χρειάζονται ναοί, δεν χρειάζονται πολύπλοκες φιλοσοφίες. Ο νους και η καρδιά μου είναι οι ναοί μου· η φιλοσοφία μου είναι η καλοσύνη.
 
Ο Γάλλος ποιητής (1821-1867) Σάρλ Μπωντλαίρ:
Η Εκκλησία, μην μπορώντας να καταργήσει τον έρωτα, θέλησε τουλάχιστον να τον απολυμάνει: επινόησε τον γάμο
 
Ο Sir Philip Sidney (1554 –1586) ήταν Άγγλος ποιητής, αυλικός, λόγιος και στρατιώτης  και θεωρείται  ως μια από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της ελισαβετιανής εποχής.
Οι κανόνες της Εκκλησίας όσον αφορά τις νηστείες και τις εορτές τηρούνται αρκετά καλά. Οι πλούσιοι τηρούν τις εορτές και οι φτωχοί τις νηστείες.
 
Ο Αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Kurt Vonnegut (1922-2007):
Οι άνθρωποι, βεβαίως, δεν έρχονται στην εκκλησία για το κήρυγμα, αλλά για να ονειροπολήσουν για τον Θεό.
 
H Καναδή συγγραφέας Μάργκαρετ Άτγουντ (1939 -):
Η φύση είναι για τους ζωολογικούς κήπους ό,τι ο Θεός για τις εκκλησίες.

Ο Αμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ από το1809-1817 James Madison, (1751-1863)
Σε καμιά ιστορική συγκυρία οι εκκλησίες δεν υπήρξαν φρουροί της ελευθερίας των λαών.
 
Ο γνωστός χαρακτήρας καρτούν Homer Simpson: 
Σκέψου να έχουμε διαλέξει τον λάθος θεό. Κάθε φορά που πάμε εκκλησία, απλά τον κάνουμε όλο και πιο έξαλλο!
 
Και ένας εύστοχος άγνωστος:
Επιμένω πως ένα καμπαναριό εκκλησίας με αλεξικέραυνο στην κορυφή
δείχνει έλλειψη αυτοπεποίθησης.
 
Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.
 
ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
 
1-ΜΙΚΡΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΑΠΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ
2-ΜΙΚΡΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΑΠΟΨΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ α΄μέρος
3-ΜΙΚΡΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΑΠΟΨΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ β΄μέρος

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ
 5-ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΊΣΤΗ

ΟΙ 50 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 2022 ΑΠΟ ΤΗ GUARDIAN

Παρά το γεγονός ότι το 2022 περισσότερες από 300 ταινίες διανεμήθηκαν στις κινηματογραφικές αίθουσες, η πτώση των εισιτηρίων ήταν σημαντική. Το 2019 είχαν κοπεί 9.536.000 εισιτήρια ενώ το 2022 μόνο 5.557.000 , δηλαδή 42% κάτω. Βέβαια το 2021 λόγω της πανδημίας είχαν φτάσει να πέσουν στα 3.067.000. Η πτώση των εισιτηρίων το 2022 πιθανώς να οφείλεται και στο ότι, λόγω του ότι οι ταινίες γυρίστηκαν εν μέσω της πανδημίας, δεν ήταν ίσως αντίστοιχης ποιότητας με αυτές πριν από αυτήν.
Πάντως μια ενδιαφέρουσα λίστα από τις ταινίες που κυκλοφόρησαν και ξεχώρισαν από τους κριτικούς κινηματογράφου, σε Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες,δημοσιεύει η εφημερίδα Guardian.
 Στους Ελληνικούς κινηματογράφους έχουν προβληθεί μέχρι το τέλος του χρόνου 30 (60%) από τις 50, Από τις 30 που έχουν προβληθεί έχω δει 15 , αλλά έχω δει και 2 ακόμη από αυτές  που δεν έφτασαν στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Σε όσες έχω δει, γράφω μια σύντομη δική μου κριτική, βαθμολογώντας την ταινία από το 0 έως το 5.
Σε όσες έχουν προβληθεί το λίνκ παραπέμπει στην κριτική του Αθηνοράματος.
Βέβαια οι προτιμήσεις του κοινού δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη σχέση με τις ταινίες της παρακάτω λίστας, εκτός του Top Gun: Maverick που με 282987 εισιτήρια ήρθε δεύτερο, μετά το Minions 2-Η άνοδος του Γκρού που έφτασε τα 336872.
Οι εμπορικότερες ταινίες της χρονιάς ήταν οι παραγωγές της Marvel της DC, των franchise και των κινουμένων σχεδίων.
 
50. Βαγόνι Αριθμός 6 (Γιούχο Κουοσμάνεν)
Ταινία χαμηλών τόνων που αποδίδει με μεγάλη τρυφερότητα τις σχέσεις από την αναγκαστική συμβίωση στο τραίνο των πρωταγωνιστών της. 3

49. Top Gun: Maverick (Τζόζεφ Κοζίνσκι)
Το σίκουελ της ταινίας του 85 έχει πετύχει να έχει όλα τα επιμέρους στοιχεία που οι φανατικοί του Το Γκάν περίμεναν τόσα χρόνια να έχει, και για τον λόγο αυτό βλέπεται ευχάριστα από το κοινό που δεν το απασχολεί ο έντονος μιλιταρισμός του ούτε οι κραυγαλέες απιθανότητες του. 2 ½
 
48. Παρίσι, 13ο Διαμέρισμα (Ζακ Οντιάρ)
Μια ταινία ανθρωπίνων σχέσεων με ωραία φωτογραφία αλλά που πετυχαίνει να συνεπάρει τον θεατή.  2

47. Το Γεγονός (Οντρέ Ντιγουάν)
Αριστουργηματική ταινία που βασίζεται σε υπαρκτή κατάσταση τότε στην Ευρώπη, με την απαγόρευση των εκτρώσεων, που δυστυχώς υφίσταται ακόμα σε ένα βαθμό στην Ιταλία και την Πολωνία. Η Οντρέ Ντιγουάν κατάφερε χωρίς δραματικές εξάρσεις να δώσει στην ταινία χάρις και στην ερμηνεία της Αναμαρία Βαρτολομέι ατμόσφαιρα σασπένς που μόνο σε θρίλερ βλέπουμε  5
 
46. Glass Onion: Στα Μαχαίρια (Ράιαν Τζόνσον)
Ένας κινηματογραφικός αχταρμάς που βασίζεται στην αισθητική του Στα Μαχαίρια συνδυασμένη με τις κλασσικής δομής ταινίες  whodunit και την τελική έκβαση ταινιών με εκρηκτική κατάληξη 2 ½

45. Vortex (Γκασπάρ Νοέ)

44. Η Γυναίκα Βασιλιάς (Τζίνα Πρινς-Μπάιδιγουντ)
Χολυγουντιανό ιλουστρασιόν κατασκεύασμα με στόχο κυρίως τις φεμινίστριες, ίδίως τις μαύρες και το νεανικό κοινό που αρέσκεται σε γλυκανάλατες ιστορίες με μάχες.  1

43. Brian and Charles (Τζιμ Άρτσερ)

42. We (Αλίς Ντιόπ)

41. Όλα Πήγαν Καλά (Φρανσουά Οζόν)
Παρά το βασικά δυσάρεστο θέμα του για πολλούς η ταινία καταφέρνει με φινέτσα να πάρει με το μέρος της τον θεατή.  3

40. Benediction (Τέρενς Ντέιβις)
 
39. Νύχτα της Φωτιάς (Τατιάνα Χουέζο)

38. Small Body (Λάουρα Σαμάνι)

37. Μεγάλη Απόδραση (Σεμπάστιαν Μέιζε)

36. A Banquet (Ρουθ Πάξτον)

35. All Quiet on the Western Front (Έντουαρντ Μπέργκερ)
Ρεαλιστική και με ένα πολύ καλό καστ απόδοση του κλασσικού αυτού έργου 3

34. Δεσμοί Γυναικών (Μαχαμάτ - Σαλέχ Χαρούν)
 
33. All That Breathes (Σάουνακ Σεν)

32. Κορσές (Μαρί Κρόιτσερ)

31. Εγκλήματα του Μέλλοντος (Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ)  Ανεκδιήγητο!   0

30. Ο Χειρότερος Άνθρωπος στον Κόσμο (Γιόακιμ Τρίερ)Remaining
 
29. The Souvenir Part II (Τζοάνα Χογκ)

28. Αγελάδα (Άντρεα Άρνολντ)

27. No Bears (Τζαφάρ Παναχί)

26. Λευκός Θόρυβος (Νόα Μπάουμπακ)
Δεν ξέρω το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία, αλλά αυτή είναι ένα εν μέρει γοητευτικό αλαλούμ ενώ συχνά η μαύρη σάτιρα του είναι τελείως αναποτελεσματική.  2

25. The Gravedigger’s Wife (Κάνταρ Αϊντέρους Αχμέντ)

24. Fire of Love (Σάρα Ντόσα)

23. Descendant (Μάργκαρετ Μπράουν)

22. Νίτραμ (Τζάστιν Κέρζελ)

21. The Innocents (Έσκιλ Βογκτ)

20. Ο Άνθρωπος απ' τον Βορρά (Ρόμπερτ Έγκερς)
Μια κλασσική ιστορία εκδίκησης στην εποχή των Βίκινγκς με κάστ γνωστών ηθοποιών και αισθητικά ωραίες εικόνες   2 ½
 
19. Επίσημη Συμμετοχή (Γκαστόν Ντιπράτ & Μαριάνο Κον)
Υπόγεια σάτιρα της κινηματογραφικής βιομηχανίας με ένα επιτυχημένο τρίο πρωταγωνιστών. 2 ½

18. Αισθάνομαι Ζωντανός (Όλιβερ Ερμάνους)

17. You Won’t Be Alone (Γκόραν Στολέβσκι)

16. Mass (Φραν Κρανζ)

15. Bones and All (Λούκα Γκουαντανίνο)

14. Στην Αυλή του Σχολείου (Λορά Γουαντέλ)

13. Τα Πνεύματα του Ινισέριν (Μάρτιν ΜακΝτόνα)
Οι Colin Farrell και  Brendan Gleeson πετυχαίνουν να σκιαγραφήσουν δύο μοναδικά πρόσωπα σε αυτήν την πρωτότυπη ταινία με μαύρο χιουμορ.  2 ½

12. Moonage Daydream (Μπερτ Μόργκεν)

11. Funny Pages (Όουεν Κλάιν)
 
10. Απόφαση Φυγής (Παρκ Τσαν-γουκ)
Ταινία αργή, αρκετά δυσνόητη για τον δυτικό θεατή που δυστυχώς είναι μακριά από το old boy.  1 ½

9. Ανάμνηση (Απιτσατπόνγκ Βερεσεθάκουλ)

8. The Wonder (Σεμπαστιάν Λελιό)

7. RRR (Σ. Σ. Ρατζαμούλι)

6. Φύγαμε! (Πανάχ Παναχί)

5. Πίτσα Γλυκόριζα (Πολ Τόμας Άντερσον)
Σενάριο δήθεν ψαγμένο, ατελείωτη κουραστική διάρκεια, πρωταγωνίστρια με μέλλον, καλή μουσική αλλά γενικά μια ταινία που απορείς για την λογική αυτών που επένδυσαν λεφτά για να γυριστεί.  1
 
4. Φυγή (Γιόνας Πόερ Ράσμουνσεν)

3. Παράλληλες Μητέρες (Πέδρο Αλμοδόβαρ)
H ταινία είναι μια γνήσια κινηματογραφική απόλαυση κλασσικού τύπου και ενώ στην ουσία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μελόδραμα, ο Αλμοδόβαρ καταφέρνει με δεξιοτεχνικό τρόπο να το αποφύγει, έχοντας βέβαια και την βοήθεια ενός εξαιρετικού κάστ ηθοποιών.  4

2. The Quiet Girl (Κολμ Μπάιριντ)

1. Aftersun (Σάρλοτ Γουέλς)

Αρκετά υπερεκτιμημένη ταινία, χωρίς ιδιαίτερη πλοκή, με τις διακοπές στην Τουρκία ενός χωρισμένου πατέρα με την κόρη του, που παίζει μια χαρισματική 11χρονη που επιλέχτηκε από άλλες 600 υποψήφιες για τον ρόλο. 2 ½ 

 
Στο πρόσφατο ποστ μου ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ SIGHT & SOUND. έχω δημοσιεύσει και άλλες κινηματογραφικές λίστες που έχω δημοσιεύσει στο παρελθόν.
 

Ενδιαφέρουσα είναι η διαφορά των απόψεων μεταξύ των κριτικών των ΗΠΑ με αυτούς του ΗΒ.
Στην λίστα με τις καλύτερες 30 ταινίες του 2022 από το New Yorker μόνο 5 υπάρχουν στην λίστα του  Guardian, στην οποία δεν συμπεριλαμβάνεται καν το Aftersun!
Πρώτο σε αυτήν την λίστα είναι το Benediction (στην θέση 40 στην αγγλική) , και οι υπόλοιπές 4 είναι οι δύο ταινίες του Τζαφάρ Παναχί στην θέση 4 το No Bears  (27) και στην 6 και στις δύο,το Φύγαμε!
Οι άλλες δύο είναι στην θέση 25 το RRR  (7) και στην 29 το Descendant (23)     

Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση.